Adhyaya 41

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ मार्कंडेयस्य चाश्रमम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मार्कंडेन महात्मना

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದ್ದನು।

Verse 2

मृकण्डो ब्राह्मणोनाम पुराऽसीच्छंसितव्रतः । अन्ते वयसि संजातस्तस्य पुत्रोऽतिसुन्दरः

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೃಕಂಡು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು; ಅವನು ಪ್ರಶಂಸಿತ ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ವೃದ್ಧಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿಸುಂದರ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು।

Verse 3

सर्वलक्षणसंपूर्णः शांतः सूर्यसमप्रभः । कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमपदे नृप

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣನಾಗಿ, ಶಾಂತನಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಓ ನೃಪ, ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ ಆ ಆಶ್ರಮಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ (ಮುಂದಿನ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು)।

Verse 4

आगतो ब्राह्मणो ज्ञानी कश्चित्सामुद्रविच्छुभः । ततोऽसौ क्रीडमानस्तु बालकः पंचवार्षिकः

ದೇಹಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬಂದನು. ಆಗ ಐದು ವರ್ಷದ ಆ ಬಾಲಕನು ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 5

आनासाग्रशिखाग्राभ्यां चिरं चैवावलोकितः । ततोऽहसत्स सहसा तं मृकण्डो ह्यलक्षयत्

ಅವನು ಮೂಗಿನ ತುದಿಯಿಂದ ತಲೆಯ ಶಿಖರವರೆಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಗಮನದಿಂದ ನೋಡಿದನು. ನಂತರ ಅಚಾನಕ ನಗಿದನು; ಅದನ್ನು ಮೃಕಂಡು ಗಮನಿಸಿದನು.

Verse 6

अथाऽब्रवीच्चिरं दृष्टस्त्वया पुत्रो मम द्विज । ततो हसितवान्भूयः किमिदं कारणं वद

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ದ್ವಿಜ! ನೀನು ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ನೋಡಿದೆ. ಮತ್ತೆ ನಗಿದೆ—ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೇಳು.”

Verse 7

असकृत्स मृकण्डेन यावत्पृष्टो द्विजोत्तमः । उपरोधवशात्तस्मै यथार्थं संन्यवेदयत्

ಮೃಕಂಡು ಪದೇಪದೇ ಕೇಳಿದಾಗ, ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಒತ್ತಾಯದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಯಥಾರ್ಥ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 8

अस्य बालस्य चिह्नानि यानि काये द्विजोत्तम । अजरश्चामरश्चैव तैर्भवेत्पुरुषः किल

“ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಈ ಬಾಲಕನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಇಂತಹವು; ಅವುಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಜರನೂ ಅಮರನೂ ಆಗುವನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.”

Verse 9

षण्मासेनास्य बालस्य नूनं मृत्युर्भविष्यति । एतस्मात्कारणाद्धास्यं मयाऽकारि द्विजोत्तम । अनृतं नोक्तपूर्वं मे वैरिष्वपि कदाचन

ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಬಾಲಕನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಾನು ನಗಿದೆ. ನಾನು ಹಿಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಸತ್ಯ ಹೇಳಿಲ್ಲ—ಯಾವಾಗಲೂ ಅಲ್ಲ, ಶತ್ರುಗಳಿಗೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 10

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु स ज्ञानी उषित्वा तत्र शर्वरीम् । मृकंडेनाभ्यनुज्ञात इष्टं देशं जगाम ह

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಜ್ಞಾನಿ ಮುನಿ ಅಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ವಾಸಮಾಡಿದನು; ಮೃಕಂಡನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 11

मृकंडोपि सुतं ज्ञात्वा ततः क्षीणायुषं नृप । पंचवार्षिकमप्यार्त्तश्चकारोपनयान्वितम्

ಹೇ ನೃಪ, ಮೃಕಂಡನೂ ತನ್ನ ಪುತ್ರನು ಆಗ ಕ್ಷೀಣಾಯುಷ್ಯನೆಂದು ತಿಳಿದು, ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಐದು ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಉಪನಯನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 12

श्रुताध्ययनसंपन्नं यंयं पश्यसि चाग्रतः । तस्याभिवादनं कार्यं त्वया पुत्रक नित्यशः

ಪುತ್ರಕ, ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಶ್ರುತಿ ಹಾಗೂ ಅಧ್ಯಯನಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಯಾರನ್ನು ಯಾರನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಅಭಿವಾದನ ಮಾಡಬೇಕು; ಇದನ್ನು ನೀನು ನಿತ್ಯವೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 13

ततश्चक्रे ब्रह्मचारी पितुर्वाक्यं विशेषतः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ತಂದೆಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 14

बालं वृद्धं युवानं च यंयं पश्यति चक्षुषा । नमस्करोति तं सर्वं ब्राह्मणं विनयान्वितः

ಬಾಲನಾಗಲಿ, ವೃದ್ಧನಾಗಲಿ, ಯುವನಾಗಲಿ—ಕಣ್ಣಾರೆ ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕಂಡನೋ, ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ವಿನಯಯುಕ್ತನಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು।

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमसमीपतः । सप्तर्षयः समायातास्तीर्थयात्रापरायणाः

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಆ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 16

अथ तान्सत्वरं गत्वा वंदयामास पार्थिव । बालः सविनयोपेतः सर्वांश्चैव यथाक्रमम्

ನಂತರ, ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಬಾಲನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ವಿನಯಸಹಿತನಾಗಿ ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ವಂದಿಸಿದನು।

Verse 17

दीर्घायुर्भव तैरुक्तः स बालस्तुष्टितत्परैः । आस्थिताश्च यथाभीष्टं देशं बालं विसर्ज्य तम्

ಅವನಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಅವರು ಬಾಲನಿಗೆ “ದೀರ್ಘಾಯುರ್ಭವ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ನಂತರ ಆ ಬಾಲನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು।

Verse 18

तेषां मध्येंऽगिरानाम दिव्यज्ञानसमन्वितः । तेनावलोकितो बालः सूक्ष्मदृष्ट्या परंतप

ಅವರಲ್ಲಿ ‘ಅಂಗಿರಾ’ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಋಷಿ ದಿವ್ಯಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನನಾಗಿದ್ದನು; ಓ ಪರಂತಪ, ಅವನು ಸೂಕ್ಷ್ಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆ ಬಾಲನನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದನು।

Verse 19

अथ तानब्रवीत्सर्वान्मुनीन्किंचित्सविस्मयः । दीर्घायुर्न च बालोऽयं युष्माभिः संप्रकीर्तितः

ಆಗ ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ಈ ಬಾಲಕನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಂತನಲ್ಲ; ನೀವು ಪ್ರಕಟಿಸಿದಂತೆ ಅಲ್ಲ.”

Verse 20

गमिष्यति कुमारोऽयं निधनं पंचमे दिने । तन्न युक्तं हि नो वाक्यमसत्यं द्विजसत्तमाः

“ಈ ಕುಮಾರನು ಐದನೇ ದಿನ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುವನು; ಆಗ ನಮ್ಮ ವಾಕ್ಯ ಅಸತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ— ಅದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ, ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ!”

Verse 21

यथाऽयं चिरजीवी स्यात्तथा नीतिर्विधीयताम् । अथ ते मुनयो भीता मिथ्या वाक्यस्य पार्थिव

“ಈ ಬಾಲಕನು ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗುವಂತೆ ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ.” ಹೇ ರಾಜನೇ, ತಮ್ಮ ಮಾತು ಸುಳ್ಳಾಗುವ ಭಯದಿಂದ ಆ ಮುನಿಗಳು ಭೀತರಾದರು.

Verse 22

बालकं तं समादाय ब्रह्मलोकं गतास्तदा । तत्र दृष्ट्वा चतुर्वक्त्रं नमश्चक्रुर्मुनीश्वराः

ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅವರು ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿ ಮುನೀಶ್ವರರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

Verse 23

तेषामनंतरं तेन बालके नाभिवादितः । दीर्घायुर्भव तेनाऽपि ब्रह्मणोक्तः स बालकः

ಅನಂತರ ಆ ಬಾಲಕನು ಅವರಿಗೆ ಅಭಿವಾದನೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಬಾಲಕನಿಗೇ ಹೇಳಿದನು— “ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಂತನಾಗು.”

Verse 24

ततः सप्तर्षयो हृष्टाः स्वचित्ते नृपसत्तम । सुखासीनान्सविश्रांतानब्रवीन्मुनिपुंगवान्

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಹೃದಯದಿಂದ ಹರ್ಷಿತರಾದರು. ಅವರು ಸುಖಾಸೀನರಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾದ ಬಳಿಕ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । परिपृच्छत किं कार्यं कुतो यूयमिहागताः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಕೇಳಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವೇನು? ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿರಿ?

Verse 26

ऋषय ऊचुः । तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् । अर्बुदं पर्वतं नाम तस्य तीर्थेषु वै गताः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ‘ಅರ್ಬುದ’ ಎಂಬ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅದರ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 27

अथागत्य द्रुतं दूराद्बालेनानेन वंदिताः । दीर्घायुर्भव संदिष्टस्ततश्चायमनेकधा । पंचमे दिवसेऽस्यापि मृत्युर्देव भविष्यति

ನಂತರ ದೂರದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು ಈ ಬಾಲಕನು ನಮಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ನಾವು ಅವನಿಗೆ ‘ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಮಾನ್ ಭವ’ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದೆವು; ಅವನು ಅದನ್ನು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿದನು. ಆದರೂ, ಹೇ ದೇವ, ಅವನಿಗೂ ಐದನೇ ದಿನ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುವುದು.

Verse 28

यथा वयं त्वया सार्द्धमसत्या न चतुर्मुख । भवामोऽस्य कृते देव तथा किंचिद्विधीयताम्

ಹೇ ಚತುರ್ಮುಖ, ಹೇ ದೇವ! ಈ ಬಾಲಕನ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾವು ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಅಸತ್ಯವಕ್ತಾರಾಗದಂತೆ ಏನಾದರೂ ವಿಧಿಸಿರಿ.

Verse 29

अथ ब्रह्मा प्रहृष्टात्मा दृष्ट्वा तं मुनिदारकम् । मत्प्रसादादयं बालो भावी कल्पायुरब्रवीत्

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನು ಹರ್ಷಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಆ ಮುನಿಬಾಲಕನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದನು— “ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಬಾಲನು ಕಲ್ಪಪರ್ಯಂತ ಆಯುಷ್ಯ ಹೊಂದುವನು।”

Verse 30

ततस्ते मुनयो हृष्टास्तमादाय गृहं प्रति । प्रस्थिता ब्रह्मलोकात्तु नमस्कृत्वा चतुर्मुखम्

ನಂತರ ಆ ಮುನಿಗಳು ಹರ್ಷಭರಿತರಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಗೃಹದತ್ತ ಹೊರಟರು. ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನಡೆದರು।

Verse 31

अथ तस्य पिता तत्र मृकंडो मुनिसत्तमः । ततो भार्यासमायुक्तो विललाप सुदुःखितः

ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ತಂದೆ ಮೃಕಂಡು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದಿಂದ ವಿಲಪಿಸಿದನು।

Verse 32

हा पुत्रपुत्र करुणं रुदित्वा धर्मवत्सलः । अनामंत्र्य च मां कस्माद्दीर्घं पंथानमाश्रितः

“ಹಾ ಪುತ್ರ, ಹಾ ಪುತ್ರ!” ಎಂದು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ಧರ್ಮವತ್ಸಲನು ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನನ್ನು ವಿದಾಯ ಕೇಳದೆ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ?”

Verse 33

अकृत्वापि क्रियाः कार्याः कथं मृत्युवशं गतः । सोऽहं त्वया विना पुत्र न जीवामि कथंचन

“ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡದೇ ನೀನು ಹೇಗೆ ಮೃತ್ಯುವಶನಾದೆ? ಪುತ್ರ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಬದುಕಲಾರೆ।”

Verse 34

एवं विलपतस्तस्य बहुधा नृपसत्तम । बालश्चाभ्यागतस्तत्र यत्र देशे पुरा स्थितः

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅವನು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಬಾಲಕನು ಹಿಂದೆ ತಂಗಿದ್ದ ಅದೇ ದೇಶಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದನು.

Verse 35

अथासौ प्रययौ बालः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तं दृष्ट्वा पथि तातश्च संप्रहृष्टो बभूव ह

ನಂತರ ಆ ಬಾಲಕನು ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ತಂದೆಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು.

Verse 36

पप्रच्छांकं समारोप्य चिरागमन कारणम् । ततः स कथयामास सर्वं मुनिविचेष्टितम् । दर्शनं ब्रह्मलोकस्य पद्मयोनेर्वरं तथा

ಅವನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ತಂದೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಆಗ ಬಾಲಕನು ಮುನಿಗಳ ಚರ್ಯೆ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದ ದರ್ಶನ, ಹಾಗೂ ಪದ್ಮಯೋನಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ನೀಡಿದ ವರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು.

Verse 37

बालक उवाच । अजरश्चामरश्चाहं कृतस्तात स्वयंभुवा । तस्मात्सत्यं मदर्थे ते व्येत्वसौ मानसो ज्वरः

ಬಾಲಕನು ಹೇಳಿದನು—ತಂದೆಯೇ! ಸ್ವಯಂಭೂ ಬ್ರಹ್ಮನು ನನಗೆ ಜರಾ ಮತ್ತು ಮರಣರಹಿತತ್ವವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಜ್ವರ (ಶೋಕ) ಈಗ ದೂರವಾಗಲಿ.

Verse 38

सोऽहमाराधयिष्यामि तथैव चतुराननम् । कृत्वाऽश्रमपदं रम्यमर्बुदे पर्वतोत्तमे

ನಾನು ಅದೇ ಚತುರಾನನ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವೆನು. ಪರ್ವತೋತ್ತಮ ಅರ್ಭುದದಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅವನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವೆನು.

Verse 39

अमृतस्रावि तद्वाक्यं श्रुत्वा पुत्रस्य स द्विजः । मृकंडो हर्षसंयुक्तो वाचमित्यब्रवीच्च तम्

ಪುತ್ರನ ಅಮೃತಧಾರೆಯಂತಿರುವ ಮಧುರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ವಿಜ ಋಷಿ ಮೃಕಂಡು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ಹೇಳಿದರು।

Verse 40

मार्क्कंडोऽपि द्रुतं गत्वा रम्य मर्बुदपर्वतम् । तपस्तेपे सुविस्तीर्णं ध्यायन्देवं पितामहम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಸಹ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ರಮ್ಯವಾದ ಅರ್ಭುದ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಹಾಗೂ ವಿಶಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು।

Verse 41

तस्याश्रमपदे पुण्ये श्रावणे मासि पार्थिव । पौर्णमास्यां विशेषेण यः कुर्यात्पितृतर्पणम् । पितृमेधफलं तस्य सकलं स्यादसंशयम्

ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಋಷಿಯ ಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂದು—ಯಾರು ಪಿತೃತರ್ಪಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಪಿತೃಮೇಧ ಯಾಗದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 42

ऋषियोगेन यस्तत्र तर्पयेद्ब्राह्मणोत्तमान् । ब्रह्मलोके चिरं वासस्तस्य संजायते नृप

ಓ ನೃಪನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಯೋಗ ವಿಧಾನದಂತೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ವಾಸ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 43

यः स्नानं कुरुते तत्र सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । नाल्पमृत्युभयं तस्य कुले क्वापि प्रजायते

ಯಾರು ಅಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಕಾಲಮೃತ್ಯುವಿನ ಭಯ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ।