Adhyaya 11

Verse 1

महेश्वर उवाच । प्रतिपक्षे चतुर्थ्यां तु पूजनीयो गणाधिपः । स्नात्वा शुक्लतिलैः शुद्धैः शुक्लपक्षे सदा नृभिः

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ಥಿಯಲ್ಲಿ ಗಣಾಧಿಪನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುದ್ಧ ಶ್ವೇತ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ಸದಾ ಪೂಜಿಸಲಿ.

Verse 2

कृत्वा चावस्यकं सर्वं गणेशस्यार्चनक्रियाम् । प्रयत्नेनैव कुर्वीत गंधमाल्याक्षतादिभिः

ಗಣೇಶಪೂಜೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಗಂಧ, ಮಾಲೆ, ಅಕ್ಷತ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 3

ध्यानमादौ प्रकर्तव्यं गणेशस्य यथाविधि । आगमा बहवो जाता गणेशस्य यथा मम

ಮೊದಲು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗಣೇಶನ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ ಗಣೇಶನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ಆಗಮಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿವೆ.

Verse 4

बहुधोपासका यस्मात्तमः सत्त्वरजोन्विताः । गणभेदेन तान्येव नामानि बहुधाऽभवत्

ಉಪಾಸಕರು ತಮಸ್, ಸತ್ತ್ವ, ರಜಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಬಹು ವಿಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಗಣಭೇದದಂತೆ ಅದೇ (ದಿವ್ಯರೂಪದ) ನಾಮಗಳೂ ಅನೇಕವಾಗಿವೆ.

Verse 5

पंचवक्त्रो गणाध्यक्षो दशबाहुस्त्रिलोचनः । कांतस्फटिकसंकाशो नीलकंठो गजाननः

ಅವನು ಪಂಚವಕ್ತ್ರ, ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷ, ದಶಬಾಹು, ತ್ರಿಲೋಚನ; ಕಾಂತಿಮಯ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ನೀಲಕಂಠ, ಗಜಾನನನು.

Verse 6

मुखानि तस्य पंचैव कथयामि यतातथम्

ಅವನ ಪಂಚಮುಖಗಳನ್ನು ಯಥಾತಥವಾಗಿ, ಇರುವಂತೆಯೇ ನಾನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 7

मध्यमं तु मुखं गौरं चतुर्दन्तं त्रिलोचनम् । शुंडादंडमनोज्ञं च पुष्करे मोदकान्वितम्

ಮಧ್ಯಮುಖವು ಗೌರವರ್ಣದದು, ಚತುರ್ಧಂತ ಹಾಗೂ ತ್ರಿಲೋಚನ; ಮನೋಹರ ಶುಂಡಾದಂಡವಿದ್ದು, ಪದ್ಮಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ಮೋದಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದೆ।

Verse 8

तथान्यत्पीतवर्णं च नीलं च शुभलक्षणम् । पिंगलं च तथा शुभ्रं गणेशस्य शुभाननम्

ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಮುಖ ಪೀತವರ್ಣದದು; ಮತ್ತೊಂದು ನೀಲವರ್ಣ, ಶುಭಲಕ್ಷಣಯುಕ್ತ; ಮತ್ತೊಂದು ಪಿಂಗಲ, ಇನ್ನೊಂದು ಶುಭ್ರ—ಇವು ಗಣೇಶನ ಶುಭಾನನಗಳು।

Verse 9

तथा दशभुजेष्वेव ह्यायुधानि ब्रवीमि वः । पाशं पस्शुपद्मे च अंकुशं दंतमेव च

ಹಾಗೆಯೇ (ಗಣೇಶನ) ದಶಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕಾದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಪಾಶ, ಪದ್ಮ, ಅಂಕುಶ ಮತ್ತು ದಂತವೂ.

Verse 10

अक्षमालां लांगलं च मुसलं वरदं तथा । पूर्णं च मोदकैः पात्रं पाणिना च विचिंतयेत्

ಅವನನ್ನು ಅಕ್ಷಮಾಲೆ, ಲಾಂಗಲ, ಮುಸಲ ಮತ್ತು ವರದಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಾಗಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೋದಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದವನಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 11

लंबोदर विरूपाक्षं निवीतं मेखलान्वितम् । योगासने चोपविष्टं चंद्रलेखां कशेखरम्

(ಗಣೇಶನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡು)—ಲಂಬೋದರ, ವಿಶಿಷ್ಟ ನೇತ್ರಗಳವನು, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಮತ್ತು ಮೇಖಲೆಯುಳ್ಳವನು; ಯೋಗಾಸನದಲ್ಲಿ ಉಪವಿಷ್ಟನಾಗಿ, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಲೇಖೆಯನ್ನು ಅಲಂಕಾರವಾಗಿ ಧರಿಸಿದವನು।

Verse 12

ध्यानं च सात्त्विकं ज्ञेयं राजसं हि नृणामिव । शुद्धचामीकराभासं गजाननमलौकिकम्

ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸಾತ್ತ್ವಿಕವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ರಾಜಸವೂ ಇದೆ—ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ. (ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ) ಶುದ್ಧ ಚಿನ್ನದ ಕಾಂತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಅಲೌಕಿಕ ಗಜಾನನ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸು।

Verse 13

चतुर्भुजं त्रिनयनमेकदंतं महोदरम् । पाशांकुशधरं देवं दंतमोदकपात्रकम्

(ಧ್ಯಾನಿಸು) ಆ ದೇವನನ್ನು—ಚತುರ್ಭುಜ, ತ್ರಿನಯನ, ಏಕದಂತ, ಮಹೋದರ; ಪಾಶ ಮತ್ತು ಅಂಕುಶವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ಹಾಗೆಯೇ ದಂತ ಮತ್ತು ಮೋದಕಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು।

Verse 14

नीलं च तामसं ध्यानमेवं त्रिविधमुच्यते । ततः पूजा प्रकर्तव्या भवद्भिः शीघ्रमेव च

ನೀಲರೂಪವು ತಾಮಸ ಧ್ಯಾನ—ಇಂತೆ ಧ್ಯಾನವು ತ್ರಿವಿಧವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ನೀವು ಶೀಘ್ರವಾಗಿಯೇ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 15

एकविंशतिदूर्वाभिर्द्वाभ्यां नाम्ना पृथक्पृथक् । सर्वनामभिरेकैव दीयते गणनायके

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದೂರ್ವಾ ಎಲೆಗಳಿಂದ, ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಎರಡು ಎರಡು ನಾಮಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲಾ ನಾಮಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿ ಒಂದು (ಹೆಚ್ಚುವರಿ) ಅರ್ಪಣೆ ಗಣನಾಯಕ ಗಣೇಶನಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 16

तथैव नामभिर्देया एकविंशतिमोदकाः । दशनामान्यहं वक्ष्ये पूजनार्थं पृथक्पृथक्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಮೋದಕಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹತ್ತು ನಾಮಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 17

गणाधिप नमस्तेस्तु उमापुत्राघनाशन । विनायकेशपुत्रोति सर्वसिद्धिप्रदायक

ಹೇ ಗಣಾಧಿಪಾ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಉಮಾಪುತ್ರಾ, ಪಾಪನಾಶಕಾ. ಹೇ ವಿನಾಯಕಾ, ‘ಈಶಪುತ್ರ’, ನೀವು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವವರು.

Verse 18

एकदंतेभवक्त्रेति तथा मूषकवाहन । कुमारगुरवे तुभ्यं पूजनीयः प्रयत्नतः

‘ಏಕದಂತ’, ‘ಭವ್ಯವಕ್ತ್ರ’, ಹಾಗೆಯೇ ‘ಮೂಷಕವಾಹನ’—ಎಂದು ನಿಮಗೆ ವಂದನೆ. ಹೇ ಕುಮಾರಗುರು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 19

एवमुक्त्वा सुरान्सद्यः परिष्वज्य च सादरम् । विष्णुं गुहाशयं सद्यो ब्रह्माणं च सदाशिवः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಸದಾಶಿವನು ತಕ್ಷಣವೇ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕೂಡಲೇ ಗುಹಾವಾಸಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಸಹ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.

Verse 20

तिरोधान गतः सद्यः शंभुः परमशोभनः । प्रणम्य शंभुं ते सर्वे गणाध्यक्षार्च्चने रताः

ತಕ್ಷಣವೇ ಪರಮಶೋಭನನಾದ ಶಂಭು ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ಶಂಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷನ ಅರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು.

Verse 21

ततः संपूज्य विधिवद्गणाध्यक्षार्च्चने रताः । उपचारैरनेकैश्च दूर्वाभिश्च पृथक्पृथक्

ಅನಂತರ ಅವರು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಅನೇಕ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದೂರ್ವಾಗ್ರಾಸಗಳಿಂದಲೂ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು।

Verse 22

संतुष्टो हि गणाध्यक्षो देवानां वरदोऽभवत् । प्रदक्षिणं नमस्कृत्य तैः सर्वैरभितोषितः

ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ವರದಾತನಾದನು; ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರಿಂದ ಅವನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೃಪ್ತನಾದನು।

Verse 23

तमोगुणान्विताः सर्वे ह्यसुरा नाभ्यपूजयन् । उपहासपरास्ते वै देवान्प्रत्यसुरोत्तमाः

ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಎಲ್ಲ ಅಸುರರು ಪೂಜಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅಸುರೋತ್ತಮರು ದೇವರನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 24

पूजयित्वा शांकरिं ते पुनः क्षीरार्णवं ययुः । ब्रह्मा विष्णुश्च ऋषयो देवदैत्याः सुरोत्तमाः

ಶಾಂಕರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಕ್ಷೀರಾರ್ಣವಕ್ಕೆ ಹೋದರು—ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಋಷಿಗಳು, ದೇವ-ದೈತ್ಯರು ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೂರರು।

Verse 25

मंथानं मंदरं कृत्वा रज्जुं कृत्वाथ वासुकिम् । ममंथुश्च तदा देवा विष्णुं कृत्वाथ सन्निधौ

ಮಂದರ ಪರ್ವತವನ್ನು ಮಥನದಂಡವನ್ನಾಗಿ, ವಾಸುಕಿಯನ್ನು ರಜ್ಜುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ದೇವರುಗಳು ಆಗ ಕ್ಷೀರಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸಿದರು; ಸಹಾಯಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದರು।

Verse 26

मथ्यमाने तदाब्धौ च निर्गतश्चंद्र अग्रतः । पीयूषपूर्णः सर्वेषां देवानां कार्यसिद्धये

ಆ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಮೊದಲು ಚಂದ್ರನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದನು. ಅವನು ಅಮೃತಪೂರ್ಣನಾಗಿ ದೇವತೆಗಳ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣನಾದನು.

Verse 27

शौनक उवाच । अर्णवे किं पुरा चंद्रो निक्षिप्तः केन सुव्रत । गजादिकानि रत्नानि कथितानि त्वया पुरा

ಶೌನಕನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಸುವ್ರತ! ಹಿಂದೆ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾರು, ಏಕೆ ನಿಕ್ಷಿಪ್ತಗೊಳಿಸಿದರು? ನೀವು ಮೊದಲು ಗಜಾದಿ ರತ್ನಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 28

एतत्सर्वं समासेन आदौ कथय मे प्रभो । ज्ञात्वा सर्वे वयं सूत पश्चादावर्णयामहे

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಆರಂಭದಿಂದ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ. ಹೇ ಸೂತ! ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ನಾವು ನಂತರ ವಿವರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುವೆವು.

Verse 29

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा सूतो वाक्यमुपाददे

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಭಾಗ ಸೂತನು ಪ್ರತಿಯುತ್ತರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ವಚನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕಥೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 30

चंद्र आपोमयो विप्रा अत्रिपुत्रो गुणान्वितः । उत्पन्नो ह्यनसूयायां ब्रह्मणोंऽशात्समुद्भवः । रुद्रस्यांशाद्धि दुर्वासा विष्णोरंशात्तु दत्तकः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಚಂದ್ರನು ಆಪೋಮಯನಾಗಿ ಗುಣಸಂಪನ್ನನಾದ ಅತ್ರಿಯ ಪುತ್ರನು. ಅವನು ಅನಸೂಯೆಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಶದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು. ರುದ್ರಾಂಶದಿಂದ ದುರ್ವಾಸನು, ವಿಷ್ಣ್ವಂಶದಿಂದ ದತ್ತಕ (ದತ್ತಾತ್ರೇಯ) ಪ್ರಕಟನಾದನು.

Verse 31

क्षीराब्धिं मथ्यमानं तु दृष्ट्वा चंद्रो मुदान्वितः । क्षीराब्धिरपि चंद्रं च दृष्ट्वा सोऽप्युत्सुकोऽभवत्

ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಮಥನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಚಂದ್ರನು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ಕ್ಷೀರಸಾಗರವೂ ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ತಾನೂ ಉತ್ಸುಕವಾಯಿತು.

Verse 32

प्रविष्टश्चोभयप्रीत्या श्रृण्वतां भो द्विजोत्तमाः । चंद्रो ह्यमृत पूर्णोभूदग्रतो देवसन्निधौ

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಕೇಳಿರಿ—ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಚಂದ್ರನು ದೇವಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅಮೃತದಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾದನು.

Verse 33

दृष्ट्वा च कांतिं त्वरितोऽथ चंद्रो नीराजितो देवगणैस्तदानीम् । वादित्रगोषैस्तुमुलैरनेकैर्मृदंगशंखैः पटहैरनेकैः

ಅವನ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಚಂದ್ರನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದನು; ಆ ಕ್ಷಣ ದೇವಗಣಗಳು ನೀರಾಜನ ಮಾಡಿ ಆರತಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದವು, ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಪಟಹಗಳ ಘನಘೋಷ ಮೊಳಗಿತು.

Verse 34

नमश्चक्रुश्च ते सर्वे ससुरासुरदानवाः । तदा गर्गं पृच्छमाना बलं चंद्रस्य तत्त्वतः

ದೇವರು, ಅಸುರರು, ದಾನವರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು; ನಂತರ ಚಂದ್ರನ ನಿಜವಾದ ಬಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಗರ್ಗನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 35

गर्गेणोक्तास्तदा सर्वेषां बलमद्य वै । केंद्रस्थानगताः सर्वे भवतामुत्तमा ग्रहाः

ಆಗ ಗರ್ಗನು ಹೇಳಿದನು—“ನಿಜವಾಗಿ ಇಂದು ಬಲ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರದ್ದೇ; ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗ್ರಹಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಕೇಂದ್ರಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ.”

Verse 36

चंद्रं मुरुः समायातो बुधश्चैव समागतः । आदित्यश्च तथा शुक्रः शनिरंगारको महान्

ಚಂದ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಮುರು ಬಂದನು; ಬುಧನೂ ಸಮಾಗತನಾದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಆದಿತ್ಯ, ಶುಕ್ರ, ಶನಿ ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಅಂಗಾರಕ (ಮಂಗಳ) ಕೂಡ ಬಂದರು.

Verse 37

तस्माच्चंद्रबलं श्रेष्ठं भवतां कार्यसिद्धये । गोमंतसंज्ञकोनाम मुहूर्तोऽयं जयप्रदः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಚಂದ್ರಬಲವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ‘ಗೋಮಂತ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಈ ಮುಹೂರ್ತ ಜಯಪ್ರದವಾಗಿದೆ.

Verse 38

एवमाश्वासिता देवा गर्गेणैव महात्मना । ममंथुरब्धिं त्वरिता गर्जमाना महाबलाः

ಮಹಾತ್ಮ ಗರ್ಗನಿಂದ ಹೀಗೆ ಆಶ್ವಾಸಿತರಾದ ದೇವರುಗಳು, ಮಹಾಬಲಿಗಳಾಗಿ, ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸಿದರು.

Verse 39

द्विगुणं बलमापन्ना महात्मानो दृढव्रताः । महेशं स्मरमाणास्ते गणेशं च पुनः पुनः

ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ದೃಢವ್ರತಿಗಳಾಗಿ ದ್ವಿಗುಣ ಬಲವನ್ನು ಪಡೆದರು—ಮಹೇಶನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಗಣೇಶನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಆವಾಹಿಸುತ್ತಾ.

Verse 40

निर्मथ्यमानादुदधेर्गर्जमानाच्च सर्वशः । निर्गता सुरभिः साक्षाद्देवानां कार्यसिद्धये

ಮಥನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಮುದ್ರದಿಂದ, ದೇವರ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ, ಸాక్షಾತ್ ಸುರಭಿ ಹೊರಬಂದಳು.

Verse 41

तुष्टा कपिलवर्णां सा ऊधोभारेण भूयसा । तरंगोपरि गच्छंती शनकैः शनकैस्ततः

ಆಕೆ ಹರ್ಷಿತಳಾದ ಕಪಿಲವರ್ಣದ ಗೋವು; ಮಹತ್ತರವಾದ ಉಧೋಭಾರದಿಂದ ಭಾರಗೊಂಡು, ಅಲೆಗಳ ಶಿಖರಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗಿದಳು।

Verse 42

कामधेनुं समायांतीं दृष्ट्वा सर्वे सुरासुराः । पुष्पवर्षेण महता ववर्षुरमितप्रभाम्

ಕಾಮಧೇನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಸರ್ವ ದೇವಾಸುರರೂ ಅಪಾರಪ್ರಭೆಯಾದ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಮಹಾ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು।

Verse 43

तदा तूर्याण्यनेकानि नेदुर्वाद्यान्यनेकशः । आनीता जलमध्याच्च संवृता गोशतैरपि

ಆಗ ಅನೇಕ ತೂರ್ಯಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ಅನೇಕ ವಿಧದ ವಾದ್ಯಗಳೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದವು. ಜಲಮಧ್ಯದಿಂದ ತರಲ್ಪಟ್ಟ ಆಕೆ, ನೂರಾರು ಗೋವುಗಳಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು।

Verse 44

तासु नीलाश्च कृष्णश्च कपिलाश्च कपिंजलाः । बभ्रवः श्यामका रक्ता जंबूवर्णाश्च पिंगलाः । आभिर्युक्ता तदा गोभिः सुरभिः प्रत्यदृश्यत

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನೀಲ, ಕೃಷ್ಣ, ಕಪಿಲ, ಕಪಿಞ್ಜಲವರ್ಣದ ಗೋವುಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಬಭ್ರು, ಶ್ಯಾಮಕ, ರಕ್ತ, ಜಂಬೂವರ್ಣ, ಪಿಂಗಲವೂ ಇದ್ದವು. ಇವುಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಸುರಭಿ ಆಗ ದೃಶ್ಯವಾಯಿತು।

Verse 45

असुरासुरसंवीतां कामधेनुं ययाचिरे । ऋषयो हर्षसंयुक्ता देवान्दैत्यांश्च तत्क्षणात्

ದೇವಾಸುರ ಸಮೂಹದಿಂದ ಆವರಿತಳಾದ ಕಾಮಧೇನುವನ್ನು, ಹರ್ಷಭರಿತರಾದ ಋಷಿಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ದೈತ್ಯರನ್ನೂ ಬೇಡಿ ಯಾಚಿಸಿದರು।

Verse 46

सर्वेभ्यश्चैव विप्रेभ्यो नानागोत्रेभ्य एव च । सुरभीसहिता गावो दातव्या नात्र संशयः

ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ—ವಿವಿಧ ಗೋತ್ರಗಳವರಿಗೂ—ಸುರಭಿಯೊಡನೆ ಗಾವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 47

तैर्याचितास्तेऽत्र सुरासुराश्च ददुश्च ता गाः शिवतोषणाय । तैः स्वीकृतास्ता ऋषिभिः सुमंगलैर्महात्मभिः पुण्यतमैः सुरभ्यः

ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ದೇವಾಸುರರು ಶಿವತೋಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಗಾವುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಆ ಸುರಭಿ-ಗಾವುಗಳನ್ನು ಪರಮ ಮಂಗಳಕರರಾದ, ಮಹಾತ್ಮರಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯವಂತರಾದ ಋಷಿಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು।

Verse 48

पुण्याहं मुनिभिः सर्वैः कारितास्ते तदा सुराः । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थमसुराणां क्षयाय च

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ದೇವರಿಂದ ‘ಪುಣ್ಯಾಹ’ ಮಂಗಳಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು—ದೇವಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಸುರಕ್ಷಯಕ್ಕಾಗಿ।

Verse 49

पुनः सर्वे सुसंरब्धा ममंथुः क्षीरसागरम् । मथ्यमानात्तदा तस्मादुदधेश्च तथाऽभवत्

ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಮಥಿಸಿದರು. ಆ ಸಮುದ್ರ ಮಥನವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದರ ಆಳದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಾಕಟ್ಯಗಳು ಉಂಟಾದವು।

Verse 50

कल्पवृक्षः पारिजातश्चूतः संतानकस्तथा । तान्द्रुमानेकतः कृत्वा गन्धर्वनगरोपमान् । ममंथुरुग्रं त्वरिताः पुनः क्षीरार्णवं बुधा

ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ, ಪಾರಿಜಾತ, ಮಾವು ಮತ್ತು ಸಂತಾನಕ—ಈ ಮರಗಳನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿ ಗಂಧರ್ವನಗರದಂತೆ ಅಲಂಕರಿಸಿ—ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಕ್ಷೀರಾರ್ಣವವನ್ನು ಮತ್ತೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ, ಉಗ್ರವಾಗಿ ಮಥಿಸಿದರು।

Verse 51

निर्मथ्यमानादुदधेरभवत्सूर्यवर्चसम् । रत्नानामुत्तमं रत्नं कौस्तुभाख्यं महाप्रभम्

ಸಮುದ್ರ ಮಥನವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸು ಉದ್ಭವಿಸಿತು—ರತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ಮಹಾಪ್ರಭ ‘ಕೌಸ್ತುಭ’ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಮಣಿ।

Verse 52

स्वकीयेन प्रकाशेन भासयंतं जगत्त्रयम् । चिंतामणिं पुरस्कृत्य कौस्तुभं ददृशुर्हि ते

ತನ್ನದೇ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅದು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಪ್ರಕಾಶಮಯಗೊಳಿಸಿತು; ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಕೌಸ್ತುಭವನ್ನು ಕಂಡರು।

Verse 53

सर्वे सुरा ददुस्तं वै कौस्तुभं विष्णवे तदा । चिंतामणि ततः कृत्वा मध्ये चैव सुरासुराः । ममंथुः पुनरेवाब्धिं गर्जंतस्ते बलोत्कटाः

ಆಗ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಆ ಕೌಸ್ತುಭವನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಬಳಿಕ ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಮಧ್ಯಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ದೇವಾಸುರರು—ಬಲಗರ್ವದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ—ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಥಿಸಿದರು।

Verse 54

मथ्यमानात्ततस्तस्मादुच्चैःश्रवाः समद्भुतम् । बभूव अश्वो रत्नानां पुनश्चैरावतो गजः

ಮಥನ ಮುಂದುವರಿದಾಗ ಆ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಅದ್ಭುತ ಉಚ್ಚೈಃಶ್ರವಾ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು—ಅಶ್ವರತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ನಂತರ ಐರಾವತ ಗಜವೂ ಹೊರಬಂದನು।

Verse 55

तथैव गजरत्नं च चतुःषष्ट्या समन्वितम् । गजानां पांडुराणां च चतुर्द्दन्तं मदान्वितम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗಜರತ್ನವೂ ಉದ್ಭವಿಸಿತು, ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕು (ಇತರ) ಗಜಗಳೊಂದಿಗೆ—ಪಾಂಡುರ ಗಜಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಚತುರ್ಧಂತ, ಮದವೀರ್ಯದಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣ।

Verse 56

तान्सर्वान्मध्यतः कृत्वा पुनश्चैव ममंथिरे । निर्मथ्यमानादुदधेर्निर्गतानि बहून्यथ

ಆ ಎಲ್ಲ ನಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮಥನ ಮಾಡಿದರು. ಸಮುದ್ರವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅದರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳು ಹೊರಬಂದವು।

Verse 57

मदिरा विजया भृंगी तथा लशुनगृंजनाः । अतीव उन्मादकरो धत्तूरः पुष्करस्तथा

ಆಗ ಮದಿರಾ, ವಿಜಯಾ, ಭೃಂಗೀ, ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಈರುಳ್ಳಿ ಹೊರಬಂದವು; ಅತ್ಯಂತ ಉನ್ಮಾದಕಾರಕ ಧತ್ತೂರ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಕರವೂ ಪ್ರಕಟವಾದವು।

Verse 58

स्थापिता नैकपद्येन तीरे नदनदीपतेः । पुनश्च ते तत्र महासुरेन्द्रा ममंथुरब्धिं सुरसत्तमैः सह

ನೈಕಪದ್ಯನು ಅವುಗಳನ್ನು ನದೀನದಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಸುರೇಂದ್ರರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಮಥಿಸಿದರು।

Verse 59

निर्मथ्यमानादुदधेस्तदासीत्सा दिव्य लक्ष्मीर्भुवनैकनाथा । आन्वीक्षिकीं ब्रह्मविदो वदंति तथआ चान्ये मूलविद्यां गृणंति

ಸಮುದ್ರ ಮಥನವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದಿವ್ಯ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು—ಅವಳೇ ಭುವನಗಳ ಏಕನಾಥಿ. ಬ್ರಹ್ಮವಿದರು ಅವಳನ್ನು ‘ಆನ್ವೀಕ್ಷಿಕೀ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು ಅವಳನ್ನು ಮೂಲವಿದ್ಯೆಯೆಂದು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 60

ब्रह्मविद्यां केचिदाहुः समर्थाः केचित्सिद्धिमृद्धिमाज्ञा मथाशाम् । यां वैष्णवीं योगिनः केचिदाहुस्तथा च मायां मायिनो नित्ययुक्ताः

ಕೆಲವು ಸಮರ್ಥರು ಅವಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಅವಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಋದ್ಧಿ—ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳ ಮೇಲೆ ಆಜ್ಞಾಧಿಕಾರ ನೀಡುವವಳು—ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲ ಯೋಗಿಗಳು ಅವಳನ್ನು ವೈಷ್ಣವೀ ಶಕ್ತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ನಿತ್ಯ ಮಾಯಾವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಮಾಯಿನರು ಅವಳನ್ನೇ ಮಾಯೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 61

वदंति सर्वे केनसिद्धांतयुक्तां यां योगमायां ज्ञानशक्त्यान्विता ये

ಎಲ್ಲರೂ ಅವಳನ್ನು ನಿರ್ಣಾಯಕ ತರ್ಕ-ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತಳಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅವಳನ್ನೇ ‘ಯೋಗಮಾಯೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಅವಳು ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮನ್ವಿತಳು.

Verse 62

ददृशुस्तां महालक्ष्मीमायांती शनकैस्तदा । गौरां च युवतीं स्निग्धां पद्मकिंजल्कभूषणाम्

ಆಗ ಅವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಕಂಡರು—ಗೌರವರ್ಣೆ, ಯುವತಿ, ಸ್ನಿಗ್ಧ ಕాంతಿಯುಳ್ಳವಳು, ಕಮಲಕೇಸರದ ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳು.

Verse 63

सुस्मितां सुद्विजां श्यामां नवयौवनभूषणाम् । विचित्रवस्त्राभरणरत्नानेकोद्यतप्रभाम्

ಅವಳು ಮೃದುಸ್ಮಿತೆಯುಳ್ಳವಳು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ದಂತಶೋಭೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳು, ಶ್ಯಾಮಕಾಂತಿಯಿಂದ ಮನೋಹರಳು, ನವಯೌವನದಿಂದ ಭೂಷಿತಳು; ವಿಚಿತ್ರ ವಸ್ತ್ರ-ಆಭರಣ ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳ ಕಿರಣದಿಂದ ಅವಳ ಪ್ರಭೆ ಉದಯಿಸಿತು.

Verse 64

बिंबोष्ठीं सुनसां तन्वीं सुग्रीवां चारुलोचनाम् । सुमध्यां चारुजघनां बृहत्कटितटां तथा

ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ಪಕ್ವ ಬಿಂಬಫಲದಂತೆ; ಮೂಗು ಸುಂದರ; ದೇಹ ಸೊಗಸಾಗಿ ಸಣ್ಣದು; ಕಂಠ ಸುಂದರ; ಕಣ್ಣುಗಳು ಮನೋಹರ. ಅವಳ ನಡು কোমಲ, ನಿತಂಬಗಳು ರಮ್ಯ, ಮತ್ತು ಕಟಿಭಾಗ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯಿತು.

Verse 65

नानारत्नप्रदीपैश्च नीराजितमुखांबुजाम् । चारुप्रसन्नवदनां हारनूपूरशोभिताम्

ಅನೇಕ ರತ್ನದೀಪಗಳ ನೀರಾಜನದಿಂದ ಅವಳ ಕಮಲಮುಖ ಪೂಜಿತವಾಯಿತು; ಅವಳ ಮುಖ ಪ್ರಸನ್ನವೂ ಮನೋಹರವೂ ಆಗಿ, ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ನೂಪುರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸಿತು.

Verse 66

मूर्द्धनि ध्रियमाणेन च्छत्रेणापि विराजिताम् । चामरैर्वीज्यमानां तां गंगाकल्लोललोहितैः

ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜಛತ್ರದಿಂದ ಅವಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿರಾಜಮಾನಳಾದಳು. ಗಂಗೆಯ ಅಲೆಗಳಂತೆ ರಕ್ತಿಮವರ್ಣದ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ವೀಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 67

पांडुरं गजमारूढां स्तूयमानां महर्षिभिः । सुरद्रुमपुष्पमालां बिभ्रतीं मल्लिकायुताम्

ಅವಳು ಪಾಂಡುರ ಗಜದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢಳಾಗಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಸುರದ್ರುಮದ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯನ್ನು, ಮಲ್ಲಿಕಾ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಯುಕ್ತವಾಗಿಯೇ ಧರಿಸಿದ್ದಳು.

Verse 68

कराग्रे ध्रियमाणां तां दृष्ट्वा देवाः समुत्सुकाः । आलोकनपरा यावत्तावत्तान्ददृशे ह्यसौ

ಅವಳನ್ನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೈಯ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕರೆತರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವರುಗಳು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ ದರ್ಶನದಲ್ಲೇ ತಲ್ಲೀನರಾದರು. ಅವರು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದರೋ, ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅವಳೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದಳು.

Verse 69

देवांश्च दानवांश्चैव सिद्धचारणपन्नगान् । यथा माता स्वपुत्रांश्च महालक्ष्मीस्तथा सती

ಆ ಸತಿ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವರು, ದಾನವರು, ಸಿದ್ಧ-ಚಾರಣರು ಮತ್ತು ಪನ್ನಗರನ್ನು ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಸಮಾಲೋಕಿಸಿದಳು.

Verse 70

आलोकितास्तथा देवास्तया लक्ष्म्या श्रियान्विताः । सञ्जातास्तत्क्षणादेव राज्य लक्षणलक्षिताः । दैत्यास्ते निःश्रिका जाता ये श्रियाऽनवलोकिताः

ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ದೃಷ್ಠಿ ಬಿದ್ದ ದೇವರುಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಶ್ರೀಸಂಪನ್ನರಾಗಿ, ರಾಜ್ಯಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಯ ದೃಷ್ಠಿ ಬೀಳದ ದೈತ್ಯರು ಕಾಂತಿ-ಸೌಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿಃಶ್ರೀಕರಾದರು.

Verse 71

निरीक्ष्यमाणा च तदा मुकुन्दं तमालनीलं सुकपोलनासम् । विभ्राजमानं वपुषा परेण श्रीवत्सलक्ष्मं सदयावलोकम्

ಆಗ ಅವಳು ಮುಕುಂದನನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಸಿದಳು—ತಮಾಲವೃಕ್ಷದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ, ಸುಂದರ ಕಪೋಲ-ನಾಸಿಕಯುಕ್ತ, ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಶ್ರೀವತ್ಸಲಾಂಛನಧಾರಿ, ಕರುಣಾಮಯ ದೃಷ್ಟಿಯವನು।

Verse 72

दृष्ट्वा तदैव सहसा वनमालयान्विता लक्ष्मीर्गजादवततार सुविस्मयंती । कंठे ससर्ज पुरुषस्य परस्य विष्णोर्मालां श्रिया विरचितां भ्रमरैरुपेताम्

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಸಹಸಾ ಗಜದಿಂದ ಇಳಿದು, ಭ್ರಮರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಶ್ರೀಯಿಂದ ರಚಿತವಾದ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಪರಮಪುರುಷ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಂಠಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು।

Verse 73

वामांगमाश्रित्य तदा महात्मनः सोपाविशत्तत्र समीक्ष्य ता उभौ । सुराः सदैत्या मुदमापुरद्भुतां सिद्धाप्सरः किंनरचारणाश्च

ಆಗ ಅವಳು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ವಾಮಾಂಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನೋಡಿ ದೇವರುಗಳು ದೈತ್ಯರೊಡನೆ, ಸಿದ್ಧರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಕಿನ್ನರರು, ಚಾರಣರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅದ್ಭುತ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 74

सर्वेषामेव लोकानामैकपद्येन सर्वशः । हर्षो महानभूत्तत्र लक्ष्मीनारायणागमे

ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ನಾರಾಯಣರ ಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಮಹಾ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 75

लक्ष्म्या वृतो महाविष्णुर्लक्ष्मीस्तेनैव संवृता । एवं परस्परं प्रीत्या ह्यवलोकनतत्परौ

ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ವೃತನಾದ ಮಹಾವಿಷ್ಣು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಆಲಿಂಗಿತಳಾದಳು. ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡುವುದಲ್ಲೇ ತತ್ಪರರಾದರು।

Verse 76

शंखाश्च पटहाश्चैव मृदंगानकगोमुखाः । भेर्यश्च झर्झरीणां च स शब्दस्तुमुलोऽभवत्

ಶಂಖಗಳು, ಪಟಹಗಳು, ಮೃದಂಗಗಳು, ಆನಕಗಳು, ಗೋಮುಖಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಭೇರಿಗಳು ಮತ್ತು ಝರ್ಝರಿಗಳು—ಇವೆಲ್ಲದರ ಧ್ವನಿ ಆಗ ತೀವ್ರ ತೂಮುಲವಾಗಿ ಎದ್ದಿತು.

Verse 77

बभूव गायकानां च गायनं सुमहत्तदा । ततानि विततान्येन घानानि सुषिराणि च

ಆಗ ಗಾಯಕರ ಗಾಯನವು ಅತ್ಯಂತ ವೈಭವದಿಂದ ತುಂಬಿತು; ತಂತ್ರೀ, ವಿತತ, ಘಾನ ಮತ್ತು ಸುಷಿರ—ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ವಾದ್ಯಗಳೂ ಮಿಡಿದವು.

Verse 78

एवं वाद्यप्रभेदैश्च विष्णुं सर्वात्मना हरिम् । अतोषयन्सुगीतज्ञा गंधर्वाप्सरसां गणाः

ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ವಾದ್ಯಭೇದಗಳಿಂದ, ಸುಗೀತದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಗಂಧರ್ವ-ಅಪ್ಸರಸೆಯರ ಗಣಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಹರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ತಂದವು.

Verse 79

तथा जगुर्नारदतुंबुरादयो गंधर्वयक्षाः सुरसिद्ध संघाः । संसेवमानाः परमात्मरूपं नारायणं देवमगाधबोधम्

ಹಾಗೆಯೇ ನಾರದ, ತುಂಭುರು ಮೊದಲಾದ ಗಂಧರ್ವ-ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ದೇವ-ಸಿದ್ಧರ ಸಂಘಗಳೂ ಹಾಡಿದರು—ಪರಮಾತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ, ಅಗಾಧ ಬೋಧವಿರುವ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಾ.