Adhyaya 21

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ पिण्डोदकमनुत्तमम् । तीर्थं यत्र तपस्तप्तं पिण्डोदकद्विजातिना

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅನುತ್ತಮ ಪಿಂಡೋದಕ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಪಿಂಡೋದಕನಾಮಕ ದ್ವಿಜನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 2

पुरा पिण्डोदकोनाम ब्राह्मणोऽभून्महामते । मन्दप्रज्ञोऽल्पमेधावी सोपाध्यायेन पाठितः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡೋದಕನೆಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು. ಅವನು ಮಂದಪ್ರಜ್ಞ, ಅಲ್ಪಮೇಧಾವಿ; ಅವನನ್ನು ಉಪಾಧ್ಯಾಯನು ಪಾಠ ಮಾಡಿಸಿದನು.

Verse 3

अशक्तोऽध्ययनं कर्तुं जाड्यभावान्महीपते । स वैराग्यं परं गत्वा संप्राप्तो गिरिगह्वरे

ಓ ರಾಜನೇ! ಮಂದಬುದ್ಧಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಅಸಮರ್ಥನಾಗಿ, ಅವನು ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಗೆ ಬಂದನು.

Verse 4

एतस्मिन्नेव कालेतु तत्रैव च सरस्वती । वीणाविनोदसंयुक्ता विविक्ते तमुपस्थिता

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವೀಣಾವಾದನದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾಗಿದ್ದ ಸರಸ್ವತಿ ದೇವಿಯು ಆ ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು.

Verse 5

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणं खिन्नं वैराग्येण समन्वितम् । कृपाविष्टा महादेवी वाक्यमेतदुवाच ह

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕರುಣಾಮಯಿಯಾದ ಮಹಾದೇವಿಯು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 6

सरस्वत्युवाच । कस्मात्त्वं खिद्यसे विप्र विरक्त इव भाससे । कस्मान्न हृष्यसि हृदा कस्मादत्र त्वमागतः । वद शीघ्रं महाभाग तवांतिके वसाम्यहम्

ಸರಸ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಎಲೈ ವಿಪ್ರನೇ! ನೀನು ಏಕೆ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ನೀನು ವಿರಕ್ತನಂತೆ ಏಕೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ? ನಿನ್ನ ಹೃದಯವು ಏಕೆ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಏಕೆ ಬಂದಿರುವೆ? ಎಲೈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನೇ! ಬೇಗ ಹೇಳು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ.'

Verse 7

पिण्डोदक उवाच । अहं वैराग्यमापन्न उपाध्यायतिरस्कृतः । ज्ञानहीनो महाभागे मृत्युं वांछामि सांप्रतम्

ಪಿಂಡೋದಕನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಗುರುವಿನಿಂದ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಎಲೈ ಮಹಾದೇವಿಯೇ! ನಾನು ಜ್ಞಾನಹೀನನಾಗಿದ್ದು, ಈಗ ಮರಣವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.'

Verse 9

न मे सरस्वती देवी जिह्वाग्रे परिवर्तते । कारणं नान्यदस्तीह मृत्योर्मम वरानने । दृष्टोऽकस्मात्त्वया चाहं ततो यास्यामि चान्यतः । मरणं हि मम श्रेयो मूकभावान्न जीवितम्

ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇ ವರಾನನೆ, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೃತ್ಯುಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ನೀನು ನನನ್ನು ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಕಂಡೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇನ್ನೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವೆ. ಮೂಕಭಾವದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ನನಗೆ ಮರಣವೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ.

Verse 10

सरस्वत्युवाच । अहं सरस्वती देवी सदास्मिन्वरपर्वते । निशासुखे त्रयोदश्यां करोमि वसतिं द्विज । तस्मात्त्वं प्रार्थय वरं यदभीष्टं सुदुर्लभम्

ಸರಸ್ವತಿ ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿ; ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ತ್ರಯೋದಶಿಯಂದು ರಾತ್ರಿಯ ಸುಖಕರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಅಭೀಷ್ಟವಾದ, ಎಷ್ಟೇ ದುರ್ಳಭವಾದರೂ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು.

Verse 11

पिण्डोदक उवाच । प्रसादात्तव वै वाणि सर्वज्ञत्वं ममेप्सितम् । एतत्तीर्थं तु मन्नाम्ना ख्यातिं यातु शुचिस्मिते

ಪಿಣ್ಡೋದಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಾಣಿ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನಗೆ ಸರ್ವಜ್ಞತ್ವ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೇ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ, ಈ ತೀರ್ಥವು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.

Verse 12

सरस्वत्युवाच । अद्यप्रभृति सर्वज्ञो ह्यत्र लोके भविष्यसि । नाम्ना तव तथा तीर्थमेतत्ख्यातिं प्रयास्यति

ಸರಸ್ವತಿ ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಇಂದಿನಿಂದ ನೀನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗುವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ತೀರ್ಥವೂ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು.

Verse 13

निशामुखे त्रयोदश्यां योऽत्र स्नानं करिष्यति । भविष्यति स सर्वज्ञो यद्यपि स्यात्सुमन्दधीः

ತ್ರಯೋದಶಿಯಂದು ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವರೋ, ಅವರು ಸರ್ವಜ್ಞರಾಗುವರು—ಅವರ ಬುದ್ಧಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಂದವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ.

Verse 14

अत्र मे सततं वासो भविष्यति द्विजोत्तम । यस्मात्तस्मात्सदा स्नानं कर्तव्यं सुसमाहितैः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿರಂತರ ವಾಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸುಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತರಾಗಿರುವವರು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो देवी तत्रैवांतरधीयत । पिण्डोदको हि सर्वज्ञो भूत्वाथ स्वगृहं ययौ । व्यस्मापयज्जनान्सर्वांस्तत्तीर्थस्य समाश्रयात्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನಳಾದಳು. ನಂತರ ಪಿಂಡೋದಕನು ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಆ ತೀರ್ಥದ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ಅದರ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಿಸಿದನು।

Verse 21

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पिण्डोदकतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೂರನೆಯ ಅರ್ಬುದಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪಿಂಡೋದಕ-ತೀರ್ಥ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ-ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।