Adhyaya 127

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेमेश्वरमनुत्तमम् । तस्मादुत्तरकोणस्थं कपालेशाग्निगोचरे

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಮಹಾದೇವಿ, ನಂತರ ಅನುತ್ತಮ ಕ್ಷೇಮೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅದು ಉತ್ತರ ಕೋನದಲ್ಲಿ, ಕಪಾಲೇಶ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯ ಗೋಚರದಲ್ಲಿ (ದೃಷ್ಟಿಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 2

धनुषां पंचदशके कपालेश्वरतः स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम्

ಕಪಾಲೇಶ್ವರದಿಂದ ಹದಿನೈದು ಧನುಸ್ಸಿನ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವುಳ್ಳ ಲಿಂಗವು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ; ಅದು ಸರ್ವ ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು.

Verse 3

क्षेममूर्तिः पुरा राजा बभूव स महाबलः । तेन तत्र तपस्तप्तं चिरकालं महात्मना

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇಮಮೂರ್ತಿ ಎಂಬ ಮಹಾಬಲವಂತ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 4

ततः संस्थापितं लिंगं भक्त्या भावितचेतसा । तद्दृष्ट्वा क्षेममायाति कार्यं क्षेमेण सिद्ध्यति

ನಂತರ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದರೆ ಕ್ಷೇಮವು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ, ಕಾರ್ಯವು ಕ್ಷೇಮದಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 5

सर्वकामसमृद्धात्मा भूया ज्जन्मनिजन्मनि । एवं क्षेमेश्वरं लिंगं ख्यातं पातकनाशनम्

ಮಾನವನು ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವಕಾಮಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಲಿ. ಹೀಗೆ ಕ್ಷೇಮೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವು ಪಾತಕನಾಶಕವೆಂದು ಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ.

Verse 6

सर्वकामप्रदं नृणां श्रुतं सौभाग्यदायकम् । दर्शनेनापि तस्यापि गोशतस्य फलं स्मृतम्

ಇದು ನರರಿಗೆ ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದವೆಂದು, ಸೌಭಾಗ್ಯದಾಯಕವೆಂದು ಕೇಳಿಬಂದಿದೆ. ಇದರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ನೂರು ಗೋಗಳ ದಾನಫಲ ಸಮಾನವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 7

तस्मात्क्षेत्रफलाकांक्षी नित्यं तल्लिंगमाश्रयेत्

ಆದುದರಿಂದ ಕ್ಷೇತ್ರಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಸದಾ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಶರಣಾಗಬೇಕು।

Verse 127

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये क्षेमंकरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ದಲ್ಲಿ ‘ಕ್ಷೇಮಂಕರೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಾಮದ 127ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।