Adhyaya 15

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । राज्यं प्राप्तो हि देवेंद्रः कथितस्ते गुरुं विना । गुरोरवज्ञया जातो राज्यभ्रंशो हि तस्य तु

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ದೇವೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನು ಗುರುವಿಲ್ಲದೇ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನೆಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಗುರುವಿನ ಅವಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ರಾಜ್ಯಭ್ರಂಶ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 2

केन प्रणोदितश्चेंद्रो बभूव चिरमासने । तत्सर्वं कथयाशु त्वं परं कौतूहलं हि नः

ಯಾರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಇಂದ್ರನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು? ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೇಳು; ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿದೆ.

Verse 3

लोमश उवाच । गुरुणापि विना राज्यं कृतवान्स शचीपतिः । विश्वरूपोक्तविधिना इंद्रो राज्ये स्थितो महान्

ಲೋಮಶನು ಹೇಳಿದರು—ಗುರುವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಶಚೀಪತಿ ಇಂದ್ರನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು. ವಿಶ್ವರೂಪನು ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಮಹಾನ್ ಇಂದ್ರನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 4

विश्वकर्मसुतो विप्रा विश्वरूपो महानृपः । पुरोहितोऽथ शक्रस्य याजकश्चाभवत्तदा

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ! ವಿಶ್ವಕರ್ಮನ ಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾಪ್ರಭು ವಿಶ್ವರೂಪನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಪುರೋಹಿತನಾಗಿಯೂ ಯಜ್ಞಯಾಜಕನಾಗಿಯೂ ಆಯಿತನು.

Verse 5

तस्मिन्यज्ञेऽवदानैश्च यजने असुरान्सुरान् । मनुष्यांश्चैव त्रिशिरा अपरोक्षं शचीपतेः

ಆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶಿರನು ಆಹುತಿಗಳೂ ಪೂಜಾಕರ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ ಅಸುರರು, ಸುರರು, ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ—ಶಚೀಪತಿ (ಇಂದ್ರ)ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ—ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

Verse 6

देवान्ददाति साक्रोशं दैत्यांस्तूष्णीमथाददात् । मनुष्यान्मध्यपातेन प्रत्यहं स ग्रहान्द्विजः

ಆ ದ್ವಿಜ ಪುರೋಹಿತನು ದೇವರಿಗೆ ಘೋಷದಿಂದ (ಉಚ್ಚಾರಣೆಯೊಂದಿಗೆ) ಪಾಲು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು; ದೈತ್ಯರಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಮಧ್ಯಪಾಲು ನೀಡಿ—ಪ್ರತಿದಿನ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 7

एकदा तु महेंद्रेण सूचितो गुरुलाघवात् । अलक्ष्यमाणेन तदा ज्ञातं तस्य चिकीर्षितम्

ಒಮ್ಮೆ ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಗಂಭೀರತೆ-ಲಾಘವಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದನು; ಆಗ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದೆಯೇ (ವಿಶ್ವ)ರೂಪನು ಅವನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.

Verse 8

दैत्यानां कार्यसिद्ध्यर्थमवदानं प्रयच्छति । असौ पुरोहितोऽस्माकं परेषां च फलप्रदः

ಈ ನಮ್ಮ ಪುರೋಹಿತನು ದೈತ್ಯರ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನೂ ಪಾಲುಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ನಮಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇತರರಿಗೂ ಫಲ ನೀಡುವವನು.

Verse 9

इति मत्वा तदा शक्रो वज्रेण शतपर्वणा । चिच्छेद तच्छिरांस्येव तत्क्षणादभवद्वधः

ಹೀಗೆಂದು ಮನಗಂಡ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಶತಪರ್ವ ವಜ್ರದಿಂದ ಅವನ ಶಿರಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸಿದನು; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಧ ಸಂಪನ್ನವಾಯಿತು.

Verse 10

येनाकरोत्सोमपानमजायंत कपिंजलाः । ततोन्येन सुरापानात्कलविंका भवन्मुखात्

ಸೋಮಪಾನ ಮಾಡಿದ ಆ ಮುಖದಿಂದ ಕಪಿಞ್ಜಲ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಜನಿಸಿದವು; ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖದಿಂದ—ಸುರಾಪಾನದ ಕಾರಣದಿಂದ—ಕಲವಿಂಕ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.

Verse 11

अन्याननादजायंत तित्तिरा विश्वरूपिणः । एवं हतो विश्वरूपः शक्रेण मंदभागिना

ವಿಶ್ವರൂപಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖದಿಂದ ತಿತ್ತಿರ (ಪಾರ್ಟ್ರಿಡ್ಜ್) ಪಕ್ಷಿಗಳು ಜನಿಸಿದವು. ಹೀಗೆ ಮಂದಭಾಗಿಯಾದ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ವಿಶ್ವರೂಪನನ್ನು ಹತಮಾಡಿದನು.

Verse 12

ब्रह्महत्या तदोद्भूता दुर्धर्षा च भयावहा । दुर्धर्षा दुर्मुखा दुष्टा चण्डालरजसान्विता

ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು—ಅದು ಅಜೇಯವೂ ಭಯಂಕರವೂ; ಉಗ್ರ, ದುರ್ಮುಖ, ದುಷ್ಟ, ಚಾಂಡಾಲರಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಲಿಪ್ತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 13

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । इत्येषामप्यघवतामिदमेव च निष्कृतिः

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ, ಸುರಾಪಾನ, ಕಳವು, ಗುರುಪತ್ನೀಗಮನ—ಇಂತಹ ಪಾಪಿಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಒಂದೇ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 14

नामव्याहरणं विष्णोर्यतस्तद्विषया मतिः । त्रिशिरा धूम्रहस्ता सा शक्रं ग्रस्तुमुपाययौ

ವಿಷ್ಣುನಾಮೋಚ್ಚಾರಣದಲ್ಲೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ತ್ರಿಶಿರಾ ಧೂಮ್ರಹಸ್ತೆಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಶಕ್ರನನ್ನು (ಇಂದ್ರನನ್ನು) ಗ್ರಸಿಸಲು ಮುಂದಾಯಿತು.

Verse 15

ततो भयेन महता पलायनपरोऽभवत् । पलायमानं तं दृष्ट्वा ह्यनुयाता भयावहा

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಅವನು ಓಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತೊಡಗಿದನು. ಅವನು ಓಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಭಯಾವಹ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.

Verse 16

यतो धावति साऽधावत्तिष्ठंतमनुतिष्ठति । अंगकृता यथा छाया शक्रस्यपरिवेष्टितुम् । आयाति तावत्सहसा इंद्रोऽप्यप्सु न्यमज्जत

ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ಓಡಿದರೂ ಅವಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಿದಳು; ಅವನು ನಿಂತಾಗ ಅವಳೂ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಳು—ದೇಹಜನ್ಯ ನೆರಳಿನಂತೆ ಶಕ್ರನನ್ನು ಆವರಿಸಲು ಬಂದಳು. ಆಗ ಸಹಸಾ ಇಂದ್ರನು ಕೂಡ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.

Verse 17

शीघ्रत्वेन यथा विप्राश्चिरंतनजलेचरः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಂತನಾಗಿದ್ದನು—ಜಲದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಚಿರಂತನ ಜಲಚರದಂತೆ.

Verse 18

एवं दिव्यशतं पूर्णं वर्षाणां च शचीपतेः । वसतस्तस्य दुःखेन तथा चैव शतद्वयम् । अराजकं तदा जातं नाकपृष्ठे भयावहम्

ಹೀಗೆ ಶಚೀಪತಿ (ಇಂದ್ರ)ಯ ನೂರು ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣವಾದವು; ಅವನ ದುಃಖದಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ನೂರು ವರ್ಷಗಳೂ ಕಳೆದವು. ಆಗ ನಾಕಪೃಷ್ಠದಲ್ಲಿ ಅರಸಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಗಲೋಕ ಭಯಾವಹವಾಯಿತು.

Verse 19

तदा चिंतान्विता देवा ऋषयोऽपि तपस्विनः । त्रैलोक्यं चाऽपदा ग्रस्तं बभूव च तदा द्विजाः

ಆಗ ದೇವರೂ ತಪಸ್ವಿ ಋಷಿಗಳೂ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾದರು. ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಆಪತ್ತಿನಿಂದ ಗ್ರಸ್ತವಾಯಿತು.

Verse 20

एकोऽपि ब्रह्महा यत्र राष्ट्रे वसति निर्भयः । अकालमरणं तत्र साधूनामुपजायते

ಯಾವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕನು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ವಾಸಿಸಿದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಸಾಧುಜನರಿಗೆ ಅಕಾಲಮರಣ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 21

राजा पापयुतो यस्मिन्राष्ट्रे वसति तत्र वै । दुर्भिक्षं चैव मरणं तथैवोपद्रवा द्विजाः

ಯಾವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಪಯುತ ರಾಜನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದುರ್ಭಿಕ್ಷ, ಮರಣ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಉಪದ್ರವಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ, ಓ ದ್ವಿಜರೇ.

Verse 22

भवंति बहवोऽनर्थाः प्रजानां नाशहेतवे । तस्माद्राज्ञा तु कर्तव्यो धर्म्मः श्रद्धापरेण हि

ಪ್ರಜೆಯ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಅನೇಕ ಅನರ್ಥಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ರಾಜನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 23

तथा प्रकृतयो राज्ञः शुचजित्वेन प्रतिष्ठिताः । इन्द्रेण च कृतं पापं तेन पापेन वै द्विजाः । नानाविधैर्महातापैः सोपद्रवमभूज्जगत्

ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜನ ಪ್ರಜೆಗಳು ಶೋಕಜಯದಲ್ಲಿಯೂ ಶೌಚದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿರರಾದರು. ಆದರೆ ಇಂದ್ರನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪದಿಂದ, ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಜಗತ್ತು ನಾನಾವಿಧ ಮಹಾತಾಪಗಳೂ ಉಪದ್ರವಗಳೂ ಸಹಿತವಾಗಿ ಪೀಡಿತವಾಯಿತು.

Verse 24

शौनक उवाच । अश्वमेधशतेनैव प्राप्तं राज्यं महत्तरम् । देवानामखिलं सूत कस्माद्विघ्रमजायत । शक्रस्य च महाभाग यथावत्कथयस्व न

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದರು—ನೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತರವಾದ ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರ ದೊರಕಿತು; ಆದರೂ, ಹೇ ಸೂತ, ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಏಕೆ ವಿಘ್ನ ಉಂಟಾಯಿತು? ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ನಮಗೆ ಹೇಳು।

Verse 25

सूत उवाच । देवानां दानवानां च मनुष्याणां विशेषतः । कर्म्मैव सुखदुःखानां हेतुभूतं न संशयः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವರು, ದಾನವರು ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸುಖದುಃಖಗಳ ಕಾರಣ ಕರ್ಮವೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 26

इन्द्रेण च कृतं विप्रा महद्भूतं जुगुप्सितम् । गुरोरवज्ञा च कृता विश्वरूपवधः कृतः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಇಂದ್ರನು ಮಹತ್ತಾದರೂ ನಿಂದನೀಯವಾದ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು—ಗುರುವಿಗೆ ಅವಜ್ಞೆ ತೋರಿದನು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವರೂಪನನ್ನು ವಧಿಸಿದನು।

Verse 27

गौतमस्य गुरोः पत्नी सेविता तस्य तत्फलम् । प्राप्तं महेंद्रेण चिरं यस्य नास्ति प्रतिक्रिया

ಗೌತಮನ ಗುರುವಿನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ ಫಲವನ್ನು ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅನುಭವಿಸಿದನು; ಆ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಸುಲಭ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ (ಪರಿಹಾರ) ಇರಲಿಲ್ಲ।

Verse 28

ये हि दृष्कटतकर्म्माणो न कुर्वंति च निष्कृतिम् । दुर्दशां प्रप्नुवन्त्येते यथैवेन्द्रः शतक्रतुः

ಭಾರೀ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೂಡ ನಿಷ್ಕೃತಿ (ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ) ಮಾಡದವರು ದುರ್ಡಶೆಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ—ಶತಕ್ರತು ಇಂದ್ರನು ಹೊಂದಿದಂತೆ।

Verse 29

दुष्कृतोपार्जितस्या तः प्रायाश्चित्तं हि तत्क्षणात् । कर्तव्यं विधिवद्विप्राः सर्वपापोपशांतये

ಆದುದರಿಂದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಸರ್ವಪಾಪೋಪಶಾಂತಿಗಾಗಿ।

Verse 30

उपपातकमध्यस्तं महापातकतां व्रजेत्

ಉಪಪಾತಕವೆಂಬ ಲಘುಪಾಪದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವವನು ಕ್ರಮೇಣ ಮಹಾಪಾತಕಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೀಳಬಹುದು।

Verse 31

ततः स्वधर्मनिष्ठां च ये कुर्वंति सदा नराः । प्रातर्मध्याह्नसायाह्ने तेषां पापं विनश्यति

ನಂತರ ಸದಾ ಸ್ವಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾಗಿರುವ ನರರ ಪಾಪವು ಪ್ರಾತಃ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಾಯಂಕಾಲ—ಈ ಮೂರು ಸಂಧಿಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 32

प्राप्नुवंत्युत्तमं लोकं नात्र कार्या विचारणा । तस्मादसौ दुराचारः प्राप्ते वै कर्मणः फलम्

ಅವರು ಉತ್ತಮ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ದುರಾಚಾರಿ ತನ್ನ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆದನು।

Verse 33

स प्रधार्य तदा सर्वे लोकपालास्त्वरान्विताः । बृहस्पतिमुपागम्य सर्वमात्मनि धिष्ठितम् । कथयामासुरव्यग्रा इंद्रस्य च गुरुं प्रति

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಪಾಲರು ಸಮ್ಯಕ್ ವಿಚಾರಿಸಿ, ತ್ವರೆಯಿಂದ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ವ್ಯಗ್ರತೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಇಂದ್ರನ ಗುರುವಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು।

Verse 34

देवैरुक्तं वचो विप्रा निशम्य च बृहस्पतिः । अराजकं च संप्राप्तं चिंतयामास बुद्धिमान्

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯು, ರಾಜರಹಿತ ಅರಾಜಕತೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 35

किं कार्यं चाद्य कर्तव्यं कथं श्रेयो भविष्यति । देवानां चाद्य लोकानामृषीणां भावितात्मनाम्

‘ಇಂದು ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಬೇಕು, ಯಾವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕು? ದೇವರುಗಳಿಗೆ, ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ನಿಯತಾತ್ಮರಾದ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುವುದು?’

Verse 36

मनसैव च तत्सर्वं कार्याकार्यं विचार्य च । जगाम शक्रं त्वरितो देवैः सह महायशाः

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕಾರ್ಯ-ಅಕಾರ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ದೇವರೊಂದಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 37

प्राप्तो जलाशयं तं च यत्रास्ते हि पुरंदरः । यस्य तीरे स्थिता हत्या चंडालीव भयावहा

ಅವನು ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ಇರುವ ಆ ಜಲಾಶಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು; ಅದರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವು ಭಯಂಕರ ಚಾಂಡಾಲಿನಿಯಂತೆ ನಿಂತಿತ್ತು।

Verse 38

तत्रोविष्टास्ते सर्वे देवा ऋषिगणान्विताः । आह्वानं च कृतं तस्य शक्रस्य गुरुणा स्वयम्

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಋಷಿಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂತರು; ಮತ್ತು ಗುರುವು ಸ್ವತಃ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು।

Verse 39

समुत्थितस्ततः शक्रो ददर्श स्वगुरुं तदा । बाष्पपूरितवक्त्रो हि बृहस्पतिमभाषत

ಆಗ ಶಕ್ರನು ಎದ್ದು ತನ್ನ ಗುರುವನ್ನೇ ದರ್ಶಿಸಿದನು. ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮುಖದಿಂದ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 40

प्रणिपत्य च तत्रत्यान्कृताञ्जलिरभाषत । तदा दीनमुखो भूत्वा मनसा संविमृश्य च

ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಅವನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ನಂತರ ದೀನಮುಖನಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 41

स्वयमेव कृतं पूर्वमज्ञानलक्षणं महत् । अधुनैव मया कार्यं किं कर्तव्यं वद प्रभो

ಹಿಂದೆ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಅಜ್ಞಾನಲಕ್ಷಣವಾದ ಮಹಾ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದೆನು. ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಪ್ರಭೋ, ಹೇಳಿರಿ.

Verse 42

प्रहस्योवाच भगवान्बृहस्पति रुदारधीः । पुरा त्वया कृतं यच्च तस्येदं कर्मणः फलम्

ದೃಢಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಾನ್ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಇಂದ್ರ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದುದಕ್ಕೆ ಇದುವೇ ಆ ಕರ್ಮದ ಫಲ.”

Verse 43

मां च उद्दिश्य भो इंद्र तद्भोगादेव संक्षयः । प्रायश्चितं हि हत्याया न दृष्टं स्मृतिकारिभिः

“ಮತ್ತು ಹೇ ಇಂದ್ರ, ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ—ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ—ಅದರ ಕ್ಷಯವು ಅನುಭವಭೋಗದಿಂದಲೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಸ್ಮೃತಿಕಾರರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿಲ್ಲ.”

Verse 44

अज्ञानतो हि यज्जातं पापं तस्य प्रतिक्रिया । कथिता धर्म्मशास्त्रज्ञैः सकामस्य न विद्यते

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಸಂಕಲ್ಪಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಪರಿಹಾರವು ಅಂಗೀಕೃತವಲ್ಲ।

Verse 45

सकामेन कृतं पापमकामं नैव जायते । ताभ्यां विषयभेदेन प्रायश्चित्तं विधीयते

ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪವು, ಅನಿಚ್ಛೆಯಿಂದ/ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ನಡೆದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ; ಈ ಭೇದದಂತೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 46

मरणांतो विधिः कार्यो कामेन हि कृतेन हि । अज्ञानजनिते पापे प्रायश्चित्तं विधीयते

ಸಂಕಲ್ಪಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಮರಣಾಂತವರೆಗೂ ಕಠಿಣ ವಿಧಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅಜ್ಞಾನಜನಿತ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 47

तस्मात्त्वया कृतं यच्च स्वयमेव हतो द्विजः । पुरोहितश्च विद्वांश्च तस्मान्नास्ति प्रतिक्रिया

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಸ್ವಕೃತ್ಯದಿಂದಲೇ ಆ ದ್ವಿಜನು—ನಿನ್ನ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಪುರೋಹಿತನೂ—ಹತನಾದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸುಲಭ ಪರಿಹಾರ/ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲ।

Verse 48

यावन्मरणमप्येति तावदप्सु स्थिरो भव

ಮರಣವೂ ಸಮೀಪಿಸುವವರೆಗೂ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಅಚಲವಾಗಿರು।

Verse 49

शताश्वमेधसंज्ञं च यत्फलं तव दुर्मते । तन्नष्टं तत्क्षणादेव घातितो हि द्विजो यदा

ಹೇ ದುರ್ಮತೇ, ನಿನಗೆ ಶತ ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಪುಣ್ಯಫಲವು, ದ್ವಿಜಹತ್ಯೆಯಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಯಿತು।

Verse 50

सच्छिद्रे च यथा तोयं न तिष्ठति घटेऽण्वपि । तथैव सुकृतं पापे हीयते च प्रदक्षिणम्

ರಂಧ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಘಟದಲ್ಲಿ ನೀರು ಅಣುವಷ್ಟೂ ನಿಲ್ಲದಂತೆ, ಪಾಪದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸುಕೃತ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ; ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಂತಹ ಕರ್ಮವೂ ಫಲಹೀನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 51

तस्माच्च दैवसंयोगात्प्राप्तं स्वर्गादिकं च यैः । यथोक्तं तद्भवेत्तेषां धर्मिष्ठानां न संशयः

ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಿಷ್ಠರಿಗೆ ದೈವಸಂಯೋಗದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಸ್ವರ್ಗಾದಿ ಪ್ರಾಪ್ತಿಗಳು, ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 52

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य शक्रो वचनमब्रवीत् । कुकर्मणा मदीयेन प्राप्तमेतन्न संशयः

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ನನ್ನದೇ ಕುಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ನನಗೆ ಬಂದಿದೆ।”

Verse 53

अमरावती माशु त्वं गच्छ देवर्षिबिः सह । लोकानां कार्यसिद्ध्यर्थे देवानां च बृहस्पते । इंद्रं कुरु महाभाग यस्ते मनसि रोचते

“ತಡಮಾಡದೆ ದೇವರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಮರಾವತಿಗೆ ಹೋಗು. ಲೋಕಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ದೇವರ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕೂ, ಹೇ ಬೃಹಸ್ಪತೇ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದವನನ್ನು, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಇಂದ್ರನಾಗಿ ನೇಮಿಸು।”

Verse 54

यथा मृतस्तथा हं वै ब्रह्महत्यावृतो महान् । रागद्वेषसमुत्थेन पापेनास्मि परिप्लुतः

ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೃತನಂತೆ—ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ರಾಗದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪಾಪವು ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಳುಗಿಸಿದೆ.

Verse 55

तस्मात्त्वरान्विता यूयं देवराजानमाशुः वै । कुर्वतु मदनुज्ञाताः सत्यं प्रतिवदामि वः

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ತ್ವರೆಯಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ದೇವರಾಜನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿರಿ. ನನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿರಿ—ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 56

एवमुक्तास्तदा सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः । एत्यामरावतीं तूर्णं पुरंदरविचेष्टितम् । कथयामासुरव्यग्रा शचीं प्रति यथा तथा

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಮರಾವತಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾತಥವಾಗಿ ಶಚಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು.

Verse 57

राज्यस्य हेतोः किं कार्यं विमृशंतः परस्परम्

ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ವಿಮರ್ಶಿಸಿದರು—ರಾಜ್ಯದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 58

एवं विमृश्यमानानां देवानां तत्र नारदः । यदृच्छयागतस्तत्र देवर्षिरमितद्युतिः

ದೇವರುಗಳು ಹೀಗೆ ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದರು ಆಗಮಿಸಿದರು.

Verse 59

उवाच पूजितो देवान्कस्माद्यूयं विचेतसः । तेनोक्ताः कथयामासुः सर्वं शक्रस्य चेष्टितम्

ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಾರದನು ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ—“ನೀವು ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ವಿಷಣ್ಣರಾಗಿದ್ದೀರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಹಾಗೆ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವರುಗಳು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಎಲ್ಲ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 60

गतमिंद्रस्य चेंद्रत्वमेनसा परमेण तु । ततः प्रोवाच तान्देवान्देवर्षिर्नारदो वचः

ಅತಿಘೋರ ಪಾಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಇಂದ್ರತ್ವವು ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಆಗ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಆ ದೇವರಿಗೆ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 61

यूयं देवाश्च सर्वज्ञास्तपसा विक्रमेण च । तस्मादिंद्रो हि कर्तव्यो नहुषः सोमवंशजः

ನೀವು ದೇವರುಗಳು ಸರ್ವಜ್ಞರು, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸೋಮವಂಶಜನಾದ ನಹುಷನನ್ನೇ ಇಂದ್ರನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 62

सोऽस्मिन्राष्ट्रे प्रतिष्ठाप्यस्त्वरितेनैव निर्जराः । एकोनमश्वमेधानां शतं तेन महात्मना । कृतमस्ति महाभागा नहुषेण च यज्वना

ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಅಮರರೇ, ಅವನನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಈ ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಯಜಮಾನ ನಹುಷನು ತೊಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 63

शच्या श्रुतं च तद्वाक्यं नारदस्य मुखोद्गतम् । गतांतःपुरमव्यग्रा बाष्पपूरितलोचना

ನಾರದನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆ ವಚನವನ್ನು ಶಚೀ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳು ಅಶಾಂತಳಾಗದೆ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 64

नारदस्य वचः श्रुत्वा सर्वे देवान्वमोदयन्

ನಾರದನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳು ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಹರ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 65

नहुषं राज्यमारोढुमैकपद्येन ते यदा । आनीतो हि तदा राजा नहुषो ह्यमरावतीम्

ದೇವತೆಗಳು ನಹುಷನನ್ನು ರಾಜ್ಯಾಸನಕ್ಕೆ ಏರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ರಾಜ ನಹುಷನು ಒಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅಮರಾವತಿಗೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 66

राज्यं दत्तं महेंद्रस्य सुरैः सर्वैर्महर्षिभिः । तदागस्त्यादयः सर्वे नहुषं पर्युपासत

ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮಹೇಂದ್ರನ (ಇಂದ್ರನ) ರಾಜ್ಯಾಧಿಕಾರವನ್ನು ನೀಡಿದರು; ನಂತರ ಅಗಸ್ತ್ಯಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ನಹುಷನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಸೇವಿಸಿದರು।

Verse 67

गंधर्वाप्सरसो यक्षा विद्याधरमहोरगाः । यक्षाः सुपर्णाः पतगा ये चान्ये स्वर्गवासिनः

ಗಂಧರ್ವರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಯಕ್ಷರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹೋರಗರು, ಸುಪರ್ಣರು ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು।

Verse 68

तदा महोत्सवो जातो देवपुर्यां निरंतरः । शंखतूर्यमृदंगानि नेदुर्दुंदुभयः समम्

ಆಗ ದೇವಪುರಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಮಹೋತ್ಸವವು ಉಂಟಾಯಿತು; ಶಂಖ, ತೂರ್ಯ, ಮೃದಂಗ ಹಾಗೂ ದುಂದುಭಿಗಳು ಒಂದೇಸಮವಾಗಿ ಮೊಳಗಿದವು।

Verse 69

गायकाश्च जगुस्तत्र तथा वाद्यानि वादकाः । नर्तका ननृतुस्तत्र तथा राज्यमहोत्सवे

ಅಲ್ಲಿ ಗಾಯಕರು ಹಾಡಿದರು, ವಾದಕರು ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನಾದಿಸಿದರು, ನೃತ್ಯಕರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು—ಅದು ಮಹಾ ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕ ಮಹೋತ್ಸವವಾಗಿತ್ತು।

Verse 70

अभिषिक्तस्तदा तत्र बृहस्पतिपुरोगमैः

ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ (ಆಚಾರ್ಯರಿಂದ) ಅವನ ಅಭಿಷೇಕ ನಡೆಯಿತು।

Verse 71

अर्चितो देवसूक्तैश्च यथा वद्ग्रहपूजनम् । कृतवांश्चैव ऋषिभिर्विद्वद्भिर्भावितात्मभिः

ದೇವಸೂಕ್ತಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಚನೆ ನಡೆಯಿತು, ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಗ್ರಹಪೂಜೆ ಮಾಡುವಂತೆ; ವಿದ್ಯಾವಂತ, ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಗಳಾದ ಋಷಿಗಳು ವಿಧಿಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 72

तथा च सर्वैः परिपूजितो महान्राजा सुराणां नहुषस्तदानीम् । इंद्रासने चेंद् समानरूपः संस्तूयमानः परमेण वर्चसा

ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವರೊಳಗಿನ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಮಹಾರಾಜ ನಹುಷನು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಪರಿಪೂಜಿತನಾದನು. ಇಂದ್ರಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಸಮಾನ ರೂಪದಿಂದ, ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 73

सुगंधदीपैश्च सुवाससा युतोऽलंकारभोगैः सुविराजितांगः । बभौ तदानीं नहुषो मुनीद्रैः संस्तूयमानो हि तथाऽमरेंद्रैः

ಸುಗಂಧದ ದೀಪಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಆಭರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಐಶ್ವರ್ಯಭೋಗಗಳಿಂದ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತ—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಹುಷನು ಮುನೀಂದ್ರರಿಂದಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಮರೇಂದ್ರರಿಂದಲೂ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 74

इति परमकलान्वितोऽसौ सुरमुनिवरगणैश्च पूज्यमानः । नहुषनृपवरोऽभवत्तदानीं हृदि महता हृच्छयेनतप्तः

ಈ ರೀತಿ ಪರಮ ಕಲಾಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ದೇವರು ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಗಳ ಗಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿದ್ದ ಆ ನಹುಷ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನು ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ದಾಹಕ ಆಸೆಯಿಂದ ಒಳಗೊಳಗೆ ದಗ್ಧನಾದನು।

Verse 75

नहुष उवाच । इंद्राणी कथमद्यैव नायाति मम सन्निधौ । तां चाह्वयत शीघ्रं भो मा विलंबितुमर्हथ

ನಹುಷನು ಹೇಳಿದನು—“ಇಂದ್ರಾಣಿ ಇಂದುಲೇ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಏಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ? ಓ ಮಹನೀಯರೇ, ಅವಳನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕರೆಯಿರಿ; ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡಿ।”

Verse 76

नहुपस्य वचः श्रुत्वा बृहस्पतिरुदारधीः । शचीभवनमासाद्य उवाच च सविस्तरम्

ನಹುಷನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಶಚಿಯ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅವಳಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 77

शक्रस्य दुर्निमित्तेन ह्यनीतो नहुषोऽत्र वै । राज्यार्ते भामिनि त्वं च अर्द्धासनगता भव

ಶಕ್ರನಿಗೆ (ಇಂದ್ರನಿಗೆ) ದುರ್ಣಿಮಿತ್ತ ಸಂಭವಿಸಿದ ಕಾರಣ ನಹುಷನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತರಲಾಗಿದೆ. ಓ ಭಾಮಿನಿ, ರಾಜ್ಯಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವೂ ಅರ್ಧಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗು।

Verse 78

शची प्रहस्य चोवाच बृहस्पतिमकल्मषम् । असौ न परिपूर्णो हि यज्ञैः शक्रासने स्थितः । एकोनमश्वमेधानां शतं कृतमनेन वै

ಶಚೀ ನಗುತ್ತಾ ಕಲ್ಮಷರಹಿತ ಬೃಹಸ್ಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಶಕ್ರಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಇವನು ಯಜ್ಞಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣನಲ್ಲ. ಇವನು ಒಂದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ನೂರು ಅಶ್ವಮೇಧಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 79

तस्मान्न योग्यो प्रहस्य चोवाच बृहस्पतिमकल्पणषम् । असौ न परिपूर्णो हि यज्ञैः शक्रासने स्थितः । अवाह्यवाहनेनैव अत्रागत्य लभेत माम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಇವನು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳು ನಗುತ್ತಾ ಬೃಹಸ್ಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—‘ಶಕ್ರಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಯಜ್ಞಪಾತ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಇವನು ಪರಿಪೂರ್ಣನಲ್ಲ. “ಅವಾಹ್ಯ” ಅಂದರೆ ಎಳೆಯಲಾಗದ ವಾಹನದಿಂದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ।’

Verse 80

तथेति गत्वा त्वरितो बृहस्पतिरुवाच तम् । नहुषं कामसंतप्तं शच्योक्तं च यथातथम्

‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಬೃಹಸ್ಪತಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗಿ, ಕಾಮತಾಪದಿಂದ ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಹುಷನಿಗೆ ಶಚಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಯಥಾತಥವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 81

तथेति मत्वा राजासौ नहुषः काममोहितः । विमृश्य परया बुद्ध्या अवाह्यं किं प्रशस्यते

‘ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ’ ಎಂದುಕೊಂಡ ಕಾಮಮೋಹಿತ ರಾಜ ನಹುಷನು ತೀಕ್ಷ್ಣಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿದನು—‘ಈ “ಅವಾಹ್ಯ” ಅಂದರೆ ಎಳೆಯಲಾಗದ ವಾಹನವೆಂದು ಯಾವುದು ಪ್ರಶಂಸಿತ?’

Verse 82

स बुद्ध्या च चिरं स्मृत्वा ब्राह्मणाश्चतपस्विनः । अवाह्याश्च भवंत्यस्मादात्मानं वाहयाम्यहम्

ಅವನು ಬಹುಕಾಲ ಚಿಂತಿಸಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು—‘ತಪಸ್ವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿಜಕ್ಕೂ “ಅವಾಹ್ಯರು”; ಅವರನ್ನು ಎಳೆಯಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಅವರಿಂದ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುವೆನು।’

Verse 83

द्वाभ्यां च तस्याः प्राप्त्यर्थमिति मे हृदि वर्तते । शिबिकां च ददौ ताभ्यां द्विजाभ्यां काममोहितः

‘ಎರಡು ದ್ವಿಜರಿಂದಲೇ ಅವಳ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಸಾಧ್ಯ’ ಎಂದು ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು. ಕಾಮಮೋಹಿತನಾಗಿ ಅವನು ಆ ಇಬ್ಬರು ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಒಂದು ಶಿಬಿಕಾ (ಪಾಲಕಿ) ನೀಡಿದನು।

Verse 84

उपविश्य तदा तस्यां शिवबिकायां समाहितः । सर्पसर्पेति वचनान्नोदयामास तौ तदा

ಆಗ ಅವನು ಆ ಶಿವಶಿಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ “ಮುಂದೆ ಸಾಗು, ಸಾಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಹೊರುವವರನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದನು।

Verse 85

अगस्त्यः शिबिकावाही ततः क्रुद्धोऽशपन्नृपम् । विप्राणामवमंता त्वमुन्मत्तोऽजगरो भव

ಶಿಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಕೋಪಗೊಂಡು ರಾಜನಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು—“ವಿಪ್ರರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ ಕಾರಣ ನೀನು ಉನ್ಮತ್ತ ಅಜಗರವಾಗು!”

Verse 86

शापोक्तिमात्रतो राजा पतितो ब्राह्मणस्य हि । तत्रैवाजगरो भूत्वा विप्रशापो दुरत्ययः

ಶಾಪವಾಕ್ಯ ಹೊರಟ ತಕ್ಷಣ ರಾಜನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಜಗರನಾಗಿ ಬದಲಾದನು; ವಿಪ್ರಶಾಪವು ದಾಟಲಾಗದು।

Verse 87

यथा हि नहुषो जातस्तथा सर्वेऽपि तादृशाः । विप्राणामवमानेन पतिन्ति निरयेऽशुचौ

ನಹುಷನು ಹೇಗೆ ಪತನಗೊಂಡನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಥವರಾದ ಎಲ್ಲರೂ—ವಿಪ್ರರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದರಿಂದ—ಅಶುಚಿ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಶೀಘ್ರ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 88

तस्मासर्वप्रयत्नेन पदं प्राप्य विचक्षणैः । अप्रमत्तैर्नरैर्भाव्यमिहामुत्र च लब्धये

ಆದ್ದರಿಂದ ವಿವೇಕಿಗಳು—ಯೋಗ್ಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಬಳಿಕ—ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಪ్రమತ್ತರಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು; ಇಹದಲ್ಲೂ ಪರದಲ್ಲೂ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ದೊರಕುವಂತೆ।

Verse 89

तथैव नहुषः सर्प्पो जातोरण्ये महाभये । एवं चैवाभवत्तत्र देवलोके ह्यराजकम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಹುಷನು ಮಹಾಭಯಂಕರ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ಪರೂಪನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದನು; ಹೀಗೆಯೇ ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಆಗ ರಾಜಶೂನ್ಯತೆ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 90

तथैव ते सुराः सर्वे विस्मयाविष्टचेतसः । अहो बत महत्कष्टं प्राप्तं राज्ञा ह्यनेन वै

ಆಗ ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಆವೃತಮನಸ್ಕರಾಗಿ ಹೇಳಿದರು— ‘ಅಹೋ! ಈ ರಾಜನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಷ್ಟವನ್ನು ತಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ!’

Verse 91

न मर्त्य लोको न स्वर्गो जातो ह्यस्य दुरात्मनः । सतामवज्ञया सद्यः सुकृतं दग्धमेव हि

ಆ ದುರಾತ್ಮನಿಗೆ ಮর্ত್ಯಲೋಕವೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವರ್ಗವೂ ಅಲ್ಲ—ಯಾವುದೂ ಲಭ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಸಜ್ಜನರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವನ ಸಂಚಿತ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದಗ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 92

याज्ञिको ह्यपरो लोके कथ्यतां च महामुने । तदोवाच महातेजा नारदो मुनिसत्तमः

‘ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಯಾಜ್ಞಿಕ (ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಯೋಗ್ಯ)ನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ, ಅವನನ್ನು ವಿವರಿಸು.’ ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಮುನಿಸತ್ತಮ ನಾರದನು ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 93

ययातिं च महाभागा आनयध्वं त्वरान्विताः । देवदूतास्तु वै तूर्णं ययातिं द्रुतमानयन्

‘ಹೇ ಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ಯಯಾತಿಯನ್ನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಕರೆತನ್ನಿರಿ.’ ಆಗ ದೇವದೂತರು ತಕ್ಷಣ ಹೋಗಿ ಯಯಾತಿಯನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಕರೆತಂದರು।

Verse 94

विमानमारुह्य तदा महात्मा ययौ दिवं देवदूतैः समेतः । पुरस्कृतो देववरैस्तदानीं तथोरगैर्यक्षगंधर्वसिद्धैः

ಆಗ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ವಿಮಾನಾರೂಢನಾಗಿ ದೇವದೂತರೊಡನೆ ಸೇರಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು ಹಾಗೂ ನಾಗರು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು.

Verse 95

आयातः सोऽमरावत्यां त्रिदशैरभितोषितः । इंद्रासने चोपविष्टो बभाषे च स सत्वरम्

ಅವನು ಅಮರಾವತಿಗೆ ಬಂದು ತ್ರಿದಶರಿಂದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಇಂದ್ರಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 96

नारदेनैवमुक्तस्तु त्वं राजा याज्ञिको ह्यसि । सतामवज्ञया प्राप्तो नहुषो दंदशूकताम्

ನಾರದನು ಹೀಗೆಂದನು— ‘ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಜ್ಞಕರ್ತನು. ಸಜ್ಜನರ ಅವಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಹುಷನು ಸರ್ಪಸ್ಥಿತಿಗೆ (ದಂದಶೂಕತೆಯಿಗೆ) ಬಿದ್ದನು.’

Verse 97

ये प्राप्नुवंति धर्मिष्ठा दैवेन परमं पदम् । प्राक्तनेनैव मूढास्ते न पश्यंति शुभाशुभम्

ಧರ್ಮಿಷ್ಠರೂ ಸಹ ದೈವಬಲದಿಂದ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು; ಆದರೆ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಮೋಹದಿಂದ ಅವರು ಶುಭಾಶುಭವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 98

पतंति नरके घोरे स्तब्धा वै नात्र संशयः

ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸ್ಥಬ್ಧರಾದವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭೀಕರ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ— ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 99

ययातिरुवाच । यैः कृतं पुण्यं तेषां विघ्नः प्रजायते । अल्पकत्वेन देवर्षे विद्धि सर्वं परं मम

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವರಿಗೂ ವಿಘ್ನಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಓ ದೇವರ್ಷಿ, ಇದನ್ನೇ ನನ್ನ ಅಂತಿಮ ವಚನವೆಂದು ತಿಳಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನದ ಅಲ್ಪತೆಯಿಂದಲೇ.

Verse 100

महादानानि दत्तानि अन्नदानयुतानि च । गोदानानि बहून्येव भूमिदानयुतानि च

ಮಹಾದಾನಗಳು ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟವು, ಅನ್ನದಾನ ಸಹಿತ; ಅನೇಕ ಗೋদানಗಳೂ, ಭೂಮಿದಾನಗಳೂ ಸಹ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟವು.

Verse 101

तथैव सर्वाण्यपि चोत्तमानि दानानि चोक्तानि मनीषिभिर्यदा । एतानि सर्वाणि मया तदैव दत्तानि काले च महाविधानतः

ಅದೇ ರೀತಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನಗಳ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು, ಆಗಾಗ ನಾನು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾವಿಧಾನದಂತೆ ದಾನಮಾಡಿದೆನು.

Verse 102

यज्ञैरिष्टं वाजपेयातिरात्रैर्ज्योतिष्टोमै राजसूयादिभिश्च । शास्त्रप्रोक्तैरश्वमेधादिभिश्च यूपैरेषालंकृता भूः समंतात्

ವಾಜಪೇಯ, ಅತಿರಾತ್ರ, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಟೋಮ, ರಾಜಸೂಯಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಇಷ್ಟಿ ನೆರವೇರಿತು; ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಅಶ್ವಮೇಧಾದಿಗಳಿಂದಲೂ. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಯೂಪಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಭೂಮಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

Verse 103

देवदेवो जगन्नाथ इष्टो यज्ञैरनेकशः । गालवाय पुरे दत्ता कन्या त्वेषा च माधवी

ದೇವದೇವನಾದ ಜಗನ್ನಾಥನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಮತ್ತು ಈ ಕನ್ಯೆ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ನಗರದಲ್ಲಿ ಗಾಲವನಿಗೆ ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀಡಲಾಯಿತು.

Verse 104

पत्नीत्वेन चतुर्भ्यश्च दत्ताः कन्या मुने तदा । गालवस्य गुरोरर्थे विश्वामित्रस्य धीमतः

ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ಆಗ ಗಾಲವನ ಗುರುವಾದ ಧೀಮಂತ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನಾಲ್ವರಿಗೆ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ನೀಡಲಾಯಿತು।

Verse 105

एवं भूतान्यनेकानि सुकृतानि मया पुरा । महांति च बहून्येव तानि वक्तुं न पार्यते

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸತ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ—ಅವು ಮಹತ್ತಾದವು, ಬಹಳವೇ; ಅವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 106

भूयः पृष्टः सर्वदेवैः स राजा कृतं सर्वं गुप्तमेव यथार्थम् । विज्ञातुमिच्छाम यथार्थतोपि सर्वे वयं श्रोतुकामा ययाते

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಆ ರಾಜನು ತಾನು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿಯೇ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡನು; ಆದರೂ, ಹೇ ಯಯಾತಿ, ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ—ಕೇಳಲು ಕಾತರರಾಗಿದ್ದೇವೆ।

Verse 107

वचो निशम्य देवानां ययातिरमितद्युतिः । कथयामास तत्सर्वं पुण्यशेषं यथार्थतः

ದೇವರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಯಯಾತಿಯು ತನ್ನ ಸಂಚಿತ ಪುಣ್ಯದ ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು।

Verse 108

कथितं सर्वमेतच्च निःशेषं व्यासवत्तदा । स्वपुण्यकथनेनैव ययातिरपतद्भुवि

ಆಗ ಅವನು ವ್ಯಾಸನಂತೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಃಶೇಷವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು; ತನ್ನ ಪುಣ್ಯಕಥನದಿಂದಲೇ ಯಯಾತಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟನು।

Verse 109

तत्क्षणादेव सर्वेषां सुराणां तत्र पश्यताम् । एवमेव तथा जातमराजकमतंद्रितम्

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಭವಿಸಿತು—ರಾಜನು ಇಲ್ಲದಾಗಿ ರಾಜ್ಯವು ನಿರಾಜಕವಾಯಿತು; ಯಾರೂ ನಿರ್ಚಿಂತವಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ।

Verse 110

अन्यो न दृश्यते लोके याज्ञिको यो हि तत्र वै । शक्रासनेऽभिषे कार्यं श्रूयतां हि द्विजोत्तमाः

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಯೋಗ್ಯ ಯಾಜ್ಞಿಕನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶಕ್ರಾಸನದ ಅಭಿಷೇಕವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಕೇಳಿರಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ।

Verse 111

सर्वे सुराश्च ऋषयोऽथ महाफणींद्रा गन्धर्वयक्षखगचारणकिंनराश्च । विद्याधराः सुरगणाप्सरसां गणाश्च चिंतापराः समभवन्मनुजास्तथैव

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು, ಮಹಾಫಣೀಂದ್ರರು, ಗಂಧರ್ವ-ಯಕ್ಷರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರು; ವಿದ್ಯಾಧರರು, ದೇವಗಣಗಳು, ಅಪ್ಸರಸೆಯರ ಗುಂಪುಗಳು—ಮನುಷ್ಯರೂ ಸಹ—ಎಲ್ಲರೂ ಚಿಂತಾಕುಲರಾದರು।