Adhyaya 26

Verse 1

लोमश उवाच । अथ ते पर्वतश्रेष्ठा मेर्वाद्या जातसंभ्रमाः । ऊचुस्ते चैकपद्येन हिमवंतं महागिरिम्

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಮೇರೂ ಮೊದಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಗಳು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕದಲಿಕೊಂಡು, ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ, ಮಹಾಗಿರಿ ಹಿಮವಂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 2

पर्वता ऊचुः । कन्यादानं क्रियतां चाद्य शैल श्रीमाञ्छम्भुर्भाग्यतस्तेऽद्य लब्धः । हृन्मध्ये वै नात्र कार्यो विमर्शस्तस्मादेषा दीयतामीश्वराय

ಪರ್ವತಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಶೈಲರಾಜಾ! ಇಂದು ಕನ್ಯಾದಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು. ನಿನ್ನ ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಇಂದು ಶ್ರೀಮಾನ್ ಶಂಭು ಲಭಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯ-ವಿಮರ್ಶೆ ಬೇಡ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸು.

Verse 3

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां सुहृदां वै हिमालयः । सम्यक्संकल्पमकरोद्ब्रह्ममा नोदितस्तदा । इमां कन्यां तुभ्यमहं ददामि परमेश्वर

ಆ ಸುಹೃದರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಿಮಾಲಯನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಪರಮೇಶ್ವರಾ! ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

भार्यार्थं प्रतिगृह्णीष्वमंत्रेणानेन दत्तवान् । अस्मै रुद्राय महते देवदवाय शंभव । कन्या दत्ता महेशाय गिरींद्रेण महात्मना

ಈ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಗಿರಿರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಇವಳನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಈ ಕನ್ಯೆ ಮಹಾರುದ್ರನಾದ ದೇವದೇವ ಶಂಭುವಿಗೆ ದತ್ತವಾಗಿದೆ।” ಹೀಗೆ ಮಹಾತ್ಮ ಪರ್ವತಾಧಿಪತಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮಹೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 5

वेद्यां च बहिरानीतौ दंपतीव कमलेक्षणौ । उपवेशितौ बहिर्वेद्यां पार्वतीपरमेश्वरौ

ನಂತರ ಕಮಲನಯನ ದಂಪತಿಗಳಂತೆ ಪಾರ್ವತಿ-ಪರಮೇಶ್ವರರನ್ನು ವೇದಿಯ ಹೊರಗೆ ಕರೆತಂದು, ಯಜ್ಞವೇದಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 6

आचार्येणाथ तत्रैव कश्यपेन महात्मना । आह्वानं हवनार्थाय कृतमग्नेस्तदा द्विजाः

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಹಾತ್ಮ ಆಚಾರ್ಯ ಕಶ್ಯಪರು ಹವನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಗ್ನಿದೇವನ ಆವಾಹನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಆ ವೇಳೆ ದ್ವಿಜರೂ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು।

Verse 7

ब्रह्मा ब्रह्मासनगतो बभूव शिवसन्निधौ । प्रवर्तमाने हवन ऋषयश्च विचक्षणाः

ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಬ್ರಹ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದನು; ಹವನ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿವೇಕಿಗಳಾದ ಋಷಿಗಳೂ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 8

ऊचुः परस्परं तत्र नानादर्शनवेदिनः । वेदवादरताः केचिदवदन्संमतेन वै

ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾದರ್ಶನಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು; ಕೆಲವರು ವೇದವಾದದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ‘ಸಮ್ಮತ’ ಪ್ರಮಾಣದಂತೆ ವಾದವಿವಾದ ಮಾಡಿದರು।

Verse 9

एवमेव न चाप्येवमेवमेव न चान्यथा । कार्यमेव न वा कार्यं कार्याकार्यं तथा परे

“ಹಾಗೆಯೇ!”—“ಹಾಗಲ್ಲ!”—“ಹಾಗೇ ಮಾತ್ರ!”—“ಬೇರಲ್ಲ!” ಎಂದು ಕೆಲವರು ವಾದಿಸಿದರು—“ಇದು ಮಾಡಲೇಬೇಕು” ಅಥವಾ “ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ”; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕರ್ತವ್ಯ–ಅಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ತರ್ಕಿಸಿದರು।

Verse 10

इत्येवं ब्रुवतां शब्दः श्रूयते शिवसन्निधौ । स्वकीयं मतमास्थाय ह्यब्रुवंस्ते परस्परम् । तत्त्वज्ञानविहीनास्ते केवलं वेदबुद्धयः

ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದವರ ಗದ್ದಲವು ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲೇ ಕೇಳಿಬಂತು. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮತವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ವಾದಿಸಿದರು. ಅವರು ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನವಿಹೀನರು; ಕೇವಲ ವೇದಮುಖ ಬುದ್ಧಿಯವರಷ್ಟೇ।

Verse 11

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा परस्परजयैषिणाम् । प्रहस्य नारदो वाक्यमुवाच शिवसन्निधौ

ಪರಸ್ಪರ ಜಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾರದರು ನಕ್ಕು, ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಯವನ್ನಾಡಿದರು।

Verse 12

यूयं सर्वे वादिनश्च वेदवादरतास्तथा । मौनमास्थाय भोविप्रा हृदि कृत्य सदाशिवम्

ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ವಾದಿಗಳು, ವೇದವಾದದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಮೌನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರಿ।

Verse 13

आत्मानं परमात्मानं पराणां परमं च तत् । येनेदं कारितं विश्वं यतः सर्वं प्रवर्त्तते । यस्मिन्निलीयते विश्वं तस्मै सर्वात्मने नमः

ಯಾರು ಆತ್ಮವೂ ಪರಮಾತ್ಮವೂ ಆಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಯಾರಿಂದ ಈ ವಿಶ್ವ ನಿರ್ಮಿತವಾಯಿತೋ, ಯಾರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೋ, ಮತ್ತು ಯಾರಲ್ಲೇ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಲೀನವಾಗುತ್ತದೋ—ಆ ಸರ್ವಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 14

सोऽयमास्तेऽधुना गेहे पर्वतेंद्रस्य भो द्विजाः । मुखादस्यैव संजाताः सर्वे यूयं विचक्षणाः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಅವನೇ ಈಗ ಪರ್ವತೇಂದ್ರನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿವೇಕಿಗಳಾದ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನದೇ ಮುಖದಿಂದ ಜನಿಸಿದವರು.

Verse 15

एवमुक्तास्तदा तेन नारदेन द्विजोत्तमाः । उपदेशकरैर्वाक्यैर्बोधितास्ते द्विजोत्तमाः

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಉಪದೇಶರೂಪವಾದ ವಚನಗಳಿಂದ ಬೋಧಿತರಾಗಿ ಜಾಗೃತರಾದರು.

Verse 16

वर्त्तमाने च यज्ञे च ब्रह्मा लोकपितामहः । ददर्श चरणौ देव्या नखेंदुं च मनोहरम्

ಯಜ್ಞ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವಿಯ ಪಾದಯುಗ್ಮವನ್ನೂ, ಅವಳ ನಖಗಳ ಮನೋಹರ ಚಂದ್ರಸಮಾನ ಕాంతಿಯನ್ನೂ ಕಂಡನು.

Verse 17

दर्शनात्स्खलितः सद्यो बभूवांबुजसंभवः । मदनेन समाविष्टो वीर्यं च प्राच्यवद्भुवि

ಆ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪದ್ಮಜನ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಖಲಿತನಾದನು; ಕಾಮದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ತನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸುರಿದನು.

Verse 18

रेतसा क्षरमाणेन लज्जितोऽभूत्पितामहः । चरणाभ्यां ममर्द्दाथ महद्गोप्यं दुरत्ययम्

ವೀರ್ಯವು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಪಿತಾಮಹನು ಲಜ್ಜಿತನಾದನು; ನಂತರ ತನ್ನ ಪಾದಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಮುಚ್ಚಿದನು—ಮಹತ್ತರ, ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಕಷ್ಟವಾದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಗೋಪ್ಯವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ.

Verse 19

बहवश्चर्षयो जाता वालखिल्याः सहस्रशः । उपतस्थुस्तदा सर्वेताततातेति चाब्रुवन्

ಆಗ ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳು ಜನಿಸಿದರು—ಸಹಸ್ರಸಂಖ್ಯೆಯ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು. ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು “ತಾತ! ತಾತ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು.

Verse 20

नारदेन तदोक्तास्ते वालखिल्याः प्रकोपिना । गच्छंतु बटवो यूयं पर्वतं गंधमादनम्

ಆಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ನಾರದನು ಆ ವಾಲಖಿಲ್ಯರಿಗೆ—“ಓ ಬಟುಗಳೇ, ನೀವು ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 21

न स्थातव्यं भवद्भिश्च भवतां न प्रयोजनम् । इत्येवमुक्तास्ते सर्वे वालखिल्याश्च पर्वतम् । नारदेन समादिष्टा ययुः सर्वे त्वरान्विताः

“ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬಾರದು; ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.” ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ನಾರದನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಆ ವಾಲಖಿಲ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 22

नारदेन ततो ब्रह्माऽश्वासितो वचनैः शुभैः । तावच्च हवनं पूर्णं जातं तस्य महात्मनः

ನಂತರ ನಾರದನು ಶುಭ ವಚನಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆಶ್ವಾಸಿಸಿದನು; ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಹವನವು ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು.

Verse 23

महेशस्य तथा विप्राः शांतिपाठपरा बभुः । ब्रह्मघोषेण महता व्याप्त मासीद्दिगंतरम्

ಅದೇ ರೀತಿ ವಿಪ್ರರು ಮಹೇಶನಿಗಾಗಿ ಶಾಂತಿಪಾಠದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದರು; ಮಹಾ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷದಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳೆಲ್ಲವೂ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 24

ततो नीराजितो देवो देवपत्नीभिरुत्तमः । तथैव ऋषिपत्नीभिरर्चितः पूजितस्तथा

ಆಮೇಲೆ ದೇವಪತ್ನಿಯರು ಆ ಪರಮ ದೇವರಿಗೆ ನೀರಾಜನ ಮಾಡಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಋಷಿಪತ್ನಿಯರೂ ಅವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂದಿಸಿದರು।

Verse 25

तथा गिरीन्द्रस्य मनोरमाः शुभा नीराजयामासुरथैव योषितः । गीतैः सुगीतज्ञविशारदाश्च तथैव चान्ये स्तुतिभिर्महर्षयः

ಹಾಗೆಯೇ ಗಿರೀಂದ್ರನ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಶುಭ ಹಾಗೂ ಮನೋಹರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನೀರಾಜನ ಮಾಡಿದರು; ಮಧುರಗಾನದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು ಗೀತಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಇತರ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸಿದರು।

Verse 26

रत्नानि च महार्हाणि ददौ तेभ्यो महामनाः । हिमालयो महाशैलः संहृष्टः परितोषयन्

ಆಗ ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ಮಹಾಶೈಲ ಹಿಮಾಲಯನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ ಗೌರವಿಸಲು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 27

बभौ तदानीं सुरसिद्धसंघैर्वेद्यां स्थितोऽसौ सकलत्रको विभुः । सर्वैरुपेती निजपार्षदैर्गणैः प्रहृष्टचेता जगदेकसुन्दराः

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ದೇವ-ಸಿದ್ಧಸಂಘಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ತನ್ನ ಪಾರ್ಷದಗಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಹರ್ಷಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಏಕೈಕ ಸೌಂದರ್ಯವಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 28

एतस्मिन्नंतरे तत्र ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । ऋषिगंधर्वयक्षाश्च येन्ये तत्र समागताः

ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣುಗಳ ಮುನ್ನಡೆಯೊಂದಿಗೆ ಇತರರೂ ಬಂದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಋಷಿಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಇತರರೂ ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು।

Verse 29

सर्वान्समभ्यर्च्य तदा महात्मा महान्गिरीशः परमेण वर्चसा । सद्रत्नवस्त्राभरणानि सम्यग्ददौ च ताम्बूलसुगन्धवार्यपि

ಆಗ ಪರಮ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಗಿರೀಶನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಆಭರಣಗಳು ಹಾಗೂ ತಾಂಬೂಲ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಜಲವನ್ನೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 30

तदा शिवं पुरस्कृत्याभ्यव जह्रुः सुरेश्वराः । तथा सर्वे मिलित्वा तु ऐकपद्येन मोदिताः

ಆಗ ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳು ಶಿವನನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಒಂದೇ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 31

पंक्तीभूताश्च बुभुर्लिंगिना श्रृंगिणा सह । केचिद्गणाः पृथग्भूता नानाहास्यरसैर्विभुम्

ಅವರು ಸಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತು ಲಿಂಗೀ ತಪಸ್ವಿ ಮತ್ತು ಶೃಂಗಿಣನೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು; ಕೆಲ ಗಣಗಳು ಬೇರೆಬೇರೆ ಗುಂಪಾಗಿ ನಾನಾವಿಧ ಹಾಸ್ಯರಸದಿಂದ ವಿಭುವನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದರು।

Verse 32

अतोषयन्नारदाद्या अनेकालीकसंयुताः । तथा चण्डीगणाः सर्वे बभुजुः कृतभाजनाः

ನಾರದಾದಿಗಳು ಕಾಳಿಕೆಯ ಅನೇಕ ಗುಂಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಂಡೀಗಣಗಳೆಲ್ಲರೂ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪಾಲು ಪಡೆದು ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಭುಂಜಿಸಿದರು।

Verse 33

वैतालाः क्षेत्रपालाश्च बुभुजुः कृतभाजनाः । शाकिनी डाकिनी चैव यक्षिण्यो मातृकादयः

ವೈತಾಳರು ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರೂ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನೀಡಿದ ಪಾಲನ್ನು ಪಡೆದು ಭುಂಜಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಕಿನಿ, ಡಾಕಿನಿ, ಯಕ್ಷಿಣಿಯರು ಮತ್ತು ಮಾತೃಕಾದಿಗಳೂ ಭುಂಜಿಸಿದರು।

Verse 34

योगिन्योऽथ चतुः षष्टिर्योगिनो हि तथा परे । दश कोट्यो गणानां च कोट्येका च महात्मनाम्

ಆಗ ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕು ಯೋಗಿನಿಯರು ಇದ್ದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಯೋಗಿಗಳೂ ಇದ್ದರು. ಗಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ದಶ ಕೋಟಿ, ಮಹಾತ್ಮರ ಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದು ಕೋಟಿ.

Verse 35

एवं तु ऋषयः सर्वे तथानये विबुधादयः । योगिनो हि मया चान्ये कथिताः पूर्वमेव हि

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಗಣಾದಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಇತರ ಯೋಗಿಗಳ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.

Verse 36

योगिन्यश्चैव कथितास्तासां भक्ष्यं वदामि वः । खड्गानां केचिदानीय क्रव्यं पवित्रमेव च

ಯೋಗಿನಿಯರನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಈಗ ಅವರ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವರು ಖಡ್ಗಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಾವು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಮಾಂಸವನ್ನೂ ತಂದರು.

Verse 37

भुंजंति चास्थिसंयुक्तं तथांत्राणि बुभुक्षिताः । आनीय केचिच्छीर्षाणि महिषाणां गुरूणि च

ಹಸಿದವರು ಅವರು ಎಲುಬುಗಳೊಡನೆ (ಮಾಂಸ) ಹಾಗೂ ಅಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಭುಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಎಮ್ಮೆಗಳ ಭಾರವಾದ ತಲೆಗಳನ್ನು ತಂದು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 38

तथा केचिन्नृत्यमानास्तदानीं रोरूय्यमाणाः प्रमथाश्चैव चान्ये । केचित्तूष्णीमास्थिता रुद्ररूपाः परेचान्यांल्लोकमानास्तथैव

ಕೆಲವರು ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಇತರರು ಪ್ರಮಥಾದಿಗಳು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ರುದ್ರರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು; ಮತ್ತವರು ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಕದತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟಿದ್ದರು.

Verse 39

योगिनीचक्रमध्यस्थो भैरवो हि ननर्त च । तथान्ये भूतवेताला मामेत्येवं प्रलापिनः

ಯೋಗಿನೀಚಕ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಭೈರವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ವೇತಾಳಗಳು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಲಾಪಿಸಿದರು.

Verse 40

एवं तेषामुद्धवं हि निरिक्ष्य मधुसूदनः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शंकरं लोकशंकरम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರ ಗದ್ದಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಮಧುಸೂದನನು ನಗುತ್ತಾ ಲೋಕಹಿತಕರನಾದ ಶಂಕರನಿಗೆ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 41

एतान्गणान्वारय भो अत्र मत्तांश्च संप्रति । अस्मिन्काले च यत्कार्यं सर्वैस्तत्कार्यमे व च

“ಓ ಪ್ರಭೋ, ಈ ಗಣಗಳನ್ನು ತಡೆಯಿರಿ; ಇವರು ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಮದೋನ್ಮತ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವೇನೋ, ಅದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ನೆರವೇರಿಸಲಿ.”

Verse 42

पांडित्येन महादेव तस्मादेतान्निवारय । तच्छ्रुत्वा भगवान्रुद्रो वीरभद्रमुवाच ह

“ಓ ಮಹಾದೇವ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಪಾಂಡಿತ್ಯಪೂರ್ಣ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಇವರನ್ನು ತಡೆಯಿರಿ.” ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ವೀರಭದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 43

रुद्र उवाच । वारयस्व प्रमत्तांश्च क्षीबांश्चैव विशेषतः । तेनोक्तो वीरभद्रश्च शंभुना परमेष्ठिना

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—“ಪ್ರಮತ್ತರನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮದದಿಂದ ಕ್ಷೀಬರಾದವರನ್ನು ತಡೆಯಿರಿ.” ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಶಂಭುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವೀರಭದ್ರನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದನು.

Verse 44

आज्ञापिताः प्रमत्ताश्च वीरभद्रेण धीमता । प्रमथा वारितास्तेन तूष्णीमाश्रित्य ते स्थिताः

ಧೀಮಂತನಾದ ವೀರಭದ್ರನು ಆ ಉನ್ಮತ್ತರಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು; ಅವನಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತರಾದ ಪ್ರಮಥರು ಮೌನಾಶ್ರಯಿಸಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತರು।

Verse 45

निश्चला योगिनीमध्ये भूतप्रमथगुह्यकाः । शाकिन्यो यातुधानाश्च कूष्मांडाः कोपिकर्पटाः

ಯೋಗಿನಿಯರ ಮಧ್ಯೆ ಭೂತ, ಪ್ರಮಥ, ಗುಹ್ಯಕರು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ನಿಂತರು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಕಿನಿ, ಯಾತುಧಾನ, ಕೂಷ್ಮಾಂಡ ಮೊದಲಾದ ಕ್ರೂರಗಣಗಳೂ।

Verse 46

तथान्ये भूतवेतालाः क्षेत्रपालाश्च भैरवाः । सर्वे शांताः प्रमत्ताश्च बभूवुः प्रमथादयः

ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಭೂತ-ವೇತಾಳರು, ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲರು, ಭೈರವರೂ; ಪ್ರಮಥಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಂತರಾದರು, ಅವರ ಉನ್ಮಾದ ಶಮಿಸಿತು।

Verse 47

एवं विस्तारसंयुक्तं कृतमुद्वहनं तदा । हिमाद्रिणा परं विप्राः सुमंगल्यं सुशोभनम्

ಈ ರೀತಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಹಿಮಾದ್ರಿಯು ಆಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಭವದೊಂದಿಗೆ ‘ಉದ್ವಹನ’ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ಪರಮ ಮಂಗಳಕರವೂ ಸುಶೋಭನವೂ ಆಗಿತ್ತು।

Verse 48

चत्वारो दिवसा जाताः परिपूर्णेन चेतसा । हिमाद्रिणा कृता पूजा देवदेवस्य शूलिनः

ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ಅವನ ಚಿತ್ತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿತ್ತು; ಹಿಮಾದ್ರಿಯು ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು।

Verse 49

वस्त्रालंकाराभरणै रत्नैरुच्चावचैस्ततः । पूजयित्वा महादेवं विष्णोर्वचनपरोऽभवत्

ಅನಂತರ ಅವನು ವಸ್ತ್ರ, ಅಲಂಕಾರ, ಆಭರಣ ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಚನಗಳಿಗೆ ತತ್ಪರನಾದನು।

Verse 50

लक्ष्मीसमेतं विष्णुं च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । पूजयामास हिमवांस्तथा ब्रह्माणमेव च

ಹಿಮವಾನನು ಲಕ್ಷ್ಮೀಸಹಿತ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಶುಭ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅಲಂಕರಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ತದ್ವಿಧವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 51

इंद्रं पुरोधसा सार्द्धमिंद्राण्या सहितं विभुम् । तथैव लोकपालांश्च पूजयित्वा पृथक्पृथक्

ಅವನು ಪುರೋಹಿತನೊಂದಿಗೆ, ಇಂದ್ರಾಣೀಸಹಿತ ಮಹಾವಿಭವ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 52

तथैव पूजिता चंडी भूतप्रमथगुह्यकैः । वस्त्रालंकरणैश्चैव रत्नैर्नानाविधैरपि । ये चान्य आगतास्तत्र ते च सर्वे प्रपूजिताः

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭೂತ, ಪ್ರಮಥ ಮತ್ತು ಗುಹ್ಯಕ ಗಣಗಳು ಚಂಡೀ ದೇವಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿದವು—ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಅಲಂಕರಣಗಳು ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ರತ್ನಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ। ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಇತರ ಎಲ್ಲರೂ ಸಹ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।

Verse 53

एवं तदानीं प्रतिपूजिताश्च देवाश्च सर्वे ऋषयश्च यक्षाः । गंधर्वविद्याधरसिद्धचारणास्तथैव मर्त्त्याप्सरसां गणाश्च

ಈ ರೀತಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರತಿಪೂಜಿತರಾದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಯಕ್ಷರೂ. ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು, ಹಾಗು ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಾಸಮೂಹಗಳೂ ತದ್ವಿಧವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।