Adhyaya 23

Verse 1

लोमश उवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र महेशेन प्रणोदिताः । आजग्मुः सहसा सद्य ऋषयोऽपि हिमालयम्

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದನು—ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ (ಶಿವ)ನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಋಷಿಗಳೂ ಸಹಸಾ, ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು।

Verse 2

तान्दृष्ट्वा सहसोत्थाय हिमाद्रिः प्रतिमानसः । पूजयामास तान्सर्वानुवाच नतकंधरः

ಅವರನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಮಾದ್ರಿ (ಹಿಮಾಲಯ) ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. ಶಿರಸ್ಸು ವಾಲಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 3

किमर्थमागता यूयं ब्रूतागमनकारणम् । तदोचुः सप्त ऋषयो महेशप्रेरिता वयम्

“ನೀವು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ? ಆಗಮನದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.” ಆಗ ಸಪ್ತ ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ನಾವು ಮಹೇಶ (ಶಿವ)ನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.”

Verse 4

समागतास्त्वत्सकाशं कन्यायाश्च विलोकने । तानस्मान्विद्धि भोः शैल स्वां कन्यां दर्शयाशु वै

“ಕನ್ಯೆಯ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಓ ಶೈಲ! ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ತಿಳಿದು, ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತೋರಿಸಿರಿ.”

Verse 5

तथेत्युक्त्वा ऋषिगणानानीता तत्र पार्वती । स्वोत्संगे परिगृह्याशु गिरीन्द्रः पुत्रवत्सलः । हिमवान्गिरिराजोऽथ उवाच प्रहसन्निव

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಋಷಿಗಣಗಳ ಮುಂದೆ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದನು. ಪುತ್ರವಾತ್ಸಲ್ಯವಿರುವ ಗಿರೀಂದ್ರನು ಅವಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು; ನಂತರ ಗಿರಿರಾಜ ಹಿಮವಾನ್ ನಗುವಿನಂತೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 6

इयं सुता मदीया हि वाक्यं श्रुणुत मे पुनः । तपस्विनां वरिष्ठऽसौ विरक्तो मदनांतकः

ಇವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿ—ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿರಿ. ಮದನಾಂತಕ ಮಹಾದೇವನು ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ವೈರಾಗ್ಯವಂತನು.

Verse 7

कथमुद्वहनार्थी च येनानंगः कृत स्मरः । अत्यासन्नेचातिदूरे आढ्ये धनविवर्जिते । वृत्तिहीने च मूर्खे च कन्यादानं न शस्यते

ಯಾವನು ಅನಂಗ ಸ್ಮರನನ್ನು (ಕಾಮದೇವನನ್ನು) ದಹಿಸಿದನೋ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹ ಬಯಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಹಾಗೆಯೇ ಅತಿನಿಕಟ ಅಥವಾ ಅತಿದೂರ, ಧನಿಕ ಅಥವಾ ಧನಹೀನ, ಜೀವನೋಪಾಯವಿಲ್ಲದ ಅಥವಾ ಮೂರ್ಖನಿಗೆ ಕನ್ಯಾದಾನ ಶ್ಲಾಘನೀಯವಲ್ಲ.

Verse 8

मूढाय च विरक्ताय आत्मसंभाविताय च । आतुराय प्रमत्ताय कन्यादानं न कारयेत्

ಮೂಢನಿಗೆ, ವೈರಾಗ್ಯವಂತನಿಗೆ, ಆತ್ಮಗರ್ವಿತನಿಗೆ, ರೋಗಪೀಡಿತನಿಗೆ, ಪ್ರಮತ್ತನಿಗೆ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 9

तस्मान्मया विचार्यैव भवद्भिरृषिसत्तमाः । प्रदातव्या महेशाय एतन्मे व्रतमुत्तमम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಋಷಿಸತ್ತಮರೇ, ನಾನು ವಿಚಾರಿಸಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ—ಈ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಮಹೇಶನಿಗೇ ನೀಡಬೇಕು; ಇದೇ ನನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ರತ.

Verse 10

तच्छ्रुत्वा गिरिराजस्य वचनं ते महर्षयः । एकपद्येन ऊचुस्ते प्रहस्य च हिमालयम्

ಗಿರಿರಾಜನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹಿಮಾಲಯನತ್ತ ನಗೆಸುತ್ತ, ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.

Verse 11

यया कृतं तपस्तीव्रं यया चाराधितः शिवः । तपसा तेन संतुष्टः प्रसन्नोद्य सदाशिवः

ಅವಳು ಮಾಡಿದ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಶಿವನ ಆರಾಧನೆಯಿಂದಲೂ, ಆ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಸದಾಶಿವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ಇಂದು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 12

अस्यास्तस्य च भोः शैल न जानासि च किंचन । महिमानं परं चैव तस्मादेनां प्रयच्छ वै

ಓ ಶೈಲಾ! ಅವಳ ಪರಮ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಶಿವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸು।

Verse 13

शिवाय गिरिजामेनां कुरुष्य वचनं हि नः । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषामृषीणां भावितात्मनाम्

ಈ ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ಶಿವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸು—ನಮ್ಮ ವಚನವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸು. ಆ ಭಾವಿತಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ…

Verse 14

उवाच त्वरया युक्तः पर्वतान्पर्वतेश्वरः । हे मेरो हे निषधकिं गन्धमादन मन्दर । मैनाक क्रियतामद्य शंसध्वं च यथातथम्

ಆಗ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಪರ್ವತೇಶ್ವರನು ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಮೇರು, ಓ ನಿಷಧ, ಓ ಗಂಧಮಾದನ, ಓ ಮಂದರ, ಓ ಮೈನಾಕ! ಇಂದುಲೇ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ; ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿರಿ।”

Verse 15

मेना तदा उवाचेदं वाक्यं वाक्यविशारदा । अधुना किं विमशन कृतं कार्यं तदैव हि

ಆಗ ವಾಕ್ಯವಿಶಾರದೆಯಾದ ಮೇನಾ ಹೇಳಿದಳು—“ಇಗ ವಿಚಾರವೇನು? ಅಗತ್ಯ ಕಾರ್ಯವು ಆಗಲೇ ನೆರವೇರಿತ್ತು.”

Verse 16

उत्पन्नेयं महाभागा देवकार्यार्थमेव च । प्रदातव्या शिवायेति शिवस्यार्थेऽवतारिता

ಈ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ದೇವಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಜನ್ಮಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಇವಳನ್ನು ಶಿವನಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—ಶಿವಾರ್ಥವೇ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 17

अनयाराधितो रुद्रो रुद्रेण परिभाविता । इयं महाभागा शिवाय प्रतिदीयताम्

ಇವಳು ರುದ್ರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ, ರುದ್ರನಿಂದ ಪವಿತ್ರಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ; ಈ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಶಿವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿರಿ।

Verse 18

निमित्तमात्रं च कृतं तया वै शिवपूजने । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्यामेनायाः परिभाषितम्

ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಮಿತ್ತಮಾತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ; ಮೇನಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 19

परितुष्टो हिमाद्रिश्च वाक्यं चेदमुवाच ह । ऋषीन्प्रति निरीक्षंस्तां कन्येयं मम संप्रति

ಹಿಮಾದ್ರಿ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಋಷಿಗಳತ್ತ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರು—“ಈ ಕನ್ಯೆ ಈಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಪುತ್ರಿ.”

Verse 20

ततः समानीय सुलोचनां तां श्यामां नितंबार्षितमेखलां शुभाम् । वैडूर्यमुक्तावलयान्दधानां भास्वत्प्रभां चांद्रमसीं व रेखम्

ನಂತರ ಅವನು ಆ ಶುಭ ಮೃಗನಯನಿಯಾದ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು—ನಿತಂಬಗಳ ಮೇಲೆ ಸುಂದರ ಮೇಖಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳನ್ನು—ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದನು; ವೈಡೂರ್ಯಮಣಿ ಹಾಗೂ ಮುತ್ತಿನ ಬಳೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯ ರೇಖೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 21

लावण्यामृतवापिकां सुवदनां गौरीं सुवासां शुभां दृष्ट्वा ते ह्यृषयोऽपि मोहमगन्भ्रांतास्तदा संभ्रमात् । नोचुः किंचना वाक्यमेव सुधियो ह्यासन्प्रमत्ता इव स्तब्धाः कान्तिमतीमतीव रुचिरां त्रैलोक्यनाथप्रियाम्

ಲಾವಣ್ಯಾಮೃತವಾಪಿಯಂತೆ, ಸುಮುಖಿ, ಸುವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ಶುಭಮಯಿ ಗೌರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಋಷಿಗಳೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡವರಂತೆ ಆದರು. ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದರೂ ಅವರು ಒಂದೂ ಮಾತು ಆಡಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತರಾದವರಂತೆ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತು, ತ್ರಿಲೋಕನಾಥಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಪರಮ ಕಾಂತಿಮತಿ, ಅತ್ಯಂತ ರುಚಿರ ದೇವಿಯನ್ನು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ನೋಟವಿಟ್ಟರು।

Verse 22

एवं तदा ते ह्यृषयोऽपि मोहिता रूपेण तस्याः किमुताथ देवताः । तथैव सर्वे च निरीक्ष्य तन्वीं सतीं गिरिन्द्रस्य सुतां शिवप्रियाम्

ಹೀಗೆ ಆಕೆಯ ರೂಪದಿಂದ ಋಷಿಗಳೇ ಮೋಹಿತರಾದರೆ, ದೇವತೆಗಳ ಮಾತೇನು! ಗಿರೀಂದ್ರನ ಪುತ್ರಿ, ಶಿವಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಆ ಸೊಗಸಾದ ಸತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರ ಮನವೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಆಕರ್ಷಿತವಾಯಿತು।

Verse 23

ततः पुनश्चैत्य शिवं शिवप्रियाः शशंसुरस्मा ऋषयस्तदानीम्

ನಂತರ ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಿವಪ್ರಿಯರಾದ ಆ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 24

ऋषय ऊचुः । भूषिता हि गिरीन्द्रेण स्वसुता नास्ति संशयः । उद्वोढुं गच्छ देवेश देवैश्च परिवारितः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಗಿರೀಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇ ದೇವೇಶ! ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹಿಸಲು ಹೋಗು.”

Verse 25

गच्छ शीघ्रं महादेव पार्वतीमात्मजन्मने । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां प्रहस्येदमुवाच ह

“ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪಾರ್ವತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು—ಅವಳು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಜನ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಯತ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿ.” ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ನಗುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 26

विवाहो हि महाभागा न दृष्टो न श्रुतोऽपि वा । मया पुरा च ऋषयः कथ्यतां च विशेषतः

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಋಷಿಗಳೇ, ಇಂತಹ ವಿವಾಹವು ಎಂದಿಗೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ, ಕೇಳಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನಿಗಳೇ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿರಿ.

Verse 27

तदोचुरृषयः सर्वे प्रहसंतः सदाशिवम् । विष्णुमाह्वय वै देव ब्रह्मणं च शतक्रतुम्

ಆಗ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ನಗುತ್ತಾ ಸದಾಶಿವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನೂ ಕರೆಯು.”

Verse 28

तथा ऋषिगणांश्चैव यक्षगन्धर्वपन्नगान् । सिद्धविद्याधरांश्चैव किंनरांश्चाप्सरोगणान्

“ಅದೇ ರೀತಿ ಋಷಿಗಣಗಳನ್ನು, ಯಕ್ಷರನ್ನು, ಗಂಧರ್ವರನ್ನು, ಪನ್ನಗಗಳನ್ನು (ನಾಗಗಳನ್ನು); ಹಾಗೆಯೇ ಸಿದ್ಧರನ್ನು, ವಿದ್ಯಾಧರರನ್ನು, ಕಿನ್ನರರನ್ನು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಆಹ್ವಾನಿಸಿರಿ.”

Verse 29

एतांश्चान्यांश्च सुबहूनानयस्वेति सत्वरम् । तदाकर्ण्य ऋषिप्रोक्तं वाक्यं वाक्यविशारदः

“ಇವರನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕವರನ್ನೂ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕರೆತರು.” ಋಷಿಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯವಿರುವ ಆ ವಕ್ತಾ ಅದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 30

उवाच नारदं देवो विष्णुमानय सत्वरम् । ब्रह्माणं च महेन्द्रं च अन्यांश्चैव समानय

ದೇವನು ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕರೆತರು; ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಮಹೇಂದ್ರನನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರನ್ನೂ ಕೂಡ ಕರೆತರು.”

Verse 31

शंभोर्वचनमादाय शिरसा लोकपावनः । जगाम त्वरितो भूत्वा वैकुण्ठं विष्णुवल्लभः

ಶಂಭುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಶಿರಸಾ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಲೋಕಪಾವನನಾದ ವಿಷ್ಣುಪ್ರಿಯ ನಾರದನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 32

ददर्श देवं परमासने स्थितं श्रिया च देव्या परिसेव्यमानम् । चतुर्भुजं देववरं महाप्रभं नीलोत्पलश्यामतनुं वरेण्यम्

ಅವನು ಪರಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ದೇವನನ್ನು ಕಂಡನು; ದೇವೀ ಶ್ರೀ ಅವನನ್ನು ಪರಿಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು—ಚತುರ್ಭುಜ, ದೇವವರ, ಮಹಾಪ್ರಭ, ನೀಲೋತ್ಪಲದಂತೆ ಶ್ಯಾಮತನು, ಆರಾಧ್ಯ.

Verse 33

महार्हरत्नावृतचारुकुण्डलं महाकिरीटोत्तमरत्नभास्वतम् । सुवैजयंत्या वनमालया वृतं स नारदस्तं भुवनैकसुन्दरम्

ನಾರದನು ಆ ಭುವನೈಕಸುಂದರನನ್ನು ಕಂಡನು—ಮಹಾರ್ಹ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಸುಂದರ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತ, ಉತ್ತಮ ರತ್ನಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಹಾಕಿರೀಟದಿಂದ ಶೋಭಿತ, ವೈಜಯಂತೀ ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಆವೃತ.

Verse 34

उवाच नारदोऽभ्येत्य शंभोर्वाक्यमथादरात् । ब्रह्मवीणां वाद्यवीणां वाद्यमानः सर्वज्ञ ऋषिसत्तमः

ಆಗ ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆದ ನಾರದನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ಆದರದಿಂದ ಶಂಭುವಿನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೇಳಿದನು—ಬ್ರಹ್ಮವೀಣೆಯೆಂಬ ದಿವ್ಯ ವಾದ್ಯವೀಣೆಯನ್ನು ವಾದಿಸುತ್ತಾ.

Verse 35

एह्येहि त्वं महाविष्णो महादेवं त्वरान्वितः । उद्वाहनार्थं शंभोश्च त्वमेकः कार्यसाधकः

“ಬಾ, ಬಾ, ಓ ಮಹಾವಿಷ್ಣು! ತ್ವರೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಹಾದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು. ಶಂಭುವಿನ ವಿವಾಹಾರ್ಥ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲವನು ನೀ ಒಬ್ಬನೇ.”

Verse 36

प्रहस्य भगवान्प्राह नारदं प्रति वै तदा । कथमुद्वहने बुद्धिरुत्पन्ना तस्य शूलिनः । विज्ञातार्थोऽपि भगवान्नारदं परिपृष्टवान्

ಸ್ಮಿತಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ಆಗ ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಆ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನಿಗೆ ವಿವಾಹಬುದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಉದಯವಾಯಿತು?” ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಭಗವಾನ್ ನಾರದನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು।

Verse 37

नारद उवाच । तपसा महता रुद्रः पार्वत्या परितोषितः । स्वयमेवागतस्तत्र यत्रास्ते गिरिजा सती

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು— ಮಹಾ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾರ್ವತಿ ರುದ್ರನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದಳು. ಸತಿ ಗಿರಿಜಾ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವರು ಸ್ವಯಂ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 38

दासोऽहमवदच्छंभुः पार्वत्या परितोषितः । पार्वतीं च समभ्यर्थ्य वरयस्व च भामिनि

ಪಾರ್ವತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಶಂಭು “ನಾನು ನಿನ್ನ ದಾಸನು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಬಳಿಕ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ಬೇಡಿ— “ಓ ಕಾಂತಿಮತಿ, ನನ್ನನ್ನು ವರನಾಗಿ ವರಿಸು” ಎಂದರು।

Verse 39

त्वरितेनावदच्छंभुस्त्वामाह्वयति संप्रति । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्दनः । नारदेन समायुक्तः पार्षदैः परिवारितः

ದೂತನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು— “ಶಂಭು ಈಗಲೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾನೆ.” ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ನಾರದನೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಪಾರ್ಷದರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ ಹೊರಟನು।

Verse 40

सुपर्णमारुह्य तदा महात्मा योगीश्वराणां प्रभुरच्युतो महान् । ययौ तदाऽकाशपथा हरिः स्वयं सनारदो देववरैः समेतः

ಆಗ ಮಹಾತ್ಮನಾದ, ಯೋಗೀಶ್ವರರ ಪ್ರಭುವಾದ ಮಹಾ ಅಚ್ಯುತನು ಸುಪರ್ಣ (ಗರುಡ)ನ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಣ ಮಾಡಿದನು. ಹರಿ ಸ್ವಯಂ ನಾರದನೊಂದಿಗೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಿಂದ ತೆರಳಿದನು।

Verse 41

तं दृष्ट्वा त्वरितं देवो योगिध्येयांघ्रिपंकजः । अभ्युत्थाय मुदा युक्तः परिष्वज्य च शार्ङ्गिणम्

ಅವನನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಿರುವ ದೇವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಶಾರ್ಙ್ಗಿಣ (ವಿಷ್ಣು)ನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು।

Verse 42

तदा हरिहरौ देवावैकपद्येन तिष्ठतः । ऊचुतुः स्म तदान्योन्यं क्षेमं कुशलमेव च

ಆಗ ಹರಿ ಮತ್ತು ಹರ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳು ಏಕಭಾವದಿಂದ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿಂತು, ಪರಸ್ಪರ ಕ್ಷೇಮ-ಕುಶಲ ಮತ್ತು ಮಂಗಳವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರು।

Verse 43

ईश्वर उवाच । गिरिजातपसा विष्णो जितोऽहं नात्र संशयः । पाणिग्रहार्थमेवाद्य गंतुकामो हिमालयम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿಷ್ಣು! ಗಿರಿಜೆಯ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಅವಳ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ (ವಿವಾಹ)ಾರ್ಥ ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 44

यथार्थेन च भो विष्णो कथयामि तवाग्रतः । यदा दक्षेण भो विष्णो प्रदत्ता च पुरा सती

ಓ ವಿಷ್ಣು! ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನಾನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಹಿಂದೆ ದಕ್ಷನು ಸತಿಯನ್ನು (ವಿವಾಹಾರ್ಥ) ನೀಡಿದಾಗ…

Verse 45

न च संकल्पविधिना मया पाणिग्रहः कृतः । अधुनैव मया कार्यं कर्मविस्तारणं बहु

ಮತ್ತು ನಾನು ಸಂಕಲ್ಪವಿಧಿಯಂತೆ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ (ವಿವಾಹಕರ್ಮ) ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನನಗೆ ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ।

Verse 46

यत्कार्यं तन्न जानामि सर्वं पाणिग्रहोचितम् । शंभोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः

(ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು:) “ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ-ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.” ಶಂಭುವಿನ ವಚನ ಕೇಳಿ ಮಧುಸೂದನ (ವಿಷ್ಣು) ನಗಿದರು.

Verse 47

यावद्वक्तुं समारेभे तावद्ब्रह्मा समागतः । इंद्रेण सह सर्वैश्च लोकपालैस्त्वरान्वितः

(ವಿಷ್ಣು) ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಬೇಕೆಂದಾಗಲೇ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಆಗಮಿಸಿದರು—ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಪಾಲಕರೊಡನೆ—ತ್ವರಿತವಾಗಿ.

Verse 48

तथैव देवासुरयक्षदानवा नागाः पतंगाप्सरसो महर्षयः । समेत्य सर्वे परिवक्तुमीशमूचुस्तदानीं शिरसा प्रणम्य

ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಯಕ್ಷರು, ದಾನವರು, ನಾಗರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಅಪ್ಸರಸರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದರು. ಆಗ ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಈಶ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 49

गच्छगच्छ महादेव अस्माभिः सहितः प्रभो । ततो विष्णुरुवाचेदं प्रस्तावसदृशंवचः

“ಬನ್ನಿ, ಬನ್ನಿ, ಮಹಾದೇವಾ! ಪ್ರಭೋ, ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬನ್ನಿ.” ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ಸಂದರ್ಭೋಚಿತವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 50

गृह्योक्तविधिना शंभो कर्म कर्तुमिहार्हसि

“ಹೇ ಶಂಭೋ, ಗೃಹ್ಯ-ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಕರ್ಮ (ಸಂಸ್ಕಾರ)ವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತ.”

Verse 51

नांदीमुखं मण्डपस्थापनं च तथा चैतत्कुरु धर्मेण युक्तम् । महानदीसंगमं वर्जयित्वा कुर्वंति केचिद्वेदमनीषिणश्च

ನಾಂದೀಮುಖ ಕರ್ಮವನ್ನೂ ಮಂಟಪಸ್ಥಾಪನವನ್ನೂ ಧರ್ಮಯುಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಕೆಲವರು ವೇದಪಾಂಡಿತ್ಯವಿದ್ದರೂ ಮಹಾನದಿಗಳ ಸಂಗಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಈ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 52

मण्डपस्थापनं चैव क्रियतां ह्यधुना विभो । तथोक्तो विष्णुना शंभुश्चकारात्महिताय वै

“ಓ ವಿಭೋ, ಈಗಲೇ ಮಂಟಪಸ್ಥಾಪನ ಮಾಡಲಿ.” ಎಂದು ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದಾಗ, ಶಂಭುವು ತನ್ನ ಆತ್ಮಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 53

ब्रह्मादिभिः कृतं तेन सर्वमभ्युदयोचितम् । ग्रहाणां पूजनं चक्रे कश्यपो ब्रह्मणा युतः

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಅಭ್ಯುದಯ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಸಿದ್ಧಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಕಶ್ಯಪನು ಗ್ರಹದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 54

तथात्रिश्च वशिष्ठश्च गौतमोथ गुरुर्भृगुः । कण्वो बृहस्पतिः शक्तिर्जमदग्निः पराशरः

ಅದೇ ರೀತಿ ಅತ್ರಿ, ವಸಿಷ್ಠ, ಗೌತಮ ಮತ್ತು ಪೂಜ್ಯ ಭೃಗು; ಹಾಗೆಯೇ ಕಣ್ವ, ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಶಕ್ತಿ, ಜಮದಗ್ನಿ, ಪರಾಶರರೂ ಬಂದರು.

Verse 55

मार्कंडेयः शिलावाकः शून्यपालोऽक्षतश्रमः । अगस्त्यश्च्यवनो गर्गः शिलादोऽथ महामुनिः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ, ಶಿಲಾವಾಕ, ಶೂನ್ಯಪಾಲ, ಅಕ್ಷತಶ್ರಮ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಗಸ್ತ್ಯ, ಚ್ಯವನ, ಗರ್ಗ ಮತ್ತು ಮಹಾಮುನಿ ಶಿಲಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.

Verse 56

एते चान्ये च बहवो ह्यागताः शिवसन्निधौ । ब्रह्मणा नोदितास्तत्र चक्रुस्ते विधिवत्क्रियाम्

ಇವರೂ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳು ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಅವರು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 57

वेदोक्तविधिना सर्वे वेदवेदांगपारगाः । चक्रू रक्षां महेशस्य कृतकौतुकमंगलाम्

ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ವೇದೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನ ರಕ್ಷಾಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಕೌತುಕಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಾಶೀರ್ವಾದಗಳೊಡನೆ.

Verse 58

ऋग्यजुःसामसहितैः सूक्तैर्नानाविधैस्तथा । मंगलानि च भूरीणि ऋषयस्तत्त्ववेदिनः

ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದ ಋಷಿಗಳು ಋಗ್-ಯಜುಃ-ಸಾಮಗಳೊಡನೆ ನಾನಾವಿಧ ಸೂಕ್ತಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ಅಪಾರ ಮಂಗಳಾಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದರು.

Verse 59

अभ्यंजनादिकं सर्वं चक्रुस्तस्य परात्मनः । ख्यातः कपर्द्दस्तस्यैव शिवस्य परमात्मनः

ಅವರು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಅಭ್ಯಂಜನಾದಿ ಎಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಅದರಿಂದಲೇ ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನು ‘ಕಪರ್ದ’ (ಜಟಾಧಾರಿ) ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದನು.

Verse 60

अनेकैर्मौक्तिकैर्युक्ता मुण्डमालाऽभवत्तदा । ये सर्पा ह्यंगभूताश्च ते सर्वे तत्क्षणादिव । बभूवुर्मडनान्येव जातरूपमयानि च

ಆಗ ಮುಂಡಮಾಲೆ ಅನೇಕ ಮುತ್ತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಯಿತು. ಅವನ ಅಂಗಭೂಷಣಗಳಾಗಿದ್ದ ಸರ್ಪಗಳೂ ಕೂಡ ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಆಭರಣಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾದವು.

Verse 61

सर्वभूषणसंपन्नो देवदेवो महेश्वरः । ययौ देवैः परिवृतः शैलराजपुरं प्रति

ಸರ್ವಾಭರಣಸಂಪನ್ನನಾದ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪರಿವೃತನಾಗಿ, ಶೈಲರಾಜನ ಪುರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 62

चंडिका वरभगिनी तदा जाता भयावहा । प्रेतासना गता चण्डी सर्पाभरणभूषिता

ಆಗ ವರಪ್ರದಾಯಿನಿ ಭಗಿನಿಯಾದ ಚಂಡಿಕಾ ಭಯಂಕರಳಾಗಿ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು. ಪ್ರೇತಾಸನದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾದ ಆ ಚಂಡೀ ಸರ್ಪಾಭರಣಗಳಿಂದ ಭೂಷಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 63

हैमं कलशमादाय पूर्णं मूर्ध्ना महाप्रभा । परिवारैर्महाचंडी दीप्तास्या ह्युग्रलोचना

ಮಹಾಪ್ರಭೆಯಾದ ಮಹಾಚಂಡೀ ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ತುಂಬಿದ ಹೈಮ ಕಲಶವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು. ಪರಿವಾರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಅವಳು, ದೀಪ್ತಮುಖಿ ಉಗ್ರಲೋಚನೆಯಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದಳು।

Verse 64

तत्र भूतान्यनेकानि विरूपाणि सहस्रशः । तैः समेताग्रतश्चंडी जगाम विकृतानना

ಅಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಶಃ ಅನೇಕ ವಿರೂಪ ಭೂತಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಕೃತಮುಖಿಯಾದ ಚಂಡೀ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 65

तस्याः सर्वे पृष्ठतश्च गणाः परमदारुणाः । कोट्येकादशसंख्याका रौद्रा रुद्र प्रियाश्च ये

ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಪರಮ ದಾರುಣರಾದ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳು ಬಂದವು—ರೌದ್ರಸ್ವರೂಪಿಗಳು, ರುದ್ರಪ್ರಿಯರು—ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹನ್ನೊಂದು ಕೋಟಿ ಆಗಿತ್ತು।

Verse 66

तदा डमरुनिर्घोषव्याप्तमासीज्जगत्त्रयम् । भेरीभांकारशब्देन शंखानां निनदेन च

ಆಗ ಡಮರುನ ಘೋರ ನಿನಾದ, ಭೇರಿಗಳ ಗಂಭೀರ ಭಾಂಕಾರ ಮತ್ತು ಶಂಖಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 67

तथा दुंदुभिनिर्घोषैः शब्दः कोलाहलोऽभवत् । गणानां पृष्ठतो भूत्वा सर्वे देवाः समुत्सुकाः । अन्वयुः सर्वसिद्धाश्च लोकपालैः समन्विताः

ದುಂದುಭಿಗಳ ಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ಧ್ವನಿ ಮಹಾ ಕೋಲಾಹಲವಾಯಿತು। ಗಣಗಳ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಎಲ್ಲ ಉತ್ಸುಕ ದೇವರುಗಳು ಮುಂದುವರಿದರು; ಲೋಕಪಾಲರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧರೂ ಅನುಸರಿಸಿದರು।

Verse 68

मध्ये व्रजन्महेंद्रोऽथ ऐरावतमुपास्थितः । शुभ्रेणो च्छ्रियमाणेन छत्रेण परमेण हि

ಆ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಐರಾವತದೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದನು; ಪರಮ ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದ ಛತ್ರದ ನೆರಳು ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು।

Verse 69

चामरैर्वीज्यमानोऽसौ सुरैर्बहुभिरावृतः । तदा तु व्रजमानास्त ऋषयो बहवो ह्यमी

ಅವನು ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವೀಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅನೇಕ ದೇವರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಮುಂದುವರಿದನು। ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳೂ ಸಹ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 70

भरद्वाजादयो विप्राः शिवस्योद्वहनं प्रति । शाकिन्यो यातुधानाश्च वेताला ब्रह्मराक्षसाः

ಭರದ್ವಾಜಾದಿ ವಿಪ್ರರು ಶಿವನ ಉದ್ವಹನ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸೇವಾಭಾವದಿಂದ ಅನುಸರಿಸಿದರು। ಅವರೊಂದಿಗೆ ಶಾಕಿನಿಯರು, ಯಾತುಧಾನರು, ವೇತಾಳರು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸರರೂ ಬಂದರು।

Verse 71

भूतप्रेतपिशाचाश्च तथान्ये प्रमथादयः । पृच्छमानास्तदा चंडीं पृष्ठतोऽन्वगमंस्तदा

ಭೂತ, ಪ್ರೇತ, ಪಿಶಾಚ ಹಾಗೂ ಇತರ ಪ್ರಮಥಾದಿಗಳು ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಚಂಡಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಅನುಸರಿಸಿದರು।

Verse 72

क्व गता साऽधुना चंडी धावमानास्तदा भृशम् । प्राप्ता गता व्रजंतीं तां प्रणिपत्य महाप्रभाम्

“ಈಗ ಚಂಡಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳು?” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಅವರು ಅತಿವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ, ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ತಲುಪಿ ಆ ಮಹಾಪ್ರಭೆಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು।

Verse 73

अथ प्रोचुस्तदा सर्वे चंडीं भैरवसंयुताम् । विनास्माभिः कुतो यासि वद चंडि यथा तथा

ನಂತರ ಭೈರವಸಹಿತ ಚಂಡಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದರು—“ನಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯೆ? ಓ ಚಂಡಿ, ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳು।”

Verse 74

प्रहस्योवाच सा चंडी भूतानां तत्र श्रृण्वताम् । शंभोरुद्वहनार्थाय प्रेतारूढा व्रजाम्यहम्

ಆಗ ಚಂಡಿ ನಗುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಭೂತಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಶಂಭುವಿನ ಉದ್ವಹನಕಾರ್ಯಾರ್ಥ ನಾನು ಪ್ರೇತಾರೂಢಳಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ।”

Verse 75

हैमं कलशमादाय शिरसा बिभ्रती स्वयम् । करवालीस्वरूपेण चंडी जाता ततः स्वयम्

ಚಿನ್ನದ ಕಲಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದ ಚಂಡಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ವಯಂ ಕರವಾಳೀ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದಳು।

Verse 76

भूतैः परिवृता सर्वैः सर्वेषामग्रतोऽव्रजत् । गणास्तामनुजग्मुस्ते गणानां पृष्ठतः सुराः

ಸರ್ವ ಭೂತಗಳಿಂದ ಪರಿವೃತಳಾಗಿ ಅವಳು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಸಾಗಿದಳು. ಅವಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಗಣರು ನಡೆದರು; ಗಣರ ಹಿಂದೆ ದೇವರುಗಳು ಬಂದರು.

Verse 77

इंद्रादयो लोकपाला ऋषयस्तेऽग्रपृष्ठतः । ऋषीणां पृष्ठतो भूत्वा पार्षदाश्च महाप्रभाः

ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕಪಾಲಕರು ಹಾಗೂ ಋಷಿಗಳು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲೂ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲೂ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಋಷಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಹಾಪ್ರಭಾವಂತ ಪಾರ್ಷದರು ಬಂದರು.

Verse 78

विष्णोरमितभावज्ञा मुकुंदाच्च मनोरमाः । सर्वे पयोदसंकाशाः स्रग्विणो वनमालिनः । श्रीवत्सांकधराः सर्वे पीतवासोन्विताश्च ते

ಅವರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಮಿತ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಅರಿತವರು, ಮುಕುಂದನಂತೆ ಮನೋಹರರು. ಎಲ್ಲರೂ ಮೇಘವರ್ಣರು, ಮಾಲಾಧಾರಿಗಳು, ವನಮಾಲಾಭೂಷಿತರು; ಎಲ್ಲರ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು.

Verse 79

चतुर्भुजाः कुंडलिनः किरीटकटकांगदैः । हारनूपुरसूत्रैश्च कटिसूत्राङ्गुलीयकैः । शोभिताः सर्व एवैते महापुरुषलक्षणाः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಚತುರ್ಭುಜರು, ಕುಂಡಲಧಾರಿಗಳು; ಕಿರೀಟ, ಕಟಕ, ಅಂಗದ, ಹಾರ, ನೂಪುರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಟಿಸೂತ್ರ ಮತ್ತು ಅಂಗುಳೀಯಕಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಪುರುಷಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನರು.

Verse 80

तेषां मध्ये गतो विष्णुः श्रियोपेतः सुरारिहा

ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಸಹಿತನಾದ ವಿಷ್ಣು ಸಾಗಿದನು—ದೇವಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು.

Verse 81

बभौ त्रिलोकीकृतविश्वमंगलो महानुभावैर्हृदि कृत्य धिष्ठितः । शिवेन साकं परमार्थदस्तदा हरिः परात्मा जगदेकबंधुः

ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಹರಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಏಕೈಕ ಬಂಧು, ತ್ರಿಲೋಕಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವಮಂಗಳಮಯಗೊಳಿಸಿ ಮಹಾತ್ಮರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ನಂತರ ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಪರಮಾರ್ಥ—ಪರಮ ಸತ್ಯ—ವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 82

स तार्क्ष्यपुत्रोपरि संस्थितो महांल्लक्ष्म्या समेतो भुवनैकभर्ता । स चामरैर्वीज्यमानो मुनींद्रैः सर्वैः समेतो हरिरीश्वरो महान्

ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಪುತ್ರನಾದ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ, ಭುವನಗಳ ಏಕೈಕ ಭರ್ತನಾದ ಮಹಾ ಹರಿ-ಈಶ್ವರನು. ಸಮಸ್ತ ಮುನೀಂದ್ರರು ಸುತ್ತುವರಿದಾಗ, ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವೀಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 83

तथा विरिंचिर्निजवाहनस्थो वेदैः समेतः सह षड्भिरंगैः । तथागमैः सेतिहासैः पुराणैः स संवृतो हेमगर्भो बभूव

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿರಿಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ತನ್ನ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಷಡಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಮಗಳು, ಇತಿಹಾಸಗಳು, ಪುರಾಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರकटನಾದನು—ಆ ಹಿಮಗರ್ಭ, ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಕಟನೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನು.

Verse 84

वेधोहरिभ्यां च तदा सुरेद्रैः समावृतश्चर्षिभिः संपरीतः । वृषारूढो वृषकेतुर्दुरापोयोगीश्वरैरपि सर्वैरगम्यः

ಆಗ ವೇಧಸ್ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ಹರಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಸುರೇಂದ್ರರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಋಷಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ—ವೃಷಾರೂಢ, ವೃಷಕೇತು ಪ್ರಭು ಪ್ರकटನಾದನು; ಅವನು ದುರ್ಲಭ, ಸಮಸ್ತ ಯೋಗೀಶ್ವರರಿಗೂ ಅಗಮ್ಯನು.

Verse 85

शुद्धस्फटिकसंकाशं वृषभं धर्मवत्सलम् । समेतो मातृभिश्चैव गोभिश्च कृतलक्षणम्

ಶುದ್ಧ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಧರ್ಮವತ್ಸಲನಾದ ಆ ವೃಷಭನು ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ನಿಂತನು; ಮಾತೃಗಣಗಳೂ ಪವಿತ್ರ ಗೋವುಗಳೂ ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದು ಅವನು ಶೋಭಿಸಿದನು.

Verse 86

एभिस्समेतोऽसुरदानवैः सह ययौ महेशो विबुदैरलंकृतः । हिमालयं गिरिवर्यं तदानीं पाणिग्रहार्थं प्रमदोत्तमायाः

ಇವರೊಡನೆ, ಅಸುರ-ದಾನವರ ಸಹಿತವೂ, ದೇವರಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ ಮಹೇಶನು ಆಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತ ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು—ಉತ್ತಮ ಕನ್ಯೆಯ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣಾರ್ಥವಾಗಿ।