Adhyaya 33
ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಪಾರ್ಥೇಶ್ವರ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ—ಇದು ಪಾಪನಾಶಕ ಕ್ಷೇತ್ರ; ಇದರ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ದೋಷಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ (ಶ್ಲೋ. 1). ಅಲ್ಲಿ ದೇವಲನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪತಿವ್ರತೆ ಪಾರ್ಥಾ ಎಂಬ ಸ್ತ್ರೀಯ ಪರಿಚಯ ಬರುತ್ತದೆ; ಆಕೆ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ (ಶ್ಲೋ. 2). ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದ ಋಷಿಯ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದು, ಗಾಢ ವೈರಾಗ್ಯ ಪಡೆದ ಬಳಿಕ ಅರ್ಭುದ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಯುಭಕ್ಷಣ, ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಸಮತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದಳು (ಶ್ಲೋ. 3–4). ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಭೂಮಿ ಚೀರಿ ಅಚಾನಕ್ ಶಿವಲಿಂಗ ಪ್ರकटವಾಯಿತು; ಆಕಾಶವಾಣಿ—ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಈ ಪರಮ ಪಾವನ ಲಿಂಗ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ, ಇದನ್ನು ಪೂಜಿಸು ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿತು (ಶ್ಲೋ. 5–6). ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ಲಿಂಗ ‘ಪಾರ್ಥೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಾಣಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ (ಶ್ಲೋ. 7–8). ಪಾರ್ಥಾ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ವಂಶಧಾರಕರಾದ ನೂರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದ ಕಥಾನಕ ಜೋಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ತೀರ್ಥದ ಕೀರ್ತಿ ಹರಡುತ್ತದೆ, ಶುದ್ಧ ಗುಹಾಜಲಸ್ರೋತಸ್ಸಿನ ಉಲ್ಲೇಖವೂ ಇದೆ (ಶ್ಲೋ. 9–10). ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಲಿಂಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ಸಂತಾನಸಂಬಂಧಿತ ಲೋಕದುಃಖ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ದೇವರ ಮುಂದೆ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಪುತ್ರಲಾಭವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ (ಶ್ಲೋ. 11–12). ಅಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಿಂಡನಿರ್ವಾಪಣ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಪುತ್ರತ್ವಸಮಾನ ವಿಶೇಷ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ (ಶ್ಲೋ. 13).
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततः पार्थेश्वरं गच्छेदेवं पातकनाशनम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यङ्मुच्यते सर्वपातकैः
ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಪಾತಕನಾಶಕನಾದ ಪಾರ್ಥೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ಮಾನವನು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 2
पार्थानाम्न्यभवत्साध्वी देवलस्य प्रिया सती । तया पूर्वं तपस्तप्तं तत्र स्थाने महीपते
ದೇವಲನ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಪತಿವ್ರತೆಯೂ ಸಾಧ್ವಿಯೂ ‘ಪಾರ್ಥಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳಾಗಿದ್ದಳು; ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಅವಳು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು।
Verse 3
सा पूर्वमभवद्वंध्या ऋषिपत्नी यशस्विनी । वैराग्यं परमं गत्वा ततश्चैवार्बुदं गता
ಆ ಯಶಸ್ವಿನಿಯಾದ ಋಷಿಪತ್ನಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವಂಧ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಳು; ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ನಂತರ ಅವಳು ಅರ್ಬುದಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।
Verse 4
वायुभक्षा निराहारा समचित्ताऽसने स्थिता । ततो वर्षसहस्रांते भक्त्या तस्या महीपते
ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಿರಾಹಾರಿಯಾಗಿ, ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ—ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಅವಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಾಂತದಲ್ಲಿ (ಫಲವು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು)।
Verse 5
उद्भिद्य धरणीपृष्ठं सहसा लिंगमुत्थितम् । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी
ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಚೀರಿ ಸಹಸಾ ಒಂದು ಲಿಂಗವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಶರೀರೀ ವಾಣಿ ಮಾತನಾಡಿತು।
Verse 6
पूजयैतन्महाभागे शिवलिंगं सुपावनम् । त्वद्भक्त्या धरणीपृष्ठान्निःसृतं कामदं महत्
ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ! ಈ ಅತ್ಯಂತ ಪಾವನ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸು. ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಿಂದ ಪ್ರकटವಾಗಿದೆ—ಮಹತ್ತಾದುದು, ಕಾಮದವಾದುದು.
Verse 7
यो यं काममभिध्यायन्पूजयिष्यति मानवः । अन्योपि तदभिप्रेतं प्राप्स्यते नात्र संशयः
ಯಾವ ಮಾನವನು ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಇದನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಆ ಅಭಿಪ್ರೇತ ಫಲವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
Verse 8
पार्थेश्वराख्यमेतद्धि लोके ख्यातिं गमिष्यति । एवमुक्त्वा ततो वाणी विरराम महीपते
ಇದು ‘ಪಾರ್ಥೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಆ ದಿವ್ಯ ವಾಣಿ ಮೌನವಾಯಿತು.
Verse 9
ततः सा विस्मयाविष्टा पूजयामास तत्तदा । ततः पुत्रशतं प्राप्तं दिव्यं वंशधरं तथा
ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟಳಾಗಿ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಅವಳಿಗೆ ನೂರು ಪುತ್ರರು ಲಭಿಸಿದರು—ದಿವ್ಯರೂ ವಂಶಧಾರಕರೂ ಆಗಿ.
Verse 10
ततः प्रभृति तल्लिंगं विख्यातं धरणीतले । तत्रास्ति निर्मलं तोयं गिरिगह्वरनिःसृतम्
ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಿಖ್ಯಾತವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ನಿರ್ಮಲ ಜಲವೂ ಇದೆ.
Verse 11
तत्र स्नात्वा नरः सम्यग्यस्तं पश्यति भावतः । न स पश्यति संसारे दुःखं संतानसंभवम्
ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಆತನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನು, ಲೋಕಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಂತಾನಾಭಾವದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।
Verse 12
शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यां जागरं तस्य चाग्रतः । यः करोति निराहारः स पुत्रं लभते धुवम्
ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಆತನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಹಾರವಾಗಿ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 13
पिंडनिर्वापणं तत्र यः करोति समाहितः । तस्य पुत्रत्वमायाति पितरस्तत्प्रसादतः
ಅಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಪಿಂಡನಿರ್ವಾಪಣ (ಪಿತೃತರ್ಪಣ) ಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಪಿತೃಗಳ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪುತ್ರತ್ವ—ಸಂತಾನಲಾಭ—ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 33
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे पार्थेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೂರನೇ ಅರ್ಭುದಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪಾರ್ಥೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಮೂವತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।