Adhyaya 112

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लक्ष्मणेश्वरमुत्तमम् । रामेशात्पूर्वदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ನಂತರ ರಾಮೇಶ್ವರದಿಂದ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮുപ്പತ್ತು ಧನುಸ್ಸಿನ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಲಕ್ಷ್ಮಣೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 2

स्थापितं लक्ष्मणेनैव तत्र यात्रागतेन वै । महापापहरं देवि तल्लिंगं सुरपूजितम्

ಅಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಬಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನೇ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಹೇ ದೇವಿ, ಅದು ಮಹಾಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 3

यस्तं पूजयते भक्त्या नृत्यगीतादिवादनैः । होमजाप्यैः समाधिस्थः स याति परमां गतिम्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೃತ್ಯ, ಗಾನ ಮತ್ತು ವಾದ್ಯನಾದಗಳ ಮೂಲಕ, ಹಾಗೆಯೇ ಹೋಮ ಹಾಗೂ ಜಪದಿಂದ, ಸಮಾಧಿಸ್ಥನಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

अन्नोदकं हिरण्यं च तत्र देयं द्विजातये । संपूज्य देवदेवेशं गंधपुष्पादिभिः क्रमात्

ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜಾತಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ) ಅನ್ನ, ನೀರು ಹಾಗೂ ಹಿರಣ್ಯ (ಚಿನ್ನ) ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳಿಂದ ದೇವದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ—

Verse 5

माघे कृष्णचतुर्दश्यां विशेषस्तत्र पूजने । स्नानं दानं जपस्तत्र भवेदक्षयकारकम्

ಮಾಘ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಮಹಿಮೆ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸ್ನಾನ, ದಾನ ಮತ್ತು ಜಪವು ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 112

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रामेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये लक्ष्मणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वादशोत्तरशततमो ऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿನ ರಾಮೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಲಕ್ಷ್ಮಣೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನೂರ ಹನ್ನೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।