Adhyaya 31

Verse 1

प्रह्लाद उवाच दिव्यस्वप्रभया ध्वांतं भूतानां नाशयन्सदा । जनयन्परमानंदं भक्तानां च भयापहः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಸದಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಅವರ ಭಯವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವವನು.

Verse 2

पताकाभिर्ध्वजस्थाभिर्द्वारकाजयवर्द्धनः । दिव्यपुण्यप्रकाशेन राजते गिरिराडिव

ಪತಾಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಧ್ವಜಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಜಯವರ್ಧಿನಿ ದ್ವಾರಕೆ—ದಿವ್ಯ ಪುಣ್ಯಪ್ರಕಾಶದಿಂದ—ಗಿರಿರಾಜನಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 3

दृष्ट्वाऽलयं तदा विष्णोस्तदायुधविभूषितम् । विहाय पादुके च्छत्रं दण्डवत्पतिता भुवि

ಆಗ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತವಾದ ಆಲಯವನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಪಾದುಕೆಯನ್ನೂ ಛತ್ರವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ದಂಡವತ್ ಆಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರು।

Verse 4

भूमिसंलुठनं तेषां तीर्थानामद्भुतं महत् । अभवद्विप्र शार्दूलाः क्षेत्रादीनां च सर्वशः

ಹೇ ವಿಪ್ರಶಾರ್ದೂಲರೇ! ಆ ತೀರ್ಥಗಳ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಉರುಳಾಟ ಅద్భುತವೂ ಮಹತ್ತರವೂ ಆಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಾದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ವತ್ರ ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಭವಿಸಿತು।

Verse 5

वाराणसी कुरुक्षेत्रं प्रयागो जाह्नवी तथा । यमुना नर्मदा पुण्या पुण्या प्राची सरस्वती

ವಾರಾಣಸಿ, ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ, ಪ್ರಯಾಗ; ಹಾಗೆಯೇ ಜಾಹ್ನವಿ (ಗಂಗಾ) ಕೂಡ; ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯ ನರ್ಮದಾ; ಪುಣ್ಯ ಪ್ರಾಚೀ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿ—(ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು)।

Verse 6

गोदावरी महापुण्या गया तिस्रस्तु मंगलाः । शालिग्रामं महाक्षेत्रं पुण्या चक्रनदी शुभा

ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಗೋದಾವರಿ; ಗಯಾ; ಆ ಮೂರು ಮಂಗಳ (ತೀರ್ಥ/ಧಾರೆಗಳು); ಶಾಲಿಗ್ರಾಮ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರ; ಮತ್ತು ಶುಭ ಪುಣ್ಯ ಚಕ್ರನದಿ—(ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು)।

Verse 7

पयोष्णी तपती कृष्णा कावेर्य्याद्याः सुपुण्यदाः । पुष्करादीनि तीर्थानि सागराः पर्वतोत्तमाः

ಪಯೋಷ್ಣೀ, ತಪತೀ, ಕೃಷ್ಣಾ, ಹಾಗೂ ಕಾವೇರಿ ಮೊದಲಾದವು—ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪುಣ್ಯಪ್ರದಗಳು; ಪುಷ್ಕರಾದಿ ತೀರ್ಥಗಳು; ಸಾಗರಗಳು; ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಗಳು—(ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು)।

Verse 8

अयोध्या मथुरा माया अवंत्याद्याश्च मुक्तिदाः । श्रीरंगाख्यमनंतं च प्रभासं च विशेषतः

ಅಯೋಧ್ಯೆ, ಮಥುರಾ, ಮಾಯಾ (ಹರಿದ್ವಾರ) ಮತ್ತು ಅವಂತಿ ಮೊದಲಾದವು—ಮೋಕ್ಷಪ್ರದಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಅನಂತ’ ಎಂಬ ಶ್ರೀರಂಗ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಭಾಸವೂ (ಪ್ರಸಿದ್ಧ).

Verse 9

पुरुषोत्तमं महाक्षेत्रमरण्यान्यादयः शुभाः । त्रैलोक्ये वर्त्तमानानि सर्वतीर्थानि सर्वशः

ಪುರುಷೋತ್ತಮನ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರವೂ, ಶುಭ ಅರಣ್ಯಾದಿಗಳೂ—ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ತೀರ್ಥಗಳು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಿವೆ.

Verse 10

दृष्ट्वा कृष्णालयं पुण्यं मुहुर्मुहुः प्रहर्षिताः । जय शब्दैर्नमःशब्दैर्गर्जंतो हरिनामभिः

ಪವಿತ್ರ ಕೃಷ್ಣಾಲಯವನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಮರುಮರು ಹರ್ಷಿತರಾದರು—‘ಜಯ’ ‘ನಮಃ’ ಎಂಬ ಘೋಷಗಳಿಂದ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ, ಹರಿನಾಮಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಜಪಿಸಿದರು.

Verse 11

आनंदाश्रूणि मुंचंतः प्रेम्णा गद्गदया गिरा । स्तुवंति मुनयः सर्वे तीर्थादीनि च सर्वशः

ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಗದ್ಗದವಾದ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನೂ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 12

अथ संस्तुवतां तेषामन्योन्यं मुदितात्मनाम् । वीक्ष्य वक्त्राणि सर्वेषां महर्षिर्नारदोऽब्रवीत्

ನಂತರ, ಅವರು ಹರ್ಷಿತಾತ್ಮರಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮಹರ್ಷಿ ನಾರದನು ಎಲ್ಲರ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 13

श्रीनारद उवाच । राशयः पुण्य पुंजानां कृता युष्माभिरुत्तमाः । तज्जन्मना सहस्रैस्तु यद्दृष्टं कृष्णमंदिरम्

ಶ್ರೀ ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಉತ್ತಮರೇ, ನೀವು ಪುಣ್ಯಪುಂಜಗಳ ರಾಶಿಗಳನ್ನು ಸಂಚಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಸಹಸ್ರ ಜನ್ಮಗಳ ನಂತರವೇ ಕೃಷ್ಣಮಂದಿರದ ದರ್ಶನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 14

दर्शनं कृष्णदेवस्य द्वारकागमने मतिः । दृढभक्तिर्महाविष्णोर्नाल्पस्य तपसः फलम्

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದೇವನ ದರ್ಶನ, ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗುವ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪ, ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರ ಭಕ್ತಿ—ಇವು ಅಲ್ಪ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲಗಳಲ್ಲ।

Verse 16

धन्येयं गौतमी गंगा गौतमोऽयं महातपाः । यत्प्रसादेन सर्वेषां कल्याणं समुपस्थितम्

ಧನ್ಯಳಾದ ಈ ಗೌತಮೀ ಗಂಗಾ, ಧನ್ಯನಾದ ಈ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಗೌತಮ; ಅವರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಲ್ಯಾಣವು ಸಮೀಪಿಸಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 17

यज्ञाध्ययनदानानां तपोव्रतसमाधिनाम् । संप्राप्तफलमस्माभिर्युष्माभिः सर्वतीर्थकाः

ಯಜ್ಞ, ಅಧ್ಯಯನ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು, ವ್ರತ, ಸಮಾಧಿ—ಇವೆಲ್ಲದರ ಫಲಗಳು ನಮಗೂ ನಿಮಗೂ ದೊರೆತಿವೆ, ಹೇ ಸರ್ವತೀರ್ಥಸ್ವರೂಪರೇ।

Verse 18

यूयं सर्वाणि तीर्थानि क्षेत्राणि चैव कृत्स्नशः । कृष्णाज्ञया सर्वकालं तिष्ठध्वं सर्वदैवतैः

ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ಆಗಿದ್ದೀರಿ. ಕೃಷ್ಣಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸರ್ವಕಾಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಿ।

Verse 19

धन्या वै पूर्वजास्तेषां वंशजाः कृष्णदर्शनं । सोत्सवा द्वारकां यांति पश्यंति च हरिप्रियाम्

ಯಾರ ವಂಶಜರಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದರ್ಶನ ಲಭಿಸುವದೋ, ಅವರ ಪೂರ್ವಜರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯರು. ಅವರು ಉತ್ಸವಭಾವದಿಂದ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹರಿಪ್ರಿಯ ನಗರಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

इयं च शोभते पुण्या द्वारका कृष्ण वल्लभा । प्रपश्यंतु महाभागास्तथा वाराणसीं शुभाम्

ಈ ಪುಣ್ಯ ದ್ವಾರಕಾ—ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ವಲ್ಲಭೆ—ಅತಿಶಯವಾಗಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು ಇದನ್ನು ದರ್ಶಿಸಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಶುಭವಾದ ವಾರಾಣಸಿಯನ್ನೂ ದರ್ಶಿಸಲಿ.

Verse 21

क्षेत्राणि कुरुमुख्यानि पश्यंतु द्वारकां प्रभोः । तादृशी मथुरा काशी मायाऽध्योध्या च राजते

ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರಾದಿ ಪ್ರಮುಖ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಪ್ರಭುವಿನ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಲಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಥುರಾ, ಕಾಶಿ, ಮಾಯಾ (ಹರಿದ್ವಾರ) ಮತ್ತು ಅಯೋಧ್ಯೆಯೂ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 22

अवन्ती न च कांची च क्षेत्रं च पुरुषोत्तमम् । सूर्योपरागकालेऽपि कुरुक्षेत्रं न राजते

ಅವಂತೀ (ಉಜ್ಜಯಿನಿ), ಕಾಂಚಿ ಹಾಗೂ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರ (ಪುರಿ) ಕೂಡ ಇಷ್ಟಾಗಿ ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 23

ईदृशं न गयातीर्थं यादृगेतत्प्रकाशते

ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆ ಗಯಾತೀರ್ಥವೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 24

ग्रहनक्षत्रताराणां यथा सूर्य्यो विराजते । सक्षेत्रतीर्थराजानां द्वारकार्को विराजते

ಗ್ರಹ-ನಕ್ಷತ್ರ-ತಾರೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸೂರ್ಯನು ಯಥಾ ಅತ್ಯಧಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವನೋ, ತಥಾ ಕ್ಷೇತ್ರ-ತೀರ್ಥರಾಜರ ಮಧ್ಯೆ ‘ದ್ವಾರಕಾ-ಸೂರ್ಯ’ ಪರಮವಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 25

प्रह्लाद उवाच । निशम्य नारदेनोक्तं प्रहृष्टाश्च तथा द्विजाः । क्षेत्राणि सर्वतीर्थानि पुरस्कृत्य च गौतमम्

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ನಾರದನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ವಿಜರೂ ಪರಮ ಹರ್ಷಗೊಂಡರು. ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು, ಗೌತಮನನ್ನು ನಾಯಕನಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿ (ಅವರು ಹೊರಟರು)।

Verse 26

विहाय गौतमीं तत्र प्रययुर्ह्यग्रतोग्रतः । प्रहृष्टा गौतमी तत्र प्रणम्य त्वरिता ययौ

ಅಲ್ಲಿ ಗೌತಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮುಂದುಮುಂದು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೊರಟರು. ಗೌತಮಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ (ಅವರ ಹಿಂದೆ) ಹೋದಳು।

Verse 27

गीतवाद्यैश्च नृत्यैश्च पताकाभिः समंततः । प्रययुः स्तोत्रपाठैश्च सर्वे ते द्वारकाश्रये

ಗೀತೆ, ವಾದ್ಯ, ನೃತ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಧ್ವಜಪತಾಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸ್ತೋತ್ರಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ದ್ವಾರಕೆಯ ಆಶ್ರಯದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 28

स तीर्थान्यग्रतः कृत्वा मध्ये कृत्वा तु शोभनम् । प्रयागं तीर्थराजं च प्रहृष्टं क्षेत्रदर्शनात्

ಅವನು ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶೋಭನ ಪ್ರಯಾಗ—ತೀರ್ಥರಾಜನನ್ನು—ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ಅವನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು।

Verse 29

ततः पश्चात्सरित्स्नानं चकार ऋषिसत्तमः । जाह्नवी गौतमी रेवा यमुनाप्राक्सरस्वती

ಅನಂತರ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದನು—ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗಾ), ಗೌತಮೀ, ರೇವಾ (ನರ್ಮದಾ), ಯಮುನಾ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಸರಸ್ವತಿಯಲ್ಲಿ।

Verse 30

सरयूर्गंडकी तापी पयोष्णी यमुना तथा । कृष्णा भीमरथी गंगा कावेरी चाघनाशिनी

ಸರಯೂ, ಗಂಡಕೀ, ತಾಪೀ, ಪಯೋಷ್ಣೀ, ಯಮುನಾ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೃಷ್ಣಾ, ಭೀಮರಥೀ, ಗಂಗಾ ಮತ್ತು ಪಾಪನಾಶಿನೀ ಕಾವೇರಿ—ಈ ಎಲ್ಲ ಪುಣ್ಯನದಿಗಳು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 31

मंदाकिनी महापुण्या पुण्या भोगवती नदी । व्रजंति युगपत्सर्वाः पश्यंत्यो द्वारकां पुरीम्

ಮಹಾಪುಣ್ಯವತಿಯಾದ ಮಂದಾಕಿನೀ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯನದಿ ಭೋಗವತೀ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ದ್ವಾರಕಾಪುರಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 32

ततस्ते सागराः सप्त स्वैःस्वैस्तीर्थैः समन्विताः । ततः पश्चादरण्यान्याश्रमैः पुण्यैयुतानि च

ನಂತರ ಏಳು ಸಾಗರಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತೀರ್ಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದವು; ಅದರ ಬಳಿಕ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಅರಣ್ಯಗಳೂ ಆಗಮಿಸಿದವು।

Verse 33

ततस्तु पर्वता रम्या मेर्वाद्यास्तु सुशोभनाः । नृत्यंतो गायमानाश्च स्तवाद्यैस्तु महर्षिभिः

ನಂತರ ರಮ್ಯವಾದ ಪರ್ವತಗಳು—ಮೇರು ಮೊದಲಾದವು—ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿಸಿದವು; ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸ್ತವ-ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ಗಾನಮಾಡಿದರು।

Verse 34

ततश्च ऋषयो देवाः समंताद्धृष्टमानसाः । गायंतो नृत्यमानाश्च गर्जंतो हरिनामभिः

ಆಗ ಋಷಿಗಳೂ ದೇವರೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಹರಿನಾಮಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ ಹಾಡುತ್ತಾ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ ಉಲ್ಲಾಸಿಸಿದರು।

Verse 35

वादित्रनिनदैरुच्चैर्जयशब्दैः प्रहर्षिताः । प्राप्तास्ते गोमतीतीरं सर्वयज्ञसमन्विताः । ववंदिरे महापुण्याः सर्वे ते हृष्टमानसाः

ವಾದ್ಯಗಳ ಉಚ್ಚ ನಿನಾದಗಳೂ ‘ಜಯ’ ಘೋಷಗಳೂ ಕೇಳಿ ಪರಮಾನಂದಿತರಾಗಿ ಅವರು ಗೋಮತೀತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದರು; ಸಮಸ್ತ ಯಜ್ಞಫಲಸಂಪನ್ನರಾದ ಆ ಮಹಾಪುಣ್ಯರು ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು।

Verse 36

श्रीनारद उवाच । हे भागीरथि हे रेवे यमुने शृणु गौतमि । श्रेष्ठा श्रीगोमतीदेवी विख्याता भुवनत्रये

ಶ್ರೀ ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಾಗೀರಥೀ, ಹೇ ರೇವೇ, ಹೇ ಯಮುನೇ, ಕೇಳು ಹೇ ಗೌತಮೀ; ಶ್ರೀ ಗೋಮತೀ ದೇವಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿ ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 37

यस्याः सकृज्जलस्नानं स्पर्द्धते ब्रह्मविद्यया । तेन वै गोमती सेयं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमा । ब्रह्मज्ञानेन मुच्यंते प्रयागमरणेन वा । स्नानमात्रेण गोमत्यां मुच्यते पूर्वजैः सह

ಯಾವಳ ಜಲದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರವೂ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯ ಫಲಕ್ಕೆ ಸಮವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಗೋಮತೀ ಸರ್ವತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಉತ್ತಮೋತ್ತಮ. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದಲೋ, ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗದಿಂದಲೋ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರೊಡನೆ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 38

प्रह्लाद उवाच । निशम्य तानि तीर्थानि माहात्म्यं महदद्भुतम् । गोमत्याः श्रद्धया स्नात्वा उत्सवैरग्रतो ययुः

ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದರು— ಆ ತೀರ್ಥಗಳ ಮಹತ್ತಾದ ಅದ್ಭುತ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಉತ್ಸವಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂಭಾಗವಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು।

Verse 39

ततः क्षेत्राणि तीर्थानि सरितः सागरादयः । ददृशुर्द्वारकां रम्यामागता द्वारमण्डपे

ಆಮೇಲೆ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ತೀರ್ಥಗಳು, ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು ಮೊದಲಾದವು ದ್ವಾರಮಂಡಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ರಮ್ಯವಾದ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದವು।

Verse 40

स्थितां सिंहासने दिव्ये मणिकांचनभूषिते । सुन्दरां शुक्ल वर्णां च रुद्रादित्यसमप्रभाम्

ಅವರು ಮಣಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದಿವ್ಯ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾದ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡರು—ಸುಂದರಿ, ಶುಕ್ಲವರ್ಣೆ, ರುದ್ರ ಹಾಗೂ ಆದಿತ್ಯನ ಸಮಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವಳು।

Verse 41

दिव्यवस्त्रां सुगंधाढ्यां रत्नाभरणभूषिताम् । किरीटकुण्डलैर्दिव्यैः शोभितां कंकणादिभिः

ಅವಳು ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ಪವಿತ್ರ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಳಾಗಿ, ರತ್ನಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಳು; ದಿವ್ಯ ಕಿರೀಟ-ಕುಂಡಲಗಳು ಮತ್ತು ಕಂಕಣಾದಿಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದ್ದಳು।

Verse 42

वरदाभयहस्तां च शंखचक्रगदायुधाम् । श्वेतातपत्रशोभाढ्यां चामरव्यजनादिभिः

ಅವಳ ಕೈಗಳು ವರ ಮತ್ತು ಅಭಯ ನೀಡುವಂತಿದ್ದವು; ಅವಳು ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು। ಶ್ವೇತ ಛತ್ರದ ಶೋಭೆ ಹಾಗೂ ಚಾಮರ-ವ್ಯಜನಾದಿಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 43

संस्तवैः स्तूयमानां च गीतवाद्यादिहर्षिताम् । महासिंहासनस्थां तु दृष्ट्वा द्वारवतीं पुरीम् । प्रणेमुर्युगपत्सर्वे सर्वाणि च सुभक्तितः

ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳಿಂದ ಹರ್ಷಿತಳಾಗಿ, ಅವಳು ಮಹಾಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗಿದ್ದಳು. ಇಂತಹ ದ್ವಾರವತೀ ಪುರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಗಾಢಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು।