Adhyaya 38

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । द्वारकायाश्च माहात्म्यं शृणु पौत्र मयोदितम् । शृण्वतो गदतश्चापि मुक्तिः कृष्णाद्भवेद्ध्रुवम्

ಶ್ರೀಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮೊಮ್ಮಗನೇ! ನಾನು ಹೇಳುವ ದ್ವಾರಕೆಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವವನಿಗೂ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವನಿಗೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 2

पुत्रेण लोकाञ्जयति पौत्रेणानन्त्यमश्नुते । अथ पुत्रस्य पौत्रेण नाकमेवाधिरोहति

ಪುತ್ರನಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ; ಪೌತ್ರನಿಂದ ಅನಂತಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಪುತ್ರನ ಪೌತ್ರನಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೇ ಆರೋಹಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

यस्य पुत्रः शुचिर्दक्षः पूर्वे वयसि धार्मिकः । विष्णुभक्तिं च कुरुते तं पुत्रं कवयो विदुः

ಯಾರ ಪುತ್ರನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ದಕ್ಷನಾಗಿ, ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ—ಅವನನ್ನೇ ಕವಿಗಳು ನಿಜವಾದ ‘ಪುತ್ರವಂತ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 4

हेमशृंगं रौप्यखुरं सवत्सं कांस्यदोहनम् । सवस्त्रं कपिलानां तु सहस्रं च दिनेदिने

ಚಿನ್ನದ ಕೊಂಬುಗಳು, ಬೆಳ್ಳಿಯ ಖುರಗಳು, ಕರುಗಳೊಡನೆ, ಕಂಚಿನ ದೋಹನಪಾತ್ರಗಳೊಡನೆ, ವಸ್ತ್ರಾವೃತ—ಇಂತಹ ಕಪಿಲಾ ಹಸುಗಳ ಸಾವಿರವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ (ದಾನ).

Verse 5

दत्त्वा यत्फलमाप्नोति ब्राह्मणे वेदपारगे । तत्फलं स्नानमात्रेण गोमत्यां मधुभिद्दिने

ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಿ ಪಡೆಯುವ ಫಲವೇನೋ, ಅದೇ ಫಲ ಮಧುಭಿದ್ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ) ದಿನದಲ್ಲಿ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 6

यस्त्वेकं भोजयेद्विप्रं द्वारकायां च संस्थितम् । सुभिक्षे भो द्विजश्रेष्ठाः फलं लक्षगुणं भवेत्

ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗಾದರೂ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಸుభಿಕ್ಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದವನ ಫಲ ಲಕ್ಷಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

फलं लक्षगुणं प्रोक्तं दुर्भिक्षे कृष्णसन्निधौ । एवं धर्मानुसारेण दयाद्भिक्षां तु भिक्षुके

ದುರ್ಭಿಕ್ಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಫಲ ಲಕ್ಷಗುಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ದಯೆಯಿಂದ ಭಿಕ್ಷುಕನಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 8

अपि नः स कुले कश्चिद्भविष्यति नरोत्तमः । यो यतीनो कलौ प्राप्ते पितॄनुद्दिश्य दास्यति

ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ನರೋತ್ತಮನು ಹುಟ್ಟುವನೋ? ಅವನು ಪಿತೃಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ಯತಿಗಳಿಗೆ ದಾನ ನೀಡುವನೋ?

Verse 9

द्वारकायां विशे षेण सत्कृत्य कृष्णसन्निधौ । अन्नदानं यतीनां तु कौपीनाच्छादनानि च

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ, ಯತಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ ಕೌಪೀನ ಮತ್ತು ಆಚ್ಚಾದನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 10

नात्मनः क्रतुभिः स्विष्टैर्नास्ति तीर्थैः प्रयोजनम् । यत्र वा तत्र वा कार्य्यं यतीनां प्रीणनं सदा

ತನ್ನಿಗಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಯಜ್ಞಗಳಾಗಲಿ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳಾಗಲಿ ನಿಜವಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಸದಾ ಯತಿಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 11

श्वपचादयोऽपि ते धन्या ये गता द्वारकां पुरीम् । प्राप्य भागवतान्ये वै पितॄनुद्दिश्य पुत्रकाः

ಶ್ವಪಚಾದಿಗಳೂ ಧನ್ಯರು, ಅವರು ದ್ವಾರಕಾಪುರಿಗೆ ಹೋದರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವರ ಪುತ್ರರು ಪಿತೃಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ಅರ್ಪಣ-ದಾನ ಮಾಡಬಲ್ಲರು.

Verse 12

भक्त्या संपूजयिष्यंति वस्त्रैर्दानैश्च भूरिभिः

ಅವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅಪಾರ ದಾನಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸುವರು.

Verse 13

गयापिंडेन नास्माकं तृप्तिर्भवति तादृशी । यादृशी विष्णुभक्तानां सत्कारेणोप जायते

ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿದರೂ ನಮಗೆ ಅಂಥ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗದು; ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರ ಸತ್ಕಾರದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ತೃಪ್ತಿಯೇ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 14

वैशाखे ये करिष्यंति द्वादशीं कृष्णसन्निधौ । कृष्णं संपूजयन्तश्च रात्रौ कुर्वंति जागरम्

ವೈಶಾಖ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶೀ ವ್ರತ ಆಚರಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸಂಪೂಜಿಸಿ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವರು.

Verse 15

माहात्म्यं पठनीयं तु द्वारकासंभवं शुभम् । कृष्णस्य बालचरितं बालकृष्णादिदर्शनम्

ದ್ವಾರಕಾಸಂಭವವಾದ ಶುಭ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಠಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಲಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ಬಾಲಕೃಷ್ಣಾದಿ ದರ್ಶನಕಥೆಗಳನ್ನೂ.

Verse 16

क्रीडनं गोकुलस्यैव क्रीडा गोपीजनस्य च । कृष्णावतारकर्माणि श्रोतव्यानि पुनःपुनः

ಗೋಕುಲದ ಕ್ರೀಡೆಗಳು ಹಾಗೂ ಗೋಪೀಜನರ ಕ್ರೀಡೆಗಳೂ—ಕೃಷ್ಣಾವತಾರದ ಕರ್ಮಗಳು ಪುನಃಪುನಃ ಶ್ರವಣಯೋಗ್ಯ.

Verse 17

रुक्मशृंगीं रौप्यखुरीं मुक्तालांगूलभूषिताम् । सवत्सां ब्राह्मणे दत्त्वा होमार्थं चाहिताग्नये

ಬಂಗಾರದ ಕೊಂಬುಗಳು, ಬೆಳ್ಳಿಯ ಖುರಗಳು, ಮುತ್ತಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಬಾಲವಿರುವ ಕರುಸಹಿತ ಹಸುವನ್ನು ಹೋಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಹಿತಾಗ್ನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 18

निमिषस्पर्शनांशेन फलं कृष्णस्य जागरे । यत्किंचित्कुरुते पापं कोटिजन्मसु मानवः । कृष्णस्य जागरे रात्रौ दहते नात्र संशयः

ಕೃಷ್ಣ ಜಾಗರಣದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಜಾಗರಿಸುವುದೂ ಮಹಾಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ। ಮಾನವನು ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಪಾಪವಾದರೂ ಕೃಷ್ಣ ಜಾಗರಣದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ದಗ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 19

पठेद्भागवतं रात्रौ पुराणं दयितं हरेः । यावत्सूर्य्यकृताऽलोको यावच्चन्द्रकृता निशा

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಪ್ರಿಯವಾದ ಭಾಗವತ ಪುರಾಣವನ್ನು ಪಠಿಸಬೇಕು; ಸೂರ್ಯಪ್ರಕಾಶ ಇರುವವರೆಗೂ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರಪ್ರಕಾಶಿತ ರಾತ್ರಿಯಿರುವವರೆಗೂ ನಿರಂತರ ಪಠಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು।

Verse 20

यावत्ससागरा पृथ्वी यावच्च कुलपर्वताः । तावत्कालं वसेत्स्वर्गे नान्यथा मम भाषितम्

ಸಾಗರಗಳೊಡನೆ ಭೂಮಿ ಇರುವವರೆಗೂ ಮತ್ತು ಪರ್ವತಶ್ರೇಣಿಗಳು ಇರುವವರೆಗೂ, ಅಷ್ಟೇ ಕಾಲ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವನು—ಇದು ನನ್ನ ಘೋಷಣೆ, ಬೇರೆಲ್ಲ.

Verse 21

आस्फोटयंति पितरः प्रहर्षंति पितामहाः । एवं तं स्वसुतं दृष्ट्वा शृण्वानं कृष्णसंभवम्

ಕೃಷ್ಣಸಂಬಂಧವಾದ ಪವಿತ್ರಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ತಮ್ಮ ವಂಶಜ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ಪಿತೃಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಕೈತಟ್ಟುತ್ತಾರೆ; ಪಿತಾಮಹರು ಪರಮ ಹರ್ಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 22

द्वारकायाश्च माहात्म्यं यत्र नो जागरे पठेत् । तन्म्लेच्छसदृशं स्थानमपवित्रं परित्यजेत्

ಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಪಠಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಆ ಸ್ಥಳ ಮ್ಲೇಚ್ಛಸಮಾನವೂ ಅಪವಿತ್ರವೂ; ಅಂಥ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 23

शालिग्रामशिला नैव यत्र भागवता न हि । त्यजेत्तीर्थं महापुण्यं पुण्यमायतनं त्यजेत्

ಯಲ್ಲಿ ಶಾಲಿಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರೂ ಇಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿ ‘ಮಹಾಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದುದನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಆ ಪುಣ್ಯಾಯತನವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು।

Verse 24

त्यजेद्गुह्यं तथाऽरण्यं यत्र न द्वादशीव्रतम्

ಯಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶೀ-ವ್ರತ ಆಚರಣೆ ಇಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿ ಗುಹ್ಯಸ್ಥಳವಾಗಲಿ ಅರಣ್ಯವಾಗಲಿ—ಅದನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 25

सुदेशोऽपि भवेन्निंद्यो यत्र नो वैष्णवा व्रतम् । कुदेशोऽपि भवेत्पुण्यो यत्र भागवताः कलौ

ಯಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವ ವ್ರತಾಚರಣೆ ಇಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿ ಸುದೇಶವೂ ನಿಂದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರು ಇದ್ದಾರೋ, ಅಲ್ಲಿ ಕುদেশವೂ ಪುಣ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 26

संकीर्णयोनयः पूता ये भक्ता मधुसूदने । म्लेच्छतुल्याः कुलीनास्ते ये न भक्ता जनार्दने

ಮಧುಸೂದನನ ಭಕ್ತರಾದವರು ಮಿಶ್ರಯೋನಿಯವರಾದರೂ ಪವಿತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಜನಾರ್ದನನ ಭಕ್ತರಲ್ಲದವರು ಕುಲೀನರಾದರೂ ಮ್ಲೇಚ್ಛಸಮಾನರು।

Verse 27

रथारूढं प्रकुर्वंति ये कृष्णं मधुमाधवे । मुक्तिं प्रयांति ते सर्वे कुलकोटिसमन्विताः

ಮಧುಮಾಧವನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ರಥಾರೂಢನಾಗಿ ಮಾಡಿ ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸುವವರು, ತಮ್ಮ ಕುಲಕೋಟಿಗಳೊಡನೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 28

देवकीनन्दनस्यार्थे रथं कारापयन्ति ये । कल्पांतं विष्णुलोके ते वसन्ति पितृभिः सह

ದೇವಕೀನಂದನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗಾಗಿ ರಥವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವವರು, ಪಿತೃಗಳೊಡನೆ ಕಲ್ಪಾಂತದವರೆಗೆ ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

द्वारकायास्तु माहात्म्यं श्रावयेद्यः कलौ नृणाम् । भावमुत्पादयेद्यो वै लभेत्क्रतुशतंफलम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಜನರಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಯ ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಶ್ರವಣಗೊಳಿಸಿ ನಿಜವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಭಾವವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಶತಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 30

यो नार्चयति पापिष्ठो देवमन्यत्र गच्छति । कोटिजन्मार्जितं पुण्यं हरते रुक्मिणीपतिः

ಯಾರು ದೇವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸದೆ ಪಾಪಿಷ್ಠನಾಗಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಸಂಚಿತ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ರುಕ್ಮಿಣೀಪತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 31

शंखोद्धारसमुद्भूतां नित्यं देहे बिभर्त्ति हि । मृत्तिकां दैत्यराजेन्द्र शृणु वक्ष्यामि यत्फलम्

ಶಂಖೋದ್ದಾರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪವಿತ್ರ ಮೃತ್ತಿಕೆಯನ್ನು ಅವನು ನಿತ್ಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹೇ ದೈತ್ಯರಾಜೇಂದ್ರ, ಕೇಳು—ಇದರ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು।

Verse 32

यो ददाति यतीनां च वैष्णवानां प्रयच्छति । स्वर्णभारशतं पुण्ड्रं नित्यं प्राप्नोति मानवः

ಯತಿಗಳಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿ ವೈಷ್ಣವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ನಿತ್ಯವೂ ನೂರು ಸ್ವರ್ಣಭಾರಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಪುಂಡ್ರಚಿಹ್ನದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

गृहे यस्य सदा तिष्ठेच्छंखोद्धारस्य मृत्तिका । नित्य क्रियाकृतंपुण्यं लभेत्कोटिगुणं बले

ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಶಂಖೋದ್ದಾರ ಮೃತ್ತಿಕೆ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೋ, ಅವರ ನಿತ್ಯಕರ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯವು ಬಲದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 34

यस्य पुण्ड्रं ललाटे तु गोपीचंदनसंज्ञकम् । न जहाति गृहं तस्य लक्ष्मीः कृष्णप्रिया द्विजाः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಯಾರ ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಗೋಪೀಚಂದನವೆನ್ನುವ ಪುಂಡ್ರವಿದೆಯೋ, ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣಪ್ರಿಯ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 35

न ग्रहो बाधते तस्य नोरगो न च राक्षसः । पिशाचा न च कूष्मांडा न च प्रेता न जंभकाः

ಅವನನ್ನು ಯಾವುದೇ ಗ್ರಹಬಾಧೆಯೂ ಕಾಡದು; ಸರ್ಪವೂ ಅಲ್ಲ, ರಾಕ್ಷಸನೂ ಅಲ್ಲ; ಪಿಶಾಚರೂ ಅಲ್ಲ, ಕೂಷ್ಮಾಂಡರೂ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರೇತರೂ ಅಲ್ಲ, ಜಂಭಕರೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 36

नाग्निचौरभयं तस्य दरीणां चैव बन्धनम् । विद्युदुल्काभयं चैव न चोत्पातसमुद्भवम्

ಅವನಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಕಳ್ಳರ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ; ಬಿರುಕು/ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧನದ ಭಯವಿಲ್ಲ; ಮಿಂಚು ಅಥವಾ ಉಲ್ಕೆಯ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಪಶಕುನಜನ್ಯ ವಿಪತ್ತೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 37

नारिष्टं नापशकुनं दुर्निमित्तादिकं च यत् । सत्कृते विष्णुभक्ते च शालिग्रामशिलार्चने

ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಿಗೆ ಸತ್ಕಾರವಾಗುವ ಮತ್ತು ಶಾಲಿಗ್ರಾಮಶಿಲೆಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಅರ್ಚನೆ ನಡೆಯುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅರಿಷ್ಟವೂ ಇಲ್ಲ, ಅಪಶಕುನವೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ದುರ್ಣಿಮಿತ್ತವೂ ಉಂಟಾಗದು।

Verse 38

पीते पादोदके विप्रा नैवेद्यस्यापि भक्षणे । तुलसीसन्निधौ विष्णोर्विलयावसरे कृते

ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದೋದಕ (ಚರಣಾಮೃತ)ವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ, ನೈವೇದ್ಯವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸಿ, ತುಳಸಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ, ಪ್ರಳಯಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಷ್ಣುವಲ್ಲೇ ಶರಣ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 39

पुरा देवेन कथितं शृणु पात्रं वदाम्यहम् । प्रिया भागवता येषां तेषां दासोऽस्म्यहं सदा

ಹಿಂದೆ ದೇವರು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಯಾರು ನಿಜವಾದ ಪಾತ್ರರೋ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೆ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರು ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವರೋ, ಅವರಿಗೇ ನಾನು ಸದಾ ದಾಸನು।

Verse 40

विहाय मथुरां काशीमवन्तीं सर्वपापहाम् । मायां कांचीमयोध्यां च संप्राप्ते च कलौ युगे

ಕಲಿಯುಗವು ಬಂದಾಗ, ಮಥುರಾ, ಕಾಶಿ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ ಅವಂತಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಯಾ (ಹರಿದ್ವಾರ), ಕಾಂಚಿ ಮತ್ತು ಅಯೋಧ್ಯೆಯನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು—

Verse 41

वसाम्यहं द्वारकायां सर्वसेनासमावृतः । तीर्थव्रतैर्यज्ञदानै रुद्राद्यैर्मुनिचारणैः

ನಾನು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಸಮಸ್ತ ದಿವ್ಯ ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು—ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ವ್ರತಗಳು, ಯಜ್ಞಗಳು ಮತ್ತು ದಾನಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ರುದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು, ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಚಾರಣರೊಂದಿಗೆ।

Verse 42

श्रद्धात्यागेन भक्त्या वा यस्तोषयितुमिच्छति । गत्वा द्वारवतीं रम्यां द्रष्टव्योऽहं कलौ युगे

ಶ್ರದ್ಧಾಯುಕ್ತ ತ್ಯಾಗದಿಂದಾಗಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಬಯಸುವವನು ರಮ್ಯವಾದ ದ್ವಾರವತಿಗೆ ಹೋಗಲಿ; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಬೇಕು.

Verse 43

त्रैलोक्ये यानि तीर्थानि मया शुद्धानि भूरिशः । विन्यस्तानि च गोमत्यां चक्रतीर्थेऽतिपावने

ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಯಾವ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ನಾನು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೋ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪಾವನವಾದ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಸ್ತವಾಗಿವೆ.

Verse 44

दिनेनैकेन गोमत्यां चक्रतीर्थे कलौ युगे । त्रैलोक्यसंभवैस्तीर्थैः स्नातो भवति मानवः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಗೋಮತಿಯ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ದಿನ ಇದ್ದರೆ, ಮಾನವನು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಸಂಭವವಾದ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

कोटिपापविनिर्मुक्तो मत्समं वसते नरः । मम लोके न संदेहः कुलकोटिसमन्वितः

ಕೋಟಿ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಆ ನರನು ನನ್ನ ಸಮಾನವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕುಲಕೋಟಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 46

नापराधकृतैः पापैर्लिप्तः स्यादु त्कटैः कृतैः । शतजन्मायुतानीह लक्ष्मीर्न च्यवते गृहात्

ಅಪರಾಧದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಪಾಪಗಳೂ ಅವನಿಗೆ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ಮನೆಯಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಶತಸಹಸ್ರ ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೂ ಚ್ಯುತಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ.