Adhyaya 13

Verse 1

देव्युवाच । यदा भ्रमिस्थः सविता तक्षितः क्षुरधारया । श्वशुरेण महादेव जामाता प्रीतिपूर्वकम्

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾದೇವಾ! ಭ್ರಮಿಷ್ಠದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಸವಿತೃ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಅವನ ಶ್ವಶುರನು, ಪ್ರಿಯ ಜಾಮಾತನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕ್ಷುರಧಾರೆಯಿಂದ ತಕ್ಷಿಸಿದಾಗ—

Verse 2

तत्तेजः शातितं भूरि प्रभासे यत्पपात वै । तदभूत्किं तदा देव प्रभासात्कथयस्व मे

ತಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮಹತ್ತಾದ ತೇಜಸ್ಸು ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು—ಓ ದೇವಾ! ಅದು ಆಗ ಏನಾಯಿತು? ಪ್ರಭಾಸದ ವಿಷಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಕೇಳು; ನಾನು ಸೂರ್ಯನ ಉತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು. ಅದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

देहावतारो देवस्य प्रभासेऽर्कस्थलस्य च । पुराणाख्यानमाचक्षे तव देवि यशस्विनि

ಹೇ ಯಶಸ್ವಿನಿ ದೇವಿ! ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿನ ದೇವನ ದೇಹಾವತಾರ ಮತ್ತು ಅರ್ಕಸ್ಥಳದ ಪುರಾಣಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 5

शाकद्वीपे महादेवि भ्रमिस्थस्य तदा रवेः । वर्षाणां तु शतं साग्रं तक्ष्यमाणे विभावसौ

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಶಾಕದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಭ್ರಮಿಷ್ಠದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ರವಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ವಿಭಾವಸು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಧಿಕ ಕಾಲ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 6

यदाद्य भागजं तेजस्तत्प्रभासेऽपतत्प्रिये । पतितं तत्र तत्तेजः स्थलाकारं व्यजायत

ಪ್ರಿಯೇ! ತೇಜಸ್ಸಿನ ಆದ್ಯ ವಿಭಕ್ತ ಭಾಗವು ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಪತನವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಪತನವಾದ ಅದೇ ತೇಜಸ್ಸು ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳಾಕಾರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

Verse 7

जांबूनदमयं देवि तत्पूर्वमभवत्क्षितौ । तिष्यमाहात्म्ययोगेन शैलीभूतं च सांप्रतम्

ದೇವಿ! ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಂಬೂನದ-ಸ್ವರ್ಣಮಯವಾಗಿತ್ತು; ತಿಷ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಯೋಗದಿಂದ ಈಗ ಶೈಲೀಭೂತವಾಗಿ ಪರ್ವತರೂಪವಾಗಿದೆ.

Verse 8

तत्र चार्कमयं रूपं कृत्वा देवो दिवाकरः । उत्पन्नः सर्वभूतानां हिताय धरणीतले

ಅಲ್ಲಿ ದೇವ ದಿವಾಕರನು ಅರ್ಕಮಯ ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಧರಣೀತಲದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 9

हिरण्यगर्भनामेति कृते सूर्येति कीर्तितम् । त्रेतायां सवितानाम द्वापरे भास्करः स्मृतः

ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಅದೇ ಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ಸೂರ್ಯ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ಸವಿತಾ’, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ಭಾಸ್ಕರ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

कलौ चार्कस्थलोनाम त्रिषु लोकेषु कीर्तितः । अवतीर्णमिदं देवि स्वयमेव प्रतिष्ठितम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ‘ಅರ್ಕಸ್ಥಲ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ದೇವಿ! ಈ ಅವತಾರವು ಸ್ವಯಂ ಅವತೀರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 11

यदा स्वारोचिषो देवि द्वितीयोऽभून्मनुः पुरा । तस्मिन्कालेऽवतीर्णोऽसौ देवस्तत्र दिवाकरः

ಹೇ ದೇವಿ! ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರೋಚಿಷನೆಂಬ ದ್ವಿತೀಯ ಮನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಿವಾಕರ ದೇವನು ಅಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದನು।

Verse 12

भक्तिमुक्ति प्रदो देवि व्याधिदुःखविनाशकृत् । तस्य तेजोद्भवैर्व्याप्तं रेणुभिः पञ्चयोजनम्

ಹೇ ದೇವಿ! ಅವನು ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ರೋಗ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು; ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ರೇಣುಗಳಿಂದ ಐದು ಯೋಜನಗಳ ಪ್ರದೇಶವು ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ।

Verse 13

दक्षिणोत्तरतो देवि पञ्चपूर्वापरेण तु । उत्तरेण समुद्रस्य यावन्माहेश्वरी नदी

ಹೇ ದೇವಿ! ಇದು ದಕ್ಷಿಣದಿಂದ ಉತ್ತರದವರೆಗೆ ಐದು ಯೋಜನಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ವದಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮದವರೆಗೆ ಕೂಡ ಐದು ಯೋಜನಗಳು; ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಮಾಹೇಶ್ವರಿ ನದಿವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ।

Verse 14

न्यंकुमत्याश्चापरतो यावदेव कृतस्मरम् । एतद्व्याप्तं महादेवि तत्तेजोरेणुभिः शुभैः

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ನ್ಯಂಕುಮತೀ ಯಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆ ಕೃತಸ್ಮರಾ ವರೆಗೆ—ಈ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರದೇಶವು ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಶುಭ ರೇಣುಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ।

Verse 15

तस्य सूक्ष्मा प्रभा या तु आदितेजोविनिःसृता । तया व्याप्तं महादेवि यावद्द्वादशयोजनम्

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಆದಿತ್ಯನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಈ ಪ್ರದೇಶವು ದ್ವಾದಶ ಯೋಜನಗಳವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 16

उत्तरे भास्करसुता दक्षिणे सरितां पतिः । पूर्वपश्चिमतो देवि रुक्मिणीद्वितयं स्मृतम्

ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಭಾಸ್ಕರಸುತೆ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ನದಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ; ಹೇ ದೇವಿ, ಪೂರ್ವ–ಪಶ್ಚಿಮಗಳಲ್ಲಿ ಸೀಮಾರೂಪವಾಗಿ ‘ರುಕ್ಮಿಣೀ-ದ್ವಿತಯ’ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 17

एतस्मिन्नन्तरे देवि सौरं तेजः प्रसर्प्पितम् । तेन पावित्र्यमानीतं क्षेत्रं द्वादशयोजनम्

ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ದೇವಿ, ಸೌರ ತೇಜಸ್ಸು ವ್ಯಾಪಿಸಿತು; ಆ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ದ್ವಾದಶ ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿತು।

Verse 18

तस्य मध्यस्य यन्मध्यं तद्गृहं मम सुन्दरि । तेजोमण्डलमध्यस्थं मम स्थानं महेश्वरि

ಅದರ ಮಧ್ಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಸುಂದರಿ, ನನ್ನ ಗೃಹವಿದೆ; ತೇಜೋಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವುದೇ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ।

Verse 19

चक्षुर्मंडलमध्ये तु यथा देवि कनीनिका । पूर्वपश्चिमतो देवि गोमुखादाऽश्वमेधिकम्

ಹೇ ದೇವಿ, ಕಣ್ಣಿನ ಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಣಿನಿಕೆ (ಪುಪಿಲ್) ಇರುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ—ಹೇ ದೇವಿ—ಈ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪೂರ್ವ–ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಗೋಮುಖದಿಂದ ಅಶ್ವಮೇಧಿಕದವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ।

Verse 20

दक्षिणोत्तरतो देवि समुद्रात्कौरवेश्वरीम् । एतस्मिन्नंतरे क्षेत्रे क्षेत्रज्ञोऽहं वरानने

ದಕ್ಷಿಣದಿಂದ ಉತ್ತರದವರೆಗೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ಇದು ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಕೌರವೇಶ್ವರೀವರೆಗೆ [ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ]; ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದೊಳಗೆ, ಹೇ ವರಾನನೆ, ನಾನೇ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ (ರಕ್ಷಕ-ಜ್ಞಾತ)ನು।

Verse 21

यस्मादर्कस्य तेजोभिर्भासितं मम तद्गृहम् । तस्मात्प्रभासनामेति कल्पेऽस्मिन्प्रथितं प्रिये

ಅರ್ಕ (ಸೂರ್ಯ)ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನ ಆ ಧಾಮವು ಪ್ರಕಾಶಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ಈ ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅದು ‘ಪ್ರಭಾಸ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 22

तत्र पश्यति यः सूर्यमर्क्करूपं नरोत्तमः । सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोके महीयते

ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಕರೂಪ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನರನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸೂರ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

स स्नातः सर्वतीर्थेषु तेन चेष्टं महामखैः । सर्वदानानि दत्तानि पूर्वजास्तेन तोषिताः

ಅವನು ಸರ್ವತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನಂತೆ; ಮಹಾಮಖಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದವನಂತೆ; ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವನಂತೆ—ಅದರ ಮೂಲಕ ಅವನ ಪೂರ್ವಜರು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 24

अर्करूपी यतः सूर्यस्तत्र जातो महीतले । तस्मात्त्याज्यः सदा चार्को भोजनेऽत्र न संशयः

ಅಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಕರೂಪ ಸೂರ್ಯನು ಪ್ರಕಟವಾದುದರಿಂದ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ ಅರ್ಕ (ಅರ್ಕ ಸಸ್ಯ)ವನ್ನು ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 25

यो दृष्ट्वार्कस्थलं मर्त्त्यश्चार्कपत्रेषु भुंजति । गोमांसभक्षणं तेन कृतं भवति भामिनि

ಅರ್ಕಸ್ಥಳವನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಅರ್ಕಪತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನು, ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ಗೋಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣದ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದವನಾಗಿ ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

भक्षितो भास्करस्तेन स कुष्ठी जायते नरः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चार्कपत्राणि वर्जयेत्

ಅವನಿಗೆ ಭಾಸ್ಕರನು (ಸೂರ್ಯನು) ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ; ಆ ಮನುಷ್ಯ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅರ್ಕಪತ್ರಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 27

यात्रायां प्रथमं देवि दृष्टो येनार्कभास्करः । तं दृष्ट्वा महिषीं दद्याद्ब्राह्मणाय विपश्चिते

ಓ ದೇವಿ, ಯಾತ್ರೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಯಾರು ಅರ್ಕ-ಭಾಸ್ಕರನಾದ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವನನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಒಂದು ಮಹಿಷಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 28

ताम्रवर्णं रक्तवस्त्रं ततस्तुष्यति भास्करः । तस्य चैव तु सांनिध्ये वह्निकोणे व्यवस्थितम्

ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ಅರ್ಪಣೆಗಳೂ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಗಳೂ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಅಗ್ನಿಕೋಣದಲ್ಲಿ (ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ) ಅದು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 29

नातिदूरे महाभागे सिद्धेश्वरमिति स्मृतम् । सर्वसिद्धिप्रदं देवि लिंगं त्रैलोक्यपूजितम्

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ದೇವಿ, ಅತಿದೂರವಲ್ಲ ‘ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವ ಲಿಂಗವಿದೆ. ಅದು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವದು, ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪೂಜಿತವಾದುದು.

Verse 30

जैगीषव्येश्वरंनाम पूर्वं कृतयुगेऽभवत् । कलौ सिद्धेश्वरमिति प्रसिद्धिमगमत्प्रिये

ಪ್ರಿಯೆ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದರ ಹೆಸರು ‘ಜೈಗೀಷವ್ಯೇಶ್ವರ’ ಆಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದು ‘ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು.

Verse 31

तं दृष्ट्वा मनुजो देवि सर्वसिद्धिमवाप्नुयात् । तत्रैव देवदेवेशि नातिदूरे व्यवस्थितम्

ಹೇ ದೇವಿ! ಅದನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದ ಮನುಜನು ಸಮಸ್ತ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ, ದೇವದೇವೇಶಿ, ಅತಿದೂರವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 32

सूर्यदक्षिणनैरृत्ये पातालविवरं प्रिये । मंदेहा राक्षसा यत्र तथा शालकटंकटाः

ಪ್ರಿಯೇ! ಸೂರ್ಯಸ್ಥಾನದ ದಕ್ಷಿಣ–ದಕ್ಷಿಣಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಒಂದು ವಿವರವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಂದೇಹ ರಾಕ್ಷಸರು ಹಾಗೂ ಶಾಲಕಟಂಕಟರೂ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 33

सूर्यस्य तेजसा दग्धाः पातालमगमन्पुरा । कलौ तद्द्वारमेवास्ति न पाताले गतिः प्रिये

ಸೂರ್ಯನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಗ್ಧರಾದ ಅವರು ಹಿಂದೆ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು. ಆದರೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಿಯೇ, ಆ ದ್ವಾರ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದೆ—ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 34

योगिन्यस्तत्र रक्षंति ब्राह्म्याद्या मातरस्तथा । माघेकृष्णचतुर्दश्यां रात्रौ मातृगणान्यजेत् । बलिपुष्पोपहारैश्च ततः सिद्धिर्भविष्यति

ಅಲ್ಲಿ ಯೋಗಿನಿಯರು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮೊದಲಾದ ಮಾತೃಕೆಯರೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಮಾಘ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯ ರಾತ್ರಿ ಬಲಿ, ಪುಷ್ಪ, ಉಪಹಾರಗಳಿಂದ ಮಾತೃಗಣವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಆಗ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 35

इति हि सकलधर्मभावहेतोर्हरकमलासनविष्णुसंस्तुतस्य । तनुपरिलिखनं निशम्य भानोर्व्रजति दिवाकरलोकमायुषोंऽते

ಹೀಗೆ, ಸಮಸ್ತ ಧರ್ಮಭಾವಗಳನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಕಾರಣನಾದ, ಹರ, ಕಮಲಾಸನ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭಾನುನ ಈ ಪವಿತ್ರ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಯಾರು ಶ್ರವಣಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಆಯುಷ್ಯದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದಿವಾಕರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.