Adhyaya 11

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं कोटीश्वरं परम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्परां सिद्धिमवाप्नुयात्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನಂತರ ಪರಮ ದೇವರಾದ ಕೋಟೀಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು. ಅವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 2

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते । दक्षिणस्या मुनिवराः कोटिसंख्याप्रमाणतः

ಹೇ ಮಹೀಪತೇ! ಕೇಳು—ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು. ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಕೋಟಿಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮುನಿವರರು ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು.

Verse 3

अन्योऽन्यं स्पर्धया सर्वे हेलयाऽर्बुदमागताः । अहं पूर्वमहं पूर्वं प्रपश्याम्यचलेश्वरम्

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ, ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಹಾಗೂ ಆತುರದಿಂದ ಅರ್ಬುದಕ್ಕೆ ಬಂದರು—“ನಾನು ಮೊದಲು, ನಾನು ಮೊದಲು” ಎಂದು ಅಚಲೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕರಾದರು.

Verse 4

आगमिष्यति यः पश्चाद्ब्राह्मणः श्वा भविष्यति । पापीयान्भक्तिरहितः श्रद्धाहीनो भविष्यति

ಯಾರು ನಂತರ ಬರುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದರೂ ನಾಯಿಯಾಗುವನು; ಅವನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪಾಪಿಷ್ಠ, ಭಕ್ತಿಹೀನ ಹಾಗೂ ಶ್ರದ್ಧಾಹೀನನಾಗುವನು.

Verse 5

इत्येवं स्पर्धमानास्ते हेलयाऽर्बुदमागताः । ततः सर्वे यतात्मानः सम्यग्व्रतपरायणाः

ಹೀಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಅರ್ಬುದಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಗಳಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ವ್ರತಪರಾಯಣರಾದರು.

Verse 6

शांतास्तपस्विनः सर्वे वेदविद्याविशारदाः । तेषामीहितमाज्ञाय सम्यक्कामनिषूदनः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಂತ ತಪಸ್ವಿಗಳು, ವೇದವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದವರು. ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ತಿಳಿದು ಕಾಮನಿಷೂದನನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದನು.

Verse 7

कृपया परयाविष्टो भक्तिभावान्महेश्वरः । कोटिं कृत्वाऽत्मलिंगानां तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः

ಪರಮ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ಭಕ್ತರ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಸ್ವಲಿಂಗಗಳ ಒಂದು ಕೋಟಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದನು.

Verse 8

एकस्मिन्नेव काले तु सर्वैर्दृष्टो महेश्वरः । मुनिभिश्च नृपश्रेष्ठ कोटिसंख्यैः पृथक्पृथक्

ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದರ್ಶನವಿತ್ತನು; ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕೋಟಿ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮುನಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕಂಡರು.

Verse 9

अथ ते मुनयः सर्वे समं दृष्ट्वा महेश्वरम् । विस्मयोत्फुल्लनयना साधुसाध्विति चाब्रुवन्

ನಂತರ ಆ ಮುನಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಂಡು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 10

भक्तियुक्ता द्विजाः सर्वेऽस्तुवंस्ते वैदिकैः स्तवैः । तेषां तुष्टस्ततः शंभुर्वाक्यमेतदुवाच ह

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರು ವೈದಿಕ ಸ್ತವಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಅವರಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಶಂಭು ಆಗ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 11

श्रीमहादेव उवाच । तुष्टोऽहं मुनयः सर्वे श्रद्धया परया हि वः । वरं वै व्रियतां शीघ्रं सर्वैश्चैव पृथक्पृथक्

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಗಳೇ! ನಿಮ್ಮ ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿರಿ; ನೀವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿರಿ।

Verse 12

ऋषय ऊचुः । एष एव वरोऽस्माकं सर्वेषां हृदि वर्त्तितः । युगपद्दर्शनाद्देव जायतां फलमुत्तमम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆಸಿರುವ ವರ ಇದು ಒಂದೇ. ಹೇ ದೇವಾ! ಈ ಏಕಕಾಲದ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪರಮೋತ್ತಮ ಫಲವು ಉದಯಿಸಲಿ।

Verse 13

श्रीमहादेव उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्याद्विशेषाद्ब्राह्मणस्य च । दर्शनं ये करिष्यंति तेषां च तीर्थजं फलम्

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ದರ್ಶನವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ. ಯಾರು ನನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆಯುವರೋ ಅವರಿಗೆ ತೀರ್ಥಜನ್ಯ ಫಲವೂ ದೊರೆಯುವುದು।

Verse 14

मुनय ऊचुः । अवश्यं यदि दातव्यो वरोऽस्माकं महेश्वर । एकं कोटिमयं लिंगं क्रियतां वृषभध्वज

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ! ನಮಗೆ ವರವನ್ನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ವೃಷಭಧ್ವಜಾ! ಕೋಟಿ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಒಂದೇ ಕೋಟಿಮಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸು।

Verse 15

यस्मिन्दृष्टे फलं नृणां जायते कोटिलिंगजम् । एवमेष वरोऽस्माकं दीयतां वृषभध्वज

ಯಾವುದನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾನವರಿಗೆ ಕೋಟಿ ಲಿಂಗಜನ್ಯ ಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ಫಲ ಉಂಟಾಗುವುದೋ—ಅದೇ ನಮ್ಮ ವರ. ಹೇ ವೃಷಭಧ್ವಜಾ! ಅದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 16

पुलस्त्य उवाच । एवं सप्रार्थमानानां मुनीनां भावितात्मनाम् । निर्भिद्य पर्वतश्रेष्ठं सहसा लिंगमुद्गतम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ಭಾವಿತಾತ್ಮರಾದ ಮುನಿಗಳು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಸಹಸಾ ಒಂದು ಶಿವಲಿಂಗವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 17

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । कृपया परया सर्वांस्तानृषीन्वसुधाधिप

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೇ ವಸುದಾಧಿಪ, ಪರಮ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ಅಶರೀರಿಣಿ ವಾಣಿ ಆ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿತು।

Verse 18

वागुवाच । कोटीश्वराख्यं मे लिंगं लोके ख्यातिं गमिष्यति । माघकृष्णचतुर्द्दश्यां यश्चैनं पूजयिष्यति

ವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—‘ನನ್ನ ಲಿಂಗವು “ಕೋಟೀಶ್ವರ” ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು. ಮಾಘ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇದನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರೋ…’

Verse 19

सर्वं कोटिगुणं तस्य फलं विप्रा भविष्यति । दाक्षिणात्यो नरो यस्तु श्राद्धमत्र करिष्यति

…ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವನಿಗೆ ಸರ್ವ ಫಲವೂ ಕೋಟಿಗುಣವಾಗುವುದು. ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದೇಶದ ನರನು ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ…

Verse 20

फलं कोटिगुणं तस्य गयाश्राद्धसमं भवेत् । तस्माद्विशेषतः पूज्यं मम लिंगं च मानवैः

…ಅವನ ಫಲವು ಕೋಟಿಗುಣವಾಗಿ ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಮವಾಗುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನವರು ನನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 21

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु सा वाणी विरराम महीपते । ततस्ते मुनयः सर्वे गंधधूपानुलेपनैः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹೀಪತೇ! ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ವಾಣಿ ಮೌನಗೊಂಡಿತು. ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಗಂಧ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಅನುಲೇಪನಗಳೊಂದಿಗೆ (ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ) ಸಮೀಪಿಸಿದರು.

Verse 22

तल्लिंगं पूजयामासुः श्रद्धया परया नृप । पूजयित्वा गताः सिद्धिं सर्वे लिंगप्रसादतः

ಓ ನೃಪನೇ! ಅವರು ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ಪೂಜಿಸಿ, ಲಿಂಗಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.