Adhyaya 28

Verse 1

लोमश उवाच । कुमारं स्वांकमारोप्य उवाच जगदीश्वरः । देवान्प्रति तदा रुद्रः सेंद्रान्भर्गः प्रतापवान्

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ಜಗದೀಶ್ವರನು ಕುಮಾರನನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲೇರಿಸಿ, ಇಂದ್ರಸಹಿತ ದೇವತೆಗಳತ್ತ ಆ ಪ್ರತಾಪವಂತ ರುದ್ರನು, ತೇಜೋಮಯ ಭರ್ಗನು ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 2

किं कार्यं कथ्यतां देवाः कुमारेणाधुना मम । तदोचुः सहिताः सर्वे देवं पशुपतिं प्रति

“ಹೇ ದೇವರೆ, ನನ್ನ ಕುಮಾರನಿಂದ ಈಗ ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಬೇಕು? ಹೇಳಿರಿ।” ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ದೇವ ಪಶುಪತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 3

तारकाद्भयमुत्पन्नं सर्वेषां जगतां विभो । त्राता त्वं जगतां स्वामी तस्मात्त्राणं विधीयताम्

“ಹೇ ವಿಭೋ, ತಾರಕನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಭಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ನೀವೇ ಜಗತ್ತಿನ ತ್ರಾತಾ ಹಾಗೂ ಸ್ವಾಮಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ।”

Verse 4

कुमारेण हतोऽद्यैव तारको भविता प्रभो । तस्मादद्यैव यास्यामस्तारकं हंतुमुद्यताः

“ಪ್ರಭೋ, ಇಂದುಲೇ ಕುಮಾರನಿಂದ ತಾರಕನು ಹತನಾಗುವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದುಲೇ ನಾವು ತಾರಕನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತೇವೆ।”

Verse 5

तथेति मत्वा सहसा निर्जग्मुस्ते तदा सुराः । कार्त्तिकेयं पुरस्कृत्य शंकरातमजमेव हि

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಮನಸಿಟ್ಟು ಆ ದೇವತೆಗಳು ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟರು; ಶಂಕರಾತ್ಮಜ ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯನನ್ನು ಮುಂಚೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸಾಗಿದರು।

Verse 6

सर्वे मिलित्वा सहसा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । देवानामुद्यमं श्रुत्वा तारकोऽपि महाबलः

ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ತಕ್ಷಣ ಒಂದಾದರು. ದೇವರ ಯುದ್ಧಸನ್ನಾಹವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ತಾರಕನೂ ಎದ್ದನು.

Verse 7

सैन्येन महता चैव ययौ योद्धुं सुरान्प्रति । देवैर्दृष्टं समायातं तारकस्य महद्बलम्

ಅವನು ಮಹಾಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ತಾರಕನ ಮಹಾಬಲವು ತಮ್ಮತ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ದೇವರುಗಳು ಕಂಡರು.

Verse 8

तदा नभोगता वाणी ह्युवाच परिसांत्व्य तान् । शांकरिं च पुरस्कृत्य सर्वे यूय प्रतिष्ठिताः

ಆಗ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ಹೇಳಿತು— “ಶಾಂಕರಿ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟರೆ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ರಕ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ.”

Verse 9

दैत्यान्विजित्य संग्रामे जयिनो हि भविष्यथ

“ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಜಯಿಸಿ ನೀವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಜಯಿಗಳಾಗುವಿರಿ.”

Verse 10

वाचं तु खेचरीं श्रुत्वा देवाः सर्वे समुत्सुकाः । कुमारं च पुरस्कृत्य सर्वे ते गतसाध्वसाः

ಆಕಾಶವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಉತ್ಸುಕರಾದರು. ಕುಮಾರನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಭಯರಹಿತರಾದರು.

Verse 11

युद्धकामाः सुरा यावत्तावत्सर्वे समागताः । वरणार्थं कुमारस्य सुता मृत्योर्दुरत्यया

ಯುದ್ಧಾಭಿಲಾಷೆಯ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಕೂಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ಕುಮಾರನ ವರಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಮೃತ್ಯುವಿನ ದುರ್ಜಯ ಪುತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದಳು।

Verse 12

ब्रह्मणा नोदिता पूर्वं तपः परममाश्रिता । तपसा तेन महता कुमारं प्रति वै तदा । आगता दुहिता मृत्योः सेना नामैकसुंदरी

ಹಿಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅವಳು ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ಮಹಾತಪಸ್ಸಿನ ಫಲದಿಂದ ಅವಳು ಆಗ ಕುಮಾರನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು—ಮೃತ್ಯುವಿನ ಪುತ್ರಿ, ‘ಸೇನಾ’ ಎಂಬ ಏಕಸುಂದರಿ।

Verse 13

तां दृष्ट्वा तेऽब्रुवन्सर्वे देवं पशुपतिं प्रति । एनं कुमारमुद्दिश्य आगता ह्यतिसुंदरी

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ದೇವ ಪಶುಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಈ ಅತಿಸುಂದರಿ ಈ ಕುಮಾರನನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ।”

Verse 14

ब्रह्मणो वचनाच्चैव कुमारेण तदा वृता । अथ सेनापतिर्जातः कुमारः शांकरिस्तदा

ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನದಂತೆ ಆಗ ಕುಮಾರನು ಅವಳನ್ನು ವರಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಂಕರಪುತ್ರ ಕುಮಾರನು ದೇವಸೇನೆಯ ಸೇನಾಪತಿಯಾದನು।

Verse 15

तदा शंखाश्च भेर्यश्च पटहानकगोमुखाः । तथा दुंदुभयो नेदुर्मृदंगाश्च महास्वनाः

ಆಗ ಶಂಖಗಳು, ಭೇರಿಗಳು, ಪಠಹಗಳು, ಆನಕಗಳು, ಗೋಮುಖಗಳು ನಾದಿಸಿದವು; ಹಾಗೆಯೇ ದುಂದುಭಿಗಳು ಗರ್ಜಿಸಿದವು, ಮೃದಂಗಗಳು ಮಹಾಸ್ವನ ಹೊರಡಿಸಿದವು।

Verse 16

तेन नादेन महता पूरितं च नभस्तलम् । तदा गौरी च गंगा च कृत्तिका मातरस्तथा । परस्परमथोचुस्ताः सुतो मम ममेति च

ಆ ಮಹಾನಾದದಿಂದ ಆಕಾಶಮಂಡಲವು ತುಂಬಿತು. ಆಗ ಗೌರೀ, ಗಂಗಾ ಮತ್ತು ಕೃತ್ತಿಕಾ ಮಾತೃಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು—“ಇವನು ನನ್ನ ಪುತ್ರ, ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನದೇ।”

Verse 17

एवं विवादमापन्नाः सर्वास्ता मातृकादयः । निवारिता नारदेन मौढ्यं मा कुरुतेति च

ಹೀಗೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಮಾತೃಕೆಯರು ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ನಾರದರು ಅವರನ್ನು ತಡೆದು, “ಮೌಢ್ಯ ಮಾಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 18

पार्वत्यां शंकराज्जातो देवकार्यार्थसिद्धये । तूष्णींभूतास्तदा सर्वाः कृत्तिका मातृभिः सह

ದೇವಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪಾರ್ವತೀ ಮತ್ತು ಶಂಕರರಿಂದ ಅವರು ಜನಿಸಿದರು. ಆಗ ಕೃತ್ತಿಕೆಯರು ಮಾತೃಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನರಾದರು.

Verse 19

गुहेनोक्तास्तदा सर्वा ऋषिपत्न्यश्च कृत्तिकाः । नक्षत्राणि समाश्रित्य भवद्भिः स्थीयतां चिरम्

ಆಗ ಗುಹ (ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯ) ಋಷಿಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಕೃತ್ತಿಕೆಯರಿಗೆ, “ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೀವು ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೆಲೆಸಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 20

तथा मातृगणस्तेन स्वामिना स्थापितो दिवि । मृत्योः कन्यां च संगृह्य कार्त्तिकेयस्त्वरान्वितः

ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಸ್ವಾಮಿಯು ಮಾತೃಗಣವನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಮೃತ್ಯುವಿನ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತ್ವರಿತನಾದ ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 21

इंद्रं प्रोवाच भगवान्कुमारः शंकरात्मजः । दिवं याहि सुरैः सार्द्धं राज्यं कुरु निरन्तरम्

ಶಂಕರಾತ್ಮಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಕುಮಾರನು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಳು।”

Verse 22

इंद्रेणोक्तः कुमारो हि तारकेण प्रपीडिताः । स्वर्गाद्विद्राविताः सर्वे वयं याता दिशो दश

ಇಂದ್ರನು ಕುಮಾರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ತಾರಕನು ನಮ್ಮನ್ನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿಸಿದನು; ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟು ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ದಶ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಓಡಿಹೋದೆವು।”

Verse 23

किं पृच्छसि महाभाग अस्मान्पदपरिच्युतान् । एवमुक्तस्तदा तेन वज्रिणाशंकरात्मजः । प्रहस्येंद्रं प्रति तदा मा भैषीत्यभयं ददौ

“ಮಹಾಭಾಗ! ನಾವು ಪದಚ್ಯುತರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ನಮ್ಮನ್ನು ಏಕೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತೀ?” ಎಂದು ವಜ್ರಧಾರಿ ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಶಂಕರಾತ್ಮಜನು ನಗುತ್ತಾ ಇಂದ್ರನಿಗೆ “ಭಯಪಡಬೇಡ” ಎಂದು ಅಭಯ ನೀಡಿದನು।

Verse 24

यावत्कथयतस्तस्य शांकरेश्च महात्नः । कैलासं तु गते रुद्रे पार्वत्या प्रमथैः सह

ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಶಂಕರಪುತ್ರನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ರುದ್ರನು ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಮಥರೊಂದಿಗೆ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ್ದನು।

Verse 25

आजगाम महादैत्यो दैत्यसेनाभिरावृतः । रणदुंदुभयो नेदुस्तता प्रलयभीषणाः

ದೈತ್ಯಸೇನೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಾದೈತ್ಯನು ಬಂದನು; ರಣದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು, ಪ್ರಳಯಭೀಕರದಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿ।

Verse 26

रणकर्कशतूर्याणि डिंडिमान्यद्भुतानि च । गोमुखाः खरश्रृंगाणि काहलान्येव भूरिशः

ಯುದ್ಧದ ಕರ್ಕಶ ತೂರ್ಯನಾದಗಳು ಮೊಳಗಿದವು—ಅದ್ಭುತ ಡಿಂಡಿಮಗಳು, ಗೋಮುಖ ಶೃಂಗಗಳು, ಗರ್ಧಭ-ಶೃಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ಕಾಹಲಗಳು ಧ್ವನಿಸಿತು।

Verse 27

वाद्यभेदा आवाद्यंत तस्मिन्दैत्यसमागमे । गर्जमानास्तदा वीरस्तारकेण सहैव तु

ಆ ದೈತ್ಯಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ವಾದ್ಯಭೇದಗಳು ವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ನಂತರ ತಾರಕನೊಂದಿಗೆ ಆ ವೀರನು ಗರ್ಜಿಸಿದನು।

Verse 28

उवाच नारदो वाक्यं तारकं देवकण्टकम्

ದೇವರಿಗೆ ಕಂಟಕನಾದ ತಾರಕನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ನಾರದನು ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 29

नारद उवाच । पुरा देवैः कृतो यत्नो वधार्थं नात्र संशयः । तवैव चासुरश्रेष्ठ मयोक्तं नान्यथा भवेत्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹಿಂದೆ ದೇವರುಗಳು ನಿನ್ನ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದರು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ। ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದುದು ನಿನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲೇ ಸತ್ಯ; ಅದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗದು।

Verse 30

कुमारोऽयं च शर्वस्य तवार्थं चोपपादितः । एवं ज्ञात्वा महाबाहो कुरु यत्नं समाहितः

ಈ ಕುಮಾರನು ಶರ್ವ (ಶಿವ)ನ ಪುತ್ರನು; ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿಯೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ಪನ್ನನಾಗಿದ್ದಾನೆ। ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮಹಾಬಾಹೋ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು।

Verse 31

नारदोक्तं निशम्याथ तारकः प्रहसन्निव । उवाच वाक्यं मेधावी गच्छ त्वं च पुरंदरम्

ನಾರದರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮೇಧಾವಿಯಾದ ತಾರಕನು ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಹೋಗಿ ಆ ಪುರಂದರನನ್ನು (ಇಂದ್ರನನ್ನು) ಕಾಣು.'

Verse 32

मम वाक्यं महर्षे त्वं वद शीघ्रं यथातथम् । कुमारं च पुरस्कृत्य मया योद्धुं त्वमिच्छसि

'ಎಲೈ ಮಹರ್ಷಿಯೇ! ನನ್ನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳು. ಕುಮಾರನನ್ನು (ಕಾರ್ತಿಕೇಯನನ್ನು) ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ.'

Verse 33

मूढभावं समाश्रित्य कर्तुमिच्छसि नान्यथा । मनुष्यमेकमाश्रित्य मुचुकुन्दाख्यमेव च

'ಮೂಢತನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೀವು ಹೀಗೆ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಮುಚುಕುಂದನೆಂಬ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ.'

Verse 34

तत्प्रभावेऽमरावत्यां स्थितोऽसि त्वं न चान्यथा । कौमारं बलमाश्रित्य तिष्ठसे त्वं ममाग्रतः

'ಅವನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ನೀನು ಅಮರಾವತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೀಯೆ, ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ಈಗ ಕುಮಾರನ ಬಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೀನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೀಯೆ.'

Verse 35

त्वां हनिष्याम्यहं मन्दलोकपालैः सहैव हि । एवं कथय देवेन्द्रं देवर्षे नान्यथा वद

'ಆ ಅಲ್ಪರಾದ ಲೋಕಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕೊಲ್ಲುವೆನು. ಎಲೈ ದೇವರ್ಷಿಯೇ! ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೀಗೆಯೇ ಹೇಳು, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ.'

Verse 36

तथेति मत्वा भगवान्स नारदो ययौ सुराञ्छक्रपुरोगमांश्च । आचष्ट सर्वं ह्यसुरेन्द्रभाषितं सहोपहासं मतिमांस्तथैव

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಭಗವಾನ್ ನಾರದನು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ದೇವತೆಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಸುರೇಂದ್ರನು ಉಪಹಾಸসহ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜ್ಞಾನಿ ನಾರದನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 37

नारद उवाच । भवद्भिः श्रूयतां देवा वचनं मम नान्यथा । तारकेण यदुक्तं च सानुगे नावधार्यताम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವರೆ, ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಯಥಾತಥವಾಗಿ ಕೇಳಿರಿ. ತಾರಕನು ತನ್ನ ಅನುಚರರೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮನನಮಾಡಿರಿ.

Verse 38

तारक उवाच । त्वां हनिष्यामि रे मूढ नान्यथा मम भाषितम्

ತಾರಕನು ಹೇಳಿದನು—ಏ ಮೂಢಾ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು; ನನ್ನ ಮಾತು ಬೇರೆ ಆಗದು.

Verse 39

मुचुकुन्दं समासाद्य लोकपालैश्च पूजितः । न त्वया भीरुणा योत्स्ये देवो भूत्वा नराश्रितः

ಲೋಕಪಾಲರಿಂದಲೂ ಪೂಜಿತನಾದ ಮುಚುಕುನ್ದ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ—ನಾನು ದೇವನಾಗಿದ್ದರೂ ಮಾನವಾಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವೆನು—ನಿನ್ನಂತಹ ಭೀರುನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 40

तस्य वाक्यं निशम्योचुः सर्वे देवाः सवासवाः । कुमारं च पुरस्कृत्य नारदं चर्षिसत्तमम्

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಉತ್ತರಿಸಿದರು—ಕುಮಾರನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾರದನನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು.

Verse 41

जानासि त्वं हि देवर्षे कुमारस्य बलाबलम् । अज्ञो भूत्वा कथं वाक्यमुक्तं तस्य ममाग्रतः

ಓ ದೇವರ್ಷಿಯೇ! ಕುಮಾರನ ಬಲಾಬಲಗಳನ್ನು ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಅಜ್ಞನಂತೆ ನಟಿಸಿ ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕುರಿತು ಇಂತಹ ವಚನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಿದೆ?

Verse 42

प्रहस्य नारदो वाक्यमुवाच तस्य सन्निधौ । अहमप्युपहासं च वाक्यं तारकमुक्तवान्

ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾರದನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು—“ನಾನೂ ತಾರಕನಿಗೆ ಉಪಹಾಸಭರಿತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೆ.”

Verse 43

जानीध्वममराः सर्वे कुमारं जयिनं सुराः । भविष्यत्यत्र मे वाक्यं नात्र कार्याविचारणा

ಹೇ ಅಮರ ದೇವತೆಗಳೇ! ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ—ಕುಮಾರನೇ ಜಯಶೀಲನು. ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಚನ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸುವುದು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೋ ಅತಿವಿಚಾರವೋ ಬೇಡ.

Verse 44

नारदस्य वचः श्रुत्वा सर्वे देवा मुदान्विताः । ऐकपद्येन चोत्तस्थुर्योद्धुकामाश्च तारकम्

ನಾರದನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅವರು ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ತಾರಕನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಉತ್ಸುಕರಾದರು.

Verse 45

कुमारं गजमारोप्य देवेन्द्रो ह्यग्रगोऽभवत् । सुरसैन्येन महता लोकपालैः समावृतः

ಕುಮಾರನನ್ನು ಆನೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿಸಿ ದೇವೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ಅವನು ದೇವರ ಮಹಾಸೈನ್ಯದಿಂದಲೂ ಲೋಕಪಾಲಕರಿಂದಲೂ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು.

Verse 46

तदा दुन्दुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकशः । वीणावेणुमृदंगानि तथा गन्धर्वनि स्वनाः

ಆಗ ದುಂದುಭಿಗಳು ನಿನಾದಿಸಿದವು; ಅನೇಕ ಭೇರಿಗಳು ಮತ್ತು ತೂರ್ಯಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು. ವೀಣೆ, ವೇಣು, ಮೃದಂಗಗಳ ನಾದದೊಂದಿಗೆ ಗಂಧರ್ವರ ಮಧುರ ಗಾನಧ್ವನಿಯೂ ಹರಡಿತು।

Verse 47

गजं दत्त्वा महेंद्राय कुमारो यानमारुहत् । अनेकरत्नसंवीतं नानाश्चर्यसमन्वितम् । विचित्रचित्रं सुमहत्तथाश्चर्यसमन्वितम्

ಮಹೇಂದ್ರನಾದ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಗಜವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಕುಮಾರನು ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಯಾನವನ್ನು ಏರಿದನು—ಅದು ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ನಾನಾವಿಧ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ವಿಶಾಲ ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರ ಚಿತ್ರವಿನ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 48

विमानमारुह्य तदा महायशाः स शांकरिः सर्वगणैरुपेतः । श्रिया समेतः परया बभौ महान्स वीज्यमानश्चमरैर्महाप्रभैः

ಆಗ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಶಾಂಕರಿ (ಕುಮಾರ) ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ, ಸಮಸ್ತ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಪರಮಶ್ರೀಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಮಹಾನ್ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಮಹಾಪ್ರಭ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ವೀಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 49

प्राचे तसं छत्र महामणिप्रभं रत्नैरुपेतं बहुभिर्विराजितम् । धृतं तदा तेन कुमारमूर्द्धनि चन्द्रैः किरणैः सुशोभितम्

ಆಗ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾಮಣಿಗಳ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಗಿರುವ, ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ರಾಜಛತ್ರವನ್ನು ಕುಮಾರನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಲಾಯಿತು—ಚಂದ್ರಕಿರಣಗಳಿಂದ ಸುಶೋಭಿತವಾದಂತೆ।

Verse 50

संमीलितास्तदा सव देवा इन्द्रपुरोगमाः । बलैः स्वैः स्वैः परिक्रांता योद्धुकामा महाबलाः

ಆಗ ಇಂದ್ರನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವರಾಗಿ, ಮಹಾಬಲಿಗಳು, ಯುದ್ಧಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 51

यमेऽपि स्वगणैः सार्द्धं मरुद्भिश्च सदागतिः । पाथोभिर्वरुणस्तत्र कुबेरो गुह्यकैः सह । ईशोऽपि प्रमथैः सार्द्धं नैरृतो व्याधिभिः सह

ಯಮನೂ ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಡನೆ ಬಂದನು; ಸದಾ ಚಲಿಸುವ ಮರುತರೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ವರುಣನು ಜಲಸಮೂಹಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕುಬೇರನು ಗುಹ್ಯಕರೊಂದಿಗೆ, ಈಶನು (ಶಿವನು) ಪ್ರಮಥರೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು; ನೈಋತನು ಕೂಡ ವ್ಯಾಧಿಗಳ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 52

एवं तेऽष्टौ लोकपा योद्धुकामाः सर्वे मिलित्वा तारकं हंतुमेव । पुरस्कृत्वा शांकरिं विश्ववंद्यं सेनापतिं चात्मविदां वरिष्ठम्

ಹೀಗೆ ಎಂಟು ಲೋಕಪಾಲರೂ ಯುದ್ಧಕಾಮಿಗಳಾಗಿ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿ, ಒಂದೇ ಗುರಿಯಿಂದ—ತಾರಕನ ವಧಕ್ಕಾಗಿ—ಮುಂದೆ ನಡೆದರು. ವಿಶ್ವವಂದ್ಯ ಶಾಂಕರೀ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಆತ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸೇನಾಪತಿಯನ್ನು ಅಗ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅವರು ಪ್ರಸ್ಥಾನ ಮಾಡಿದರು।

Verse 53

एवं ते योद्धुकामा हि अवतेरुश्च भूतलम् । अंतर्वेद्यां स्थिताः सर्वे गंगा यमुनमध्यगाः

ಹೀಗೆ ಯುದ್ಧಕಾಮಿಗಳಾದ ಅವರು ಭೂತಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, ಗಂಗಾ–ಯಮುನಾ ನಡುವಿನ ಪವಿತ್ರ ಅಂತರ್ವೇದಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತರು।

Verse 54

पातालाच्च समायातास्तारकस्योपजीविनः । चेरुरंगबलोपेता हन्तुकामाः सुरान्रणे

ಪಾತಾಳದಿಂದಲೂ ತಾರಕನ ಆಶ್ರಿತರಾದವರು ಬಂದರು. ದೇಹಬಲದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧರಾಗಿ ಅವರು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸಿದರು।

Verse 55

तारको हि समायातो विमानेन विराजितः । छत्रेण च महातेजा ध्रियमाणेन मूर्द्धनि

ತಾರಕನೂ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿ ಬಂದನು. ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ರಾಜಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು।

Verse 56

चामरैर्विज्यमानो हि शुशुभे दैत्यराट् स्वयम्

ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವೀಸಲ್ಪಡುತ್ತ ದೈತ್ಯರಾಜನು ಸ್ವತಃ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 57

एवं देवाश्च दैत्याश्च अंतर्वेद्यां स्थितास्तदा । सैन्येन महता तत्र व्यूहान्कृत्वा पृथक्पृथक्

ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ವೇದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ದೇವರೂ ದೈತ್ಯರೂ ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಹಾಸೈನ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವ್ಯೂಹಗಳಾಗಿ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 58

गजान्कृत्वा ह्येकतश्च हयांश्च विविधांस्तथा । स्यंदनानिविचित्राणि नानारत्नयुतानि च

ಒಂದು ಕಡೆ ಗಜಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಿಧ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಾನಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ವಿಚಿತ್ರ ರಥಗಳನ್ನೂ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 59

पदाता बहवस्तत्र शक्तिशूलपरश्वधैः । खड्गतोमरनाराचैः पाशमुद्गरशोभिताः

ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪಾದಾತಿಗಳು ಶಕ್ತಿ, ಶೂಲ, ಪರಶುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಖಡ್ಗ, ತೋಮರ, ನಾರಾಚ, ಪಾಶ ಮತ್ತು ಮುದ್ಗರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದರು.

Verse 60

ते सेने सुरदैत्यानां शुशुभाते परस्परम् । हंतुकामास्तदा ते वै स्तूयमानाश्च बन्धुभिः

ದೇವರು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರ ಆ ಎರಡು ಸೇನೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಎದುರಾಗಿ ಶೋಭಿಸಿದವು; ಆಗ ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಂಹರಿಸಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಉತ್ತೇಜಿತರಾಗಿದ್ದರು.