Adhyaya 17

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । पंगु तीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपातकनाशनम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं पंगुना ब्राह्मणेन च

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಪಂಗು ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು. ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಂಗು ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 2

पंगुनामा द्विजः पूर्वं च्यवनस्यान्वयेऽभवत् । अशक्तश्चलितुं भूमौ पंगुभावान्नृपोत्तम

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಚ್ಯವನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಪಂಗು ಎಂಬ ದ್ವಿಜನಿದ್ದನು; ಕುಂಟಿತನದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಅಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

गृहकृत्यनियुक्तोऽसावेकदा बान्धवैर्नृप । पंगुर्गंतुं न शक्तोऽसौ परं दुःखमवाप्तवान्

ಹೇ ರಾಜನ್! ಒಮ್ಮೆ ಬಂಧುಗಳು ಅವನನ್ನು ಗೃಹಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದರು; ಪಂಗು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಲಾರದೆ ಪರಮ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 4

अथासौ तैः परित्यक्तो गत्वार्बुदमथाचलम् । एकं सरः समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

ನಂತರ ಅವರಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವನು ಅರ್ಭುದ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸರೋವರವನ್ನು ಸೇರಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 5

लिंगं संस्थाप्य तत्रैव पूजयामास तं विभुम् । गन्धपुष्पादिनैवेद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆ ವಿಭು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು; ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ನೈವೇದ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 6

शिवभक्तिपरो जातो वायुभक्षो बभूव ह । जपहोमरतो नित्यं पंगुनामा द्विजोत्तमः

ಪಂಗು ಎಂಬ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದನು; ವಾಯುಭಕ್ಷನಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಜಪ-ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 7

ततस्तुष्टो महादेवो ब्राह्मणं नृपसत्तम । पंगुं प्रति महाराज वाक्यमेतदुवाच ह

ಆಗ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವನು, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾರಾಜ, ಪಂಗು ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 8

ईश्वर उवाच । पंगो तुष्टो महादेवो वरं वरय सुव्रत । तव दास्याम्यहं सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಂಗು, ಮಹಾದೇವನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹೇ ಸುವ್ರತ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ಅತಿದುರ್ಳಭವಾದರೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುವೆನು।

Verse 9

पंगुरुवाच । नाम्ना मे ख्यातिमायातु तीर्थमेतत्सुरेश्वर । पंगुभावोऽत्र मे यातु प्रसादात्तव शंकर

ಪಂಗು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಈ ತೀರ್ಥವು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಲಿ. ಹೇ ಶಂಕರ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನನ್ನ ಲಂಗತ್ವವು ಇಲ್ಲಿ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಡಲಿ।

Verse 10

तवास्तु सततं चात्र सांनिध्यं सह भार्यया । एवमुक्तः स तेनाथ विप्रं प्रति वचोब्रवीत्

‘ತಥಾಸ್ತು; ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ನನ್ನ ಸತತ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಇರಲಿ.’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಂತರ ಅವರು ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ವಚನ ಹೇಳಿದರು।

Verse 11

ईश्वर उवाच । नाम्ना तव द्विजश्रेष्ठ तीर्थमेतद्भविष्यति । ख्यातिं तपःप्रभावेन तीर्थं यास्यति सत्तम

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ತೀರ್ಥವು ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ಹೇ ಸತ್ತಮ, ನಿನ್ನ ತಪಃಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಇದು ಮಹಾಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು।

Verse 12

चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यां सांनिध्यं मे भवेत्तथा

ಚೈತ್ರ ಶುದ್ಧಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅಲ್ಲಿ ಸಹ ನನ್ನ ದಿವ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು.

Verse 13

पुलस्त्य उवाच । स्नानमात्रेण विप्रोऽसौ दिव्यरूपमवाप ह । तत्र तस्थौ महादेवो गौर्या सह महेश्वरः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಗೌರಿಯೊಡನೆ ನೆಲೆಸಿದನು।

Verse 14

तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नानं तत्र समाचरेत् । स पंगुत्वाद्विनिर्मुक्तो दिव्यरूपमवाप्नुयात्

ಆ ದಿನವೇ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಕುಂಟಿತನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 17

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पंगुतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ್ಯ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೂರನೆಯ ಅರ್ಬುದಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪಂಗುತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹದಿನೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।