Adhyaya 25

Verse 1

इंद्रद्युम्न उवाच । कथयस्व मुनिश्रेष्ठ किंचित्कौतूहलं मम । पुण्यं पवित्रं पापघ्नं तीर्थं तु वद विस्तरात्

ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೌತೂಹಲವಿದೆ; ಪುಣ್ಯಕರ, ಪವಿತ್ರ, ಪಾಪಹರವಾದ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । मथुरा द्वारकाऽयोध्या कलिकाले पुरीत्रयम् । धर्मार्थकामदं भूप मोक्षदं हरिवल्लभम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಥುರಾ, ದ್ವಾರಕಾ, ಅಯೋಧ್ಯಾ ಎಂಬ ಮೂರು ಮಹಾಪುರಿಗಳು. ಹೇ ರಾಜನೇ! ಇವು ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ; ಹರಿಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 3

मधुरायां तु कालिंदी गोमती कृष्णसन्निधौ । अयोध्यायां तु सरयूर्मुक्तिदा सेविता सदा

ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಂದೀ (ಯಮುನಾ) ಇದೆ; ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಗೋಮತಿ ಇದೆ. ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸರಯೂ ನದಿ ಸದಾ ಸೇವಿತವಾಗಿದ್ದು, ಮುಕ್ತಿದಾಯಕಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 4

द्रारवत्यामयोध्यायां कृष्णं रामं शुभप्रदम् । मथुरायां हरिं विष्णुं स्मृत्वा मुक्तिमवाप्नुयात्

ದ್ವಾರವತಿ (ದ್ವಾರಕಾ) ಮತ್ತು ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶುಭಪ್ರದರಾದ ಕೃಷ್ಣ-ರಾಮರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿ-ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದವನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

धन्या सा मथुरा लोके यत्र जातो हरिः स्वयम् । द्वारका सफला लोके क्रीडितं यत्र विष्णुना

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಥುರಾ ಧನ್ಯಳು—ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಹರಿ ಜನ್ಮಿಸಿದನು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾ ಸಫಲಳು—ಅಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ದಿವ್ಯ ಕ್ರೀಡೆ (ಲೀಲೆ) ನಡೆಸಿದನು.

Verse 6

धन्यानामपि सा पूज्या अयोध्या सर्वकामदा । या स्वयं रामदेवेन पालिता धर्मबुद्धिना

ಧನ್ಯರಲ್ಲಿಯೂ ಅಯೋಧ್ಯೆ ಪೂಜ್ಯಳು—ಅವಳು ಸರ್ವಕಾಮದಾ. ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಶ್ರೀರಾಮದೇವನೇ ಸ್ವಯಂ ಅವಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 7

यद्ददाति फलं काशी सेविता कल्पसंख्यया । कला ददाति मथुरा वासरेणापि तत्फलम्

ಕಾಶಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಸಂಖ್ಯಕಾಲ ಸೇವಿಸಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನು, ಮಥುರಾ ಕಲಾಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲೂ ಅದೇ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 8

मन्वंतरसहस्रे तु प्रयागे यत्फलं भवेत् । निमिषार्द्धेन वसतां द्वारकायां तु तत्फलम्

ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ಮನ್ವಂತರಗಳು ಕಳೆದರೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲ, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೆ ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 9

प्रभासे च कुरुक्षेत्रे यत्फलं वत्सरैः शतैः । वसतां निमिषार्द्धेन ह्ययोध्यायां च तद्भवेत्

ಪ್ರಭಾಸ ಮತ್ತು ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲ, ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷ ವಾಸಿಸಿದರೆ ಅದೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 10

अयोध्याधिपतिं रामं मथुरायां तु केशवम् । द्वारकावासिनं कृष्णं कीर्तनं चापि दुर्ल्लभम्

ಅಯೋಧ್ಯಾಧಿಪತಿ ರಾಮ, ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಶವ, ದ್ವಾರಕಾವಾಸಿ ಕೃಷ್ಣ—ಇವರ ಕೀರ್ತನೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದೂ ದುರ್ಲಭವಾಗಿದೆ।

Verse 11

मथुराकीर्तनेनापि श्रवणाद्द्वारकापुरः । अयोध्यादर्शनेनापि त्रिशुद्धं च पदं व्रजेत्

ಮಥುರೆಯ ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ, ದ್ವಾರಕಾಪುರದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ದರ್ಶನದಿಂದ—ತ್ರಿಶುದ್ಧ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

कृष्णं स्वयंभुवं देवं द्वारका त्रिदिवोपमा । श्रुता चाप्यथवा दृष्टा कुरुते जन्मसंक्षयम्

ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭೂ ದೇವರಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಧಾಮವನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ಕಂಡರೂ ಪುನರ್ಜನ್ಮಗಳ ಸರಣಿ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 13

श्रुताभिलिखिता दृष्टा ह्ययोध्या मथुरापुरी । पापं हरति कल्पोत्थं द्वारका च तृतीयका

ಅಯೋಧ್ಯೆ ಮತ್ತು ಮಥುರಾಪುರಿ—ಕೇಳಿದರೂ, ಬರೆದರೂ, ಕಂಡರೂ—ಕಲ್ಪೋತ್ಪನ್ನ ಪಾಪವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ತೃತೀಯ ಪುಣ್ಯಪುರಿ ದ್ವಾರಕೆ.

Verse 14

कृष्णं विष्णुं हरिं देवं विश्रांतं च कलौ स्मृतम् । द्वादश्यां जागरे रात्रावश्वमेधायुतं फलम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ‘ವಿಶ್ರಾಂತ’ನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವ ಕೃಷ್ಣ—ವಿಷ್ಣು, ಹರಿ, ಪ್ರಭು—ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ದ್ವಾದಶಿಯ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಅಶ್ವಮೇಧಗಳ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 15

बालक्रीडनकं स्थानं ये स्मरंति दिनेदिने । स्वर्णशैलपदं नृणां जायते राजसत्तम

ಹೇ ರಾಜಸತ್ತಮ! ಪ್ರತಿದಿನ ಭಗವಂತನು ಬಾಲಲೀಲೆ ಆಡಿದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರಿಗೆ ‘ಸ್ವರ್ಣಶೈಲ’ ಪದ/ಧಾಮದ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 16

धन्यास्ते मानवा लोके कलिकाले नरोत्तम । प्लवनं सिंधुतोयेन गोमत्यां यैर्नरैः कृतम्

ಹೇ ನರೋತ್ತಮ! ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಿಂಧುಜಲ (ಸಮುದ್ರಜಲ) ಸಹಿತ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ಲವನ/ಸ್ನಾನಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡಿದವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯರು.

Verse 17

पश्चिमाशां नरः स्नात्वा कृत्वा वै करसंपुटम् । द्वारकां ये स्मरिष्यंति तेषां कोटिगुणं फलम्

ಪಶ್ಚಿಮದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಕರಸಂಪುಟ (ಅಂಜಲಿ) ಮಾಡಿ, ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವರಿಗೆ ಕೋಟಿಗುಣ ಪುಣ್ಯಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 18

मनसा चिन्तयेद्यो वै कलौ द्वारवतीं पुरीम् । कपिलाऽयुतपुण्यं च लभते हेलया नरः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದ್ವಾರವತೀ ಪುರಿ (ದ್ವಾರಕಾ)ಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ—ಹೇಳಯವಾಗಿ—ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಪಿಲಾ ಗೋವುಗಳ ದಾನಸಮಾನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

गंगासागरजं पुण्यं गंगाद्वारभवं तथा । कलौ द्वारवतीं गत्वा प्राप्नोति मनुजाधिप

ಓ ಮನುಜಾಧಿಪ! ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರವತೀ (ದ್ವಾರಕಾ)ಗೆ ಹೋದವನು ಗಂಗಾಸಾಗರದ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ, ಗಂಗಾದ್ವಾರ (ಹರಿದ್ವಾರ)ದ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

सप्तकल्पस्मरो भूप मार्कण्डेयः स्मराम्यहम् । समाना वाऽधिका वापि द्वारवत्या न कापि पूः

ಓ ಭೂಪಾ! ನಾನು ಸಪ್ತಕಲ್ಪಸ್ಮರನಾದ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು; ದ್ವಾರವತಿಗೆ ಸಮಾನವಾದುದಾಗಲಿ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕವಾಗಲಿ ಯಾವುದೇ ನಗರ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 21

दुर्वाससा समो धन्यो नास्ति नाप्यधिको नृप । भाषाबंधं येन कृत्वा द्वारकायां धृतो हरिः

ಓ ನೃಪಾ! ದುರ್ವಾಸನಂತೆ ಧನ್ಯನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಅವನಿಗಿಂತ ಅಧಿಕನೂ ಇಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ವಾಕ್ಯಬಂಧ (ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ) ಮಾಡಿ ಹರಿಯನ್ನು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು।

Verse 22

मा काशीं मा कुरुक्षेत्रं प्रभासं मा च पुष्करम् । द्वारकां गच्छ राजर्षे पश्य कृष्णमुखं शुभम्

ಕಾಶಿ ಅಲ್ಲ, ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರಭಾಸವೂ ಅಲ್ಲ, ಪುಷ್ಕರವೂ ಅಲ್ಲ—ಓ ರಾಜರ್ಷಿಯೇ! ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಶುಭಮುಖವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡು।

Verse 23

अश्वमेधसहस्रं तु राजसूयशतं कलौ । पदेपदे च लभते द्वारकां याति यो नरः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮನುಷ್ಯನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಸ್ರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಹಾಗೂ ಶತ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗಗಳ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

सफलं जीवितं तेषां कलौ नृपवरोत्तम ये । षां न स्खलितं चित्तं द्वारकां प्रति गच्छताम्

ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಯಾರ ಚಿತ್ತವೂ ಸ್ಖಲಿಸದೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೋ, ಅವರ ಜೀವನವೇ ನಿಜವಾಗಿ ಸಫಲ.

Verse 25

माता च पुत्रिणी तेन पिता चैव पितामहाः । पिंडदानं कृतं येन गोमत्यां कृष्णसन्निधौ

ಗೋಮತಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವವನಿಂದ ತಾಯಿ ಪುತ್ರವತಿಯಾಗಿ ಧನ್ಯಳಾಗುತ್ತಾಳೆ; ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹಾದಿ ಪೂರ್ವಜರೂ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 26

गोपीचन्दनमुद्रां तु कृत्वा भ्रमति भूतले । सोऽपि देशो भवेत्पूतः कि पुनर्यत्र संस्थितम्

ಗೋಪೀಚಂದನ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರೂ ಅವನು ಹೋದ ಆ ದೇಶವೂ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಧರಿಸುವ ಸ್ಥಳದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಎಷ್ಟೋ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದು!

Verse 27

द्वारकायां समुद्भूतां तुलसीं कृष्णसेविताम् । नित्यं बिभर्ति शिरसा स भवेत्त्रिदशाधिपः

ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಸೇವಿತವಾದ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ದೇವರಲ್ಲಿ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 28

दैत्यारेर्भगवत्तिथिश्च विजया नीरं च गगोद्भवं नित्यंकाशिपुरी तथैव तुलसी धात्रीफलं वल्लभम्

ದೈತ್ಯಾರಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಪವಿತ್ರ ತಿಥಿ, ವಿಜಯಾ ಪರ್ವ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗೋದ್ಭವ ಗಂಗಾಜಲ ಪ್ರಿಯ; ನಿತ್ಯ ಪಾವನ ಕಾಶೀಪುರಿ, ಹಾಗೆಯೇ ತುಳಸಿ ಮತ್ತು ಧಾತ್ರೀಫಲ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ)ವೂ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಅತಿ ಪ್ರಿಯ.

Verse 29

शास्त्रं भागवतं तथा च दयितं रामायणं द्वारका पुण्यं मालतिसम्भवं सुदयितं गीतं कृतं जागरम्

ಭಾಗವತ ಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರಿಯ, ರಾಮಾಯಣವೂ ಪ್ರಿಯ; ದ್ವಾರಕಾ ಪುಣ್ಯಧಾಮ. ಭಕ್ತಿಗೀತ ಮತ್ತು ಜಾಗರಣೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ; ಮಾಲತೀಜನ್ಯ ಸುಗಂಧ ಅರ್ಪಣವೂ ಪರಮ ಪ್ರಿಯ.

Verse 30

गृहे यस्य सदा तिष्ठेद्गोपीचन्दनमृत्तिका । द्वारका तिष्ठते तत्र कृष्णेन सहिता कलौ

ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಗೋಪೀಚಂದನ ಮೃತ್ತಿಕೆ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೋ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕಾ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 31

कृतघ्नो वाऽथ गोघ्नोऽपि हैतुकः कृत्स्नपापकृत् । गोपीचन्दनसंपर्कात्पूतो भवति तत्क्षणात्

ಕೃತಘ್ನನಾಗಲಿ ಗೋಘ್ನನಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನಾಗಲಿ—ಗೋಪೀಚಂದನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪವಿತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

गोपीचन्दनखंडं तु यो ददातीह वैष्णवे । कुलमेकोत्तरं तेन शतं तारितमेव वा

ಇಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವನಿಗೆ ಗೋಪೀಚಂದನದ ಒಂದು ಖಂಡವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವವನು, ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಕುಲದ ನೂರೊಂದು ಜನರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಾರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 33

द्वारकासम्भवा भूप तुलसी यस्य मंदिरे । तस्य वैवस्वतो नित्यं बिभेति सह किंकरैः

ಓ ಭೂಪ, ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾಸಂಭವವಾದ ತುಳಸಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತದೋ, ಅವನನ್ನು ವೈವಸ್ವತ ಯಮನು ತನ್ನ ಕಿಂಕರರೊಡನೆ ನಿತ್ಯವೂ ಭಯಪಡುವನು।

Verse 34

द्वारकासंभवा मृत्स्ना तुलसीकृष्णकीर्तनम् । क्रतुकोटिशतं पुण्यं कथितं व्याससूनुना

ದ್ವಾರಕಾಸಂಭವವಾದ ಪವಿತ್ರ ಮೃತ್ತಿಕೆ, ತುಳಸಿ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣಕೀರ್ತನೆ—ಇವುಗಳ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ವ್ಯಾಸಪುತ್ರನು ಕೋಟಿ ಶತ ಕ್ರತುಗಳ ಫಲಕ್ಕೆ ಸಮವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 35

आलोड्य सर्वशास्त्राणि पुराणानि पुनःपुनः । मया दृष्टा महीपाल न द्वारकासमा पुरी

ಓ ಮಹೀಪಾಲ, ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಪುರಾಣಗಳನ್ನೂ ಪುನಃಪುನಃ ಮಥಿಸಿ ನೋಡಿದೆನು; ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಸಮವಾದ ಪುರಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 36

द्वारकागमनं येन कृतं कृष्णस्य कीर्तनम् । स्नातं तीर्थसहस्रैस्तु तेनेष्टं क्रतुकोटिभिः

ಯಾರು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕೃಷ್ಣಕೀರ್ತನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದನೋ, ಅವನು ಸಹಸ್ರ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಹಾಗೂ ಕೋಟಿ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಂತೆ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 37

इद्रियाणां तु दमनं किं करिष्यति देहिनाम् । सांख्यमध्ययनं चापि द्वारकां गच्छते न चेत्

ಮನುಷ್ಯನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ, ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹ ಅಥವಾ ಸಾಂಖ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನವು ಅವನಿಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ?

Verse 38

पशवस्ते न सन्देहो गर्दभेन समा जनाः । दृष्टं कृष्णमुखं यैर्न गत्वा द्वारवतीं पुरीम्

ದ್ವಾರಕಾ ಪುರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡದವರು, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಕತ್ತೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನರಾದ ಪಶುಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 39

कृतकृत्यास्तु ते धन्या द्वादश्यां जागरे हरेः । कृत्वा जागरणं भक्त्या नृत्यमाना मुहुर्मुहुः

ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಶ್ರೀಹರಿಗಾಗಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವವರು ಧನ್ಯರು ಮತ್ತು ಕೃತಾರ್ಥರು.

Verse 40

कृष्णालयं तु यो गत्वा गोमत्यां पिंडपातनम् । करोति शक्त्या दानं च मुक्तास्तस्य पितामहाः

ಕೃಷ್ಣಾಲಯಕ್ಕೆ (ದ್ವಾರಕೆಗೆ) ಹೋಗಿ ಗೋಮತಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡಪ್ರದಾನ ಮಾಡಿ, ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ದಾನ ಮಾಡುವವನ ಪಿತೃಗಳು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 41

प्रेतत्वं च पिशा चत्वं न भवेत्तस्य देहिनः । जन्मजन्मनि राजेंद्र यो गतो द्वारकां पुरीम्

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ! ದ್ವಾರಕಾ ಪುರಿಗೆ ಹೋದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರದಲ್ಲೂ ಪ್ರೇತತ್ವವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಪಿಶಾಚತ್ವವಾಗಲಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 42

अनशनेन यत्पुण्यं प्रयागे त्यजतस्तनुम् । द्वादश्यां निमिषार्द्धेन तत्फलं कृष्णसन्निधौ

ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಉಪವಾಸದಿಂದ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 43

सूर्यग्रहे गवां कोटिं दत्त्वा यत्फलमाप्नुयात् । तत्फलं कलिकाले तु द्वारवत्यां दिनेदिने

ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ಗೋವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರವತೀ (ದ್ವಾರಕಾ)ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 44

कोटिभारं सुवर्णस्य ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं कृष्णदर्शने

ಚಂದ್ರ ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿಭಾರ ಚಿನ್ನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲ, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 45

दोलासंस्थं च ये कृष्णं पश्यंति मधुमाधवे । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च मातामहपितामहाः

ದೋಲೆಯ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾದ ಮಧುಸೂದನ-ಮಾಧವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುವವರಿಗೆ, ಅವರ ಪುತ್ರರು, ಪೌತ್ರರು ಹಾಗೂ ಮಾತಾಮಹ-ಪಿತಾಮಹರೂ ಆ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಧರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 46

श्वशुराद्याः सभृत्याश्च पशवश्च नरोत्तम । क्रीडंति विष्णुना सार्द्धं यावदाभूतसंप्लवम्

ಓ ನರೋತ್ತಮ! ಶ್ವಶುರಾದಿ ಬಂಧುಗಳು, ಸೇವಕರು ಮತ್ತು ಪಶುಗಳೂ ಸಹ ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾ, ಭೂತಸಂಪ್ಲವ (ಪ್ರಳಯ)ವರೆಗೆ ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 47

या काचिद्द्वादशी भूप जायते कृष्णसन्निधौ । पश्यामि नांतरं किञ्चित्कलिकाले विशेषतः

ಹೇ ಭೂಪ! ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ದ್ವಾದಶಿಯು ಉದಯಿಸಿದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ವ್ರತ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ।

Verse 48

कृष्णस्य सन्निधौ नित्यं वासरा द्वादशीसमाः । युगादिभिः समाः सर्वे नित्यं कृष्णस्य सन्निधौ

ಕೃಷ್ಣನ ನಿತ್ಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದ್ವಾದಶೀಸಮಾನ; ಯುಗಾರಂಭಾದಿ ಎಲ್ಲ ಪವಿತ್ರ ಕಾಲಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ, ಸದಾ ಉಪಸ್ಥಿತರಾಗಿವೆ।

Verse 49

कलौ द्वारवती सेव्या ज्ञात्वा पुण्यं विशेषतः । षटपुर्यश्चैव सुलभा दुर्ल्लभा द्वारका कलौ

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದರ ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ದ್ವಾರವತೀ (ದ್ವಾರಕಾ)ಯನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಷಟ್ಪುರಿಗಳು ಸुलಭವಾದರೂ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾ ದುರ್ಲಭ.

Verse 50

स्मरणात्कीर्तनाद्यस्माद्भुक्तिमुक्ती सदा नृणाम् । दुर्वाससा तु ऋषिणा रक्षिता तिष्ठते पुरी

ಇದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕೀರ್ತಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸದಾ ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿ ಎರಡೂ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ದುರ್ವಾಸ ಋಷಿಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪುರಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ।

Verse 51

कलौ न शक्यते गंतुं विना कृष्णप्रसादतः । कृष्णस्य दर्शनं कर्तुं यान्ति रुद्रादयः सुराः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಸಾದವಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ರುದ್ರಾದಿ ದೇವರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆ।

Verse 52

त्रिकालं जगतीनाथ रुक्मिणीदर्शनाय च । सफला भारती तस्य कृष्णकृष्णेति या वदेत्

ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥಾ! ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ರುಕ್ಮಿಣೀ-ದರ್ಶನಾರ್ಥವೂ ‘ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸುವವನ ವಾಣಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲವತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 53

द्वारका यायिनं दृष्ट्वा गायंति दिविसंस्थिताः । नरकात्पितरो मुक्ताः प्रचलंति हसंति च

ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೊರಟ ಯಾತ್ರಿಕನನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥರು ಆನಂದದಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ನರಕದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಪಿತೃಗಳು ಕುಣಿದು ನಗುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 54

गोप्यं यत्पातकं पुंसां गोमती तद्व्यपोहति । स्मरणात्कीर्त्तनाद्वापि किं पुनः प्लवने कृते

ಮಾನವರ ಗುಪ್ತ ಪಾಪವೇ ಆಗಲಿ, ಗೋಮತಿ ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ಮರಣದಿಂದಲೋ ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದಲೋ ಫಲವಿದ್ದರೆ, ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮುಳುಗಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಅಧಿಕ!

Verse 55

रुक्मिणीसहितं देवं शंखोद्धारे च शंखिनम् । पिंडारके चतुर्बाहुं दृष्ट्वाऽन्यैः किं करिष्यति

ರುಕ್ಮಿಣೀಸಹಿತ ದೇವನನ್ನು, ಶಂಖೋದ್ದಾರದಲ್ಲಿ ಶಂಖಧಾರಿಯನ್ನು, ಪಿಂಡಾರಕದಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಭುಜನನ್ನು ಕಂಡ ಬಳಿಕ ಇನ್ನಿತರ ವ್ರತ-ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 56

रुक्मिणी देवकीपुत्रश्चक्रतीर्थं च गोमती । गोपीनां चंदनं लोके तुलसी दुर्लभा कलौ

ರುಕ್ಮಿಣೀ, ದೇವಕೀಪುತ್ರ (ಕೃಷ್ಣ), ಚಕ್ರತೀರ್ಥ ಮತ್ತು ಗೋಮತಿ—ಇವು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಯರ ಚಂದನ ಮತ್ತು ತುಳಸಿ ದುರ್ಲಭವಾಗಿವೆ.

Verse 57

दुर्लभास्ते सुता ज्ञेया धरणीपापनाशकाः । गयां गत्वा तु ये पिंडं द्वारकां कृष्णदर्शनम् । करिष्यंति कलौ प्राप्ते वंजुलीसमुपोषणम्

ಅಂತಹ ಪುತ್ರರು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಲಭರು—ಅವರನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಪಾಪನಾಶಕರಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ—ಪ್ರಾಪ್ತವಾದ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಗಯೆಗೆ ಹೋಗಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣದರ್ಶನ ಪಡೆದು, ವಂಜುಲೀ ವ್ರತೋಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸುವರು।

Verse 58

समं पुण्यफलं तेषां वंजुली द्वारका समा । येन न्यूना नाधिकाऽपि कथितं विष्णुना स्वयम्

ಅವರ ಪುಣ್ಯಫಲ ಸಮಾನವೇ; ವಂಜುಲೀ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಸಮ. ಅದು ಕಡಿಮೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚೂ ಅಲ್ಲ—ಎಂದು ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣುವೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ।

Verse 59

वंजुली चाधिकां राजञ्छृणु वक्ष्यामि कारणम् । द्वादश्यामुपवासेन द्वादश्यां पारणेन तु । प्राप्यते हेलया चैव तद्विष्णोः परमं पदम्

ವಂಜುಲೀ ಇನ್ನೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಓ ರಾಜನೇ—ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳು, ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲೇ ಪಾರಣೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮಾಡಿದರೂ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮಪದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 60

गृहेषु वसतां तीर्थं गृहेषु वसतां तपः । गृहेषु वसतां मोक्षो वंजुलीसमुपोषणात्

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೆ ವಂಜುಲೀ ಆಚರಣೆಯೇ ತೀರ್ಥ; ಅದೇ ತಪಸ್ಸು; ಅದೇ ಮೋಕ್ಷ—ವಂಜುಲೀಸಮುಪೋಷಣದಿಂದ।

Verse 61

वंजुली द्वारका गंगा गया गोविंदकीर्त्तनम् । गोमती गोकुलं गीता दुर्ल्लभं गोपिचन्दनम्

ವಂಜುಲೀ, ದ್ವಾರಕಾ, ಗಂಗಾ, ಗಯಾ, ಗೋವಿಂದನ ಕೀರ್ತನೆ, ಗೋಮತಿ, ಗೋಕೂಲ, ಗೀತಾ ಮತ್ತು ದುರ್ಲಭ ಗೋಪೀಚಂದನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವೆಂದು ಘೋಷಿತ।

Verse 62

एतच्छृणोति यो भक्त्या कृत्वा मनसि केशवम् । अश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಶ್ರವಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಆ ಮಾನವನು ಸಹಸ್ರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 63

श्रोष्यंति जागरे ये वै माहात्म्यं केशवस्य च । सर्वपापविनिर्मुक्ताः पदं यास्यंति वैष्णवम्

ಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಕೇಶವನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಶ್ರವಿಸುವವರು, ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ವೈಷ್ಣವ ಪದವನ್ನು (ಧಾಮವನ್ನು) ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 64

पठिष्यंति नरा नित्यं ये वै श्रोप्यंति भक्तितः । तुलापुरुषदानस्य फलं ते प्राप्नुवंति हि

ನಿತ್ಯ ಪಠಿಸುವವರೂ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರವಿಸುವವರೂ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತುಲಾಪುರುಷದಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 65

कृष्णजागरणे दानं यच्चाल्पमपि दीयते । सर्वं कोटिगुणं ज्ञेयमित्याहुः कवयो नृप

ಹೇ ನೃಪಾ! ಕೃಷ್ಣಜಾಗರಣದಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ದಾನ ಅಲ್ಪವಾದರೂ, ಅದು ಕೋಟಿಗುಣ ಪುಣ್ಯಫಲವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕವಿಗಳು-ಋಷಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 66

मानकूटं तुलाकूटं कन्याहयगवां क्रयात् । तत्सर्वं विलयं याति द्वादश्यां जागरे कृते

ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ವಂಚನೆ, ತೂಕದಲ್ಲಿ ವಂಚನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕನ್ಯೆ, ಕುದುರೆ, ಹಸುಗಳ ಕ್ರಯವಿಕ್ರಯದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದೋಷ—ದ್ವಾದಶಿಯ ಜಾಗರಣ ಮಾಡಿದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಲಯವಾಗುತ್ತವೆ।