Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा हिमाचलो वाक्यं वसिष्ठस्य महात्मनः । चिन्तयामास तत्कार्यं विवरस्य प्रपूरणे

ಸೂತರು ಹೇಳಿದರು—ಮಹಾತ್ಮ ವಸಿಷ್ಠರ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಿಮಾಚಲನು ಆ ವಿವರವನ್ನೆ ಹೇಗೆ ತುಂಬಬೇಕು ಎಂಬ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 2

चिरं विचार्य तमृषिमिदमाह नगोत्तमः । क उपायो नगानां वै तत्र गंतुं वदस्व मे

ಬಹುಕಾಲ ವಿಚಾರಿಸಿ ನಗೋತ್ತಮನು ಆ ಋಷಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು—ಪರ್ವತಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಯಾವ ಉಪಾಯವಿದೆ? ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 3

पक्षच्छेदस्तु शक्रेण सर्वेषां च पुरा कृतः । तस्मादस्य मुनिश्रेष्ठ कार्यस्य पश्य निश्चयम्

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತಗಳ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ್ದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೆ ನಿಶ್ಚಿತ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೋಡಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸು.

Verse 4

वसिष्ठ उवाच । अस्त्युपायो नगानां तु तत्र नेतुं महानग । तवायं तनयस्तत्र विख्यातो नंदिवर्द्धनः

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾನಗ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಒಂದು ಉಪಾಯವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರ ‘ನಂದಿವರ್ಧನ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನೇ ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು.

Verse 5

तस्यार्बुद इति ख्पातो वयस्यः परमं प्रियः । नागः प्राणभृतां श्रेष्ठः खेचरोऽपि च वीर्यवान्

ಅವನಿಗೆ ‘ಅರ್ಬುದ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ಪರಮಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದಾನೆ—ಅವನು ನಾಗ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆಕಾಶಗಾಮಿ ಕೂಡ, ಮಹಾವೀರ್ಯವಂತನು.

Verse 6

स वा ऊर्ध्वगतिः क्षिप्रं क्षणान्नेष्यत्यसंशयः । लीलया सर्वकृत्येषु तं विदित्वाऽहमागतः

ಅವನು ಊರ್ಧ್ವಗತಿಯಲ್ಲಿ ಅತೀವ ವೇಗವಂತನು; ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ (ಅವುಗಳನ್ನು) ಕರೆದೊಯ್ಯುವನು—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಲೀಲಾಮಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 7

आदेशो दीयतामस्य दुःखं कर्तुं च नार्हसि । अवश्यं यदि भक्तोऽसि तत्र प्रेषय सत्वरम्

ಅವನಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡು; ಅವನಿಗೆ ದುಃಖ ಉಂಟುಮಾಡುವುದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ನೀನು ಈ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಜವಾಗಿ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಕಳುಹಿಸು.

Verse 8

सूत उवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा हिमवान्पुत्रवत्सलः । दुःखेन महताऽविष्टश्चिंतयामास भूधरः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ವಸಿಷ್ಠರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪುತ್ರವಾತ್ಸಲ್ಯವುಳ್ಳ ಹಿಮವಾನ್ ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಭೂಧರನು ಗಾಢವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 9

मैनाकस्तनयोऽस्माकं प्रविष्टः सागरे भयात् । ज्येष्ठं तु सर्वथा चाथ वसिष्ठो नेतुमागतः । किं कृत्यमधुनाऽस्माकं कथं श्रेयो भविष्यति

“ನಮ್ಮ ಪುತ್ರ ಮೈನಾ್ಕನು ಭಯದಿಂದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಈಗ ವಸಿಷ್ಠರು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪರ್ವತವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನಮ್ಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದು?”

Verse 10

इतः शापभयं तीव्रमितो दुःखं च पुत्रजम् । वरं पुत्रवियोगोऽस्तु न शापो द्विजसंभवः

“ಒಂದು ಕಡೆ ಭೀಕರ ಶಾಪಭಯ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಪುತ್ರವಿಯೋಗಜನ್ಯ ದುಃಖ. ದ್ವಿಜರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಶಾಪಕ್ಕಿಂತ ಪುತ್ರವಿಯೋಗವೇ ವರ.”

Verse 11

स एवं निश्चयं कृत्वा नंदिवर्धनमुक्तवान् । गच्छ त्वं पुत्र मे वाक्याद्वसिष्ठस्याश्रमं प्रति

ಹೀಗೆ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿ ನಂದಿವರ್ಧನನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಪುತ್ರನೇ, ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ವಸಿಷ್ಠರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗು.”

Verse 12

तत्रास्ति विवरो रौद्रस्तं प्रपूरय सत्वरम् । अर्बुदं नागमादाय मित्रं प्राणभृतां वरम्

“ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಬಿರುಕು ಇದೆ—ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತುಂಬು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಿತ್ರಸ್ವರೂಪ ನಾಗ ಅರ್ಬುದನನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿಕೊ.”

Verse 13

नंदिवर्द्धन उवाच । पापीयान्स विभो देशः फलमूलैर्विवर्जितः । पालाशैः खादिरैराढ्यो धवैः शाल्मलिभिस्तथा

ನಂದಿವರ್ಧನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪ್ರಭು! ಆ ದೇಶವು ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರ, ಫಲಮೂಲವಿಲ್ಲದದು; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಪಲಾಶ ಹಾಗೂ ಖದಿರ ವೃಕ್ಷಗಳು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿವೆ, ಧವ ಮತ್ತು ಶಾಲ್ಮಲಿಯೂ ದಟ್ಟವಾಗಿವೆ.

Verse 14

सुनिष्ठुरैर्नृपशुभिर्भिल्लैश्च विविधैरपि । नद्यो वहंति नो तत्र दुष्टा लोकाश्च वासिनः । नार्होऽहं पर्वतश्रेष्ठ तत्र गंतुं कथंचन

ಆ ಪ್ರದೇಶವು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿದೆ—ನೀಚ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಹಲವು ವಿಧದ ಭಿಲ್ಲರು. ಅಲ್ಲಿ ನದಿಗಳು ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ನಿವಾಸಿಗಳೂ ದುಷ್ಟರು. ಹೇ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ.

Verse 15

अथोवाच वसिष्ठस्तं संत्रस्तं नंदिवर्द्धनम् । मा भीः कार्या त्वया तत्र देशे दौष्ट्यात्कथंचन

ನಂತರ ವಸಿಷ್ಠರು ಭಯಗೊಂಡ ನಂದಿವರ್ಧನನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಆ ದೇಶದ ದುಷ್ಟತೆಯಿಂದ ನೀನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಭಯಪಡಬೇಡ.

Verse 16

तव मूर्ध्नि सदा वासो मम तत्र भविष्यति । तीर्थानि सरितो देवाः पुण्यान्यायतनानि च

ನಿನ್ನ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಾಸ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಗಳು, ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳು, ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ಪುಣ್ಯಕರ ಆಲಯಸ್ಥಾನಗಳೂ ಉದ್ಭವಿಸುವವು.

Verse 17

वृक्षाश्च विविधाकाराः पत्रपुष्पफलान्विताः । सदा तत्र भविष्यंति मृगाश्च विहगाः शुभाः

ಅಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ರೂಪದ ವೃಕ್ಷಗಳು ಸದಾ ಇರುತ್ತವೆ, ಎಲೆ-ಹೂ-ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತವೆ; ಶುಭ ಮೃಗಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವು.

Verse 18

अहमेवानयिष्यामि तवार्थे च महेश्वरम् । तदा स्थास्यंति वै तत्र सर्वे देवाः सवासवाः

ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ನಾನೇ ಅಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಕರೆತರುವೆನು. ಆಗ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ದೇವರುಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವರು.

Verse 19

सूत उवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्व संहृष्टो नंदिवर्द्धनः । अर्बुदं नागमासाद्य वाक्यमेतदुवाच ह

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ವಸಿಷ್ಠನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಂದಿವರ್ಧನನು ಹರ್ಷಿತನಾದನು. ನಾಗರಾಜ ಅರ್ಬುದನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 20

तत्र यावोऽद्य भद्रं ते वयस्य विनयान्वित । एतत्कार्यमहं मन्ये सांप्रतं द्विजसंभवम्

ಬನ್ನಿ, ಇಂದುಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ—ವಿನಯಸಂಪನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯವು ಈಗ ದ್ವಿಜಧರ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಮಯೋಚಿತ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 21

अर्बुद उवाच । अहं तत्रागमिष्यामि स्नेहात्ते पर्वतात्मज । तत्रैव च वसिष्यामि त्वया सार्द्धमसंशयम्

ಅರ್ಬುದನು ಹೇಳಿದನು—ಪರ್ವತಾತ್ಮಜನೇ, ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಬರುವೆನು. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಅಲ್ಲೀಯೇ ವಾಸಿಸುವೆನು.

Verse 22

किं त्वहं प्रणयाद्भ्रातर्वक्ष्यामि यद्वचः शृषु । प्रणयान्नान्यथा कार्यं यद्यहं तव संमतः

ಆದರೆ ಸಹೋದರನೇ, ಪ್ರಣಯದಿಂದ ನಾನು ಒಂದು ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ನಮ್ಮ ಬಾಂಧವ್ಯದ ಕಾರಣ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಂಮತನಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 23

मन्नाम्ना ख्यातिमायातु नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम् । ततः सोऽपि प्रतिज्ञाय आरूढस्तस्य चोपरि । प्रणम्य पितरौ चैव प्रतस्थे मुनिना सह

“ನನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಕೀರ್ತಿ ಹರಡಲಿ; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.” ಆಗ ಅವನೂ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಅವನ ಮೇಲೇರಿದನು. ತಂದೆತಾಯಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮುನಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 24

दिव्यैर्वृक्षैः शुभैः पूर्णैर्नदीनिर्झरसंकुलैः । मधुरैर्विहगैर्युक्तो मृगैः सौम्यैः समन्वितः

ಆ ಸ್ಥಳವು ದಿವ್ಯವಾದ ಶುಭ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ನದಿಗಳೂ ಜಲಪಾತಗಳೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಮಧುರ ಕೋಗಿಲೆ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವದಿಂದ ನಿನಾದಿಸಿ, ಸೌಮ್ಯ ಮೃಗಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 25

मुक्तोऽर्बुदेन तत्रैव विवरे मुनिवाक्यतः । समस्तस्तत्रानासाग्रं गतः पर्वतसत्तमः

ಮುನಿಯ ವಚನದಂತೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಗುಹಾವಿವರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಬುದನು ಅವನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು. ಆಗ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತ-ನಾಗನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊರಬಂದು ಆ ದಾರಿಯ ಮುಖವರೆಗೂ ತಲುಪಿದನು.

Verse 26

विमुक्तो विवरे तस्मिन्नर्बुदेन महात्मना । परिपूर्णे महारौद्रे संतुष्टो मुनिपुंगवः

ಆ ವಿಶಾಲವೂ ಭಯಂಕರವೂ ಆದ ಗುಹಾವಿವರದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ಅರ್ಬುದನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮುನಿಪುಂಗವನು ಸಂತೃಪ್ತನಾದನು.

Verse 27

ब्रवीच्चार्बुदं नागं वरं वरय सुव्रत । परितुष्टोऽस्मि ते भद्र कर्मणानेन पन्नग

ಅವನು ಅರ್ಬುದ ನಾಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸುವ್ರತ, ವರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೋ. ಹೇ ಭದ್ರ ಪನ್ನಗ, ಈ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 28

अर्बुद उवाच । एष एव वरोऽस्माकं यत्त्वं तुष्टो महामुने । अवश्यं यदि दातव्यं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम

ಅರ್ಬುದನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಹಾಮುನೇ! ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗಿರುವುದೇ ನಮ್ಮ ವರ. ಆದರೂ ತಪ್ಪದೇ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಕೇಳಿರಿ.

Verse 29

यच्चैतच्छिखरे ह्यस्मिन्निर्झरं निर्मलोदकम् । नागतीर्थमिति ख्यातिं भूतले यातु सर्वतः

ಮತ್ತು ಈ ಶಿಖರದಲ್ಲಿರುವ ಈ ನಿರ್ಮಲ ಜಲಧಾರೆ ಭೂತಲದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ‘ನಾಗತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲಿ.

Verse 30

अत्रैवाहं वसिष्यामि मित्रस्नेहात्सदा मुने । तत्र स्नात्वा दिवं यातु मानवस्त्वत्प्रसादतः

ಓ ಮುನೇ! ಮಿತ್ರಸ್ನೇಹದಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸುವೆನು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಮಾನವನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.

Verse 31

अपि वंध्या च या नारी स्नानमात्रं समाचरेत् । सा स्यात्पुत्रवती विप्र सुखसौभाग्यसंयुता

ಓ ವಿಪ್ರ! ವಂಧ್ಯೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವಳು ಪುತ್ರವತಿಯಾಗಿ ಸುಖಸೌಭಾಗ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 32

वसिष्ठ उवाच । या वंध्यास्मिञ्जले पूर्णे स्नानमात्रं करिष्यति । सापि पुत्रमवाप्नोति सर्वलक्षणलक्षितम्

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಪುಣ್ಯಪೂರ್ಣ ಜಲದಲ್ಲಿ ವಂಧ್ಯ ಸ್ತ್ರೀ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ, ಅವಳಿಗೂ ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುತ್ರನು ಲಭಿಸುವನು.

Verse 33

नभसः शुक्लपंचम्यां फलैः पूजां करोति च । अपि वर्षशता नारी सा भविष्यति पुत्रिणी

ನಭಸ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಪಂಚಮಿಯಲ್ಲಿ ಫಲಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವ ಸ್ತ್ರೀ, ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಿರಪತ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಂತಾನವತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 34

येऽत्र स्नानं करिष्यंति ह्यस्मिंस्तीर्थे च भक्तितः । यास्यंति ते परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ಇಲ್ಲಿ ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರು, ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 35

श्राद्धं चात्र करिष्यंति पंचम्यां ये समाहिताः । मासे नभसि तीर्थस्य फलं तेषां भविष्यति

ನಭಸ ಮಾಸದ ಪಂಚಮಿಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಈ ತೀರ್ಥದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 36

सूत उवाच । एवं दत्त्वा वरं तस्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । नंदिवर्द्धनमभ्येत्य वाक्यमेतदुवाच ह

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿ ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ದತ್ತಿಯಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ಮುನಿ ವಸಿಷ್ಠನು ನಂದಿವರ್ಧನನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 37

वरं च व्रियतां वत्स परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । विनयात्सौहृदात्सर्वं दास्यामि यत्सुदुर्ल्लभम्

ವತ್ಸ, ವರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೋ; ಹೇ ನಿರ್ದೋಷ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ವಿನಯ ಮತ್ತು ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನೂ ನಾನು ನೀಡುವೆನು।

Verse 38

नंदिवर्द्धन उवाच । तवास्तु वचनं सत्यं पूर्वोक्तं मुनिसत्तम । सांनिध्यं जायतामत्र अवश्यं तव सर्वदा

ನಂದಿವರ್ಧನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀವು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಚನ ಸತ್ಯವಾಗಲಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸದಾ ಉಂಟಾಗಲಿ.

Verse 39

यथाहमर्बुदेत्येवं ख्यातिं गच्छामि भूतले । प्रसादाच्चैव ते भूयादेतन्मे मनसि स्थितम्

ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ‘ಅರ್ಬುದ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದಲೇ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ—ಇದೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.

Verse 40

सूत उवाच । एवमस्त्विति तं प्रोच्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । चक्रे स्वमाश्रमं तत्र तस्य वाक्येन नोदितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನಿಗೆ ‘ಏವಮಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಭಗವಾನ್ ಮುನಿ ವಸಿಷ್ಠರು ಅವನ ವಚನದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 41

पनसैश्चंपकैराम्रैः प्रियंगुबिल्वदाडिमैः । नानापक्षिसमायुक्तो देवगन्धर्वसेवितः

ಆ ಸ್ಥಳವು ಹಲಸು, ಚಂಪಕ, ಮಾವು, ಪ್ರಿಯಂಗು, ಬಿಲ್ವ, ದಾಳಿಂಬೆ ಮರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ನಾನಾವಿಧ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ದೇವ-ಗಂಧರ್ವರಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 42

तस्थौ तत्र मुनिश्रेष्ठो ह्यरुंधत्या समन्वितः । गोमतीमानयामास तपसा मुनिसत्तमः

ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅರುಂಧತಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಿದರು; ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದ ಆ ಮುನಿಸತ್ತಮನು ಗೋಮತೀ (ನದಿ)ಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದನು.

Verse 43

यस्यां स्नात्वा दिवं यांति अतिपापकृतो नराः । माघमासे विशेषेण मकरस्थे दिवाकरे

ಆ ಗೋಮತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹಾಪಾಪಿಗಳಾದ ನರರೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನು ಮಕರರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ।

Verse 44

येत्र स्नानं करिष्यंति ते यास्यंति परां गतिम्

ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು (ಪರಮಪದವನ್ನು) ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 45

माघमासे विशेषेण तिलदानं करोति यः । तिलसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः

ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಎಳ್ಳುದಾನ ಮಾಡುವವನು, ಕೊಟ್ಟ ಎಳ್ಳಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

बहुना किमिहोक्तेन स्तानमात्रं समाचरेत्

ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಕೇವಲ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಿ।

Verse 47

वसिष्ठस्य मुखं दृष्ट्वा पुनर्जन्म न विद्यते । अरुंधती पूजनीया पूजनीया विशेषतः

ವಸಿಷ್ಠ ಮುನಿಯ ಮುಖದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಅರುಂಧತಿ ಪೂಜ್ಯಳು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜ್ಯಳು।