Adhyaya 53

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेद्ब्रह्मपदं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । यत्र पूर्वं पदं न्यस्तं ब्रह्मणा लोककारिणा

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಿಖ್ಯಾತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಪದ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಲೋಕಕರ್ತೃ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದನು.

Verse 2

पुरा ब्रह्मादयो देवास्तत्र सर्वे समाहिताः । अर्बुदे पर्वते रम्य ऋषयश्च सुनिर्मलाः

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಸಮಾವೇಶಗೊಂಡಿದ್ದರು; ಮತ್ತು ರಮ್ಯವಾದ ಅರ್ಭುದ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳೂ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 3

अचलेश्वरयात्रायां सुभक्त्या भाविता नृप । अथ ते मुनयः सर्वे प्रोचुर्देवं पितामहम्

ಓ ರಾಜನೇ! ಅಚಲೇಶ್ವರ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ, ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಆಗ ದೇವ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । प्रभूतनियमैर्होमैर्व्रतस्नानैश्च नित्यशः । उपवासैश्च निर्विण्णा वयं सर्वे पितामह

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಿತಾಮಹನೇ! ಅನೇಕ ನಿಯಮಗಳು, ಹೋಮಗಳು, ನಿತ್ಯ ವ್ರತ-ಸ್ನಾನಗಳು ಹಾಗೂ ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ದಣಿದು ನಿರ್ವಿಣ್ಣರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 5

तस्मात्सदुपदेशं त्वं किंचिद्दातुमिहार्हसि । तरामो येन देवेश दुर्गं संसारसागरम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವೇಶನೇ! ಇಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸದುಪದೇಶವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಅದರಿಂದ ನಾವು ಈ ದುರ್ಗಮ ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುವೆವು.

Verse 6

अयाचितोपचारैश्च जपहोमैः सुदुष्करैः । मन्त्रैर्व्रतैस्तथा दानैः स्वर्गप्राप्तिं वदस्व नः

ಅಯಾಚಿತ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ, ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರ ಜಪ-ಹೋಮಗಳಿಂದ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಂತ್ರ, ವ್ರತ ಮತ್ತು ದಾನಗಳಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿ ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳು.

Verse 7

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा तदा देवः कृपान्वितः । चिंतयामास सुचिरमिह किंचित्प्रहस्य च

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೃಪಾನ್ವಿತನಾದ ದೇವನು ಆಗ ಬಹುಕಾಲ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿ, ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗಿದನು.

Verse 8

ततः स्वकं पदं त्यक्त्वा रम्ये पर्वतरोधसि । अथोवाच मुनीन्सर्वान्ब्रह्मा संश्लक्ष्णया गिरा

ಅನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆ ರಮ್ಯ ಪರ್ವತಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಮೃದು ಹಾಗೂ ಸಮತೋಲನಯುಕ್ತ ವಾಣಿಯಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 9

ब्रह्मोवाच । एतन्महापदं रम्यं सर्वपातकनाशनम् । स्पृशंतु ऋषयः सर्वे ततो यास्यथ सद्गतिम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರಮ್ಯ ಮಹಾಪದವು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು. ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ಇದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿರಿ; ನಂತರ ನೀವು ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ।

Verse 10

विना स्नानेन दानेन व्रतहोमजपादिभिः । हितार्थं सर्वलोकानां मया न्यस्तं पदं शुभम्

ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ವ್ರತ, ಹೋಮ, ಜಪ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಲ್ಲದೆಯೂ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಈ ಶುಭ ಪದಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 11

अस्मिन्पदे मया न्यस्ते यांति लोकाः सहस्रशः । स्पृशंतु ऋषयः सर्वे देवाश्चापि पदं मम

ನಾನು ಈ ಪದಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ ಸಾವಿರಾರು ಸಾವಿರಾರು ಜೀವಿಗಳು ಉನ್ನತ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು—ದೇವರೂ ಸಹ—ನನ್ನ ಈ ಪದವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿ।

Verse 12

एकैवात्र प्रकर्त्तव्या श्रद्धा वाऽव्यभिचारिणी । यश्च श्रद्धान्वितः सम्यक्पदमेतन्मुनीश्वराः

ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಒಂದೇ—ವ್ಯಭಿಚಾರವಿಲ್ಲದ, ಅಚಲವಾದ ಶ್ರದ್ಧೆ. ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಈ ಪದವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವವನು, ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ…

Verse 13

पूजयिष्यति संप्राप्ते कार्तिके पूर्णिमादिने । तोयैः फलैश्च विविधैर्गंधमाल्यानुलेपनैः

ಕಾರ್ತಿಕ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಆ ಪವಿತ್ರ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಜಲದಿಂದ, ನಾನಾವಿಧ ಫಲಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯ, ಮಾಲೆ, ಚಂದನಾದಿ ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 14

ब्राह्मणान्भोजयित्वा तु मिष्टान्नेन स्वशक्तितः । स यास्यति न सन्देहो मम लोकं सुदुर्लभम्

ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮಧುರ ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧ ಅನ್ನದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದವನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ—ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಳಭ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 15

पुलस्त्य उवाच । ततो मुनिगणाः सर्वे सम्यक्छ्रद्धासमन्विताः । पूजयित्वा पदं तत्र ब्रह्मलोकं समागताः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ನಂತರ ಸಮ್ಯಕ್ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಣರು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ತದನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರು।

Verse 16

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पदं पूज्यं नरोत्तम । पितामहपदं सम्यक्छ्रद्धया स्वर्गदायकम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ನರೋತ್ತಮ! ಸರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅದು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 17

अन्यत्कौतूहलं राजन्महद्दृष्टं महाद्भुतम् । पदस्य तस्य यच्छ्रुत्वा जायते विस्मयो महान्

ಮತ್ತೊಂದು ಕೌತೂಹಲ, ಓ ರಾಜನೇ—ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ, ಮಹಾದ್ಭುತವಾದ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ; ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಮಹಾ ವಿಸ್ಮಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 18

आयामविस्तरेणाऽपि प्राप्ते कृतयुगे नृप । न संख्या जायते राजञ्छुक्लवर्णस्य मानवैः

ಹೇ ನೃಪಾ! ಕೃತಯುಗವು ಬಂದಾಗ, ಆಯಾಮ-ವಿಸ್ತಾರದಿಂದ ಅಳೆಯಲಾದರೂ ಆ ಶ್ವೇತವರ್ಣ ರೂಪದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾನವರು ನಿರ್ಣಯಿಸಲಾರರು, ರಾಜನ್।

Verse 19

ततस्त्रेतायुगे प्राप्ते रक्तवर्णं प्रदृश्यते । सुव्यक्तं संख्यया युक्तं सर्वलोकनमस्कृतम्

ನಂತರ ತ್ರೇತಾಯುಗವು ಬಂದಾಗ ಅದು ರಕ್ತವರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ—ಸುವ್ಯಕ್ತ, ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ಪರಿಮೇಯ, ಹಾಗೂ ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತ।

Verse 20

द्वापरे कपिलं तच्च लघुमात्रं प्रदृश्यते । कलौ कृष्णं सुसूक्ष्मं च रम्ये पर्वतरोधसि

ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದು ಕಪಿಲವರ್ಣವಾಗಿ ಅಲ್ಪಮಾತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೃಷ್ಣವರ್ಣವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಆ ರಮ್ಯ ಪರ್ವತ-ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ದರ್ಶನ ಕೊಡುತ್ತದೆ।

Verse 53

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे ब्रह्मपदोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೂರನೆಯ ಅರ್ಬುದಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಬ್ರಹ್ಮಪದೋತ್ಪತ್ತಿ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ-ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಐವತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।