Adhyaya 32

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । महाविनायकं गच्छेत्ततः पार्थिवसत्तम । यस्मिन्दृष्टे नृणां सद्यो निर्विघ्नत्वं प्रजायते

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಪಾರ್ಥಿವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಂತರ ಮಹಾವಿನಾಯಕನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅವರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ನಿರ್ವಿಘ್ನತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 2

ययातिरुवाच । कथं महत्त्वमगमत्पूर्वं तत्र विनायकः । कस्मिन्काले द्विजश्रेष्ठ सर्वं विस्तरतो वद

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದನು—ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅಲ್ಲಿ ವಿನಾಯಕನು ಹಿಂದೆ ಇಂತಹ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು? ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಂಭವಿಸಿತು? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । पुरोद्वर्त्तनजं लेपं गृहीत्वा नृप पार्वती । विनोदार्थं चकाराथ बालकं सुकुमारकम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ! ಪಾರ್ವತೀ ಉದ್ವರ್ತನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಲೇಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ವಿನೋದಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ಸೂಕುಮಾರ ಬಾಲಕನನ್ನು ರೂಪಿಸಿದಳು.

Verse 4

लेपाभावाच्छिरोहीनं शेषांगावयवं नृप । यथोक्तं निर्मयित्वा तं स्कन्दं वाक्यमथाब्रवीत्

ಓ ನೃಪ! ಲೇಪದ ಅಭಾವದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಉಳಿದ ಅಂಗಾವಯವಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಥೋಕ್ತವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನಂತರ ಸ್ಕಂದನಿಗೆ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 5

लेपमानय भद्रं ते शिरोऽर्थं स्कन्द सत्वरम् । येनायं पुत्रको मे स्याद्भ्राता ते परदुर्जयः

ಹೇ ಸ್ಕಂದಾ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಶಿರಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಲೇಪವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತಂದುಕೊ; ಇದರಿಂದ ಇವನು ನನ್ನ ಪುತ್ರನಾಗುವನು, ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನಾಗುವನು, ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಅಜೇಯನಾಗುವನು।

Verse 6

ततो गौरीसमादेशाल्लेपालब्धौ नृपोत्तम । मत्तं गजवरं दृष्ट्वा शिरस्तस्य समानयत्

ನಂತರ ಗೌರಿಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಲೇಪ ದೊರಕಿದಾಗ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ನೃಪನು ಮದಿಸಿದ ಗಜಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ನೋಡಿ ಅದರ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು.

Verse 7

तस्मिन्नियोजयामास गात्रे लेपसमुद्भवे । महद्धीदं शिरो भावि पुत्र कस्मात्त्वयाऽहृतम्

ನಂತರ ಅವಳು ಲೇಪದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಆ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದಳು. “ಪುತ್ರಾ, ಇದು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಶಿರಸ್ಸು; ನೀನು ಇದನ್ನು ಏಕೆ ತಂದೆ?” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 8

ब्रुवंत्याश्चापि पार्वत्या मा मेति च मुहुर्मुहुः । न्यस्ते शिरसि तद्गात्रे दैवयोगान्नराधिप

ಓ ನರಾಧಿಪ! ಪಾರ್ವತಿ “ಬೇಡ, ಬೇಡ” ಎಂದು ಮರುಮರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಶಿರಸ್ಸು ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ದೈವಯೋಗದಿಂದ—

Verse 9

विशेषान्नायकत्वं च गात्रेभ्यः समजायत । बालकप्रतिमं कान्तं सर्वलक्षणलक्षितम्

ವಿಶೇಷ ಫಲವಾಗಿ ಆ ಅಂಗಗಳಿಂದ ನಾಯಕತ್ವವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಅವನು ಮನೋಹರ ಬಾಲಕನಂತೆ, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತನಾಗಿ ಪ್ರकटನಾದನು।

Verse 10

त्रिगंभीरं चतुर्हस्तं सप्तरक्तं महीपते । षडुन्नतं पञ्चदीर्घं पश्चसूक्ष्मं सुसुन्दरम्

ಓ ಮಹೀಪತೇ! ಅವನ ರೂಪವು ತ್ರಿಗಂಭೀರ, ಚತುರ್ಭುಜ, ಸಪ್ತರಕ್ತವರ್ಣ; ಷಡುನ್ನತ, ಪಂಚದೀರ್ಘ, ಪಂಚಸೂಕ್ಷ್ಮ—ಅತಿಸುಂದರ।

Verse 11

त्रिविस्तीर्णं महाराज दृष्ट्वा गौरी सुविस्मिता । सजीवं कारयामास स्वशक्त्या शक्तिरूपिणी

ಓ ಮಹಾರಾಜ! ಅವನನ್ನು ತ್ರಿವಿಸ್ತೀರ್ಣವಾಗಿ ಕಂಡು ಗೌರೀ ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತಳಾದಳು; ಶಕ್ತಿರೂಪಿಣೀ ದೇವಿ ತನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸಜೀವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 12

स सजीवः कृतो देव्या समुत्तस्थौ च तत्क्षणात् । आदेशं याचयामास विनयानतकन्धरः

ದೇವಿಯು ಅವನನ್ನು ಸಜೀವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಂತನು; ವಿನಯದಿಂದ ಕಂಠವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ಅವಳ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು।

Verse 13

तं दृष्ट्वा चाद्भुताकारं प्रोक्त्वा पुत्रं मुहुर्मुहुः । शंभोः सकाशमनयत्प्रहृष्टेनान्तरात्मना

ಆ ಅದ್ಭುತಾಕಾರವನ್ನು ಕಂಡು ಅವಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಮರುಮರು ‘ಪುತ್ರ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾ, ಹರ್ಷಭರಿತ ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು।

Verse 14

ततोऽब्रवीत्सुतं देव ममैव गात्रलेपजम् । देहि देव वरानित्थं महत्त्वं येन गच्छति

ಆಗ ಅವಳು ದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಈ ಪುತ್ರನು ನನ್ನದೇ ದೇಹಲೇಪದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು. ಹೇ ದೇವಾ, ಇವನು ಮಹತ್ತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.”

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । शरीरस्थं शिरो मुख्यं यस्मात्पर्वतनन्दिनि । महत्त्विदं शिरः प्रोक्तं त्वया स्कन्देन योजितम्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಪರ್ವತನಂದಿನಿ, ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಶಿರಸ್ಸೇ ಮುಖ್ಯ; ಆದಕಾರಣ ಈ ‘ಶಿರ’ ಮಹತ್ತಾದದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ನೀನು ಸ್ಕಂದನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೀ.”

Verse 16

विशेषान्नायकत्वं च गात्रे चास्य यतः स्थितम् । महाविनायको ह्येष तस्मान्नाम्ना भविष्यति

“ಇವನ ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ನಾಯಕತ್ವ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಇವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ‘ಮಹಾವಿನಾಯಕ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವನು.”

Verse 17

गणानां चैव सर्वेषामाधिपत्यं नगात्मजे । अस्य दत्तं मया यस्माद्भविष्यति गणाधिपः

“ಹೇ ನಗಾತ್ಮಜೆ, ಎಲ್ಲ ಗಣಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಇವನಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇವನು ‘ಗಣಾಧಿಪ’ನಾಗುವನು.”

Verse 18

सर्वकार्येषु ये मर्त्याः पूर्वमेनं गणाधिपम् । स्मरिष्यंति न वै तेषां कार्यहानिर्भविष्यति

“ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಈ ಗಣಾಧಿಪನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ, ಅವರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಹಾನಿ ಅಥವಾ ವಿಫಲತೆ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 19

ततोऽस्य प्रददौ स्कन्दः प्रक्रीडार्थं कुठारकम् । तदेव चायुधं तस्य सुप्रियं हि सदाऽभवत्

ಆಮೇಲೆ ಸ್ಕಂದನು ಅವನಿಗೆ ಕ್ರೀಡಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ದತ್ತಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದನು; ಅದೇ ಆಯುಧವು ನಂತರ ಸದಾ ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಶಸ್ತ್ರವಾಯಿತು।

Verse 20

ततो गौरी ददौ भोज्यपात्रं मोदकपूरितम् । पुत्रस्नेहात्स तत्प्राप्य लास्यमेवं तदाऽकरोत्

ನಂತರ ಗೌರಿಯು ಮೋದಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭೋಜನಪಾತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಮಾತೃಸ್ನೇಹದಿಂದ ಅದನ್ನು ಪಡೆದು ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕ್ರೀಡಾಮಯ ಲಾಸ್ಯ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದನು।

Verse 21

तस्य भक्ष्यस्य गन्धेन निष्क्रान्तो मूषको बिलात् । भक्षणाच्चामरो जातस्तस्य वाह्यो व्यजायत

ಆ ಭಕ್ಷ್ಯದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಒಂದು ಇಲಿ ಬಿಲದಿಂದ ಹೊರಬಂತು. ಅದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದುದರಿಂದ ಅದು ವೇಗವಂತಾಗಿ, ಅವನ ವಹನವಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು।

Verse 22

पुलस्त्य उवाच । महाविनायको ह्येवं तत्र जातो मही पते । तस्मिन्दृष्टे च यत्पुण्यं तत्त्वमेकमनाः शृणु

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಹೀಪತೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾವಿನಾಯಕನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು. ಈಗ ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು—ಅವನ ದರ್ಶನದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು।

Verse 23

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि यत् । करोति मानवो राजंस्तस्मात्पापात्प्रमुच्यते

ಓ ರಾಜನೇ! ಮನುಷ್ಯನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ಪಾಪವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ, (ಈ ಪವಿತ್ರ ದರ್ಶನದಿಂದ) ಆ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 24

माघमासे सिते पक्षे चतुर्थ्यां समुपोषितः । यस्तं पश्यति वाग्ग्मी स सर्वज्ञश्च प्रजायते । तस्याग्रे सुमहत्कुण्डं स्वच्छोदकपूरितम्

ಮಾಘಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ಥಿಯಂದು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ಯಾರು ಅವನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ವಾಗ್ಮಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸರ್ವಜ್ಞತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಮುಂದೇ ನಿರ್ಮಲ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹಾಕುಂಡವಿದೆ.

Verse 25

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या यः पश्यति विनायकम् । तस्यान्वयेऽपि सर्वज्ञा जायन्ते मानवा नृप

ಹೇ ನೃಪ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿನಾಯಕನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವವನ ವಂಶದಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ವಜ್ಞತ್ವ ಹೊಂದಿದ ಮಾನವರು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 26

गणानां त्वेति मंत्रेण कृत्वा वै त्रिः प्रदक्षिणम् । यस्तं पश्यति राजेन्द्र दुरितं न स पश्यति

ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ‘ಗಣಾನಾಂ ತ್ವಾ…’ ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವವನು ಪಾಪವನ್ನೂ ವಿಪತ್ತನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 27

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तं प्रपश्येद्विनायकम् । य इच्छेत्सकलान्कामानिह लोके परत्र च

ಆದುದರಿಂದ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು, ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆ ವಿನಾಯಕನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 28

गृहस्थोऽपि च यो भक्त्या स्मरेत्कार्य उपस्थिते । अविघ्नं तस्य तत्सर्वं संसिद्धिमुपगच्छति

ಗೃಹಸ್ಥನಾದರೂ ಕಾರ್ಯವು ಎದುರಾದಾಗ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ (ವಿನಾಯಕನನ್ನು) ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ, ಅವನ ಆ ಕಾರ್ಯವೆಲ್ಲವೂ ವಿಘ್ನವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 29

प्रातरुत्थाय यो मर्त्यः स्मरेद्देवं विनायकम् । तस्य तद्दिनजातानि सिद्धिं कृत्यानि यांति हि

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ದೇವ ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ, ಆ ದಿನ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತವೆ।

Verse 30

विवाहे कलहे युद्धे प्रस्थाने कृषिकर्मणि । प्रवेशे च स्मरेद्यस्तु भक्तिपूर्वं विनायकम् । तस्य तद्वांछितं सर्वं प्रसादात्तस्य सिद्ध्यति

ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ, ಕಲಹದಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಯಾಣಪ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ಕೃಷಿಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರವೇಶಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವನಿಗೆ, ಅವನು ಬಯಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 31

महाविनायकीं शांतिं यः करोति समाहितः । न तं प्रेता ग्रहा रोगाः पीडयंति विनायकाः

ಯಾರು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಮಹಾವಿನಾಯಕೀ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನನ್ನು ಪ್ರೇತಬಾಧೆ, ಗ್ರಹಪೀಡೆ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ವಿನಾಯಕರು ಅವನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡರು।

Verse 32

ययातिरुवाच । महावैनायिकीं शांतिं वद मे मुनिसत्तम । के मंत्राः किं विधानं च परं कौतूहलं हि मे

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಮಹಾವೈನಾಯಕೀ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು; ಯಾವ ಮಂತ್ರಗಳು, ಯಾವ ವಿಧಾನ? ನನಗೆ ಅಪಾರ ಕುತೂಹಲವಾಗಿದೆ।

Verse 33

पुलस्त्य उवाच । शुक्लपक्षे शुभे वारे नक्षत्रे दोषवर्जिते । श्रेष्ठचंद्रबले शांतिं गणेशस्य समाचरेत्

ಪುಲಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು—ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಶುಭವಾರದಲ್ಲಿ, ದೋಷವರ್ಜಿತ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರಬಲ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುವಾಗ ಗಣೇಶನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 34

पूर्वोत्तरे समे देशे कृत्वा वेदिं च मंडपम् । मध्ये चाष्टदलं पद्मं गृह्यसूत्रं प्रयोजयेत्

ಈಶಾನ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನ ಸಮತಲ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವೇದಿಯನ್ನೂ ಮಂಡಪವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟದಲ ಪದ್ಮವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿ, ಗೃಹ್ಯಸೂತ್ರವಿಧಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಕರ್ಮ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 35

इन्द्रादिलोकपालांश्च दिक्षु सर्वासु भूपते । गणेशपूर्विकाश्चापि मातरश्च विशेषतः

ಓ ಭೂಪತೇ! ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಣೇಶನನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ಮಾತೃಕೆಯರನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 36

गंधपुष्पोपहारैश्च यथोक्तैर्बलिविस्तरैः । श्वेतवस्त्रयुगच्छन्नं कलशं जलपूरितम्

ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಗಂಧ-ಪುಷ್ಪ ಉಪಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ನಿಗದಿತ ಬಲಿ-ವಿಸ್ತಾರಗಳೊಂದಿಗೆ, ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಲಶವನ್ನು ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರಗಳ ಜೋಡಿಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 37

तस्यैव पूर्वदिग्भागे सहिरण्यं फलान्वितम्

ಅದೇಯ ಪೂರ್ವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ಕಲಶವನ್ನು ಚಿನ್ನದೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಫಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 39

विनायकं समुद्दिश्य पुरः कुण्डे करात्मके । चतुरस्रे योनियुते मेखलाभिर्विभूषिते

ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಮಾಣಬದ್ಧವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ—ಚತುರಸ್ರ, ಯೋನಿಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ಮೇಖಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದಲ್ಲಿ—ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 40

मधुदूर्वाक्षतैहोमैर्ग्रहहोमादनंतरम् । गणानां त्वेति मंत्रेण दशसाहस्रिकस्तथा

ಗ್ರಹಹೋಮದ ನಂತರ ಮಧು, ದೂರ್ವಾ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತಗಳಿಂದ ಹೋಮಾಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ “ಗಣಾನಾಂ ತ್ವಾ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ದಶಸಹಸ್ರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜಪ/ಆಹುತಿ ಹಾಗೆಯೇ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 41

कार्यो वै पार्थिवश्रेष्ठ कार्यश्चोदङ्मुखैर्द्विजैः । चतुर्भिश्चतुरै राजन्पीतवस्त्रानुलेपनैः

ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು; ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ನಿಂತ ನಾಲ್ವರು ನಿಪುಣ ದ್ವಿಜರು, ಪೀತವಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಪೀತಾನುಲೇಪನ ಧರಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 42

पीतांबरधरैश्चैव धृतहेमांगुलीयकैः । ततो होमावसाने तु यजमानं नृपोत्तम

ಅವರು ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ, ಓ ನೃಪೋತ್ತಮನೇ, ಹೋಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ (ಅವರು) ಯಜಮಾನನಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಉಪಚಾರ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 43

मृगचर्मोपरिस्थं च मंत्रैरेभिर्विधानतः । स्नापयेत्प्राङ्मुखं शांतं शुक्लवस्त्रावगुंठितम्

ಮೃಗಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ, ಪೂರ್ವಮುಖ, ಶಾಂತ, ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವೃತ ಯಜಮಾನನಿಗೆ, ಈ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾಪನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 44

इमं मे गंगे यमुने पंचनद्यः सुपुष्करे । श्रीसूक्तसहितं विष्णोः पावमानं वृषाकपिम्

“ಇಮಂ ಮೇ”—ಹೇ ಗಂಗೆ, ಹೇ ಯಮುನೆ, ಹೇ ಪಂಚನದ್ಯಃ, ಹೇ ಸುಪುಷ್ಕರೇ—ಇದನ್ನು ಶ್ರೀಸೂಕ್ತದೊಂದಿಗೆ ಪಠಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾವಮಾನ ಸ್ತೋತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ವೃಷಾಕಪಿ ಸೂಕ್ತವನ್ನೂ ಪಠಿಸಬೇಕು।

Verse 45

सम्यगुच्चार्य विघ्नानां ततो नाशं प्रपद्यते । ग्रहाः सौम्यत्वमायांति भूता नश्यंति तत्क्षणात्

ಇವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ಗా ಉಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ವಿಘ್ನಗಳ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಗ್ರಹಗಳು ಸೌಮ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಭೂತ-ಪ್ರೇತಾದಿಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಲಯವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 46

आधयो व्याधयो रौद्रा दुष्टरोगा ज्वरादयः । प्रणश्यंति द्रुतं सर्वे तथोत्पाताः सुदारुणाः

ಮಾನಸಿಕ ಆಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಶಾರೀರಿಕ ವ್ಯಾಧಿಗಳು—ಭಯಂಕರ ರೋಗಗಳು, ದುಷ್ಟ ವಿಕಾರಗಳು, ಜ್ವರಾದಿಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಶೀಘ್ರ ನಶಿಸುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ಉತ್ಪಾತಗಳು ಹಾಗೂ ಆಪತ್ತುಗಳೂ ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 47

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । विनायकस्य माहात्म्यं महत्त्वं शांतिकं तथा

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಏನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ಗా ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ವಿನಾಯಕನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ, ಅವನ ಮಹತ್ವ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಸಹ.

Verse 48

यश्च कीर्त्तयते सम्यक्चतुर्थ्यां सुसमाहितः । शृणोति वा नृपश्रेष्ठ तस्याऽविघ्नं सदा भवेत्

ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ಚತುರ್ಥಿಯಂದು ಸುಸಮಾಹಿತನಾಗಿ ಇದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ಗా ಕೀರ್ತಿಸುವವನು, ಅಥವಾ ಕೇಳುವವನು ಕೂಡ—ಅವನಿಗೆ ಸದಾ ಅವಿಘ್ನತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

यंयं काममभिध्यायन्यजेच्चेदं समाहितः । तत्तदाप्नोति नूनं च गणनाथप्रसादतः

ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಈ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಗಣನಾಥನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.