Adhyaya 9

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठाः सप्तकुण्डान्सुविश्रुतान् । सर्वपापप्रशमनानृद्धिबुद्धिविवर्द्धनान्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಆ ಏಳು ಕುಂಡಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅವು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಸದ್ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 2

आराधितः स च यदा हरिराविर्बभूव ह । संस्तूयमानो मुनिभिर्लक्ष्म्या सह जगत्पतिः

ಹರಿಯನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದಾಗ, ಆತನು ಸాక్షಾತ್ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿದನು. ಮುನಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಡನೆ ಜಗತ್ಪತಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 3

अर्हणं च तदा चक्रुर्हरये सुरगङ्गया । वामपार्श्वे स्थितां पद्मामभिषेक्तुं समुद्यताम्

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಸುರಗಂಗೆಯ ಜಲದಿಂದ ಹರಿಗೇ ಅರ್ಹಣವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಮತ್ತು ಅವನ ಎಡಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಪದ್ಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಅಭಿಷೇಕಕ್ಕೆ ಉದ್ಧತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆಂದು ಕಂಡರು.

Verse 4

सनकाद्या ब्रह्मसुताः सप्तैते मनसा द्विजाः । पृथक्पृथग्घ्रदान्कृत्वा सिषिचुः सागरोद्भवाम्

ಸನಕಾದಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಏಳು ಮಾನಸಪುತ್ರರು—ಆ ದ್ವಿಜ ಮುನಿಗಳು—ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹ್ರದಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಸಾಗರೋದ್ಭವಾ ದೇವಿ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ)ಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಸಿಂಚಿಸಿದರು.

Verse 5

ततो लक्ष्मीह्रदाः प्रोक्ता देव्या नात्रैव संज्ञिताः । प्राप्ते तु द्वापरस्यांते रुक्मिणीसंश्रयेण तु

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವು ‘ಲಕ್ಷ್ಮೀಹ್ರದಗಳು’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವು; ಇಲ್ಲಿ ದೇವಿಗೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದ್ವಾಪರಾಂತದಲ್ಲಿ ರುಕ್ಮಿಣೀ ಸಂಶ್ರಯದಿಂದ ಅವು ಅವಳ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾದವು.

Verse 6

रुक्मिणीह्रदमित्येवं कलौ ख्यातिं गताः पुनः । भृगुणा सेवितं यस्माद्भृगुतीर्थमिति स्मृतम्

ಹೀಗೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವು ಮತ್ತೆ ‘ರುಕ್ಮಿಣೀಹ್ರದ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯಾದವು. ಭೃಗು ಮುನಿಯು ಸೇವಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅದನ್ನು ‘ಭೃಗುತೀರ್ಥ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

तस्मिन्गत्वा महाभागाः प्रक्षाल्य चरणौ मृदा । आचम्य च कुशान्गृह्य प्राङ्मुखो नियतः शुचिः

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು ಮಣ್ಣು (ಮತ್ತು ಜಲ)ದಿಂದ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ನಂತರ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ; ಕುಶಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ನಿಯಮದಿಂದ ಶುದ್ಧರಾಗಿ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು।

Verse 8

संपूर्णं चार्घ्यमादाय फलपुष्पाक्षतादिभिः । रजतं च शिरे कृत्वा मन्त्रमेतमुदीरयेत्

ಫಲ, ಪುಷ್ಪ, ಅಕ್ಷತಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ರಜತವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 9

भक्त्या चार्घ्यं प्रदास्यामि ह्रदे रुक्मिणिसंज्ञिते । सर्वपापविनाशाय रुक्मिण्याः प्रीणनाय च

‘ರುಕ್ಮಿಣಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸರ್ವಪಾಪ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಕೂಡ।’

Verse 10

स्नानं कुर्य्यात्ततो विप्राः कृत्वा शिरसि तारकम् । देवान्मनुप्यान्सन्तर्प्य पितॄनथ विशेषतः

ನಂತರ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ‘ತಾರಕ’ವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿ, ಬಳಿಕ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 11

श्राद्धं ततः प्रकुर्वीत विप्रानाहूय भक्तितः । दक्षिणां च ततो दद्याद्रजतं रुक्ममेव च

ನಂತರ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಪ್ರರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು; ಬಳಿಕ ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ರಜತ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಣವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 12

विशेषतः प्रदेयानि फलानि रसवन्ति च । दम्पत्योर्भोजनं दद्यान्मिष्टान्नेन द्विजोत्तमाः

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ರಸಪೂರ್ಣವಾದ ಮಧುರ ಫಲಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಮತ್ತು ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ದಂಪತಿಗೆ ಮಿಷ್ಟಾನ್ನ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೋಜನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 13

विप्रपत्न्यस्तु संपूज्याः स्त्रियश्चान्याः स्वशक्तितः । कञ्चुकै रक्तवस्त्रैश्च रुक्मिणी प्रीयतामिति

ವಿಪ್ರಪತ್ನಿಯರನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೂ ಶಕ್ತ್ಯನುಸಾರ ಗೌರವಿಸಬೇಕು; ಕಂಚುಕಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ—“ರುಕ್ಮಿಣೀ ಪ್ರೀಯತಾಂ” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು।

Verse 14

एवं कृते द्विजश्रेष्ठाः कृतकृत्यो भवेन्नरः । सर्वान्कामानवाप्नोति विष्णुलोकं स गच्छति

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನರನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 15

वसते च सदा गेहे लक्ष्मीस्तस्य न संशयः । आरोग्यं मनसस्तुष्टिर्न चोद्वेगः कदाचन

ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಆರೋಗ್ಯ, ಮನಸ್ಸಿನ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಎಂದಿಗೂ ಉದ್ವೇಗವಾಗದು।

Verse 16

पितॄणामक्षया तृप्तिः प्रजा भवति निश्चला । हीनसत्त्वो नैव भवेद्दीर्घायुश्च भवेन्नरः

ಅವನ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಷಯ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅವನ ಸಂತಾನ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವನು ಹೀನಸತ್ತ್ವನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನರನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

आढ्यो भवति सर्वत्र यः स्नातो रुक्मिणी ह्रदे । न लक्ष्म्या मुच्यते विप्रा नालक्ष्म्या व्रियते नरः

ರುಕ್ಮಿಣೀ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮೃದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ವಿಯೋಗಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲಕ್ಷ್ಮಿ (ದುರ್ಭಾಗ್ಯ) ಅವನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಆವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 18

न वैरं कलहस्तस्य यः स्नातो रुक्मिणीह्रदे । गमनागमनं न स्यात्संसारभ्रमणं तथा

ರುಕ್ಮಿಣೀ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ವೈರವೂ ಇಲ್ಲ, ಕಲಹವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ‘ಹೋಗುವುದು-ಬರುವುದು’ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಂದರೆ ಸಂಸಾರಭ್ರಮಣ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ।

Verse 19

दुःखशोकौ कुतस्तस्य यः स्नातो रुक्मिणीह्रदे । सर्वपापविनिर्मुक्तो महाभयविवर्जितः

ರುಕ್ಮಿಣೀ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ದುಃಖ-ಶೋಕಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುವುದು? ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಮಹಾಭಯವಿಲ್ಲದವನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

सर्वान्कामानिह प्राप्य याति विष्णुपदं नरः

ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಮನುಷ್ಯನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।