Adhyaya 12

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ रूपतीर्थमनुत्तमम् । सर्वपापहरं नॄणां रूपसौभण्यदायकम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಂತರ ಅನುತ್ತಮ ರೂಪತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದು ಜನರ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿ, ರೂಪ ಮತ್ತು ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 2

तत्र पूर्वं वपुर्नाम्ना लोके ख्याता वराप्सराः । सिद्धिं गता महाराज यथा पूर्वं निगद्यते

ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ವಪು’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ, ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು—ಹಿಂದಿನ ವೃತ್ತಾಂತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ.

Verse 3

पुराऽसीत्काचिदाभीरी विरूपा विकृतानना । लम्बोदरी च कुग्रीवा स्थूलदंतशिरोरुहा

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಆಭೀರಿ ಸ್ತ್ರೀ ಇದ್ದಳು—ಅತೀವ ವಿರೂಪಳಾಗಿ, ವಿಕೃತ ಮುಖವಳಾಗಿ; ಲಂಬೋದರಿ, ಕುಗ್ರೀವ, ಸ್ಥೂಲ ದಂತಗಳೂ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಕೇಶಗಳೂಳ್ಳವಳು.

Verse 4

एकदा फलमादातुं भ्रममाणाऽर्बुदाचले । माघशुक्लतृतीयायां पतिता गिरिनिर्झरे

ಒಮ್ಮೆ ಫಲಗಳನ್ನು ಕೀಳಲು ಅರ್ಭುದಾಚಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಂದು ಅವಳು ಪರ್ವತದ ನಿರ್ಝರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಳು.

Verse 5

दिव्यमाल्यांबरधरा दिव्यैरंगैः समन्विता । पद्मनेत्रा सुकेशांता सर्वलक्षणलक्षिता

ಅವಳು ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆ ಹಾಗೂ ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು; ದಿವ್ಯ ಕಾಂತಿಯ ಅಂಗಾಂಗಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಪದ್ಮನೇತ್ರೆ, ಸುಕೇಶಿ, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 6

सा संजाता महाराज तीर्थस्यास्य प्रभावतः । एतस्मिन्नेव काले तु शक्रस्तत्र समागतः

ಮಹಾರಾಜನೇ! ಈ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವಳು ಹೀಗೆ ಸಂಜಾತಳಾದಳು; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗತನು.

Verse 7

क्रीडार्थं पर्वतश्रेष्ठे तां ददर्श शुभेक्षणाम् । ततः कामशरैर्विद्धस्तामुवाच सुमध्यमाम्

ಕ್ರೀಡಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಶುಭದೃಷ್ಟಿಯವಳಾದ ಅವಳನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು. ನಂತರ ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾಗಿ, ಆ ಸుమಧ್ಯಮೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 8

इन्द्र उवाच । का त्वं वद वरारोहे किमर्थं त्वमिहागता । देवी वा नागकन्या वा सिद्धा विद्याधरी तु वा

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವರಾರೋಹೆ! ನೀ ಯಾರು, ಹೇಳು; ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ? ನೀ ದೇವಿಯೇ, ನಾಗಕನ್ಯೆಯೇ, ಸಿದ್ಧೆಯೇ, ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾಧರಿಯೇ?

Verse 9

मनो मेऽपहृतं सुभ्रूस्त्वया च पद्मनेत्रया । शक्रोऽहं सर्वदेवेशो भज मां चारुहासिनि

ಹೇ ಸುಭ್ರೂ, ಪದ್ಮನೇತ್ರೆ! ನೀನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದೀ. ನಾನು ಶಕ್ರ, ಸರ್ವದೇವಾಧೀಶನು; ಹೇ ಮಧುರಹಾಸಿನಿ, ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಏಕವಾಗು.

Verse 10

नार्युवाच । आभीरी त्रिदशाधीश तथाहं बहुभर्तृका । फलार्थं तु समायाता पतिता गिरिनिर्झरे

ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ತ್ರಿದಶಾಧೀಶ! ನಾನು ಆಭೀರೀ; ನನಗೆ ಅನೇಕ ಪತಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ. ಫಲಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದೆ, ಆದರೆ ಈ ಗಿರಿನಿರ್ಝರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದೆನು.

Verse 11

स्नात्वा रूपमिदं प्राप्ता सुरूपं च शुभं मया । दुर्ल्लभस्त्वं हि देवानां किं पुनर्मर्त्यजन्मनाम्

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನಾನು ಈ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ—ಸುಂದರವೂ ಶುಭವೂ. ನೀನು ದೇವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭನು; ಇನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯಜನ್ಮಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ದುರ್ಲಭ!

Verse 12

वशगास्ते सुराः सर्वे मयि किं क्रियते स्पृहा । भज मां त्रिदशाधीश यथाकामं सुराधिप

ಎಲ್ಲಾ ದೇವರೂ ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗಿರಲು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಆಸೆ? ಹೇ ತ್ರಿದಶಾಧೀಶ, ಹೇ ಸುರಾಧಿಪ! ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ವಿಹರಿಸು.

Verse 13

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तस्तया शक्रः कामयामास तां तदा । निवृत्तमदनो भूत्वा तामुवाच सुमध्यमाम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಶಕ್ರನು ಅವಳನ್ನು ಆಗ ಕಾಮಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಕಾಮವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಆ ಸుమಧ್ಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 14

इन्द्र उवाच । वरं वरय कल्याणि यत्ते मनसि वर्त्तते । विनयात्तव तुष्टोऽहं दास्यामि वरमुत्तमम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನೇ ವರವಾಗಿ ಬೇಡು. ನಿನ್ನ ವಿನಯದಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 15

नार्युवाच । माघशुक्लतृतीयायां नरो वा वनिता तथा । स्नानं यः कुरुते भक्त्या प्रीताः स्युः सर्वदेवताः

ಸ್ತ್ರೀ ಹೇಳಿದರು—ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಂದು ಪುರುಷನಾಗಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ, ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡುವರೋ, ಆ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುವರು.

Verse 16

सुरूपं जायतां तेषां दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि । मां नय त्वं सहस्राक्ष सुरावासं सुराधिप

ಅವರಿಗೆ ದಿವ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯರೂಪವು ಲಭಿಸಲಿ—ಅದು ತ್ರಿದಶರಿಗೂ ದುರ್ಲಭ. ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ದೇವಾಧಿಪ, ನನ್ನನ್ನು ದೇವಲೋಕದ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು.

Verse 17

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति तामुक्त्वा गृहीत्वा तां सुराधिपः । विमाने च तया सार्द्धं जगाम त्रिदिवं प्रति

ಪುಲಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು—“ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವಾಧಿಪನು ಅವಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ; ಅವಳೊಂದಿಗೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ತ್ರಿದಿವದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 18

वपुः प्राप्तं तया यस्मात्तस्मात्पा र्थिवसत्तम । नाम्ना वपुरिति ख्याता सा बभूव वराप्सराः

ಅವಳು ದಿವ್ಯ ವಪುಃ (ದೇಹ)ವನ್ನು ಪಡೆದದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವಳು ‘ವಪುರ್’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಳಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು.

Verse 19

माघशुक्लतृतीयायां देवास्तस्मिञ्जलाशये । स्नानं सर्वे प्रकुर्वंति प्रभाते भक्तिसंयुताः

ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯದಂದು ಆ ಜಲಾಶಯದಲ್ಲೇ ದೇವರುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಭಕ್ತಿಯುತವಾಗಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

तत्रान्या देवकन्याश्च सिद्धयक्षांगनास्तथा । यस्तत्र कुरुते स्नानं तस्मिन्काले नराधिप

ಅಲ್ಲಿ ಇತರ ದೇವಕನ್ಯೆಯರೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಯಕ್ಷರ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಓ ನರಾಧಿಪ! ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು—

Verse 21

रूपं च लभते तादृग्यादृग्लब्धं तया पुरा । सर्वे तत्र भविष्यंति सिद्धविद्याधरोरगाः

ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಪಡೆದಂತೆಯೇ ಅಂಥ ರೂಪಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಿದ್ಧರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಮತ್ತು ನಾಗರು ಎಲ್ಲರೂ ಆಗಮಿಸುವರು.

Verse 22

तस्यैव पूर्वदिग्भागे बिलमस्ति सुशोभनम् । यत्रागत्य प्रकुर्वंति स्नानं पातालकन्यकाः

ಅದರ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಒಂದು ಗುಹೆ ಇದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಪಾತಾಳಕನ್ಯೆಯರು ಬಂದು ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

तत्र स्नात्वा गृहीत्वापो बिले तस्मिन्व्रजंति ताः । तत्र वैनायके पीठे महत्पाषाणजं जलम्

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಅವರು ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ವೈನಾಯಕ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಶಿಲೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಅಪಾರ ಜಲವಿದೆ.

Verse 24

तेनोदकेन संयुक्तः सिद्धो भवति मानवः । गृहीत्वा तज्जलं यस्तु यत्र यत्राभिगच्छति

ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲದೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತನಾದ ಮಾನವನು ಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಆ ಜಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೋ—

Verse 25

स्वर्गे वा भूतले वापि न केनापि प्रधृष्यते । तत्रास्ति विवरद्वारे तिलकोनाम पादपः

ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಾಗಲಿ ಭೂತಲದಲ್ಲಾಗಲಿ ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಲಂಘಿಸಲಾರರು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಬಿರುಕು-ಮಾರ್ಗದ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ‘ತಿಲಕ’ ಎಂಬ ವೃಕ್ಷವು ನಿಂತಿದೆ.

Verse 26

तस्य पुष्पैः फलैश्चैव सर्वं कार्यं प्रसिद्ध्यति । भक्षणाद्धारणाद्वापि सिद्धो भवति मानवः

ಅದರ ಪುಷ್ಪಗಳೂ ಫಲಗಳೂ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಯಶಸ್ವಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಅವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಧರಿಸಿ/ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಮಾನವನು ಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

तस्मिन्बिले तु पाषाणाः समन्ताच्छंखसन्निभाः । तेनोदकेन संस्पृष्टा भवंति च हिरण्मयाः

ಆ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಶಂಖದಂತೆ ಕಾಣುವ ಕಲ್ಲುಗಳಿವೆ. ಆ ಜಲಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವು ಸ್ವರ್ಣಮಯವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 28

वन्ध्या नारी जलं तत्र या पिबेत्तिलकान्वितम् । अपि वर्षशताब्दा च सद्यो गर्भवती भवेत्

ಅಲ್ಲಿ ತಿಲಕಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಜಲವನ್ನು ವಂಧ್ಯ ಸ್ತ್ರೀ ಕುಡಿದರೆ, ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 29

व्याधिग्रस्तोऽपि यो मर्त्त्यः स्नानं तत्र समाचरेत् । नीरोगो जायते सद्यो ग्रहग्रस्तो विमुच्यते

ವ್ಯಾಧಿಗ್ರಸ್ತನಾದ ಮನುಷ್ಯನೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ತಕ್ಷಣ ನಿರೋಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಗ್ರಹಪೀಡಿತನೂ ಬಂಧನದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

भूतप्रेतपिशाचानां दोषः सद्यः प्रणश्यति । तेनोदकेन संस्पृष्टे सर्वं नश्यति दुष्कृतम्

ಭೂತ-ಪ್ರೇತ-ಪಿಶಾಚಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದೋಷವು ತಕ್ಷಣ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಜಲಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವೂ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

Verse 31

अपि कीटपतंगा ये पिशाचाः पक्षिणो मृगाः । तेनोदकेन ये स्पृष्टाः सद्यो यास्यंति सद्गतिम्

ಕೀಟ-ಪತಂಗಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮೃಗಗಳು—ಪಿಶಾಚರೂ ಸಹ—ಆ ಜಲಸ್ಪರ್ಶ ಪಡೆದರೆ ತಕ್ಷಣ ಸದ್ದ್ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

ययातिरुवाच । अप्यद्भुतमिदं ब्रह्मन्माहात्म्यं भवता मम । कथितं रूपतीर्थस्य न भूतं न भविष्यति

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ನೀವು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ ರೂಪತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಅತೀ ಅದ್ಭುತ; ಇಂತಹುದು ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು.

Verse 33

किमत्र कारणं ब्रह्मन्सर्वेभ्योऽप्यधिकं स्मृतम् । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि परं कौतूहलं हि मे

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಏಕೆ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ? ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಅತ್ಯಂತ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 34

पुलस्त्य उवाच । तत्र पूर्वं तपस्तप्तमदित्या नृपसत्तम । इन्द्रे राज्यपरिभ्रष्टे बलौ त्रैलोक्यनायके । अवतीर्णश्चतुर्बाहुरदित्यां नृपसत्तम

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದಿತಿಯು ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು. ಇಂದ್ರನು ರಾಜ್ಯಭ್ರಷ್ಟನಾಗಿ, ತ್ರಿಲೋಕನಾಯಕನಾಗಿ ಬಲಿ ಇದ್ದಾಗ, ಚತುರ್ಭುಜ ಭಗವಾನ್ ಅದಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವತಾರಗೊಂಡನು, ಓ ರಾಜೋತ್ತಮ।

Verse 35

तस्मिञ्जाते महाविष्णावदित्या चासुरान्तके । गुप्तया विवरद्वारे भयाद्दानवसंभवात्

ಅದಿತಿಯ ಪುತ್ರನಾದ, ಅಸುರಾಂತಕ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಜನಿಸಿದಾಗ, ದಾನವಜನ್ಯ ಶತ್ರುಗಳ ಭಯದಿಂದ ಅದಿತಿಯು ಅವನನ್ನು ಗುಪ್ತವಾದ ಬಿರುಕು-ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿ ಇಟ್ಟಳು।

Verse 36

जातमात्रो हरिस्तस्मिन्स्थापितो निर्झरे तया । तस्मात्पवित्रतां प्राप्तं तीर्थं नॄणामभीष्टदम्

ಜನ್ಮಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಹರಿಯನ್ನು ಅವಳು ಆ ನಿರ್ಝರದಲ್ಲಿ (ಪರ್ವತಜಲಧಾರೆಯಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳವು ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥವಾಗಿ, ಜನರಿಗೆ ಇಷ್ಟವರಪ್ರದವಾಗಿತು।

Verse 37

न चान्यत्कारणं राजन्सत्यमेतन्मयोदितम् । माघशुक्लतृतीयायां तत्र जातस्त्रिविक्रमः

ಓ ರಾಜನ್! ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ—ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯ. ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಂದು ಅಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನು ಜನಿಸಿದನು।

Verse 38

तिलकः सर्व वृक्षाग्र्यः पुत्रवत्परिपालितः । अदित्या सेवितो नित्यं स्वहस्तेन जलैः शुभैः

ತಿಲಕ ವೃಕ್ಷವು—ಎಲ್ಲ ವೃಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ—ಪುತ್ರನಂತೆ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅದಿತಿಯು ನಿತ್ಯ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಶುಭಜಲವನ್ನು ಸುರಿದು ಅದನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಳು।

Verse 39

एतत्ते सर्वमाख्यातं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । सर्वकामप्रदं नॄणामिह लोके परत्र च

ಈ ರೀತಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಆ ತೀರ್ಥದ ಪರಮೋತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಆ ತೀರ್ಥವು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.