Adhyaya 19

Verse 1

लोमश उवाच । एवं संबोधितो दैत्यो गुरुणा भार्गवेण हि । उवाच प्रहसन्वाक्यं मेघगंभीरया गिरा

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದನು—ಗುರು ಭಾರ್ಗವನು ಹೀಗೆ ಸಂಬೋಧಿಸಿದಾಗ, ಆ ದೈತ್ಯನು ನಗುತ್ತಾ, ಮೇಘಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 2

त्वयोक्तोहं हितार्थाय यैर्वाक्यैश्चालितोऽस्म्यहम् । तव वाक्यं मम प्रीत्यै हितमप्यहितं भवेत्

ನೀನು ನನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದೆ; ನಿನ್ನ ವಚನಗಳಿಂದ ನಾನು ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಿತನಾದೆ. ಆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ನಿನ್ನ ಉಪದೇಶ—ಹಿತವಾದರೂ—ಅಹಿತವಾಗಬಹುದು.

Verse 3

दास्यामि भिक्षितं चास्मै विष्मवे बटुरूपिणे । पात्रीभूतो ह्ययं विष्णुः सर्वकर्मफलेश्वरः

ಬಟುರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಈ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾನು ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡುವೆನು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ವಿಷ್ಣುವೇ ಪಾತ್ರಭೂತನು; ಸಮಸ್ತ ಕರ್ಮಫಲಗಳ ಈಶ್ವರನು ಅವನೇ.

Verse 4

येषां हृदि स्थितो विष्णुस्ते वै पात्रतमा ध्रुवम् । यस्य नाम्ना सर्वमिदं पवित्रमिव चोच्यते

ಯಾರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ನೆಲೆಸಿರುವನೋ, ಅವರೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪಾತ್ರರು. ಯಾರ ನಾಮದಿಂದ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 5

येन वेदाश्च यज्ञाश्च मंत्रतंत्रादयो ह्यमी । सर्वे संपूर्णतां यांति सोऽयं विश्वेश्वरो हरिः

ಯಾರಿಂದ ವೇದಗಳೂ ಯಜ್ಞಗಳೂ ಹಾಗೂ ಮಂತ್ರ‑ತಂತ್ರಾದಿ ವಿಧಿಗಳೂ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೋ—ಅವನೇ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಹರಿ.

Verse 6

आगतः कृपया मेद्य सर्वात्मा हरिरीश्वरः । उद्धर्तुं मां न संदेह एतज्जानीहि तत्त्वतः

ಇಂದು ಕೃಪೆಯಿಂದ ಸರ್ವಾತ್ಮನಾದ ಈಶ್ವರ ಹರಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ—ಸಂದೇಹ ಬೇಡ; ಇದನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ತಿಳಿ.

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चुकोप च रुषान्वितः । भार्गवः शप्तुमारेभे दैत्येंद्रं धर्म्मवत्सलम्

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಾರ್ಗವನು ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದುಕೊಂಡು, ಧರ್ಮವತ್ಸಲನಾದ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 8

मम वाक्यमतिक्रम्य दातुमिच्छस्यरिंदम । विगुणो भव रे मंद तस्मात्त्वं निःश्रिको भव

ಓ ಅರಿಂದಮ! ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿ ನೀ ದಾನ ಕೊಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಮಂದಬುದ್ಧಿ, ನೀ ಪುಣ್ಯಹೀನನಾಗು; ‘ನಿಃಶ್ರೀಕ’—ಶ್ರೀ‑ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದವನಾಗು.

Verse 9

एवं शशाप च तदा परमार्थविज्ञं शिष्यं महात्मानमगाधबोधम् । स वै जगामाथ महाकविस्त्वरात्स्वमाश्रमं धर्म्मविदां वरिष्ठः

ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮುನಿಯು ಪರಮಾರ್ಥವಿಜ್ಞನಾದ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ, ಅಗಾಧಬೋಧನಾದ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದನು. ನಂತರ ಧರ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಹಾಕವಿ ಭಾರ್ಗವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 10

गते तु भार्गवे तस्मिन्बलिर्विरोचनात्मजः । वामनं चार्चयित्वा स महीं दातुं प्रचक्रमे

ಆ ವೇಳೆ ಭಾರ್ಗವ (ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯ) ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ವಿರೋಚನನ ಪುತ್ರನಾದ ಬಲಿಯು ವಾಮನ ಭಗವಂತನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ ಭೂಮಿದಾನ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 11

विंध्यावलिः समागत्य बलेरर्द्धांगशोभिता । अवनिज्य बटोः पादौ प्रददौ विष्णवे महीम्

ಬಲಿಯ ಅರ್ಧಾಂಗಿಯಾಗಿ ಶೋಭಿಸಿದ ವಿಂಧ್ಯಾವಳಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು, ಬಟುವಿನ (ವಾಮನನ) ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 12

संकल्पपूर्वेण तदा विधिना विधिकोविदः । संकल्पेनैव महता ववृधे भगवानजः

ಆಗ ವಿಧಿಕೋವಿದನು ಸಂಕಲ್ಪಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಆ ಮಹಾಸಂಕಲ್ಪಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅಜ (ಅಜನ್ಮ) ಭಗವಂತನು ವಿಸ್ತರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 13

यदैकेन मही व्याप्ता विष्णुना प्रभविष्णुना । सर्वे स्वर्गा द्वितीयेन व्याप्तास्तेन महात्मना

ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುವಾದ ವಿಷ್ಣು ಒಬ್ಬೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಎರಡನೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಗಳನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದನು।

Verse 14

सत्यलोकगतो विष्णोश्चरणः परमेष्ठिना । कमण्डलुगतेनैव अंभसा चावनेनिजे

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚರಣವು ಸತ್ಯಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿತು; ಆಗ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಕಮಂಡಲುವಿನ ಜಲದಿಂದ ಆ ಚರಣವನ್ನು ತೊಳೆದನು।

Verse 15

तत्पादसंपर्कजलाच्च जाता भागीरथी सर्वसुमंगला च । यया त्रिलोकी च कृता पवित्रा यया च सर्वे सगराः समुद्धृताः । यया कपर्दः परिपूरितो वै शंभोस्तदानीं च भगीरथेन

ಅವನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶಿತ ಜಲದಿಂದ ಭಾಗೀರಥೀ ಗಂಗೆ—ಸರ್ವಮಂಗಳಮಯಿ—ಉತ್ಪನ್ನಳಾದಳು. ಅವಳಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಪವಿತ್ರವಾಯಿತು; ಅವಳಿಂದ ಸಗರನ ಎಲ್ಲ ಪುತ್ರರೂ ಉದ್ಧಾರ ಹೊಂದಿದರು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಗೀರಥನು ಗಂಗೆಯನ್ನು ಅವತಾರಗೊಳಿಸಿದಾಗ ಶಂಭುವಿನ ಜಟೆಗಳು ಅವಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದವು।

Verse 16

तीर्थानां तीर्थमाद्यं च गंगाख्यमवतारितम् । तद्विष्णोश्चरणेनैव समेतं ब्रह्मणा कृतम्

ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಆದ್ಯ ತೀರ್ಥವಾದ ‘ಗಂಗೆ’ ಎಂಬುದು ಅವತಾರಗೊಂಡಿತು. ಅದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದದಿಂದಲೇ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು।

Verse 17

त्रिविक्रमात्परो ह्यात्मा नाम्ना त्रिविक्रमोऽभवत् । त्रिविक्रमक्रमाक्रांतं त्रैलोक्यं च तदाऽभवत्

ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಪರಮಾತ್ಮನು ‘ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು; ಆಗ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನ ಪಾದಕ್ರಮದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಆಕ್ರಮಿತವಾಯಿತು।

Verse 18

पदद्वयेन वा पूर्णं जगदेतच्चराचरम् । विहाय तत्स्वरूपं च देवदेवो जनार्द्दनः । पुनश्च बटुरूपोऽसावुपविश्य निजासने

ಕೇವಲ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಯಿತು. ಆಗ ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ಆ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ; ಮತ್ತೆ ಬಟು-ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ತನ್ನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು।

Verse 19

तदा देवाः सगंधर्वा मुनयः सिद्धचारणाः । आगताश्च बलेर्यज्ञं द्रष्टुं यज्ञपतिं प्रभुम्

ಆಗ ದೇವರುಗಳು ಗಂಧರ್ವರೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮುನಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು—ಎಲ್ಲರೂ ಬಲಿಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಪತಿಯಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು।

Verse 20

तत्र ब्रह्मा समागत्य स्तुतिं चक्रे परात्मनः । बलेस्तत्रैव चान्येन च दैत्येंद्राश्चागतास्त्वरम्

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಬಂದು ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಲಿಯ ಬಳಿಗೆ ಇತರ ದಾನವೇಂದ್ರರೂ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆಗಮಿಸಿದರು.

Verse 21

एभिः सर्वैः परिवृतो वामनो बलिसद्मनि । उपविश्यासने सोऽथ उवाच गरुडं प्रति

ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದ ವಾಮನನು ಬಲಿಯ ಸಭಾಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಆಸನದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತನು. ನಂತರ ಗರುಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 22

दैत्योऽसौ बालिशो भूत्वा दत्तानेन मही मम । त्रिपदक्रमणेनैव गृहीतं च पदद्वयम्

‘ಆ ದೈತ್ಯನು ಮೂಢನಾಗಿ ನನಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ತ್ರಿಪದಕ್ರಮಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ.’

Verse 23

पदमेकं प्रतिश्रुत्य न ददाति हि दुर्मतिः । तस्मात्त्वया गृहीतव्यं तृतीयं पदमेव च

‘ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ಕೂಡ ಆ ದುರ್ಮತಿ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಮೂರನೇ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೋ.’

Verse 24

इत्युक्तो गरुडस्तेन वामनेन महात्मना । वैरोचनिं विनिर्भर्त्स्य वाक्यं चेदमुवाच ह

ಮಹಾತ್ಮ ವಾಮನನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಗರುಡನು ವೈರೋಚನಿಪುತ್ರ (ಬಲಿ)ಯನ್ನು ಗದರಿಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 25

रे बले किं त्वया मूढ कृतमस्ति जुगुप्सितम् । अविद्यमाने ह्यर्थे हि किं ददासि परमात्मने । औदार्येण हि किं कार्यमल्पकेन त्वयाधुना

ಓ ಬಲಿ! ಮೂಢನೇ, ನೀನು ಈ ಜುಗುಪ್ಸಿತ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಿದೆ? ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಉಳಿಯದಾಗ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನೀನು ಏನು ಅರ್ಪಿಸುವೆ? ಈಗ ನೀನು ಅಲ್ಪಶೇಷನಾಗಿರುವಾಗ ಉದಾರತೆಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?

Verse 26

इत्युक्तो बलिराविष्टः स्यमानः खगेश्वरम् । वक्ष्यमाणमिदं वाक्यं गरुत्मन्तं तदाऽब्रवीत्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಬಲಿ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು; ಆಗ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಖಗೇಶ್ವರ ಗರುಡನಿಗೆ ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 27

समर्थोस्मि महापक्ष गृपणो न भवाम्यहम् । येनेदं कारितं सर्वं तस्मै किं प्रददाम्यहम्

ಬಲಿ ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಹಾಪಕ್ಷ! ನಾನು ಸಮರ್ಥನು; ನಾನು ಕೃಪಣನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಂದ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆಯಿತೋ, ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಾನು ಏನು ಕೊಡದೆ ಇರಲಿ?

Verse 28

असमर्थो ह्यहं तात कृतोऽनेन महात्मना । तदोवाच बलिं सोऽपि तार्क्ष्यपुत्रो महामनाः

“ತಾತ! ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಅಸಮರ್ಥನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.” ನಂತರ ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಪುತ್ರ (ಗರುಡ) ಬಲಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 29

जानन्नपि च दैत्येंद्र गुरुणापि निवारितः । विष्णवेऽपि महीं प्रादास्त्वया किं विस्मृतं महत्

ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ! ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಗುರುವು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನೀನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದೆ—ನಿನ್ನ ಆ ಮಹಾವ್ರತವನ್ನು ಮರೆತೆಯಾ?

Verse 30

दातव्यं तत्पदं विष्णोस्तृतीयं यत्प्रतिश्रुतम् । न ददासि कथं वीर निरयेच पतिष्यसि

ನೀನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದಂತೆ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಆ ಮೂರನೇ ಪಾದವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು. ಅದನ್ನು ನೀಡದಿದ್ದರೆ ನೀನು ವೀರನೆಂದು ಹೇಗೆ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವೆ? ನೀನು ನರಕದಲ್ಲಿಯೂ ಬೀಳುವೆ.

Verse 31

न ददासि तृतीयं च पदं मे स्वामिनः कथम् । बलाद्गृह्णामि रे मूढ इत्युक्त्वा तं महासुरम् । बबंध वारुणैः पाशैर्विरोचन सुतं तदा

ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೂರನೇ ಪಾದವನ್ನು ನೀನು ಹೇಗೆ ನೀಡದೆ ಇರುತ್ತೀಯ? ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಓ ಮೂಢಾ, ನಾನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ! ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಮಹಾಸುರನಾದ ವಿರೋಚನಸುತ ಬಲಿಯನ್ನು ಆಗ ವರుణಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದನು.

Verse 32

नितरां निष्ठुरो भूत्वा गरुडो जयतां वरः । बद्धं स्वपतिमालोक्य विंध्यावलिः समभ्ययात्

ಅತಿಯಾಗಿ ಕಠೋರನಾಗಿ, ಜಯಶೀಲರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗರುಡನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತನು. ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಕಂಡು ವಿಂಧ್ಯಾವಳಿ ಮುಂದೆ ಬಂದಳು.

Verse 33

बाणमेकं समारोप्य वामनस्याग्रतः स्थिता । वामनेन तदा पृष्टा केयं चात्राग्रतः स्थिता

ಒಂದು ಬಾಣವನ್ನು ಏರಿಸಿ ಅವಳು ವಾಮನನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು. ಆಗ ವಾಮನನು ಕೇಳಿದನು—“ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವ ಈಕೆ ಯಾರು?”

Verse 34

तदोवाच महातेजाः प्रह्लादो ह्यसुराधिपः । बलेः पत्नीति त्वां प्राप्ता इयं विंध्यावली सती

ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಅಸುರಾಧಿಪ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—“ಈ ಸತೀ ವಿಂಧ್ಯಾವಳಿ ಬಲಿಯ ಪತ್ನಿ; ಇವಳು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ.”

Verse 35

प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा वामनो वाक्यमब्रवीत् । ब्रूहि विंध्यावले वाक्यं किं कार्यं ते करोम्यहम् । एवमुक्ता भगवता विंध्यावलिरभाषत

ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಾಮನನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ವಿಂಧ್ಯಾವಲೀ, ಹೇಳು; ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಭಗವಂತನು ಕೇಳಿದಾಗ ವಿಂಧ್ಯಾವಲೀ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 36

विन्ध्यावलिरुवाच । कस्माद्बद्धो मम पतिर्गरुडेन महात्मना । तत्कथ्यतां महाभाग त्वरन्नेव जनार्द्दन । तदोवाच महातेजा बटुवेषधरो हिः

ವಿಂಧ್ಯಾವಲೀ ಹೇಳಿದರು— “ಮಹಾತ್ಮ ಗರುಡನು ನನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಬಂಧಿಸಿದನು? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಜನಾರ್ದನ, ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೇಳು.” ಆಗ ಬಟುವೇಷಧಾರಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಹರಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 37

श्रीभगवानुवाच । अनेनैव प्रदत्ता मे मही त्रिपदलक्षणा । पदद्वयेन च मयाक्रांतं त्रैलोक्यमद्य वै

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— “ಇವನೇ ತ್ರಿಪದ-ಲಕ್ಷಣವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನನಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತು ಇಂದು ನಾನು ಎರಡು ಪಾದಗಳಿಂದ ನಿಜವಾಗಿ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 38

अनेन मम दातव्यं तृतीयं पदमेव च । तस्माद्बद्धो मया साध्वि गरुडेनैव ते पतिः

“ಈ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಂತೆ ಮೂರನೆಯ ಪಾದವನ್ನೂ ನನಗೆ ನೀಡಲೇಬೇಕು; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಸಾಧ್ವೀ, ನಿನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ನಾನು—ಗರುಡನ ಮೂಲಕವೇ—ಬಂಧಿಸಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 39

श्रुत्वा भगवतो वाक्यमुवाच परमं वचः । प्रतिश्रुतमनेनैव न दत्तं हि तव प्रभो

ಭಗವಂತನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಪರಮ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ಪ್ರಭು, ಇವನು ಪ್ರತಿಶ್ರುತಿ ಮಾಡಿದುದನ್ನು ಇನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ನೀಡಿಲ್ಲ।”

Verse 40

क्रांतं त्रिभुवनं चाद्य त्वया विक्रमरूपिणा । तदस्माकं विजघ्नीथाः स्वर्गे वाप्यथवा भुवि

ಇಂದು ನೀನು ವಿಕ್ರಮಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ತ್ರಿಭುವನವನ್ನು ದಾಟಿದ್ದೀ. ಆದ್ದರಿಂದ ಉಳಿದ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಾಗಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ ದಂಡಿಸು।

Verse 41

किंचिन्न दत्ता हि विभो देवदेव जगत्पते । प्रहस्य भगवानाह तदा विंध्यावलिं प्रभुः

ಹೇ ವಿಭೋ, ಹೇ ದೇವದೇವ, ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ—ಏನೂ ನೀಡಲಾಗಿಲ್ಲ. ಆಗ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಭು ನಗುತ್ತಾ ವಿಂಧ್ಯಾವಲಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 42

पदानि त्रीणि मे चाद्य दातव्यानि कुतोऽधुना । शीघ्रं वद विशालाक्षि यत्ते मनसि वर्त्तते । तदोवाच च सा साध्वी ह्युरुक्रममवस्थिता

ಇನ್ನೂ ನನಗೆ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ—ಇದೀಗ ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಬೇಗ ಹೇಳು. ಆಗ ಉರುಕ್ರಮನ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 43

त्वया कुतो वेयमुरुक्रमेण क्रांता त्रिलोकी भुवनैकनाथ । तथैव सर्वं जगदेकबंधो देयं किस्माभिरतुल्यरूपिणे

ಹೇ ಉರುಕ್ರಮ, ನಿನ್ನಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕಿ ದಾಟಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಹೇ ಭುವನೈಕನಾಥ! ಹೇ ಜಗದೇಕಬಂಧೋ, ಅತುಲ್ಯರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಾವು ಏನು ನೀಡಬಲ್ಲೆವು?

Verse 44

तस्माद्विहाय तद्विष्णो त्वमेवं कुरु संप्रति । प्रति श्रुतानि मे भर्त्रा पदानि त्रीणि चाधुना । ददाति मे पतिस्तेद्य नात्र कार्या विचारणा

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಈಗ ಹೀಗೆ ಮಾಡು. ನನ್ನ ಭರ್ತೃನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು—ಇಂದು ನನ್ನ ಪತಿಯೇ ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರ ಬೇಡ।

Verse 45

निधेहि मे पदं त्वं हि शीर्ष्णि देववर प्रभो । द्वितीयं मे शिशोस्त्वं हि कुरु मूर्ध्नि जगत्पते

ಹೇ ದೇವವರ ಪ್ರಭೋ, ನನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಪಾದವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿರಿ; ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ, ನನ್ನ ಶಿಶುವಿನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಎರಡನೆಯ ಪಾದವನ್ನೂ ಇಡಿರಿ।

Verse 46

तृतीयं च जगन्नाथ कुरु शीर्ष्णि पतेर्मम । एवं त्रीणि पदानीश तव दास्यामि केशव

ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ಮೂರನೆಯ ಪಾದವನ್ನು ನನ್ನ ಪತಿಯ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಡಿರಿ; ಹೀಗೆ, ಹೇ ಈಶ ಕೇಶವ, ನಿಮಗೆ ಮೂರು ಪಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 47

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा परितुष्टो जनार्दनः । उवाच श्लक्ष्णया वाचा विरोचनसुतं प्रति

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನಾರ್ದನನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು; ಮೃದು ವಾಣಿಯಿಂದ ವಿರೋಚನನ ಪುತ್ರ (ಬಲಿ)ಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು।

Verse 48

भगवानुवाच । सुतलंगच्छ दैत्येन्द्र मा विलंबितुमर्हसि । सर्वैश्चासुरसंघैश्च चिरं जीव सुखी भव

ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ, ಸುತಲಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ವಿಳಂಬ ಮಾಡುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಅಸುರಸಂಘಗಳೊಂದಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಜೀವಿಸಿ ಸುಖಿಯಾಗಿರು।

Verse 49

परितुष्टोऽस्म्यहं तात किं कार्यं करवाणि ते । सर्वेषामपि दातॄणां वरिष्ठोऽसि महामते

ಹೇ ತಾತ, ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಎಲ್ಲ ದಾತರಲ್ಲಿಯೂ ನೀನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನು।

Verse 50

वरं वरय भद्रं ते सर्वान्कामान्ददामि ते । त्रिविक्रमेणैवमुक्तो विरोचनसुतस्तदा

“ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು.” ಎಂದು ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಆಗ ವಿರೋಚನಪುತ್ರ ಬಲಿ…

Verse 51

विमुक्तो हि परिष्वक्तो देवदेवेन चक्रिणा । तदा बलिरुवाचेदं वाक्यं वाक्यविशारदः

ದೇವದೇವನಾದ ಚಕ್ರಧಾರಿ ಭಗವಂತನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯವಿರುವ ಬಲಿ ಆಗ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 52

त्वया कृतमिदं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । तस्मान्न कामये किंचित्त्वत्पदाब्जं विना प्रभो

“ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು—ಚರಾಚರ—ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರಭೋ, ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಇನ್ನೇನೂ ಬೇಡ.”

Verse 53

भक्तिरस्तु पदांभोजे तव देव जनार्दन । भूयोभूयश्च देवेश भक्तिर्भवतु शाश्वती

“ದೇವ ಜನಾರ್ದನನೇ, ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಇರಲಿ. ದೇವೇಶನೇ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಲಿ.”

Verse 54

एवमभ्यर्थितस्तेन भगवान्भूतभावनः । उवाच परमप्रीतो विरोचनसुतं तदा

ಅವನು ಹೀಗೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಭೂತಭಾವನನಾದ ಭಗವಂತನು ಪರಮ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಗ ವಿರೋಚನಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 55

भगवानुवाच । बले त्वं सुतलं याहि ज्ञातिसंबंधिभिर्वृतः । एवमुक्तस्तदा तेन असुरो वाक्यब्रवीत्

ಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬಲಿ, ಬಂಧು‑ಬಳಗದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಸುತಲಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಹೀಗೆ ಅವನು ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಅಸುರನು ಪ್ರತಿವಚನವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

Verse 56

सुतले किं नु मे कार्यं देवदेव वदस्व मे । तिष्ठामि तव सांनिध्ये नान्यथा वक्तुमर्हसि

ಹೇ ದೇವದೇವ! ಸುತಲದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಏನು ಕಾರ್ಯ? ನನಗೆ ಹೇಳು. ನಾನು ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬಾರದು.

Verse 57

तदोवाच हृषीकेशो बलिं तं कृपयाऽन्विततः । अहं तव समीपस्थो भवामि सततं नृप

ಆಗ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಆ ಬಲಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ನೃಪ, ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.

Verse 58

द्वारि स्थितस्तव विभो निवासामि नित्यं मा खिद्यतामसुरवर्य बले श्रृणुष्व । वाक्यं तु मे वर महो वरदस्तवाद्य वैकुंठवासिभिपलं च भजामि गेहम्

ಹೇ ವಿಭೋ! ನಿನ್ನ ದ್ವಾರದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನಾನು ನಿತ್ಯ ವಾಸಮಾಡುವೆನು. ಹೇ ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಲಿ, ದುಃಖಿಸಬೇಡ—ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು. ಇಂದು ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಹಾ ವರದಾತ; ಆದ್ದರಿಂದ ವೈಕುಂಠವಾಸಿಗಳೊಡನೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡುವೆನು.

Verse 59

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य विष्मोरतुलतेजसः । जगाम सुतलं दैत्यौ ह्यसुरैः परिवारितः

ಅತുല ತೇಜಸ್ಸಿನ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಸುರರಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ದೈತ್ಯ ಬಲಿ ಸುತಲಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 60

तदा पुत्रशतेनैव बाणमुख्येन सत्वरम् । वसमानो महाबाहुर्दातॄणां च परा गतिः

ಆಗ ಬಾಣನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನೂರು ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಆ ಮಹಾಬಾಹು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ದಾನಿಗಳ ಪರಮಾಶ್ರಯನಾದನು।

Verse 61

त्रैलोक्ये याचका ये च सर्वे यांति बलिं प्रति । द्वारि स्थितस्तस्य विष्णुः प्रयच्छति यथेप्सितम्

ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಯಾಚಕರು ಬಲಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅವನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ವಿಷ್ಣು ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 62

भुक्तिकामाश्च ये केचिन्मुक्तिकामास्तथा परे । येषां यज्ञे च ते विप्रास्तत्तेभ्यः संप्रयच्छति

ಕೆಲವರು ಭೋಗವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು; ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೂ—ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರ ಅಭೀಷ್ಟವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 63

एवंविधो बलिर्जातः प्रसादाच्छंकरस्य च । पुरा हि कितवत्वेन यद्दत्तं परमात्मने

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಂಕರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಬಲಿ ಅಂಥವನು ಆದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಂದೆ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನವೂ ಫಲ ನೀಡಿತು।

Verse 64

अशुचिं भूमिमासाद्य गंधपुष्पादिकं महत् । पतितं चार्प्पितं तेन शिवाय परमात्मने

ಅಶುಚಿಯಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದರೂ, ಸುಗಂಧ-ಪುಷ್ಪಾದಿ ಮಹಾ ಅರ್ಪಣೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನೂ ಅವನು ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 65

किं पुनः परया भक्त्या चार्चयंति महेश्वरम् । पुष्पं फलं तोयं ते यांति शिवसन्निधिम्

ಹಾಗಾದರೆ ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಪುಷ್ಪ, ಫಲ, ಜಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 66

शिवात्परतरो नास्ति पूजनीयो हि भो द्विजाः । ये हि मूकास्तथांधाश्च पंगवो ये जडास्तथा

ಶಿವನಿಗಿಂತ ಪರಮನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಪೂಜ್ಯನು. ಮೂಕರು, ಅಂಧರು, ಲಂಗರು ಅಥವಾ ಜಡಬುದ್ಧಿಯವರಾದರೂ—

Verse 67

जातिहीनाश्च चंडालाः श्वपचा ह्यंत्यजा ह्यमी । शिवभक्तिपरा नित्यं ते यांति परमां गतिम्

ಜಾತಿಹೀನರು, ಚಂಡಾಲರು, ಶ್ವಪಚರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಅಂತ್ಯಜರೂ ಆಗಿರಲಿ—ನಿತ್ಯ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದರೆ—ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 68

तस्मात्सदाशिवः पूज्यः सर्वैरेवमनीषिभिः । पूजनीयो हि संपूज्यो ह्यर्चनीयः सदाशिवः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸದಾಶಿವನು ಎಲ್ಲ ವಿವೇಕಿಗಳಿಂದಲೂ ಪೂಜ್ಯನು. ಸದಾಶಿವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಪೂಜ್ಯ, ಸಂಪೂರ್ಣ ವಂದನೀಯ ಹಾಗೂ ಅರ್ಚನೀಯನು।

Verse 69

महेशं परमारथज्ञाश्चिंतयंति हृदि स्थितम् । यत्र जीवो भवत्येव शिवस्तत्रैव तिष्ठति

ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಮಹೇಶನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಿ ಜೀವವಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಶಿವನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 70

विना शिवेन यत्किंचिदशिवं भवति क्षणात् । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च गुणकार्यकरा ह्यमी

ಶಿವನಿಲ್ಲದೆ ಏನಾದರೂ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಅಶಿವವಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ರುದ್ರರೂ ಗುಣಗಳ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಫಲಗಳ ಕರ್ತೃ-ಕಾರಣಕರ್ತರಾಗಿಯೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 71

रजोगुणान्वितो ब्रह्मा विष्णुः सत्त्वगुणान्वितः । तमोगुणाश्रितो रुद्रो गुणातीतो महेश्वरः

ಬ್ರಹ್ಮನು ರಜೋಗುಣಯುಕ್ತನು, ವಿಷ್ಣು ಸತ್ತ್ವಗುಣಯುಕ್ತನು. ರುದ್ರನು ತಮೋಗುಣಾಶ್ರಿತನು—ಆದರೆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಗುಣಾತೀತನು.

Verse 72

लिंगरूपो महादेवो ह्यर्चनीयो मुमुक्षुभिः । शिवात्परतरो नास्ति भुक्तिमुक्तिप्रदायकः

ಲಿಂಗರೂಪ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಮುಮುಕ್ಷುಗಳು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಶಿವನಿಗಿಂತ ಪರಮನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಅವನೇ ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ನೀಡುವವನು.