Adhyaya 111

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुष्करारण्यमुत्तमम् । तस्मादीशानकोणस्थं धनुषां षष्टिभिः स्थितम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಮಹಾದೇವಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಷ್ಕರಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಈಶಾನ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಅರವತ್ತು ಧನುಷ್ಯದ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಅದು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 2

तत्र कुण्डं महादेवि ह्यष्टपुष्करसंज्ञितम् । सर्व पापहरं देवि दुष्प्राप्यमकृतात्मभिः

ಅಲ್ಲಿ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ‘ಅಷ್ಟಪುಷ್ಕರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಪವಿತ್ರ ಕುಂಡವಿದೆ. ಓ ದೇವಿ, ಅದು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವುದು; ಆದರೆ ಅಸಂಯಮಿಗಳಿಗದು ದುರ್ಲಭ.

Verse 3

तत्र कुण्डसमीपे तु पुरा रामेशधीमता । स्थापितं तन्महालिङ्गं रामेश्वर इति स्मृतम्

ಅಲ್ಲಿ ಕುಂಡದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧೀಮಂತನಾದ ರಾಮೇಶನು ಆ ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು; ಅದು ‘ರಾಮೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 4

तस्य पूजनमात्रेण मुच्यते ब्रह्महत्यया

ಆ (ರಾಮೇಶ್ವರ) ಲಿಂಗದ ಪೂಜನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

श्रीदेव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि रामेश्वरसमुद्भवम् । कथं तत्रागमद्रामः ससीतश्च सलक्ष्मणः

ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದರು— ಓ ಭಗವನ್, ರಾಮೇಶ್ವರನ ಉದ್ಭವವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು. ಸೀತೆಯೊಡನೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಡನೆ ರಾಮನು ಅಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದನು?

Verse 6

कथं प्रतिष्ठितं लिङ्गं पुष्करे पापतस्करे । एतद्विस्तरतो ब्रूहि फलं माहात्म्यसंयुतम्

ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕದಿಯುವ ‘ಪಾಪತಸ್ಕರ’ ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗವು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಯಿತು? ಅದರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯಸಹಿತ ಫಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 7

ईश्वर उवाच । चतुर्विंशयुगे रामो वसिष्ठेन पुरोधसा । पुरा रावणनाशार्थं जज्ञे दशरथात्मजः

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಯುಗದಲ್ಲಿ ವಶಿಷ್ಠನು ಪುರೋಹಿತನಾಗಿರಲು, ರಾವಣವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ದಶರಥನಂದನ ಶ್ರೀರಾಮನು ಜನಿಸಿದನು।

Verse 8

ततः कालान्तरे देवि ऋषिशापान्महातपाः । ययौ दाशरथी रामः ससीतः सहलक्ष्मणः

ನಂತರ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ, ಹೇ ದೇವಿ, ಋಷಿಶಾಪದಿಂದ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ದಾಶರಥಿ ರಾಮನು ಸೀತೆಯೊಡನೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಡನೆ ಹೊರಟನು।

Verse 9

वनवासाय निष्क्रांतो दिव्यैर्ब्रह्मर्षिभिर्वृतः । ततो यात्राप्रसंगेन प्रभासं क्षेत्रमागतः

ವನವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಟು, ದಿವ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಯಾತ್ರಾಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 10

तं देशं तु समासाद्य सुश्रांतो निषसाद ह । अस्तं गते ततः सूर्ये पर्णान्यास्तीर्य भूतले

ಆ ದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿ ಬಹಳ ದಣಿದು ಕುಳಿತನು; ನಂತರ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಿದಾಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹಾಸಿದನು।

Verse 11

सुष्वापाथ निशाशेषे ददृशे पितरं स्वकम् । स्वप्ने दशरथं देवि सौम्यरूपं महाप्रभम्

ನಂತರ ರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿದ್ರಿಸಿದನು; ಹೇ ದೇವಿ, ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂದೆ ದಶರಥನನ್ನು ಸೌಮ್ಯರೂಪನಾಗಿ ಮಹಾಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಕಂಡನು।

Verse 12

प्रातरुत्थाय तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयत् । यथा दशरथः स्वप्ने दृष्टस्तेन महात्मना

ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು—ತಾನು ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ರಾಜ ದಶರಥನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದನೆಂದು।

Verse 13

ब्राह्मणा ऊचुः । वृद्धिकामाश्च पितरो वरदास्तव राघव । दर्शनं हि प्रयच्छंति स्वप्नान्ते हि स्ववंशजे

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಘವ! ನಿನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ವಂಶವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಬಯಸುವವರು, ವರಪ್ರದಾತರು; ತಮ್ಮದೇ ವಂಶಜನಿಗೆ ಸ್ವಪ್ನಾಂತದಲ್ಲಿ ದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 14

एतत्तीर्थं महापुण्यं सुगुप्तं शार्ङ्गधन्वनः । पुष्करेति समाख्यातं श्राद्धमत्र प्रदीयताम्

ಈ ತೀರ್ಥವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ, ಶಾರ್ಙ್ಗಧನುರ್ಧರ (ವಿಷ್ಣು)ನಿಂದ ಸುಸಂರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ. ಇದು ‘ಪುಷ್ಕರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 15

नूनं दशरथो राजा तीर्थे चास्मिन्समीहते । त्वया दत्तं शुभं पिण्डं ततः स दर्शनं गतः

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ರಾಜ ದಶರಥನು ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ನೀನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಶುಭ ಪಿಂಡದಿಂದಲೇ ಅವನು ದರ್ಶನವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು।

Verse 16

ईश्वर उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा रामो राजीवलोचनः । निमंत्रयामास तदा श्राद्धार्हान्ब्राह्मणाञ्छुभान्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಮಲನಯನ ರಾಮನು ಆಗ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯರಾದ ಶುಭ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು।

Verse 17

अब्रवील्लक्ष्मणं पार्श्वे स्थितं विनतकंधरम् । फलार्थं व्रज सौमित्रे श्राद्धार्थं त्वरयाऽन्वितः

ಆಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಲೆ ಬಾಗಿದ್ದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಅವರು ಹೇಳಿದರು— “ಓ ಸೌಮಿತ್ರೇ! ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಫಲಗಳನ್ನು ತರಲು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗು; ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ।”

Verse 18

स तथेति प्रतिज्ञाय जगाम रघुनंदनः । आनयामास शीघ्रं स फलानि विविधानि च

“ತಥೇತಿ” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿ ರಘುನಂದನನು ಹೊರಟು, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಾನಾ ವಿಧದ ಫಲಗಳನ್ನು ತಂದು ಮರಳಿ ಬಂದನು।

Verse 19

बिल्वानि च कपित्थानि तिन्दुकानि च भूरिशः । बदराणि करीराणि करमर्दानि च प्रिये

ಪ್ರಿಯೇ! ಬಹಳಷ್ಟು ಬಿಲ್ವ, ಕಪಿತ್ಥ, ತಿಂದುಕ ಫಲಗಳಿದ್ದವು; ಜೊತೆಗೆ ಬದರ, ಕರೀರ ಮತ್ತು ಕರಮರ್ದವೂ ಇದ್ದವು।

Verse 20

चिर्भटानि परूषाणि मातुलिंगानि वै तथा । नालिकेराणि शुभ्राणि इंगुदीसंभवानि च

ಚಿರ್ಭಟ, ಪರೂಷ, ಮಾತುಲಿಂಗಗಳೂ ಇದ್ದವು; ಶುಭ್ರ ನಾಳಿಕೇರಗಳು ಹಾಗೂ ಇಂಗುದೀಜನ್ಯ ಫಲಗಳೂ ಇದ್ದವು।

Verse 21

अथैतानि पपाचाशु सीता जनकनंदिनी । ततस्तु कुतपे काले स्नात्वा वल्कलभृच्छुचिः

ನಂತರ ಜನಕನಂದಿನಿ ಸೀತೆಯು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪಾಕಮಾಡಿದಳು. ಆಮೇಲೆ ಕುತಪಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧಳಾಗಿ, ವಲ್ಕಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ (ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮಕ್ಕೆ) ಸಿದ್ಧಳಾದಳು।

Verse 22

ब्राह्मणानानयामास श्राद्धार्हान्द्विजसत्तमान् । गालवो देवलो रैभ्यो यवक्रीतोऽथ पर्वतः

ಅವನು ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಹರಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಂಡನು—ಗಾಲವ, ದೇವಲ, ರೈಭ್ಯ, ಯವಕ್ರೀತ ಮತ್ತು ಪರ್ವತ।

Verse 23

भरद्वाजो वसिष्ठश्च जावालिर्गौतमो भृगुः । एते चान्ये च बहवो ब्राह्मणा वेदपारगाः

ಭರದ್ವಾಜ, ವಸಿಷ್ಠ, ಜಾವಾಲಿ, ಗೌತಮ, ಭೃಗು—ಇವರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು।

Verse 24

श्राद्धार्थं तस्य संप्राप्ता रामस्याक्लिष्टकर्मणः । एतस्मिन्नेव काले तु रामः सीतामभाषत

ಅಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮನಾದ ರಾಮನ ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಸೀತೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 25

एहि वैदेहि विप्राणां देहि पादावनेजनम् । एतच्छ्रुत्वाऽथ सा सीता प्रविष्टा वृक्षमध्यतः

“ಬಾ ವೈದೇಹಿ; ವಿಪ್ರರ ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನೆಗೆ ನೀರನ್ನು ಕೊಡು.” ಎಂದು ಕೇಳಿ ಸೀತೆಯು ಮರಗಳ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 26

गुल्मैराच्छाद्य चात्मानं रामस्यादर्शने स्थिता । मुहुर्मुहुर्यदा रामः सीतासीतामभाषत

ಗುಲ್ಮಗಳೊಳಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಅವಳು ರಾಮನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬೀಳದೆ ನಿಂತಳು. ಆಗ ರಾಮನು ಮರುಮರು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು—“ಸೀತೆ! ಸೀತೆ!”

Verse 27

ज्ञात्वा तां लक्ष्मणो नष्टां कोपाविष्टं च राघवम् । स्वयमेव तदा चक्रे ब्राह्मणार्ह प्रतिक्रियाम्

ಅವಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕೋಪಾವಿಷ್ಟನಾದ ರಾಘವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಆಗ ಸ್ವತಃ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 28

अथ भुक्तेषु विप्रेषु कृत पिंडप्रदानके । आगता जानकी सीता यत्र रामो व्यवस्थितः

ನಂತರ ವಿಪ್ರರು ಭೋಜನ ಮುಗಿಸಿ ಪಿಂಡಪ್ರದಾನ ಕರ್ಮವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ಮೇಲೆ, ರಾಮನು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಜಾನಕಿ ಸೀತೆಯು ಬಂದಳು।

Verse 29

तां दृष्ट्वा परुषैर्वाक्यैर्भर्त्सयामास राघवः । धिग्धिक्पापे द्विजांस्त्यक्त्वा पितृकृत्यमहोदयम् । क्व गताऽसि च मां हित्वा श्राद्धकाले ह्युपस्थिते

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ರಾಘವನು ಕಠೋರ ವಚನಗಳಿಂದ ಗದರಿದನು— “ಧಿಕ್ ಧಿಕ್, ಪಾಪಿನಿ! ದ್ವಿಜರನ್ನು ಹಾಗೂ ಪಿತೃಕಾರ್ಯದ ಈ ಮಹಾಶುಭ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲ ಬಂದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆ?”

Verse 30

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भयभीता च जानकी

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಅವನ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಾನಕಿ ಭಯಭೀತಳಾದಳು।

Verse 31

कृताञ्जलिपुटा भूत्वा वेपमाना ह्यभाषत । मा कोपं कुरु कल्याण मा मां निर्भर्त्सय प्रभो

ಅವಳು ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ನಡುಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಸ್ವರೂಪನೇ! ಕೋಪಿಸಬೇಡ; ಹೇ ಪ್ರಭು! ನನ್ನನ್ನು ಗದರಿಸಬೇಡ।”

Verse 32

शृणु यस्माद्विभोऽन्यत्र गता त्यक्त्वा तवान्तिकम् । दृष्टस्तत्र पिता मेऽद्य तथा चैव पितामहः

ಕೇಳು, ಹೇ ವಿಭೋ! ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಇಂದು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಪಿತಾಮಹನನ್ನೂ ಕಂಡೆ.

Verse 33

तस्य पूर्वतरश्चापि तथा मातामहादयः । अंगेषु ब्राह्मणेन्द्राणामाक्रान्तास्ते पृथक्पृथक्

ಅವನ ಪೂರ್ವಜರೂ—ಮಾತಾಮಹಾದಿಗಳು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರಾದ ಯಾಜಕರ ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 34

ततो लज्जा समभवत्तत्र मे रघुनन्दन । पित्रा तत्र महाबाहो मनोज्ञानि शुभानि च

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ರಘುನಂದನ, ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಲಜ್ಜೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಅಲ್ಲೀಯೇ, ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ, ನನ್ನ ತಂದೆ ಮನೋಹರ ಹಾಗೂ ಶುಭವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 35

तत्र पुष्करसान्निध्ये दक्षिणे धनुषां त्रये । लिंगं प्रतिष्ठयामास रामेश्वरमिति श्रुतम्

ಅಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಕರದ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಮೂರು ಧನುಸ್ಸಿನಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಒಂದು ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು—ಅದು ‘ರಾಮೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ.

Verse 36

भक्ष्याणि भक्षितान्येव यानि वै गुणवन्ति च । स कथं सुकषायाणि क्षाराणि कटुकानि च । भक्षयिष्यति राजेन्द्र ततो मे दुःखमाविशत्

ಅವನು ಗುಣವಂತವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನೇ ಭುಂಜಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಕಷಾಯ, ಕ್ಷಾರ ಮತ್ತು ಕಟು ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಭಕ್ಷಿಸುವನು? ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ದುಃಖ ಆವರಿಸಿತು.

Verse 37

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा विस्मितो राघवोऽभवत् । विशेषेण ददौ तस्मिञ्छ्राद्धं तीर्थे तु पुष्करे

ಅವಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಘವನು ವಿಸ್ಮಿತನಾದನು. ಅಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಕರ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿಶೇಷ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 39

यस्तं पूजयते भक्त्या गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । स प्राप्नोति परं स्थानं य्रत्र देवो जनार्दनः

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ವಾಸಿಸುವ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 40

किमत्र बहुनोक्तेन द्वादश्यां यत्प्रदापयेत् । न तत्र परिसंख्यानं त्रिषु लोकेषु विद्यते

ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳುವುದೇನು? ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೋ, ಅದರ ಪುಣ್ಯದ ಪರಿಮಾಣವು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಗಣನೆಗೆ ಸಿಗದು.

Verse 41

शुक्रांगारकसंयुक्ता चतुर्थी या भवेत्क्वचित् । षष्ठी वात्र वरारोहे तत्र श्राद्धे महत्फलम्

ಓ ವರಾರೋಹೆ! ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಚತುರ್ಥಿ ಶುಕ್ರವಾರ ಮತ್ತು ಮಂಗಳವಾರಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಇಲ್ಲಿ ಷಷ್ಠಿ ಬಂದರೆ, ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಾದ್ಧವು ಮಹಾಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 42

यावद्द्वादशवर्षाणि पितरश्च पितामहाः । तर्पिता नान्यमिच्छन्ति पुष्करे स्वकुलोद्भवे

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹರು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಮತ್ತೇನನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದಾಗ ಹಾಗೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 43

तत्र यो वाजिनं दद्यात्सम्यग्भक्तिसमन्वितः । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ಅಲ್ಲಿ ಯಥಾವಿಧಿ ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಶ್ವದಾನ ಮಾಡುವವನು, ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 44

इति ते कथितं सम्यङ्माहात्म्यं पापनाशनम् । रामेश्वरस्य देवस्य पुष्करस्य च भामिनि

ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ಈ ರೀತಿ ದೇವರಾದ ರಾಮೇಶ್ವರನ ಹಾಗೂ ಪುಷ್ಕರದ ಪಾಪನಾಶಕ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆನು.

Verse 111

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्करमाहात्म्ये रामेश्वरक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनामैकादशोत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ್ಯ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಪುಷ್ಕರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ರಾಮೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನೂರ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.