Adhyaya 121

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रामेश्वरमनुत्तमम् । जामदग्न्येन रामेण स्वयं तत्र प्रतिष्ठितम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ನಂತರ ಅನುತ್ತಮ ರಾಮೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಜಾಮದಗ್ನ್ಯ ರಾಮನೇ ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 2

गोपीश्वराच्च वायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे । स्थितं महाप्रभावं हि लिंगं पातकनाशनम्

ಗೋಪೀಶ್ವರದಿಂದ ವಾಯವ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಮೂವತ್ತು ಧನುಷ್ಯಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ಪಾತಕನಾಶಕ ಲಿಂಗವು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 3

यदा रामेण देवेशि जमदग्निसुतेन वै । कृतो मातृवधो घोरः पितुराज्ञानुवर्तिना

ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ಜಮದಗ್ನಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ರಾಮನು ಪಿತೃಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಭಯಂಕರವಾದ ಮಾತೃಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ,

Verse 4

तदा मनसि संतापं कृत्वा निर्वेदमागतः । ततः प्रसन्नतां यातो जमदग्निर्महातपाः

ಆ ವೇಳೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂತಾಪವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ನಿರ್ವೇದವನ್ನು ಪಡೆದನು; ನಂತರ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ಜಮದಗ್ನಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಶಾಂತನಾದನು।

Verse 5

ददौ वरं ततस्तुष्टो रेणुकायाश्च जीवितम् । एवं यद्यपि सा तत्र जीविता वरवर्णिनी

ಆಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅವನು ರೇಣುಕೆಗೆ ಜೀವದ ವರವನ್ನು ದತ್ತನು. ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠವರ್ಣಿನಿ ದೇವಿ ಯದ್ಯಪಿ ಪುನರ್ಜೀವಿತಳಾದಳು.

Verse 6

तथापि सघृणो देवि जामदग्न्यो महाप्रभः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपश्चक्रे ततोऽद्भुतम्

ಆದರೂ, ಹೇ ದೇವಿ, ಕರುಣಾಮಯ ಮಹಾಪ್ರಭ ಜಾಮದಗ್ನ್ಯನು ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 7

प्रतिष्ठाप्य महादेवं शंकरं लोकशंकरम् । दिव्यं वर्षशतं साग्रं ततस्तुष्टो महेश्वरः

ಲೋಕಮಂಗಳಕರನಾದ ಶಂಕರ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಅವನು ಸಾಗ್ರವಾಗಿ ನೂರು ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ತನಕ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು; ನಂತರ ಮಹೇಶ್ವರನು ತೃಪ್ತನಾದನು.

Verse 8

ददौ तस्येप्सितं सर्वं स्वयं तत्रैव संस्थितः । ततः कृतार्थतां प्राप्तो जामदग्न्यो महाऋषिः

ಅವನು ಅವನಿಗೆ ಇಚ್ಛಿತವನ್ನೆಲ್ಲ ದತ್ತನು, ತಾನೂ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಸ್ಥಿತನಾದನು. ಆಗ ಮಹರ್ಷಿ ಜಾಮದಗ್ನ್ಯನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದನು.

Verse 9

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं जित्वा हत्वा च क्षत्रियान् । कृत्वा पंचनदं तत्र कुरुक्षेत्रे महामनाः

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಆ ಮಹಾಮನಸ್ಸು ಕರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಪಂಚನದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 10

रक्तैः संपूर्णतां नीत्वा क्षत्रियाणां वरानने । आनृण्यं समनु प्राप्तः पितॄणां यो महाबलः

ಹೇ ವರಾನನೇ! ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ರಕ್ತದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಮಹಾಬಲನು ಪಿತೃಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು.

Verse 11

एवं क्षत्त्रान्तकं कृत्वा दत्त्वा विप्रेषु मेदिनीम् । कृतार्थतामनुप्राप्तस्त्रैलोक्ये ख्यातपौरुषः

ಈ ರೀತಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಂತಕನಾಗಿ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ವಿಪ್ರರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿ, ಅವನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದನು; ಅವನ ಪೌರುಷ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತವಾಯಿತು.

Verse 12

तेन तत्स्थापितं लिंगं क्षेत्रे प्राभासिके शुभे । यस्तं पूजयते भक्त्या पापयुक्तोऽपि मानवः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्याति लोकमुमापतेः

ಅವನು ಶುಭವಾದ ಪ್ರಾಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಪಾಪಯುಕ್ತನಾದ ಮಾನವನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಉಮಾಪತಿಯ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां जागृयात्तत्र यो नरः । सोऽश्वमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಕೃಷ್ಣ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವನಂತೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 121

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जामदग्न्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಜಾಮದಗ್ನ್ಯೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನೂರ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.