Adhyaya 39

Verse 1

ययातिरुवाच । यत्त्वया कीर्तितं ब्रह्मन्पूर्वं देवैः प्रसादितः । लिंगं संस्थापयामास स्थिररूपो महेश्वरः

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ನೀವು ಹಿಂದೆ ವರ್ಣಿಸಿದಂತೆ, ದೇವರಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಸ್ಥಿರರೂಪ ಮಹೇಶ್ವರನು ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು…

Verse 2

कस्मात्तत्पातितं लिंगं वालखिल्यैर्महात्मभिः । कस्मात्तत्राचलो जातो देवदेवो महेश्वरः

ಮಹಾತ್ಮರಾದ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಏಕೆ ಪಾತಿತಗೊಳಿಸಿದರು? ಮತ್ತು ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಅಚಲನಾಗಿ ಸ್ಥಿರನಾದನು?

Verse 3

एतन्मे कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि । तस्मिन्दृष्टे च किं पुण्यं नराणां तत्र जायते

ಇದು ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೌತುಕ; ನೀವು ಇದನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಲು ಯೋಗ್ಯರು. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಪವಿತ್ರ ದರ್ಶನವಾದಾಗ ಮಾನವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । महेश्वरस्य माहात्म्यं शृणु पार्थिवसत्तम । अत्र ते कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तं कथांतरम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಮಹೇಶ್ವರನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಪೂರ್ವವೃತ್ತವಾದ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಥೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 5

यदा पञ्चत्वमापन्ना सती सत्यपराक्रमा । अपमानेन दक्षस्य यज्ञे न च निमंत्रिता

ಸತ್ಯಪರಾಕ್ರಮೆಯಾದ ಸತಿ ಪಂಚತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ—ಅದು ದಕ್ಷನ ಅಪಮಾನದಿಂದಲೂ, ಅವನ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸದ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ ಸಂಭವಿಸಿತು.

Verse 6

तदा कामो द्रुतं गृह्य पुष्पचापं तमभ्यगात् । कन्दर्प्पं सहसा दृष्ट्वा सन्धितेषुं सुदुर्जयम्

ಆಗ ಕಾಮದೇವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪುಷ್ಪಚಾಪವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಸಹಸಾ ಬಾಣವನ್ನು ಸಂಧಾನಿಸಿದ, ದುರ್ಜಯನಾದ ಕಂದರ್ಪನನ್ನು ನೋಡಿ (ಶಿವನು ಚಲಿತನಾದನು).

Verse 7

आपतन्तं भयात्तस्य प्रणष्टस्त्रिपुरांतकः । स तदा भ्रममाणश्च इतश्चेतश्च पार्थिव

ಅವನು ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಭಯದಿಂದ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ ಶಂಕರನು ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ನಂತರ, ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನು ಇತ್ತಿಚ್ಚೆತ್ತೆ ಅಲೆಯುತ್ತ ಸಂಚರಿಸಿದನು.

Verse 8

वालखिल्याश्रमं प्राप्तः पुण्यं सद्वृक्षशोभितम् । स तत्र भगवांस्तेषां दारैर्दृष्टः सुरूपवान्

ಅವನು ವಾಲಖಿಲ್ಯರ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅದು ಸತ್ಕೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡರು.

Verse 9

दिग्वासाः सुप्रियालापस्ततस्ताः काममोहिताः । त्यक्त्वा पुत्रगृहाद्यं च सर्वास्तत्पृष्ठसंस्थिताः । बभूवुश्चानिशं राजन्मां भजस्वेति चाब्रुवन्

ಅವನು ದಿಗಂಬರನಾಗಿ ಮಧುರ ಪ್ರಿಯವಚನಗಳನ್ನು ಆಡಿದನು; ಆಗ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕಾಮಮೋಹಿತರಾದರು. ಪುತ್ರ, ಮನೆ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತರು. ಓ ರಾಜನೇ, ಅವರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ‘ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸು, ನನ್ನೊಡನೆ ರಮಿಸು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 10

चक्रुरालिंगनं काश्चिच्चुम्बनं च तथापराः । अन्यास्तस्य हि लिंगं तत्स्पृशंति च मुहुर्मुहुः

ಕೆಲವರು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದರು, ಕೆಲವರು ಚುಂಬನ ಮಾಡಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅವನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಮರುಮರು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರು.

Verse 11

स चापि भगवाञ्छम्भुर्निष्कामः परमेश्वरः । जगद्व्याप्तिं समाश्रित्य सर्वप्राणिषु वर्तते

ಆದರೆ ಆ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಿಷ್ಕಾಮನೇ. ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಳಗೂ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

स चापि भगवाच्छंभुस्तासां सरति प्राङ्मुखः । भ्रांतस्तत्राश्रमे तेषां दारान्कामेन पीडयन्

ಅದೇ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ಅವರ ಮುಂದೇ ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು. ಆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತ ಕಾಮವಶದಿಂದ ಅವರ ಪತ್ನಿಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕಿದನು.

Verse 13

अथ ते मुनयो दृष्ट्वा विकृतिं दारसंभवाम् । अजानन्तो महादेवं रुष्टास्तस्य महात्मनः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಮುನಿಗಳು ಪತ್ನಿಯರಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆ ವಿಚಿತ್ರ ವಿಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಮಹಾದೇವನೆಂದು ಅರಿಯದೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡರು.

Verse 14

ददुः शापं सुसंतप्ताः कलत्रार्थे परंतप । पततां पततां लिङ्गमेतत्ते पापकृत्तम

ಹೇ ಪರಂತಪ! ಪತ್ನಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತಪ್ತರಾಗಿ ಅವರು ಶಾಪ ನೀಡಿದರು—“ನಿನ್ನ ಲಿಂಗವು ಬೀಳಲಿ, ಬೀಳಲಿ! ಓ ಪಾಪಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಮನೇ!”

Verse 15

विडम्बयसि नो दारानजस्रं चास्य दर्शनात् । ततश्चैवापतल्लिंगं तत्क्षणात्तत्पुरद्विषः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತೀಯ!”—ಎಂದು; ಆ ಕ್ಷಣವೇ ತ್ರಿಪುರದ್ವೇಷಿಯ ಲಿಂಗವು ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 16

ब्रह्मवाक्येन राजर्षे चकम्पे वसुधा ततः । शीर्णानि गिरिशृंगाणि चुक्षुभुर्मकरालयाः

ಹೇ ರಾಜರ್ಷಿ! ಆ ಬ್ರಹ್ಮವಾಕ್ಯದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಆಗ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿತು; ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳು ಚೂರುಚೂರಾದವು, ಮಕರಗಳ ಆಲಯವಾದ ಸಾಗರಗಳು ಅಶಾಂತವಾಗಿ ಅಲೆದಾಡಿದವು.

Verse 17

ततो देवगणाः सर्वे भयत्रस्ता नराधिप । अकाले प्रलयं मत्वा त्रैलोक्ये पर्यवस्थितम्

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು ಭಯದಿಂದ ತ್ರಸ್ತರಾದರು, ಓ ನರಾಧಿಪ! ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಕಾಲ ಪ್ರಳಯ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಭೀತಿಯಿಂದ ನಿಂತುಕೊಂಡರು।

Verse 18

तत पितामहं जग्मु स्तस्मै सर्वं न्यवेदयन् । प्रलयस्येव चिह्नानि दृश्यन्ते परमेश्वर

ನಂತರ ಅವರು ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಿದರು—“ಓ ಪರಮೇಶ್ವರ! ಪ್ರಳಯದಂತೆಯೇ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ.”

Verse 19

किं निमित्तं सुरश्रेष्ठ न जानीमो वयं प्रभो । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा पितामहः

“ಓ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇದರ ಕಾರಣವೇನು? ಓ ಪ್ರಭು, ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು.” ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿದರು।

Verse 20

अब्रवीत्पातितं लिंगं वालखिल्यैः पिनाकिनः । तेनैते दारुणोत्पाताः संजाता भयसूचकाः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಪಿನಾಕಧಾರಿ (ಶಿವ) ಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಋಷಿಗಳು ಪಾತಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅದರಿಂದ ಭಯಸೂಚಕವಾದ ಈ ದಾರುಣ ಉತ್ಪಾತಗಳು ಉಂಟಾಗಿವೆ.”

Verse 21

तस्मान्मया समायुक्ताः सर्वे तत्र दिवौकसः । व्रजंतु येन तल्लिंगं स्थाने संस्थापयेच्छिवः

“ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನಿಂದ ಸಮಾವೇಶಗೊಂಡಿರುವ ನೀವು ಎಲ್ಲ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿರಿ; ಶಿವನು ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಯಥಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸುವಂತೆ.”

Verse 22

यावन्नो जायते लोके प्रलयोऽ कालसंभवः । एवं संमंत्र्य ते सर्वे ततोऽर्बुदमुपाययुः

“ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಕಾಲಸಂಭವ ಪ್ರಳಯವು ಉಂಟಾಗದಿರಲಿ.” ಎಂದು ಪರಸ್ಪರ ಮಂತ್ರಿಸಿ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟು ಅರ್ಭುದಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದರು।

Verse 23

वालखिल्याश्रमे यत्र तल्लिंगं निपपात ह । तुष्टुवुर्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैर्विनयान्विताः

ವಾಲಖಿಲ್ಯರ ಆಶ್ರಮವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗವು ಬಿದ್ದಿತು. ನಂತರ ವಿನಯಸಹಿತರಾಗಿ ಅವರು ವೇದೋಕ್ತ ನಾನಾವಿಧ ಸೂಕ್ತಗಳಿಂದ (ಪ್ರಭುವನ್ನು) ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 24

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेश भक्तानां चाभयंकर । नमस्ते सर्ववासाय सर्वयज्ञमयाय च

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನೀವು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅಭಯ ನೀಡುವವರು. ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನೀವು ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿ, ಸರ್ವಯಜ್ಞಮಯರು.

Verse 25

सर्वेश्वराय देवाय परमज्योतिषे नमः । नमः स्फुटतर ज्ञानगम्याय वेधसे

ಸರ್ವೇಶ್ವರನಾದ ದೇವನಿಗೆ, ಪರಮಜ್ಯೋತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಗಮ್ಯನಾದ ವೇಧಸ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ)ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 26

त्र्यंबकाय च भीमाय पिनाकवरपाणये । त्वयि सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव

ತ್ರ್ಯಂಬಕ, ಭೀಮ, ಪಿನಾಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠಹಸ್ತನೇ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ದಾರದಲ್ಲಿ ಮಣಿಗಣಗಳು ಹೂಡಿರುವಂತೆ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಪ್ರೋತವಾಗಿದೆ।

Verse 27

संसारे विबुधश्रेष्ठ जगत्स्थावरजंगमम् । न तदस्ति त्रिलोकेऽस्मिन्सुसूक्ष्ममपि शंकर । यत्त्वया न प्रभो व्याप्तं सृष्टिसंहारकारणात्

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಂಕರ! ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರ‑ಜಂಗಮರೂಪವಾದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದೂ ಸಹ—ಹೇ ಪ್ರಭು—ನಿನ್ನಿಂದ ವ್ಯಾಪಿಸಲ್ಪಡದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ; ಸೃಷ್ಟಿ‑ಸಂಹಾರಗಳ ಕಾರಣ ನೀನೇ.

Verse 28

पृथिव्यादीनि भूतानि त्वया सृष्टानि कामतः । यास्यंति तानि भूयोऽपि तव काये जगत्पते

ಪೃಥ್ವಿ ಮೊದಲಾದ ಭೂತಗಳು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ, ಅವು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನದೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 29

प्रसीद भगवंस्तस्माल्लिंगमेतत्सुरेश्वर । स्थाने स्थापय भद्रं ते यावन्न स्यात्प्रजाक्षयः

ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು, ಹೇ ಭಗವನ್, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅದರ ಯಥಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸು—ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಪ್ರಜಾನಾಶವಾಗದಂತೆ.

Verse 30

श्रीभगवानुवाच । निर्विकारस्य मल्लिंगं वालखिल्यैः प्रपातितम् । कथं भूयः प्रगृह्णामि यावच्छुद्धिर्न जायते

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ನಿರ್ವಿಕಾರವಾದ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುವವರೆಗೆ ನಾನು ಇದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಿಸಲಿ?

Verse 31

शक्तोऽहं वालखिल्यानां निग्रहं कर्त्तुमञ्जसा । किन्तु मे ब्राह्मणा मान्याः पूज्याश्च सुरसत्तमाः

ನಾನು ವಾಲಖಿಲ್ಯರನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಲ್ಲೆ; ಆದರೆ ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನನಗೆ ಮಾನ್ಯರು ಮತ್ತು ಪೂಜ್ಯರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 32

अचलं लिंगमेतद्धि नोद्धर्त्तुं शक्यते विभो । एक एवात्र निर्दिष्ट उपायो नापरः स्मृतः

ಈ ಲಿಂಗವು ಅಚಲವಾಗಿದೆ; ಓ ಪ್ರಭೋ, ಇದನ್ನು ಎತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಉಪಾಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ; ಬೇರೆ ವಿಧಾನ ಸ್ಮರಣದಲ್ಲಿಲ್ಲ.

Verse 33

यदि मे त्वं पुरा लिंगं पूजयेथाः पितामह । ततो देवगणाः सर्वे ततो विप्रास्ततोऽपरे

ನೀನು, ಹೇ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮಾ), ಮೊದಲು ನನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು, ಬಳಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ನಂತರ ಇತರರೂ ಅನುಸರಿಸುವರು.

Verse 34

ततो नौ शांतिमागच्छेज्जगत्स्थावरजंगमम्

ಆಗ ನಮಗೂ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿಗೂ—ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ—ಶಾಂತಿ ದೊರೆಯುವುದು.

Verse 35

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तः स भगवाञ्छंकरेण नृपोत्तम । ततस्तं पूजयामास ब्रह्मा पूर्वं सुभक्तितः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಶಂಕರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಬ್ರಹ್ಮನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮೊದಲು ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 36

ब्रह्मणोऽनन्तरं विष्णुस्ततः शक्र स्ततोऽपरे । वालखिल्यादयो विप्रा मन्त्रैश्च शतरुद्रियैः

ಬ್ರಹ್ಮನ ನಂತರ ವಿಷ್ಣು, ಬಳಿಕ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ), ನಂತರ ಇತರರೂ ಪೂಜಿಸಿದರು. ವಾಲಖಿಲ್ಯಾದಿ ಋಷಿ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ, ಶತರುದ್ರಿಯ ಸಹಿತವಾಗಿ, ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.

Verse 37

ततस्ते दारुणोत्पाता उपशांताश्च तत्क्षणात् । अभवत्सुमुखो लोको वृत्तो गन्धवहो मृदुः

ಆಗ ಆ ಭಯಂಕರ ಅಪಶಕುನಗಳು ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಮನಗೊಂಡವು. ಲೋಕವು ಪ್ರಸನ್ನಮುಖವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಯಿತು; ಮೃದು ಸುಗಂಧವಾಹಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು।

Verse 38

अथोवाच महादेवः सर्वांस्तांस्त्रिदशालयान् । वृणुध्वं सुवरं सर्वे मत्तो यन्मनसीप्सितम्

ನಂತರ ಮಹಾದೇವನು ಆ ಎಲ್ಲ ತ್ರಿದಶ-ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— ‘ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ; ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನೇ।’

Verse 39

देवा ऊचुः । तव लिंगस्य संस्पर्शादपि पापकृतो नराः । स्वर्गं यास्यंति देवेश नाशं यास्यति किल्बिषम् । व्रतदानानि सर्वाणि तीर्थयात्रायुतानि च

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು— ‘ಹೇ ದೇವೇಶ! ನಿನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೂ ಪಾಪಕರ್ಮಿಗಳು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುವರು; ಅವರ ಕಿಲ್ಬಿಷವು ನಾಶವಾಗುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ವ್ರತ-ದಾನಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿವೆ।’

Verse 40

तस्माद्वज्रेण देवेन्द्रस्तवैतल्लिंगमुत्तमम् । छादयिष्यति सर्वत्र यदि त्वं मन्यसे प्रभो

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ನಿನಗೆ ಸಮ್ಮತವಿದ್ದರೆ ದೇವೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ) ವಜ್ರದಿಂದ ನಿನ್ನ ಈ ಉತ್ತಮ ಲಿಂಗವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆವರಿಸುವನು।

Verse 41

श्रीभगवानुवाच । अभिप्रायो ममाप्येष वर्तते हृदि पद्मज । एवं करोतु देवेन्द्रः सर्वधर्मविवृद्धये

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— ‘ಹೇ ಪದ್ಮಜ (ಬ್ರಹ್ಮಾ)! ಇದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೆ. ಸರ್ವಧರ್ಮವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ದೇವೇಂದ್ರನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಲಿ।’

Verse 42

पुलस्त्य उवाच । ततः संछादयामास वज्रेण त्रिदशाधिपः । तल्लिंगं सर्वमर्त्यानां यथाऽदृश्यं व्यजायत

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ನಂತರ ತ್ರಿದಶಾಧಿಪತಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ವಜ್ರದಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಆವರಿಸಿದನು; ಆಗ ಅದು ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಥಾ ಅದೃಶ್ಯವಾದಂತೆ ಆಯಿತು।

Verse 43

अद्यापि वज्रसंस्पर्शात्तत्सान्निध्यं गतो नरः । आजन्ममरणात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ಇಂದಿಗೂ ವಜ್ರಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆ ದಿವ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ನರನು, ಜನ್ಮದಿಂದ ಮರಣದವರೆಗೆ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 44

माहात्म्यं कीर्तितं यस्मात्तल्लिंगे शंकरेण तु । वस्त्रेणाच्छादितं चैव शक्रेणैव धरातले

ಆ ಲಿಂಗದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಶಂಕರನು ಕೀರ್ತಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಭೂತಳದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದನು।

Verse 45

ततःप्रभृति लिंगस्य मर्त्त्ये पूजा व्यजायत । पुरासीच्छंकरः पूज्यो यथान्ये त्रिदशालयाः

ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಮನುಷ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಪೂಜೆ ಉದಯವಾಯಿತು. ಹಿಂದೆ ಶಂಕರನ ಪೂಜೆಯೂ ಇತರ ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಅವರ ದಿವ್ಯ ನಿವಾಸಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 46

एवमेतत्पुरावृत्तमर्बुदे पर्वतोत्तमे । लिंगस्य पतनात्पूजां यन्मां त्वं परि पृच्छसि

ಅರ್ಬುದ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಈ ಪುರಾತನ ವೃತ್ತಾಂತ ಹೀಗೆಯೇ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಲಿಂಗದ ಅವತರಣ (ಪತನ)ದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪೂಜೆಯ ಕುರಿತು ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವೆ।

Verse 47

फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां नैवेद्यं नूतनैर्यवैः । यो ददात्यचलेशाय स भूयो नेह जायते

ಫಾಲ್ಗುನಾಂತ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ನೂತನ ಯವಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅಚಲೇಶ್ವರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 48

ब्राह्मणान्भोजयेद्यस्तु भक्त्या तस्मिन्नवैर्यवैः । यवसंख्याप्रमाणानि युगानि दिवि मोदते

ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೂತನ ಯವಗಳಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುವವನು, ಯವಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಯುಗಗಳಷ್ಟು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 49

तत्र दानं प्रशंसन्ति सक्तूनां मुनिसत्तमाः । नूतनानां महाराज यतः प्रोक्तं पुरारिणा

ಮಹಾರಾಜಾ! ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ನೂತನ ಸಕ್ತು (ಹುರಿದ ಯವದ ಹಿಟ್ಟು) ದಾನವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಪುರಾರಿಯಾದ ಶಿವನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶಿಸಿದದು।

Verse 50

किं दानैर्विविधैर्दत्तैः किं यज्ञैश्च सुविस्तरैः । किं तीर्थैर्विविधैहोमैस्तपोभिः किं च कष्टदैः

ವಿವಿಧ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ವಿಶಾಲ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಏನು ಅಗತ್ಯ? ನಾನಾ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗಳು, ಹೋಮಗಳು ಮತ್ತು ಕಷ್ಟಕರ ತಪಸ್ಸುಗಳಿಂದಲೂ ಏನು ಬೇಕು?

Verse 51

फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां सुमहेश्वरसन्निधौ । धर्माण्येतानि सर्वाणि कलां नार्हंति षोडशीम्

ಫಾಲ್ಗುನಾಂತ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಸುಮಹೇಶ್ವರನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳು ಅದರ ಪುಣ್ಯದ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮವಲ್ಲ।

Verse 52

शृणु राजन्पुरा वृत्तं तत्राश्चर्यं यदुत्तमम् । कश्चित्पापसमाचारः कुष्ठी क्षामतनुर्नरः

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳು—ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಪಾಪಾಚಾರಿಯೊಬ್ಬನು ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ದೇಹವು ಬಹಳ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು.

Verse 53

भिक्षार्थमागतस्तत्र लोकैरन्यैः समन्वितः । तेन भिक्षार्जितं तत्र सक्तूनां कुडवं नृप

ಹೇ ನೃಪನೇ, ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಂದನು, ಇತರ ಜನರೊಂದಿಗೆ. ಆ ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸಕ್ತುವಿನ ಒಂದು ಕುಡವ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 54

ततो रोग परिक्लेशाद्भोजनं न चकार सः । दाघार्दितो जले तस्मिन्स्नातो भक्तिविवर्जितः । सक्तून्कृत्वोपधाने तान्स च सुप्तो निशागमे

ನಂತರ ರೋಗದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಅವನು ಊಟ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಬಳಲಿ ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು, ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಭಾವವಿಲ್ಲದೆ. ಆ ಸಕ್ತುವನ್ನು ತಲೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಿದನು.

Verse 55

ततो निद्राभिभूतस्य सारमेयो जहार च । भक्षयामास युक्तोऽन्यैः सारमेयैर्बुभुक्षितः

ಆಮೇಲೆ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ಅವನ ಆಹಾರವನ್ನು ಒಂದು ನಾಯಿಯು ಕೊಂಡೊಯ್ದಿತು. ಹಸಿದಿದ್ದ ಅದು ಇತರ ನಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅದನ್ನು ತಿಂದಿತು.

Verse 56

अथासौ विस्मयाद्राजन्पंचत्वं समुपस्थितः । ततो जातिस्मरो जातो विदर्भाधिपतेर्गृहे

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನು ಪಂಚತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ನಂತರ ಅವನು ವಿದರ್ಭಾಧಿಪತಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮೃತಿಯುಳ್ಳವನಾದನು.

Verse 57

भीमोनाम नृपश्रेष्ठ दमयन्तीपिता हि यः । तं प्रभावं हि विज्ञाय सक्तूनां तत्र पर्वते

ದಮಯಂತಿಯ ತಂದೆಯಾದ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೀಮನೆಂಬ ರಾಜನು. ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸಕ್ತುವಿನ ಅತಿಶಯ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದನು.

Verse 58

फाल्गुनांतचतुर्दश्यां वर्षे वर्षे जगाम सः । कृत्वा चैवोपवासं तु रात्रौ जागरणं तथा

ಫಾಲ್ಗುಣಾಂತ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅವನು ವರ್ಷೇವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣವೂ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

Verse 59

अचलेश्वरसान्निध्ये ददौ सक्तूंस्ततो बहून् । सहिरण्यान्द्विजेन्द्राणां पशुपक्षिमृगेषु च

ಅಚಲೇಶ್ವರನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಹಳ ಸಕ್ತುವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ಸ್ವರ್ಣಸಹಿತವಾಗಿ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಪಶು-ಪಕ್ಷಿ-ಮೃಗಗಳಿಗೆ ಆಹಾರರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ನೀಡಿದನು.

Verse 60

अथ ते मुनयः सर्वे गालवप्रमुखा नृप । पप्रच्छुः कौतुकाविष्टाः सक्तुदानकृते नृपम्

ನಂತರ ಗಾಲವಪ್ರಮುಖರಾದ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ರಾಜನನ್ನು ಸಕ್ತುದಾನದ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 61

ऋषय ऊचुः । हस्त्वश्वरथदानानां शक्तिरस्ति तवाद्भुता । कस्मात्सक्तून्प्रमुक्त्वा त्वं नान्यद्दातुमिहेच्छसि

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್! ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥಗಳ ದಾನ ಮಾಡುವ ಅದ್ಭುತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಿನಗಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ಸಕ್ತುವನ್ನೇ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಲು ಏಕೆ ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 62

पुलस्त्य उवाच । अथाऽसौ कथयामास पूर्वमेतत्समुद्भवम् । सक्तुदानस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಅವನು ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ನಿಯತಮುನಿಗಳಿಗೆ ಈ ವಿಷಯದ ಪೂರ್ವೋತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಸಕ್ತು-ದಾನದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 63

पूर्वं भक्त्या विहीनस्य शुना वै सक्तवो हृताः । तत्प्रभावादियं प्राप्तिर्मम जाता द्विजोत्तमाः

ಹಿಂದೆ ನಾನು ಭಕ್ತಿಹೀನನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ನಾಯಿ ನನ್ನ ಸಕ್ತು (ನೈವೇದ್ಯ)ವನ್ನು ಕದ್ದೊಯ್ದಿತು; ಆ ಘಟನೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 64

सांप्रतं भक्तिद त्तानां किं स्याज्जानामि नो फलम् । एतस्मात्कारणाद्दानं सक्तूनां प्रकरोम्यहम् । तीर्थेऽस्मिन्भक्तिसंयुक्तः सत्येनात्मानमालभे

ಈಗ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೀಡಿದ ದಾನದ ಫಲವೇನು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ಆದಕಾರಣ ನಾನು ಸಕ್ತು-ದಾನವನ್ನು ಮಾಡುವೆನು। ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಸತ್ಯದ ಮೂಲಕ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 65

पुलस्त्य उवाच । ततस्ते मुनयो हृष्टाः साधुसाध्विति चाब्रुवन् । चक्रुश्चैवात्मशक्त्या ते सक्तूनां दानमुत्तमम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಆ ಮುನಿಗಳು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಕ್ತು-ದಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 66

एष प्रभावो राजर्षे सक्तुदानस्य कीर्त्तितः । महेश्वरस्य माहात्म्यं सत्यं चापि प्रकीर्त्तितम्

ಹೇ ರಾಜರ್ಷೇ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಕ್ತು-ದಾನದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮಹೇಶ್ವರನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವೂ ಅದರ ಸತ್ಯತೆಯೂ ಸಹ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 67

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या कथ्यमानं द्विजाननात् । अहोरात्र कृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದ್ವಿಜಮುಖದಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅಹೋರಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।