Adhyaya 27

Verse 1

लोमश उवाच । तथैव विष्णुना सर्वे पर्वताश्च प्रपूजिताः । सह्याचलश्च विंध्यश्च मैनाको गंधमादनः

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದರು—ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವು ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು—ಸಹ್ಯಾಚಲ, ವಿಂಧ್ಯ, ಮೈನಾಕ ಮತ್ತು ಗಂಧಮಾದನ।

Verse 2

माल्यवान्मलयश्चैव महेंद्रो मंदरस्तथा । मेरुश्चैव प्रयत्नेन पूजितो विष्णुना तदा

ಮಾಲ್ಯವಾನ್, ಮಲಯ, ಮಹೇಂದ್ರ, ಮಂದರ—ಮೇರುವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 3

श्वेतः कृतः श्वेतगिरिर्निलाद्रिश्च तथैव च । उदयाद्रिश्च श्रृंगश्च अस्ताचलवरो महान्

ಶ್ವೇತನು ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ವೇತಗಿರಿ ಮತ್ತು ನೀಲಾದ್ರಿ; ಉದಯಾದ್ರಿ, ಶೃಂಗ ಮತ್ತು ಮಹಾನ್ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಸ್ತಾಚಲವೂ ಸಹ।

Verse 4

मानसाद्रिस्तथा शैलः कैलासः पर्वतोत्तमः । लोकालोकस्तथा शैलः पूजितः परमेष्ठिना

ಮಾನಸಾದ್ರಿಯೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಪರ್ವತೋತ್ತಮ ಕೈಲಾಸವೂ; ಹಾಗೆಯೇ ಲೋಕಾಲೋಕ ಪರ್ವತವು ಪರಮೇಷ್ಠಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 5

एवं ते पर्वतश्रेष्ठाः पूजिताः सर्व एव हि । तथान्ये पूजितास्तेन सर्वे पर्वतवासिनः

ಹೀಗೆ ಆ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠರೆಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತವಾಸಿಗಳೂ ಅವನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 6

विष्णुना ब्रह्मणा सार्द्धं कृतं सर्वं यथोचितम् । अन्येहनि च संप्राप्ते वरयात्रा कृता तथा

ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ವಿಷ್ಣುವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಮುಂದಿನ ದಿನ ಬಂದಾಗ ವರಯಾತ್ರೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

Verse 7

हिमाद्रिणा बंधुभिश्च पर्वतं गंधमादनम् । ययुः सर्वे सुरगणा गणाश्च बहवस्तथा

ಹಿಮಾದ್ರಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಗಣಗಳೂ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದತ್ತ ಹೊರಟರು.

Verse 8

प्रमथाश्च तथा सर्वे तथा चंडीगणाः परे । ये चान्ये बहवस्तत्र समायाता हिमालया

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಮಥಗಣಗಳೂ ಇದ್ದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಂಡಿಯ ಇತರ ಗಣಗಳೂ. ಹಿಮಾಲಯದಿಂದ ಬಂದ ಅನೇಕರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದರು.

Verse 9

शिवस्योद्वहनं विप्राः शिवेन परिभाविताः । परं हर्षं समापन्ना दृष्ट्वा तौ दंपती तदा

ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ಶಿವನ ವಿವಾಹಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಶಿವಭಾವದಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾಗಿ, ಆ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು.

Verse 10

पार्वतीसहितः शंभुः शंभुना सह पार्वती । पुष्पगन्धौ यथा स्यातां वागर्थाविव तत्त्वतः

ಶಂಭು ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಪಾರ್ವತಿ ಶಂಭುವೊಂದಿಗೆ—ತತ್ತ್ವತಃ ಅವಿಭಾಜ್ಯರು; ಹೂವು ಮತ್ತು ಅದರ ಸುಗಂಧದಂತೆ, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಅರ್ಥದಂತೆ.

Verse 11

तथा प्रकृतिपुंसौ च ऐकपद्येन नान्यथा । दंपती तौ गजारूढौ शुशुभाते महाप्रभौ

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷರು ಒಂದೇ ಪದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಬೇರೆಲ್ಲ. ಆ ಮಹಾಪ್ರಭು ದಂಪತಿಗಳು ಗಜಾರೂಢರಾಗಿ ಮಹತ್ತಾದ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಶೋಭಿಸಿದರು।

Verse 12

विमास्थस्तदा ब्रह्मा विष्णुश्च गरुडोपरि । ऐरावतगतश्चेंद्रः कुबेरः पुष्पकोपरि

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು; ವಿಷ್ಣು ಗರುಡಾರೂಢನಾಗಿದ್ದನು. ಇಂದ್ರನು ಐರಾವತದ ಮೇಲೆ, ಕುಬೇರನು ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನದ ಮೇಲೆ ಇದ್ದನು।

Verse 13

पाशी च मकरा रूढो यमो महिषमेव च । प्रेतारूढो नैरृतः स्यादग्निर्बस्तगतो महान्

ಪಾಶಧಾರಿ ವರುಣನು ಮಕರಾರೂಢನಾಗಿದ್ದನು; ಯಮನು ಮಹಿಷಾರೂಢನಾಗಿದ್ದನು. ನೈಋತನು ಪ್ರೇತಾರೂಢನಾಗಿದ್ದನು; ಮಹಾನ್ ಅಗ್ನಿ ಮೇಕೆಯ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ ಸಾಗಿದನು।

Verse 14

मृगारूढोऽथ पवन ईशो वृषभमेव च । इत्येवं लोकपालाश्च सग्रहाः परमेष्ठिनः

ಆಗ ಪವನನು ಮೃಗಾರೂಢನಾದನು; ಈಶಾನನು ವೃಷಭಾರೂಢನಾದನು. ಹೀಗೆ ಪರಮೇಷ್ಠಿಗಳ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಲೋಕಪಾಲರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 15

स्वैः स्वैर्बलैः परिक्रांतास्तथान्ये प्रमथादयः । हिमाद्रिश्च महाशैल ऋषभो गंधमादनः

ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬಲಗಳಿಂದ ಪರಿವೃತರಾಗಿ ಪ್ರಮಥಾದಿ ಇತರರೂ ಬಂದರು. ಹಿಮಾದ್ರಿ, ಮಹಾಶೈಲ, ಋಷಭ ಮತ್ತು ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡವು।

Verse 16

सह्याचलो नीलगिरिर्मंदरो मलयाचलः । कैलासो हि महातेजा मैनाकश्च महाप्रभः

ಸಹ್ಯಾಚಲ, ನೀಲಗಿರಿ, ಮಂದರ ಮತ್ತು ಮಲಯಾಚಲ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದವು. ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಕೈಲಾಸವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿತು; ಮಹಾಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ, ದೀಪ್ತಿಮಂತನಾದ ಮೈನಾಕನೂ ಸಮಾಗಮಿಸಿದನು.

Verse 17

एते चान्ये च गिरयः क्षीमंतो हि महाप्रभाः । सकलत्राश्च ते सर्वे ससुताश्च मनोरमाः

ಇವು ಮತ್ತು ಇತರ ಪರ್ವತಗಳು—ಸಮೃದ್ಧಿಯುಳ್ಳವು, ಮಹಾಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತ—ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದವು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಮತ್ತು ಪುತ್ರರೊಡನೆ, ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಮನೋಹರರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 18

बलिनो रूपिणः सर्वे मेर्वाद्यास्तत्र पर्वताः । वरयात्राप्रसंगेन शिवार्चनपराभवन्

ಅಲ್ಲಿ ಮೇರು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳು ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದು, ಸಾಕಾರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದವು. ವರಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಶಿವಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ಪರಮಭಕ್ತರಾಗಿದರು.

Verse 19

नंदिना ह्युपविष्टास्ते मेर्वाद्यास्तत्र पर्वताः । वरयात्रा कृता ते यथोक्ता च हिमाद्रिणा । सर्वैस्तैर्बंधुभिः सार्द्धं पुनरागमनं कृतम्

ನಂದಿಯು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದ ಮೇರು ಮೊದಲಾದ ಪರ್ವತಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾವೇಶವಾಗಿ ಉಳಿದವು. ಹಿಮಾದ್ರಿಯು ಹೇಳಿದಂತೆ ವರಯಾತ್ರೆ ನೆರವೇರಿತು; ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುನರಾಗಮನವೂ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನಡೆಯಿತು.

Verse 20

स्वकालयस्थो हिमवान्स रेजे हि महा यशा । शिवसंपर्कजेनैव महसा परमेम च । विख्यातो हि महाशैलस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯ ನಿವಾಸದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾದ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ಹಿಮವಾನ್, ಶಿವಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ಆ ಮಹಾಶೈಲವು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ವಿಖ್ಯಾತನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 21

कन्यादानेन महता तुष्टो यस्य च शंकरः । ते धन्यास्ते महात्मानः कृतकृतत्यास्तथैव च

ಯಾರ ಮಹತ್ತಾದ ಕನ್ಯಾದಾನದಿಂದ ಶಂಕರನು ತೃಪ್ತನಾಗುವನೋ, ಅವರು ಧನ್ಯ ಮಹಾತ್ಮರು; ಅವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೃತಕೃತ್ಯರು, ಕರ್ತವ್ಯ ಸಂಪನ್ನರು।

Verse 22

द्व्यक्षरं नाम येषां च जिह्वाग्रे संस्थितं सदा । शिवेति द्व्यक्षरं नाम यैर्हृदीरितमद्य वै । ते वै मनुष्यरूपेण रुद्रा एव न संशयः

ಯಾರ ಜಿಹ್ವಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ದ್ವ್ಯಕ್ಷರ ನಾಮ ನೆಲೆಸಿದೆಯೋ, ಯಾರ ಹೃದಯದಿಂದ ‘ಶಿವ’ ಎಂಬ ದ್ವ್ಯಕ್ಷರ ನಾಮ ಉಚ್ಚರಿತವಾಗುವುದೋ—ಅವರು ಮಾನವರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ರುದ್ರರೇ।

Verse 23

किंचिद्दानेन संतुष्टः पत्रेणापि तथैव च । तोयेनापि हि संतुष्टो महादेवो निरन्तरम्

ಮಹಾದೇವನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ತೃಪ್ತನಾಗುವನು—ಸ್ವಲ್ಪ ದಾನದಿಂದಲೂ, ಒಂದು ಎಲೆಯಿಂದಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀರಿನಿಂದಲೂ।

Verse 24

पत्रेण पुष्पेण तथा जलेन प्रीतो भवत्येष सदाशिवो हि । तस्माच्च सर्वैः प्रतिपूजनीयः शिवो मद्दाभाग्यकरो नृणामिह

ಎಲೆಯಿಂದ, ಹೂವಿನಿಂದ ಹಾಗೂ ನೀರಿನಿಂದಲೂ ಈ ಸದಾಶಿವನು ಪ್ರೀತನಾಗುವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ನರರಿಗೆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಕರನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 25

एको महाञ्ज्योतिरजः परेशः परापराणां परमो महात्मा । निरंतरो निर्विकारो निरीशो निराबाधो निर्विकल्पो निरीहः

ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ—ಮಹಾನ್ ತೇಜೋಮಯ ಜ್ಯೋತಿ, ರಜಸ್ಸುರಹಿತ ಪರಮೇಶ್ವರ; ಪರಾ-ಅಪರ ಎಲ್ಲದರ ಪರಮ ಆತ್ಮ. ಅವನು ನಿರಂತರ, ನಿರ್ವಿಕಾರ, ಅವಲಂಬನಾರಹಿತ, ನಿರಾಬಾಧ, ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ನಿರೀಹ।

Verse 26

निरंजनो नित्यरूपो निरोधो नित्यानन्दो नित्यमुक्ताः सदेव । एवंभूतो देवदेवोऽर्च्चितश्च तैर्देवाद्यर्विश्ववेद्यो भवश्च । स्तुतो ध्यातः पूजितश्चिंतितश्च सर्वज्ञोऽसौ सर्वदा सर्वदश्च

ಅವನು ನಿರಂಜನ, ನಿತ್ಯಸ್ವರೂಪ, ನಿಯಮಕಾರಕ; ನಿತ್ಯಾನಂದಮಯ, ಸದಾಮುಕ್ತ, ಸದೈವ ದಿವ್ಯ. ಇಂತಹ ದೇವದೇವ ‘ಭವ’ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಆರಾಧ್ಯನಾಗಿ, ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು. ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ, ಧ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಡುವ, ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ, ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವ ಅವನೇ ಸರ್ವಜ್ಞನು—ಸರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸರ್ವವಿಧದಲ್ಲಿಯೂ।

Verse 27

यथा वरिष्ठो हिमवान्प्रसिद्धः सर्वैर्गुणैः सर्वगुणो महात्मा । विश्वेशवंद्यो हि तदा हिमालयो जातो गिरीणां प्रवरस्तदानीम्

ಹೀಗೆ ಹಿಮವಾನ್ ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನ ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿ ‘ಶ್ರೇಷ್ಠ’ನೆಂದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆಗ ಹಿಮಾಲಯವು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನಿಗೆ ವಂದನೀಯನಾಗಿ, ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರವರನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು.

Verse 28

मेनया सह धर्मात्मा यथास्थानगतस्ततः । सर्वान्विसर्जयामास पर्वतान्पर्वतेश्वरः

ನಂತರ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಪರ್ವತೇಶ್ವರ ಹಿಮವಾನ್ ಮೇನასთან ತನ್ನ ಯಥಾಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮರಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಅದರ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 29

गतेषु तेषु हिमवान्पुत्रैः पौत्रैः प्रपौत्रकैः । राजा गिरीणां प्रवरो महादेवप्रसादतः

ಅವರು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ಹಿಮವಾನ್ ಪುತ್ರ, ಪೌತ್ರ, ಪ್ರಪೌತ್ರರಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಮಹಾದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪರ್ವತಗಳ ರಾಜನಾಗಿ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದನು.

Verse 30

अथो गिरिजया सार्द्धं महेशो गन्धमादने । एकांते च मतिं चक्रे रमणार्थं स्वरूपवान्

ನಂತರ ಸ್ವರೂಪವಂತನಾದ ತೇಜಸ್ವಿ ಮಹೇಶನು ಗಿರಿಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಗಂಧಮಾದನದ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ರಮಣಾರ್ಥ—ಪ್ರೇಮಕ್ರೀಡೆಗಾಗಿ—ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದನು.

Verse 31

सुरतेनैव महता तपसा हि समागमे । द्वयोः सुरतमारब्धं तद्द्वयोश्च तदाऽभवत्

ಅವರ ಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹತ್ ಸುರತವೇ ಮಹಾ ತಪಸ್ಸಿನ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು. ಆ ಇಬ್ಬರ ಸುರತ-ವಿಧಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಅದು ಆಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವರ ನಡುವೆ ನೆರವೇರಿತು.

Verse 32

अनिष्टं महदाश्चर्यं प्रलयोपममेव च । तस्मिन्महारते प्राप्ते नाविंदंत सुखं परम्

ಅನಿಷ್ಟವಾದ, ಮಹತ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ—ಪ್ರಳಯಸಮಾನವಾದ—ಘಟನೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು. ಆ ಮಹಾ ವಿಪತ್ತು ಬಂದಾಗ ಯಾರಿಗೂ ಪರಮ ಶಾಂತಿ ಅಥವಾ ಸುಖ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ.

Verse 33

सर्वे ब्रह्मादयो देवाः कार्याकार्यव्यवस्थितौ । रेतसा च जगत्सर्वं नष्टं स्थावरजंगमम्

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವರುಗಳು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಏನು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ನಿಂತರು. ಆ ರೇತಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮসহ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನಾಶವಾಯಿತು.

Verse 34

सस्मार चाग्निं ब्रह्मा च विष्णुश्चाध्यात्मदायकः । मनसा संस्मृतः सद्यो जगामाग्निस्त्वरान्वितः

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು; ಅಧ್ಯಾತ್ಮಬಲದಾಯಕನಾದ ವಿಷ್ಣುವೂ ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಗ್ನಿದೇವನು ತಕ್ಷಣವೇ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಬಂದನು.

Verse 35

ताभ्यां संप्रेषितोऽपश्यद्रुचिरं शिवमांदिरम् । द्वारि स्थितं नंदिनं च ददर्शाग्रे महाप्रभम्

ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಗ್ನಿದೇವನು ರುಚಿರವಾದ ಶಿವಮಂದಿರವನ್ನು ಕಂಡನು. ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನಂದಿಯನ್ನೂ ಕಂಡನು—ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಮಹಾಪ್ರಭಾವಂತ ದ್ವಾರಪಾಲಕನಾಗಿ.

Verse 36

अग्निर्ह्रस्वस्तदा भूत्वा काश्मीरसदृशच्छविः । प्रविष्टोंतः पुरं शंभोर्नानाश्चर्यसमन्वितम्

ಆಗ ಅಗ್ನಿ ಕುಗ್ಗಿದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಕೇಸರಿ সদೃಶ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ನಾನಾವಿಧ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶಂಭುವಿನ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 37

अनेकरत्नसंवीतं प्रासादैश्च स्वलं कृतम् । तदंगणमनुप्राप्य उपविश्याह हव्यवाट्

ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ಆ ಅಂಗಳವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಹವ್ಯವಾಟ್ (ಅಗ್ನಿ) ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 38

पाणिपात्रस्य मे ह्यम्ब भिक्षां देह्यवरोधतः । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पाणिपात्रस्य बालिका

“ಅಮ್ಮಾ, ನನಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಡು; ನಾನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಭಿಕ್ಷಾಪಾತ್ರ, ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ತಡೆದಿದ್ದೇನೆ.” ಎಂದು ಪಾಣಿಪಾತ್ರಧಾರಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆ ಬಾಲಿಕೆ…

Verse 39

यावद्दातुं च सारेभे भिक्षां तस्मै ततः स्वयम् । उत्थाय सुरतात्तस्माच्छिवो हि कुपितो भृशम्

ಆದರೆ ಅವಳು ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ನೀಡಲು ತಡಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಿವನು ಸ್ವತಃ ಆ ದಿವ್ಯ ಸಂಗಮದಿಂದ ಎದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡನು।

Verse 40

रुद्रस्त्रिशूलमुद्यम्य भैरवो ह्यऽभवत्तदा । निवारितो गिरिजया वधात्तस्माच्छिवः स्वयम् । भिक्षां तस्मै ददौ वाचा अग्नये जातवेदसे

ರುದ್ರನು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಭೈರವನಾದನು; ಆದರೆ ಗಿರಿಜೆ ಶಿವನನ್ನು ವಧದಿಂದ ತಡೆದಳು। ನಂತರ ಶಿವನು ಸ್ವತಃ ವಾಕ್ಮಾತ್ರದಿಂದ ಜಾತವೇದಸನಾದ ಅಗ್ನಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 41

पाणौ भिक्षां गृहीत्वाथ प्रत्यक्षं तेन चाग्निना । भिक्षिता कुपिता तं वै शशाप गिरिजा ततः

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನಂತರ, ಅವನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅಗ್ನಿಯೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ, ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ಗಿರಿಜೆಯು ಅವನಿಗೆ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದಳು.

Verse 42

रे भिक्षो भविता शापात्सर्वभक्षो ममाशु वै । अनेन रेतसा सद्यः पीडां प्राप्स्यसि सर्वतः

ಎಲೈ ಭಿಕ್ಷುಕನೇ! ನನ್ನ ಶಾಪದಿಂದ ನೀನು ಶೀಘ್ರವೇ ಸರ್ವಭಕ್ಷಕನಾಗುವೆ. ಮತ್ತು ಈ ವೀರ್ಯದಿಂದ ನೀನು ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಪೀಡೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ.

Verse 43

इत्युक्तो भक्षयित्वाग्नी रेत ईशस्य हव्यवाट् । यत्र देवाः स्थिताः सर्वे ब्रह्माद्याश्चैव सर्वशः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಹವ್ಯವಾಹನನಾದ ಅಗ್ನಿಯು ಈಶ್ವರನ ರೇತಸ್ಸನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಕಲ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 44

आगत्याकथयत्सर्वं तद्रेतोभक्षणादिकम् । सर्वे सगर्भा ह्यभवन्निन्द्राद्या देवतागणाः

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಅವನು ರೇತಸ್ಸಿನ ಭಕ್ಷಣೆ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದನು. ಆಗ ಇಂದ್ರಾದಿ ಸಕಲ ದೇವಗಣಗಳು ಗರ್ಭವನ್ನು ಧರಿಸಿದವರಾದರು.

Verse 45

अग्नेर्यथा हविश्चैव सर्वेषामुपतिष्ठति । अग्नेर्मुखोद्भवेनैव रेतसा ते सुरेश्वराः

ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಹವಿಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತಲುಪುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಗ್ನಿಯ ಮುಖದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ರೇತಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ದೇವೋತ್ತಮರು ಪ್ರಭಾವಿತರಾದರು.

Verse 46

सगर्भाह्यभवन्सर्वे चिंतया चप्रपीडिताः । विष्णुं शरणमाजग्मुर्द्देवदेवेश्वरं प्रभुम्

ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಗರ್ಭಿಣಿಗಳಾಗಿ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಬಹಳ ಪೀಡಿತರಾದರು. ಆದಕಾರಣ ದೇವದೇವೇಶ್ವರನಾದ ಪ್ರಭು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 47

देवा ऊचुः । त्वं त्राता सर्वदेवानां लोकानां प्रभुरेव च । तस्माद्रक्षा विधातव्या शरणागतवत्सल

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು— ನೀನು ಸಮಸ್ತ ದೇವರ ತ್ರಾತ, ಲೋಕಗಳ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಭುವೂ ಹೌದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಶರಣಾಗತವತ್ಸಲ, ನಮಗೆ ರಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸು.

Verse 48

वयं सर्वे मर्तुकामा रेतसानेन पीडिताः । असुरेभ्यः परित्रस्ता वयं सर्वे दिवौकसः

ನಾವು ಎಲ್ಲ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಈ ರೇತಸ್ಸಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಮರಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾದಂತೆ ಇದ್ದೇವೆ. ಅಸುರರಿಂದಲೂ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಭಯಾಕ್ರಾಂತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 49

शरणं शंकरं याताः परित्रातुं कृतोद्वहाः । यदा पुत्रो हि रुद्रस्य भविष्यति तदा वयम् । सुखिनः स्याम सर्वे निर्भयाश्च त्रिविष्टपे

ರಕ್ಷಣೆ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ನಾವು ಶಂಕರನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ರುದ್ರನ ಪುತ್ರನು ಉದ್ಭವಿಸಿದಾಗ, ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪದಲ್ಲಿ ಸುಖಿಗಳಾಗಿ ನಿರ್ಭಯರಾಗುವೆವು.

Verse 50

एवं विष्टभ्यमानानां सर्वेषां भयमागतम् । अनेन रेतसा विष्णो जीवितुं शक्यते कथम्

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಾಗ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಭಯ ಆವರಿಸಿತು. (ಅವರು ಹೇಳಿದರು) ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ! ಈ ಪ್ರಬಲ ರೇತಸ್ಸಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 51

त्रिवर्गो हि यथा पुंसां कृतो हि सुपरिष्कृतः । विपरीतो भवत्येव विना देवेन नान्यथा

ಮಾನವರಿಗಾಗಿ ಸುಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ತ್ರಿವರ್ಗ (ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ)ವೂ ದೇವನಿಲ್ಲದೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಪರೀತವಾಗುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.

Verse 52

तस्मात्तद्वै बलं मत्वा सर्वेषामपि देहिनाम् । कार्याकार्यव्यवस्थायां सर्वे मन्यामहे वयम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ (ದೈವ) ಶಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಎಲ್ಲ ದೇಹಿಗಳ ನಿಜವಾದ ಬಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಕಾರ್ಯ-ಅಕಾರ್ಯ ವಿವೇಚನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ನಿರ್ಣಾಯಕವೆಂದು ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಮನಗಾಣುತ್ತೇವೆ।

Verse 53

तथा निशम्य देवानां परेशः परिदेवनम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं देवानां देवतारिहा

ದೇವರ ಈ ರೋದನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರ ದುಃಖಹರನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಗುತ್ತಾ ದೇವರಿಗೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 54

स्तूयतां वै महादेवो महेशः कार्यगौरवात्

“ಕಾರ್ಯದ ಗಂಭೀರತೆಯಿಂದ ಮಹಾದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನೇ ಸ್ತುತಿಸಲಿ.”

Verse 55

तथेति गत्वा ते सर्वे देवा विष्णुपुरोगमाः । तथा ब्रह्मादयः सर्व ईडिरे ऋषयो हरम्

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮುನ್ನಡೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಹೊರಟರು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳೂ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 56

ओंनमो भर्गाय देवाय नीलकंठाय मीढुषे । त्रिनेत्राय त्रिवेदाय लोकत्रितयधारिणे

ಓಂ, ಭರ್ಗಸ್ವರೂಪ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನೀಲಕಂಠನಾದ ಉಪಕಾರಕನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ. ತ್ರಿನೇತ್ರ, ತ್ರಿವೇದಾಧಿಪತಿ ಹಾಗೂ ತ್ರಿಲೋಕಧಾರಕನಿಗೆ ವಂದನೆ.

Verse 57

त्रिस्वराय त्रिमात्राय त्रिवेदाय त्रिमूर्त्तये । त्रिवर्गाय त्रिधामाय त्रिपदाय त्रिशूलिने

ತ್ರಿಸ್ವರಸ್ವರೂಪನಿಗೆ, ತ್ರಿಮಾತ್ರಾತ್ಮಕನಿಗೆ, ತ್ರಿವೇದಾಧಿಪತಿಗೆ, ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ತ್ರಿವರ್ಗದಾತನಿಗೆ, ತ್ರಿಧಾಮಾಧಿಪತಿಗೆ, ತ್ರಿಪದಸ್ವರೂಪನಿಗೆ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಗೇ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 58

त्राहित्राहि महादेव रेतसो जगतः पते

ತ್ರಾಹಿ ತ್ರಾಹಿ, ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ! ಈ ಪ್ರಚಂಡ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸು (ರೇತಸ್) ಕುರಿತು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 59

ब्रह्मणा तु स्तुतो यावत्तावद्देवो वृषध्वजः । प्रादुर्बभूव तत्रैव सुराणां कार्यसिद्धये

ಬ್ರಹ್ಮನು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿದನೋ, ಅಷ್ಟೇ ಕಾಲ ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ದೇವನು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು—ದೇವತೆಗಳ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ.

Verse 60

दृष्टस्तदानीं जगदेकबंधुर्महात्मभिर्देववरैः सुपूजितः । संस्तूयमानो विविधैर्वचोभिः प्रत्यग्रूपैः श्रुतिसंमतैश्च

ಆಗ ಜಗತ್ತಿನ ಏಕಬಂಧುವಾದ ಅವನು ದರ್ಶನಕೊಟ್ಟನು—ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರುಗಳಿಂದ ಸುಪೂಜಿತನಾಗಿ ಸತ್ಕೃತನಾದನು. ನವೀನರೂಪದ ವಚನಗಳಿಂದಲೂ, ವೇದಸಮ್ಮತ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದಲೂ ವಿವಿಧವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 61

स्तुवतां चैव देवानामुवाच परमेश्वरः । त्रासं कुर्वंतु मा सर्वे रेतसानेन पीडिताः

ದೇವರುಗಳು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವರೆ, ಈ ರೇತಸಿನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದರೂ ನೀವು ಯಾರೂ ಭಯಪಡಬೇಡಿ; ತ್ರಾಸಪಡಬೇಡಿ।”

Verse 62

वमनं वै भवद्भिश्च कार्यमद्यैव भोःसुराः । तथेति मत्वा ते सर्व इंद्राद्या देवतागणाः । वेमुः सर्वे तदा विप्रास्तद्रेतः शंकरस्य च

ಪರಮೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಸುರರೆ, ಇಂದುಲೇ ನಿಮ್ಮಿಂದ ವಮನ (ಉತ್ಸರ್ಜನ) ಮಾಡಲ್ಪಡಬೇಕು।” ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಮನಸಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು ಅದನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು; ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳು ಶಂಕರನ ಆ ರೇತಸನ್ನು ಕಂಡರು।

Verse 63

ऐकपद्येन तद्रेतो महापर्वतसन्निभम् । तप्तचामीकरप्रख्यं बभूव परमाद्भुतम्

ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ರೇತಸು ಮಹಾಪರ್ವತದಂತೆ ಆಯಿತು; ಕರಗಿದ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಪರಮ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 64

सर्वे च सुखिनो जाता इंद्राद्या देवतागणाः । विना ह्यग्निं च ते सर्वे परितुष्टास्तदाऽभवन्

ಆಗ ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು ಸುಖಿಗಳಾದರು; ಅಗ್ನಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಿತೃಪ್ತರಾದರು।

Verse 65

तेनाग्निनापि चोक्तस्तु शंकरो लोकशंकरः । किं मयाद्य महा देव कर्तव्यं देवतावर

ಆಗ ಅಗ್ನಿಯೂ ಲೋಕಶಂಕರನಾದ ಶಂಕರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇಂದು ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?”

Verse 66

तद्ब्रूहि मे प्रभोऽद्य त्वं येनाहं सर्वदा सुखी । भविष्यामि च येनाहं देवानां हव्यवाहकः

ಪ್ರಭುವೇ! ಇಂದು ನನಗೆ ಆ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳು; ಅದರಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ಸುಖಿಯಾಗಿರಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತೆಗಳ ಹವಿಯನ್ನು ಹೊರುವ ಹವ್ಯವಾಹಕನಾಗಲಿ.

Verse 67

तदोवाच शिवः साक्षाद्देवानामिह श्रृण्वताम् । रेतो विसृज्यतां योनौ तदाग्निः प्रहसन्नवि

ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಸాక్షಾತ್ ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—“ರೇತಸ್ಸು ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಲ್ಪಡಲಿ.” ಅದಕ್ಕೆ ಅಗ್ನಿ ನಗಿದನು.

Verse 68

उवाच शंकरं देवं भवत्तेजो दुरासदम् । इदमुल्बणवत्तेजो धार्यते प्राकृतैः कथम्

ಅವನು ದೇವ ಶಂಕರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸು ದುರಾಸದ. ಈ ಉಗ್ರ, ಅತಿಪ್ರಚಂಡ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯರು ಹೇಗೆ ಧರಿಸಬಲ್ಲರು?”

Verse 69

ततः प्रोवाच भगवानग्निं प्रति महेश्वरः । मासिमासि प्रतप्तानां देहे तेजो विसृज्यताम्

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತಪ್ತರಾದವರ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಈ ತೇಜಸ್ಸು ವಿಸರ್ಜಿಸಲ್ಪಡಲಿ.”

Verse 70

तथेति मत्वा वचनं महाप्रभः स जातवेदाः परमेण वर्चसा । समुज्ज्वलंस्तत्र महाप्रभावो ब्राह्मे मुहूर्त्ते हि सचोपविष्टः

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ವಚನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಮಹಾಪ್ರಭು ಜಾತವೇದ (ಅಗ್ನಿ) ಪರಮ ವರ್ಚಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಉಪವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ತೊಡಗಿದನು.

Verse 71

तदा प्रातः समुत्थाय प्रातः स्नानपराः स्त्रियः । ययुः सदा ऋषीणां च सत्यस्ता जातवेदसम्

ಆಗ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು, ಪ್ರಾತಃಸ್ನಾನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು—ಋಷಿಗಳ ಸತ್ಯವ್ರತ ಪತ್ನಿಯರು—ಜಾತವೇದ (ಅಗ್ನಿ)ಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು।

Verse 72

दृष्ट्वा प्रज्वलितं तत्र सर्वास्ताः शीतकर्षिताः । तप्तुकामास्तदा सर्व्वा ह्यरुधत्या निवारिताः

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಚಳಿಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಲು ಬಯಸಿದರು; ಆದರೆ ಅರುಂಧತೀ ಅವರು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಡೆದಳು।

Verse 73

तया निवारिताश्चापि तास्तेपुः कृत्तिकाः स्वयम् । यावत्तेपुश्च ताः सर्व्वा रेतसः परमाणवः । विविशू रोमकूपेषु तासां तत्रैव सत्वरम्

ಅವಳು ತಡೆದರೂ, ಕೃತ್ತಿಕೆಯರು ಸ್ವತಃ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಪದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾಗ, ರೇತಸ್ಸಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಣಗಳು ಅಲ್ಲೀಯೇ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವರ ರೋಮಕೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು।

Verse 74

नीरेतोग्निस्तदा जातो विश्रांतः स्वयमेव हि

ಆಗ ‘ನೀರೇತ’ ಅಗ್ನಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ಅದು ಸ್ವಯಂ ಶಾಂತವಾಯಿತು।

Verse 75

ततस्ता ऋषिभार्या हि ययुः स्वभवनं प्रति । ऋषिभिस्तु तदा शप्ताः कृत्तिकाः खेचराभवन्

ನಂತರ ಋಷಿಗಳ ಪತ್ನಿಯರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಆದರೆ ಋಷಿಗಳ ಶಾಪದಿಂದ ಕೃತ್ತಿಕೆಯರು ಆಕಾಶಗಾಮಿಗಳಾಗಿ (ಖೇಚರರಾಗಿ) ಆದರು।

Verse 76

तदानीमेव ताः सर्वा व्यभिचारेण दुःखिताः । तत्ससर्जुस्तदा रेतः पृष्ठे हिमवतो गिरेः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವ್ಯಭಿಚಾರದ ಅಪವಾದದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿ, ಆಗ ಆ ತೇಜೋಮಯ ರೇತಸ್ಸನ್ನು ಹಿಮವತ್ ಪರ್ವತದ ಪೃಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.

Verse 77

एकपद्येन तद्रेतस्तप्तचामीकरप्रभम् । गंगायां च तदा क्षिप्रं कीचकैः परिवेष्टितम्

ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೇ ತಪ್ತ ಚಾಮೀಕರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆ ರೇತಸ್ಸು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಿಪ್ತವಾಯಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಕೀಚಕ (ನರಕಟ)ಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 78

षण्मुखं बालकं ज्ञात्वा सर्वे देवा मुदान्विताः । गर्गेणोक्तास्तदंते वै सुखेन ह्रियतामिति

ಆ ಬಾಲಕನನ್ನು ಷಣ್ಮುಖನೆಂದು ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗರ್ಗನು ಹೇಳಿದಂತೆ—“ಇವನನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ, ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 79

शंभोः पुत्रः प्रसादेन सर्वो भवति शाश्वतः । गंगायाः पुलिने जातः कार्त्तिकेयो महाबलः

ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಶ್ವತವೂ ಮಂಗಳಕರವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಗಂಗೆಯ ಪುಲಿನದಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಕಾರ್ತ್ತಿಕೇಯನು ಜನಿಸಿದನು.

Verse 80

उपविष्टोथ गांगेयो ह्यहोरात्रोषितस्तदा । शाखो विशाखोऽतिबलः षण्मुखोऽसौ महाबलः

ಆಗ ಗಾಂಗೇಯನು ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸಿದನು. ಅವನೇ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಷಣ್ಮುಖ; ಅತಿಬಲವಂತನಾಗಿ ಶಾಖ ಮತ್ತು ವಿಶಾಖ ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

Verse 81

जातो यदाथ गंगायां षण्मुखः शंकरात्मजः । तदानीमेव गिरिजा संजाता प्रस्नुतस्तनी

ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರಾತ್ಮಜ ಷಣ್ಮುಖನು ಜನಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಗಿರಿಜೆಯ ಸ್ತನಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು।

Verse 82

शिवं निरीक्ष्य सा प्राह हे शंभो प्रस्नवो महान् । संजातो मे महादेव किमर्थस्तन्निरीक्ष्यताम् । सर्वज्ञोऽपि महादेवो ह्यब्रवीत्तामथाज्ञवत्

ಅವಳು ಶಿವನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ಶಂಭೋ! ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹಾಲಿನ ಮಹಾಪ್ರವಾಹ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ಇದರ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿಚಾರಿಸಿರಿ.” ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಕೂಡ ಆಗ ಅಜ್ಞನಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 83

नारदस्तत्र चागत्य प्रोक्तवाञ्जन्म तस्य तत् । शिवाय च शिवायै च पुत्रो जातो हि सुंदरः

ಆಗ ನಾರದನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಆ ಜನ್ಮವಾರ್ತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು—“ಶಿವನಿಗೂ ಶಿವಾಯಿಗೂ ಸುಂದರ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 84

तदाकर्ण्य वचो विप्रा हर्षनिर्भरमानसाः । बभूवुः प्रमथाः सर्वे गंधर्वा गीततत्पराः

ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಋಷಿಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಮಥರು ಸೇರಿದರು; ಗಂಧರ್ವರು ಗಾನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದರು।

Verse 85

अनेकाभिः पताकाभिश्चैलपल्लवतोरणैः । तथा विमानैर्बहुभिर्बभौ प्रज्वलितो महान् । पर्वतः पुत्रजननाच्छंकरस्य महात्मनः

ಅನೇಕ ಧ್ವಜಗಳು, ವಸ್ತ್ರ-ಪಲ್ಲವ ತೋರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಬಹು ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮಹಾಪರ್ವತವು, ಮಹಾತ್ಮ ಶಂಕರನ ಪುತ್ರಜನನೋತ್ಸವದಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 86

तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः रक्षोगंधर्वयक्षाश्च अप्सरोगणसेविताः

ಆಗ ದೇವಗಣಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು, ಹಾಗೆಯೇ ರಾಕ್ಷಸರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು—ಅಪ್ಸರಾ ಸಮೂಹಗಳೊಂದಿಗೆ—ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 87

एकपद्येन ते सर्वे सहिताः शंकरेण तु । द्रष्टुं गांगेयमधिकं जग्मुः पुलिनसंस्थितम्

ಒಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶಂಕರನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟು, ನದಿತೀರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಗಂಗಾಪುತ್ರನಾದ ಆ ಮಹೋನ್ನತನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಹೋದರು।

Verse 88

ततो वृषभमारुह्य ययौ गिरिजया सह । अन्यैः समेतो भगवान्सुरैरिंद्रादिभिस्तथा

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ವೃಷಭದ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಗಿರಿಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು; ಇಂದ್ರಾದಿ ಇತರ ದೇವರುಗಳೂ ಸಹ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದರು।

Verse 89

तदा शंखाश्च भेर्यश्च नेदुस्तूर्यीण्यनेकशः

ಆಗ ಶಂಖಗಳೂ ಭೇರಿಗಳೂ ಮೊಳಗಿದವು; ಅನೇಕ ವಿಧದ ತೂರ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಮಂಗಳವಾದ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಘೋಷಿಸಿದವು।

Verse 90

तदानीमेव सर्वेशं वीरभद्रादयो गणाः । अन्वयुः केलिसंरब्धा नानावादित्रवादकाः । वादयन्तश्च वाद्यानि ततानि विततानि च

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವೀರಭದ್ರಾದಿ ಗಣಗಳು ಕ್ರೀಡೋತ್ಸವದ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಸರ್ವೇಶ್ವರನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು; ನಾನಾವಿಧ ವಾದ್ಯಕಾರರು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ತಾನಿತ-ವಿತಾನಿತ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿದರು।

Verse 91

केचिन्नृत्यपरास्तत्र गायकाश्च तथा परे । स्तावकाः स्तूयमानाश्च चक्रुस्ते गुणकीर्तनम्

ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಗಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಸ್ತೋತ್ರಪಾಠಕರು, ಕೆಲವರು ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವವರು—ಹೀಗೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಗುಣಕೀರ್ತನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು.

Verse 92

एवंविधास्ते सुरसिद्धयक्षा गंधर्वविद्याधरपन्नगा ह्यमी । शिवेन सार्द्धं परिहृष्टचित्ता द्रष्टुं ययुस्तं वरदं च शांकरिम्

ಅಂಥವರು ದೇವರುಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಮತ್ತು ನಾಗರು. ಶಿವನೊಂದಿಗೆ, ಹರ್ಷಭರಿತ ಚಿತ್ತದಿಂದ, ಅವರು ಆ ವರದ ಬಾಲನನ್ನೂ ಶಾಂಕರಿಯನ್ನೂ ದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಹೊರಟರು.

Verse 93

यावत्समीक्षयामासुर्गांगेयं शंकरोपमम् । ददृशुस्ते महत्तेजो व्याप्तमासीज्जगत्त्रयम्

ಅವರು ಶಂಕರನಂತೆ ಇರುವ ಗಾಂಗೇಯನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದ ಮಹತ್ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು.

Verse 94

तत्तोजसावृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् । सुमुखं सुश्रिया युक्तं सुनसं सुस्मितेक्षणम्

ಅವರು ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತನಾದ ಬಾಲನನ್ನು ಕಂಡರು; ಅವನು ತಪ್ತ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ—ಸುಮುಖ, ಶ್ರಿಯುತ, ಸುನಾಸಿಕ, ಮೃದುಸ್ಮಿತದ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನು.

Verse 95

चारुप्रसन्न वदनं तथा सर्वागसुंदरम् । तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं गांगेयं प्रथितात्मकम्

ಅವನ ಮುಖ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವನು ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರನಾಗಿದ್ದನು. ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗಾಂಗೇಯನನ್ನು ಕಂಡು ಅವರಿಗೆ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 96

ववंदिरे तदा बालं कुमारं सूर्यवर्चसम् । प्रमथाश्च गणाः सर्वे वीरभद्रादयस्तथा

ಆಗ ವೀರಭದ್ರಾದಿ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಮಥರೂ ಗಣರೂ, ಸೂರ್ಯವರ್ಚಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಬಾಲಕುಮಾರನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂದಿಸಿದರು।

Verse 97

परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणभागतः । तथा ब्रह्मा च विष्णुश्च इंद्रश्चापि सुरैर्वृतः

ಅವರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಎಡ-ಬಲ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವಾಭಾವದಿಂದ ನಿಂತರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವೂ ಇದ್ದರು; ದೇವರಿಂದ ವೃತನಾದ ಇಂದ್ರನೂ ಇದ್ದನು।

Verse 98

ऋषयो यक्षगंधर्वाः परिवार्य कुमारकम् । दंडवत्पितिता भूमौ केचिच्च नतकंधराः

ಋಷಿಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು ಬಾಲಕುಮಾರನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು. ಕೆಲವರು ದಂಡವತ್‌ವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕಂಠವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ ನಮಿಸಿದರು।

Verse 99

प्रणेमुः शिरसा चान्ये मत्वा स्वामिनमव्ययम् । अवाद्यंत विचित्राणि वादित्राणि महोत्सवे । एवमभ्युदये तस्मिन्नृषयः शांतिमापठम्

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು; ಅವನನ್ನು ಅವ್ಯಯ ಸ್ವಾಮಿಯೆಂದು ತಿಳಿದರು. ಆ ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗಿದವು. ಅಂಥ ಶುಭಾಭ್ಯುದಯದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಶಾಂತಿಪಾಠವನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು।

Verse 100

एतस्मिन्नंतरे यातः शंकरो गिरिजापतिः । अवतीर्य वृषाच्छीघ्रं पार्वत्या सहसुव्रताः

ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಗಿರಿಜಾಪತಿ ಶಂಕರನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ವೃಷಭದಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಇಳಿದು, ಸುವ್ರತೆಯಾದ ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡನು।

Verse 101

पुत्रं निरैक्षत तदा जगदेकबंधुः प्रीत्या युतः परमया सह वै भवान्या । स्नेहान्वितो भुजगभोगयुतो हि साक्षात्सर्वेश्वरः परिवृतः प्रमथैः प्रहृष्टः

ಆಗ ಜಗದೇಕಬಂಧುವಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಭವಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಪರಮಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಸ्नेಹಪೂರ್ಣನಾಗಿ, ನಾಗಭೋಗಭೂಷಿತ ಸರ್ವೇಶ್ವರನು ಹರ್ಷಿತ ಪ್ರಮಥಗಣಗಳಿಂದ ಪರಿವೃತನಾಗಿ ಸాక్షಾತ್ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 102

उपगुह्य गुहं तत्र पार्वती जातसंभ्रमा । प्रस्नुतं पाययामास स्तनं स्नेहपरिप्लुता

ಅಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿ ಸ्नेಹೋತ್ಕಂಠೆಯಿಂದ ಗುಹನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಮಾತೃಸ್ನೇಹದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹಾಲು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ಸ್ತನದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪಾನಮಾಡಿಸಿದಳು।

Verse 103

तदा नीराजितो देवैः सकलत्रैर्मुदान्वितैः । जयशब्देन महता व्याप्तमासीन्नभस्तलम्

ಆಗ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳೊಡನೆ ಅವನಿಗೆ ನೀರಾಜನ (ಆರತಿ) ಮಾಡಿದರು; ‘ಜಯ’ ಎಂಬ ಮಹಾ ಘೋಷದಿಂದ ಆಕಾಶಮಂಡಲವೆಲ್ಲ ತುಂಬಿತು।

Verse 104

ऋषयो ब्रह्मगोषेण गीतेनैव च गायकाः । वाद्यैश्च वादकाश्चैव उपतस्थुः कुमारकम्

ಋಷಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷದಿಂದ, ಗಾಯಕರು ಗೀತದಿಂದ, ವಾದಕರು ವಾದ್ಯನಾದದಿಂದ ಆ ಕುಮಾರನನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಾದರು।

Verse 105

स्वमंकमारेप्य तदा गिरीशः कुमारकं तं प्रभया महाप्रभम् । बभौ भवानीपतिरेव साक्षाच्छ्रिया युतः पुत्रवतां वरिष्ठः

ಆಗ ಗಿರೀಶನು ಮಹಾಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆ ಕುಮಾರನನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು. ಭವಾನೀಪತಿ ಸ್ವತಃ ಶ್ರೀಯುತನಾಗಿ ಸాక్షಾತ್ ವಿರಾಜಿಸಿದನು—ಪುತ್ರವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು।

Verse 106

दंपती तौ तदा तत्र ऐकपद्येन नंदतुः । अभिषिच्यमान ऋषिभिरावृतः सुरसत्तमैः

ಆ ವೇಳೆ ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಗಳು ಏಕಮನಸ್ಕರಾಗಿ ಪರಮಾನಂದಿಸಿದರು. ಶಿಶುವಿಗೆ ಋಷಿಗಳು ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವಗಣಗಳು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದರು.

Verse 107

कुमारः क्रीडयामास उत्संगे शंकरस्य च । कंठे स्थितं वासुकिं च पाणिभ्यां समपीडयत्

ಕುಮಾರನು ಶಂಕರನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಭಗವಂತನ ಕಂಠದಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಸುಕಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಕೈಗಳಿಂದ ಒತ್ತಿಹಿಡಿದನು.

Verse 108

मुखं प्रपीडयित्वाऽसौ पाणीनगणयत्तदा । एकं त्रीणिदशाष्टौ च विपरीतक्रमेण च

ಆ ಬಾಲನು ಆಟದ ತಮಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಯನ್ನು ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಬೆರಳುಗಳ ಮೇಲೆ ಎಣಿಸಿದನು—‘ಒಂದು, ಮೂರು, ಹತ್ತು, ಎಂಟು’; ಹಾಗೆಯೇ ವಿರೋಧಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೂ.

Verse 109

प्रहस्य भगवाञ्छंभुरुवाच गिरिजां तदा

ಆ ವೇಳೆ ಭಗವಾನ್ ಶಂಭು ನಗುತ್ತಾ ಗಿರಿಜೆಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 110

मंदस्मितेन च तदा भगवान्महेशः प्राप्तो मुदंच परमां गिरिजासमेतः । प्रेम्णा सगद्गदगिरा जगदेकबंधुर्नोवाच किंचन तदा भुवनैकभर्ता

ಆ ವೇಳೆ ಭಗವಾನ್ ಮಹೇಶನು ಮಂದಸ್ಮಿತದಿಂದ ಗಿರಿಜೆಯೊಡನೆ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಏಕೈಕ ಬಂಧು, ಭುವನಾಧಿಪತಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಂಠ ಗದ್ಗದವಾದರೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.