Adhyaya 8

Verse 1

अगस्त्य उवाच । किं चकार हरः स्कंद मंदराद्रिगतस्तदा । विलंबमालंबयति तस्मिन्नपि गजानने

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಸ್ಕಂದಾ! ಆಗ ಮಂದರ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದ ಹರನು (ಶಿವನು) ಏನು ಮಾಡಿದನು, ಗಜಾನನನು (ಗಣೇಶನು) ಇನ್ನೂ ವಿಳಂಬ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ?

Verse 2

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य कथां पुण्यां कथ्यमानां मयाधुना । वाराणस्येकविषयामशेषाघौघनाशिनीम्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಅಗಸ್ತ್ಯಾ! ಈಗ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು; ಇದು ವಾರಾಣಸಿಯೊಂದನ್ನೇ ವಿಷಯವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಪ್ರವಾಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು.

Verse 3

करींद्रवदने तत्र क्षेत्रवर्येऽविमुक्तके । विलंबभाजित्र्यक्षेण प्रैक्षिक्षिप्रमधोक्षजः

ಅಲ್ಲಿ ಅವಿಮುಕ್ತವೆಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಗಜಾನನನು ವಿಳಂಬದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಅಧೋಕ್ಷಜನು (ವಿಷ್ಣು) ತ್ರಿನೇತ್ರ ಮಹೇಶ್ವರನ ಕಡೆಗೆ ಶೀಘ್ರ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದನು।

Verse 4

प्रोक्तोथ बहुशश्चेति बहुमानपुरःसरम् । तथा त्वमपि माकार्षीर्यथा प्राक्प्रस्थितैः कृतम्

ಅವರು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಕೂಡ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಬೇಡ; ಹಿಂದೆ ಹೊರಟವರು ಮಾಡಿದಂತೆ ಮಾಡು।”

Verse 5

श्रीविष्णुरुवाच । उद्यमः प्राणिभिः कार्यो यथाबुद्धि बलाबलम् । परं फलंति कर्माणि त्वदधीनानि शंकर

ಶ್ರೀವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—“ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯಂತೆ ಬಲಾಬಲವನ್ನು ತಿಳಿದು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು; ಆದರೆ ಕರ್ಮಗಳ ಪರಮ ಫಲ, ಓ ಶಂಕರ, ನಿನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದೆ।”

Verse 6

अचेतनानि कर्माणि स्वतंत्राः प्राणिनोपि न । त्वं च तत्कर्मणां साक्षी त्वं च प्राणिप्रवर्तकः

“ಕರ್ಮಗಳು ಜಡ; ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ನಿಜವಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರರಲ್ಲ. ಆ ಕರ್ಮಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯೂ ನೀನೇ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸುವವನೂ ನೀನೇ।”

Verse 7

किंतु त्वत्पादभक्तानां तादृशी जायते मतिः । यया त्वमेव कथयेः साध्वनेनत्वनुष्ठितम्

“ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಪಾದಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಬುದ್ಧಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಅದರ ಮೂಲಕ ನೀನೇ—‘ಇವನು ಇದನ್ನು ಸತ್ಕಾರ್ಯವಾಗಿ, ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೀ।”

Verse 8

यत्किंचिदिह वै कर्मस्तोकं वाऽस्तोकमेव वा । तत्सिद्ध्यत्येव गिरिश त्वत्पादस्मृत्यनुष्ठितम्

ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವಾದರೂ—ಚಿಕ್ಕದಾಗಲಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಲಿ—ಹೇ ಗಿರೀಶ! ನಿನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಪಾದಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 9

सुसिद्धमपि वै कार्यं सुबुद्ध्यापि स्वनुष्ठितम् । अत्वत्पदस्मृतिकृतं विनश्यत्येव तत्क्षणात्

ಸುವಿವೇಕದಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಕಾರ್ಯವೂ—ನಿನ್ನ ಪಾದಸ್ಮರಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದರೆ—ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 10

शंभुना प्रेषितेनाद्य सूद्यमः क्रियते मया । त्वद्भक्तिसंपत्तिमतां संपन्नप्राय एव नः

ಇಂದು ಶಂಭುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾನು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಸಂಪತ್ತುಳ್ಳವರಿಗೆ ಯಶಸ್ಸು ಬಹುತೇಕ ನಿಶ್ಚಿತವೇ।

Verse 11

अतीव यदसाध्यं स्यात्स्वबुद्धिबलपौरुषैः । तत्कार्यं हि सुसिद्धं स्यात्त्वदनुध्यानतः शिव

ಸ್ವಬುದ್ಧಿ, ಬಲ ಮತ್ತು ಪೌರುಷದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದೂ—ಹೇ ಶಿವ!—ನಿನ್ನ ಅನುದ್ಯಾನದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 12

यांति प्रदक्षिणीकृत्य ये भवंतं भवं विभो । भवंति तेषां कार्याणि पुरोभूतानि ते भयात्

ಪ್ರಭು ಭವನೆಂಬ ನಿನ್ನನ್ನು—ಹೇ ವಿಭೋ!—ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಮುಂದುವರೆಯುವವರ ಕಾರ್ಯಗಳು, ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಗೆ ಭಯಪಟ್ಟಂತೆ, ಮುಂಚೆಯೇ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 13

जातं विद्धि महादेव कार्यमेतत्सुनिश्चितम् । काशीप्रावेशिकश्चिंत्य शुभलग्नोदयः परम्

ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ತಿಳಿದುಕೋ—ಈ ಕಾರ್ಯವು ಸುನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಕಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಪರಮ ಶುಭ ಲಗ್ನೋದಯವಾಗಿದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿರಬೇಡ.

Verse 14

अथवा काशिसंप्राप्तौ न चिंत्यं हि शुभाशुभम् । तदैव हि शुभः कालो यदैवाप्येत काशिका

ಅಥವಾ ಕಾಶಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಶುಭಾಶುಭಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಶಿಕಾ ಲಭಿಸುವ ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸ್ವತಃ ಶುಭಕಾಲ.

Verse 15

शंभुं प्रदक्षिणीकृत्य प्रणम्य च पुनःपुनः । प्रतस्थेऽथ सलक्ष्मीको मंदराद्गरुडध्वजः

ಶಂಭುವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಪುನಃಪುನಃ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಸಹಿತ ಗರುಡಧ್ವಜ ವಿಷ್ಣು ಆಗ ಮಂದರ ಪರ್ವತದಿಂದ ಹೊರಟನು.

Verse 16

दृशोरतिथितां नीत्वा विष्णुर्वाराणसीं ततः । पुंडरीकाक्ष इत्याख्यां सफलीकृतवान्मुदा

ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ವಾರಾಣಸಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅತಿಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ (ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ) ಆನಂದದಿಂದ ‘ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ’ ಎಂಬ ನಾಮವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 17

गंगावरणयोर्विष्णुः संभेदे स्वच्छमानसः । प्रक्षाल्य पाणिचरणं सचैलः स्नातवानथ

ಗಂಗಾ-ವರಣಾ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಚ್ಛಮನಸ್ಸಿನ ವಿಷ್ಣು ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ನಂತರ ವಸ್ತ್ರಸಹಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು.

Verse 18

तदाप्रभृति तत्तीर्थं पादोदकमितीरितम् । पादौ यदादौ शुभदौ क्षालितौ पीतवाससा

ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು “ಪಾದೋದಕ”ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶುಭಪಾದಗಳು ಪ್ರಕ್ಷಾಳಿತವಾದವು।

Verse 19

तत्र पादोदके तीर्थे ये स्नास्यंतीह मानवाः । तेषां विनश्यति क्षिप्रं पापं सप्तभवार्जितम्

ಇಲ್ಲಿ ಪಾದೋದಕ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಮಾನವರ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತ ಪಾಪವು ಶೀಘ್ರವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 20

तत्र श्राद्धं नरः कृत्वा दत्त्वा चैव तिलोदकम् । सप्तसप्त तथा सप्त स्ववंश्यांस्तारयिष्यति

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿ ತಿಲೋದಕವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ನರನು ತನ್ನ ವಂಶದ ಏಳು-ಏಳು ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ಏಳು—ಇಷ್ಟು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 21

गयायां यादृशी तृप्तिर्लभ्यते प्रपितामहैः । तीर्थे पादोदके काश्यां तादृशी लभ्यते ध्रुवम्

ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯುವಂತಹ ತೃಪ್ತಿ, ಕಾಶಿಯ ಪಾದೋದಕ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 22

कृतपादोदक स्नानं पीतपादोदकोदकम् । दत्तपादोदपानीयं नरं न निरयः स्पृशेत्

ಪಾದೋದಕದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಆ ಪಾದೋದಕ ಜಲವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿ, ಅದೇ ಪಾದೋದಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಪಾನೀಯವಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಿದವನನ್ನು ನರಕವು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 23

विष्णुपादोदके तीर्थे प्राश्य पादोदकं सकृत् । जातुचिज्जननीस्तन्यं न पिबेदिति निश्चितम्

ವಿಷ್ಣು-ಪಾದೋದಕ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಪಾದೋದಕವನ್ನು ಆಚಮನ ಮಾಡಿದರೂ, ನಂತರ ಎಂದಿಗೂ ತಾಯಿಯ ಸ್ತನ್ಯ (ಹಾಲು) ಕುಡಿಯಬಾರದೆಂದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ.

Verse 24

सचक्र शालग्रामस्य शंखेन स्नापितस्य च । अद्भिः पादोदकस्यांबु पिबन्नमृततां व्रजेत्

ಚಕ್ರಚಿಹ್ನಿತ ಶಾಲಗ್ರಾಮವನ್ನು ಶಂಖದಿಂದ ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿದ ನೀರೇ ಪಾದೋದಕ; ಆ ಪಾದೋದಕ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿಯುವವನು ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

विष्णुपादोदके तीर्थे विष्णुपादोदकं पिबेत् । यदि तत्सुधया किं नु बहुकालीनयातया

ವಿಷ್ಣು-ಪಾದೋದಕ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದೋದಕವನ್ನು ಕುಡಿಯಬೇಕು; ಅದು ಸ್ವತಃ ಸುದಾ (ಅಮೃತ) ಆಗಿದ್ದರೆ, ಬಹುಕಾಲ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ‘ಅಮೃತ’ಕ್ಕೆ ಏನು ಅಗತ್ಯ?

Verse 26

काश्यां पादोदके तीर्थे यैः कृता नोदकक्रियाः । जन्मैव विफलं तेषां जलबुद्बुद सश्रियाम्

ಕಾಶಿಯ ಪಾದೋದಕ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜಲಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡದವರು, ನೀರಿನ ಬುಬ್ಬುಳಿಯಂತೆ ಕ್ಷಣಿಕ ವೈಭವ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಜನ್ಮವೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

कृतनित्यक्रियो विष्णुः सलक्ष्मीकः सकाश्यपिः । उपसंहृत्य तां मूर्तिं त्रैलोक्यव्यापिनीं तथा

ವಿಷ್ಣು ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಡನೆ ಹಾಗೂ ಕಾಶ್ಯಪನೊಡನೆ, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ಆಗ ಉಪಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 28

विधाय दार्षदीं मूर्तिं स्वहस्तेनादिकेशवः । स्वयं संपूजयामास सर्वसिद्धिसमृद्धिदाम्

ಆದಿಕೇಶವನು ತನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತಗಳಿಂದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ತಾನೇ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂಜಿಸಿದನು—ಆ ಮೂರ್ತಿ ಸಮಸ್ತ ಸಿದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಮಂಗಳಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವುದು.

Verse 29

आदिकेशवनाम्नीं तां श्रीमूर्तिं पारमेश्वरीम् । संपूज्य मर्त्यो वैकुंठं मन्यते स्वगृहांगणम्

‘ಆದಿಕೇಶವ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಶ್ರೀಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯನು, ತನ್ನ ಮನೆಯ ಅಂಗಳವನ್ನೂ ವೈಕುಂಠವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

श्वेतद्वीप इति ख्यातं तत्स्थानं काशिसीमनि । श्वेतद्वीपे वसंत्येव नरास्तन्मूर्तिसेवकाः

ಕಾಶಿಯ ಸೀಮೆಯೊಳಗಿನ ಆ ಸ್ಥಳ ‘ಶ್ವೇತದ್ವೀಪ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಆ ಮೂರ್ತಿಯ ಸೇವಕರಾದ ನರರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 31

क्षीराब्धिसंज्ञं तत्रान्यत्तीर्थं केशवतोग्रतः । कृतोदकक्रियस्तत्र वसेत्क्षीराब्धिरोधसि

ಅಲ್ಲಿ ಕೇಶವನ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ‘ಕ್ಷೀರಾಬ್ಧಿ’ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಉದಕಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಕ್ಷೀರಾಬ್ಧಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 32

तत्र श्राद्धं नरः कृत्वा गां दत्त्वा च पयस्विनीम् । यथोक्तसर्वाभरणां क्षीरोदे वासयेत्पितॄन्

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಹಾಲು ಕೊಡುವ ಹಸುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಕ್ಷೀರೋದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

एकोत्तरशतं वंश्यान्नवेत्पायस कर्दमम् । क्षीरोदरोधः पुण्यात्मा भक्त्या तत्रैकधेनुदः

ಕ್ಷೀರೋದ ತಟದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗೋವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನ ವಂಶದ ನೂರೊಂದು ಪಿತೃಗಳು ಪಾಯಸ ಹಾಗೂ ಮಧುರ ಹವಿಯಂತೆ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 34

बह्वीश्च नैचिकीर्दत्त्वा श्रद्धयात्र सदक्षिणाः । शय्योत्तरांश्च प्रत्येकं पितॄंस्तत्र सुवासयेत्

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ನೈಚಿಕೀ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಶಯ್ಯೆಗಳು ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ದಾನಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಆ ಪುಣ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪಿತೃ ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 35

क्षीरोदाद्दक्षिणे तत्र शंखतीर्थमनुत्तमम् । तत्रापि संतर्प्यपितॄन्विष्णुलोकेमहीयते

ಕ್ಷೀರೋದದ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತಮ ಶಂಖತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸಂತರ್ಪಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

तद्याम्यां चक्रतीर्थं च पितॄणामपि दुर्लभम् । तत्रापि विहितश्राद्धो मुच्यते पैतृकादृणात्

ಅದರ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಚಕ್ರತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದವನು ಪೈತೃಕ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 37

तत्संन्निधौ गदातीर्थं विष्वगाधिनिबर्हणम् । तारणं च पितॄणां वै कारणं चैनसां क्षये

ಅದರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಗದಾತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ಆಳವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಜವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳ ತಾರಣಕ್ಕೂ ಪಾಪಕ್ಷಯಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 38

पद्मतीर्थं तदग्रे तु तत्र स्नात्वा नरोत्तमः । पितॄन्संतर्प्य विधिना पद्मयानेव हीयते

ಅದರ ಮುಂದೆಯೇ ಪದ್ಮತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನரோತ್ತಮನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣಮಾಡಿ, ಪದ್ಮವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಏರಿದವನಂತೆ ಪ್ರಸ್ಥಾನಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

तत्रैव च महालक्ष्म्यास्तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । स्वयं यत्र महालक्ष्मीः स्नाता त्रैलोक्यहर्षदा

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ತೀರ್ಥವಿದೆ, ಅದು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ—ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಕ್ಕೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದಳು.

Verse 40

तत्र तीर्थे कृतस्नानो दत्त्वा रत्नानि कांचनम् । पट्टांबराणि विप्रेभ्यो न लक्ष्म्या परिहीयते

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ರತ್ನಗಳು, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಪಟ್ಟಾಂಬರಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದರೆ, ಅವನ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 41

यत्रयत्र हि जायेत तत्रतत्र समृद्धिमान् । पितरोपि हि सुश्रीकास्तस्य स्युस्तीर्थगौरवात्

ಅವನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೆ ಜನಿಸಿದರೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಸಮೃದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆ ತೀರ್ಥದ ಗೌರವದಿಂದ ಅವನ ಪಿತೃಗಳೂ ಸಹ ಶ್ರೀಸಂಪನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 42

तत्रास्ति हि महालक्ष्म्या मूर्तिस्त्रैलोक्यवंदिता । तां प्रणम्य नरो भक्त्या न रोगी जायते क्वचित्

ಅಲ್ಲಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಂದಿತ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮೂರ್ತಿ ಇದೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವ ನರನು ಎಂದಿಗೂ ರೋಗಿಯಾಗಿ ಜನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 43

नभस्य बहुलाष्टम्यां कृत्वा जागरणं निशि । समभ्यर्च्य महालक्ष्मीं व्रती व्रतफलं लभेत्

ನಭಸ್ಯ (ಭಾದ್ರಪದ) ಮಾಸದ ಬಹುಳಾಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದ ವ್ರತಧಾರಿ ವ್ರತಫಲವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

तार्क्ष्य तीर्थं हि तत्रास्ति तार्क्ष्यकेशवसन्निधौ । तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या संसाराहिं न पश्यति

ಅಲ್ಲಿ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯ-ಕೇಶವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಸರ್ಪವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 45

तदग्रे नारदं तीर्थं महापातकनाशनम् । ब्रह्मविद्योपदेशं च प्राप्तवान्यत्र नारदः

ಅದರ ಮುಂದೇ ನಾರದತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು—ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾರದನು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೋಪದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 46

तत्र स्नातो नरः सम्यग्ब्रह्मविद्यामवाप्नुयात् । केशवात्तेन तत्रोक्तः काश्यां नारदकेशवः

ಅಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದಕಾರಣ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕೇಶವನನ್ನು ‘ನಾರದ-ಕೇಶವ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 47

अर्चयित्वा नरो भक्त्या देवं नारदकेशवम् । जनन्या जठरं पीठमध्यास्ते न कदाचन

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವ ನಾರದ-ಕೇಶವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದವನು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಸವಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಶಯನವೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 48

प्रह्लादतीर्थं तस्याग्रे यत्र प्रह्लादकेशवः । तत्र श्राद्धादिकं कृत्वा विप्णुलोके महीयते

ಆ (ಕ್ಷೇತ್ರ)ದ ಮುಂದೆ ಪ್ರಹ್ಲಾದತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಹ್ಲಾದಕೇಶವನು ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 49

आंबरीषमहातीर्थमघघ्नं तस्य सन्निधौ । तत्रौदकीं क्रियां कुर्वन्निष्कालुष्यं लभेन्नरः

ಅದರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಪಾಪನಾಶಕ ಅಘಘ್ನವಾದ ಆಂಬರೀಷ ಮಹಾತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜಲಸಂಬಂಧಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದವನು ಕಲ್ಮಷರಹಿತ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 50

आदित्यकेशवः पूज्य आदिकेशव पूर्वतः । तस्य संदर्शनादेव मुच्यते चोच्चपातकैः

ಆದಿಕೇಶವನ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಆದಿತ್ಯಕೇಶವನು ಪೂಜ್ಯನು. ಅವನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಘೋರ ಪಾತಕಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 51

दत्तात्रेयेश्वरं तीर्थं तत्रैवादिगदाधरः । पितॄन्संतर्प्य तत्रैव ज्ञानयोगमवाप्नुयात्

ಅಲ್ಲಿ ದತ್ತಾತ್ರೇಯೇಶ್ವರ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅಲ್ಲೀಯೇ ಆದಿಗದಾಧರನು ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ ಮನುಷ್ಯನು ಜ್ಞಾನಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 52

भृगुकेशवपूर्वेण तीर्थं वै भार्गवं परम् । तत्र स्नातो नरः प्राज्ञो भवेद्भार्गववत्सुधीः

ಭೃಗುಕೇಶವನ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಪರಮವಾದ ಭಾರ್ಗವತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾಜ್ಞನು ಭಾರ್ಗವನಂತೆ ವಿದ್ಯಾವಂತನೂ ವಿವೇಕಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

तत्र वामनतीर्थं च प्राच्यां वामनकेशवात् । पूजयित्वा च तं विष्णुं वसेद्वामनसन्निधौ

ಅಲ್ಲಿ ವಾಮನಕೇಶವನ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವಾಮನತೀರ್ಥವಿದೆ. ಆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜಿಸಿ ವಾಮನಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 54

नरनारायणं तीर्थं नरनारायणात्पुरः । तत्र तीर्थे कृतस्नानो नरो नारायणो भवेत्

ನರನಾರಾಯಣನ ಮುಂದೆ ನರನಾರಾಯಣತೀರ್ಥವಿದೆ. ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ನಾರಾಯಣಸಮಾನನಾಗಿ (ದಿವ್ಯ ಮಂಗಳಗುಣಗಳಿಂದ) ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 55

यज्ञवाराह तीर्थं च तदग्रे पापनाशनम् । प्रतिमज्जनतस्तत्र राजसूय क्रतोः फलम्

ಅದರ ಮುಂದೆ ಪಾಪನಾಶಕ ಯಜ್ಞವಾರಾಹತೀರ್ಥವೂ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ಮುಳುಗಿದರೆ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 56

विदारनारसिंहाख्यं तत्र तीर्थं सुनिर्मलम् । स्नातो विदारयेत्तत्र पापं जन्मशतार्जितम्

ಅಲ್ಲಿ ವಿದಾರನರಸಿಂಹ ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲ ತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ನೂರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತ ಪಾಪವನ್ನು ಚೀರಿಹಾಕಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 57

गोपिगोविंद तीर्थं च गोपिगोविंदपूर्वतः । स्नात्वा तत्र समभ्यर्च्य विष्णुं विष्णुप्रियो भवेत्

ಗೋಪಿಗೋವಿಂದನ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಗೋವಿಂದತೀರ್ಥವೂ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 58

तीर्थं लक्ष्मीनृसिंहाख्यं गोपिगोविंद दक्षिणे । न लक्ष्म्या त्यज्यते क्वापि तत्तीर्थं परिमज्जनात्

ಗೋಪಿಗೋವಿಂದನ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ನೃಸಿಂಹವೆಂಬ ತೀರ್ಥವಿದೆ. ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪರಿಮಜ್ಜನ-ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮೀ (ಅನುಗ್ರಹ, ಸೌಭಾಗ್ಯ) ಎಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 59

तदग्रे शेषतीर्थं च शेषमाधवसन्निधौ । तर्पितानां पितॄणां च यत्र तृप्तिर्न शिष्यते

ಅದರ ಮುಂದೇ ಶೇಷಮಾಧವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಶೇಷತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಅವರ ತೃಪ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅಖಂಡವಾಗಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 60

शंखमाधवतीर्थं च तदवाच्यां सुनिर्मलम् । कृतोदको नरस्तत्र भवेत्पापोपि निर्मलः

ಅಲ್ಲಿ ಶಂಖಮಾಧವ ತೀರ್ಥವೂ ಇದೆ; ಅದು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅಲ್ಲಿ ಉದಕಕರ್ಮ/ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯ ಪಾಪಭಾರವಿದ್ದರೂ ನಿರ್ಮಲನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 61

तदग्रे च हयग्रीवं तीर्थं परमपावनम् । तत्र स्नात्वा हयग्रीवं केशवं परिपूज्य च

ಅದರ ಮುಂದೇ ಪರಮಪಾವನ ಹಯಗ್ರೀವ ತೀರ್ಥವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಹಯಗ್ರೀವರೂಪ ಕೇಶವನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 62

पिंडं च तत्र निर्वाप्य हयग्रीवस्य सन्निधौ । हायग्रीवीं श्रियं प्राप्य समुच्येत सपूर्वजः

ಅಲ್ಲಿ ಹಯಗ್ರೀವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಹಯಗ್ರೀವಪ್ರದತ್ತ ಶ್ರೀ (ಸಮೃದ್ಧಿ, ಅನುಗ್ರಹ) ಪಡೆಯುವವನು, ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರೊಡನೆ ಸಹ ಉನ್ನತಿಗೇರುತ್ತಾನೆ/ಉದ್ಧರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 63

स्कंद उवाच । प्रसंगतो मयैतानि तीर्थानि कथितानि ते । भूमौ तिलांतरायां यत्तत्र तीर्थान्यनेशः

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಸಂಗವಶದಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಈ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು. ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ತಿಲಾಂತರಾಯಾ’ ಎಂಬ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನೇಕಾನೇಕ ತೀರ್ಥಗಳಿವೆ.

Verse 64

पातालं गमितः पूर्वं हरिणा विक्रमैस्त्रिभिः । वृत्तवानपि वै वृत्रः सुत्राम्णा विनिसूदितः

ಹಿಂದೆ ಹರಿ ತನ್ನ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ—ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಂದ ಪಾತಾಳವನ್ನೂ ತಲುಪಿದನು; ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ವೃತ್ರನೂ ಸುತ್ರಾಮನ್ (ಇಂದ್ರ)ನಿಂದ ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 65

उद्दिष्टानां तु तीर्थानामेतेषां कलशोद्भव । नाममात्रमपि श्रुत्वा निष्पापो जायते नरः । इदानीं प्रस्तुतं विप्र शृणु वक्ष्यामि तेग्रतः । वैकुंठनाथो यच्चक्रे शंखचक्रगदाधरः

ಹೇ ಕಲಶೋದ್ಭವ (ಅಗಸ್ತ್ಯ), ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ತೀರ್ಥಗಳ ನಾಮಮಾತ್ರವನ್ನಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ಮಾನವನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈಗ, ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳು; ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ವೈಕುಂಠನಾಥನು ಮಾಡಿದುದನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 66

तस्यां मूर्तौ समावेश्य कैशव्यामथ केशवः । शंभोः कार्ये कृतमना अंशांशांशेन निर्गतः

ಆಮೇಲೆ ಕೇಶವನು ಆ ಕೈಶವೀ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಶಂಭುವಿನ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದ ಅಂಶದ ಅಂಶಮಾತ್ರದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದನು.

Verse 67

अगस्त्य उवाच । अंशांशांशेन निश्चक्रे कुतो भोश्चक्रपाणिना । क्व निर्गतं च हरिणा प्राप्य काशीं षडानन

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಷಡಾನನ, ಚಕ್ರಪಾಣಿ (ವಿಷ್ಣು) ಆ ಅಂಶದ ಅಂಶದ ಅಂಶಮಾತ್ರದಿಂದ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಂದನು? ಕಾಶಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಹರಿ ಎಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟನಾದನು?

Verse 68

स्कंद उवाच । सामस्त्येन यदर्थं न निर्गतं विष्णुना मुने । ब्रुवे तत्कारणमिति क्षणमात्रं निशामय

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಮುನೇ! ವಿಷ್ಣು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಏಕೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 69

संप्राप्य पुण्यसंभारैः प्राज्ञो वाराणसीं पुरीम् । न त्यजेत्सर्वभावेन महालाभैरपीरितः

ಪുണ್ಯಸಂಚಯದಿಂದ ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನಿ, ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು; ಮಹಾಲಾಭಗಳಿಂದಲೂ ಮರುಳಾಗಿ ದೂರ ಹೋಗಬಾರದು।

Verse 70

अतः प्रतिकृतिः स्वीया तत्र काश्यां मुरारिणा । प्रतितस्थे कलशजस्तोकांशेन च निर्गतम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮುರಾರಿ (ವಿಷ್ಣು) ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿ-ರೂಪವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಕಲಶಜ (ಅಗಸ್ತ್ಯ) ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪಾಂಶ ಮಾತ್ರ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದನು, ಸಂಪೂರ್ಣವಲ್ಲ।

Verse 71

किंचित्काश्या उदीच्यां च गत्वा देवेन चक्रिणा । स्वस्थित्यै कल्पितं स्थानं धर्मक्षेत्रमितीरितम्

ಕಾಶಿಯ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೋಗಿ, ಚಕ್ರಧಾರಿ ದೇವನು ತನ್ನ ವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಅದನ್ನು ‘ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 72

ततस्तु सौगतं रूपं शिश्राय श्रीपतिः स्वयम् । अतीव सुंदरतरं त्रैलोक्यस्यापिमोहनम्

ಆಮೇಲೆ ಶ್ರೀಪತಿ ಸ್ವತಃ ‘ಸೌಗತ’ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು—ಅತೀವ ಸುಂದರವಾದುದು, ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವುದು।

Verse 73

श्रीः परिव्राजिका जाता नितरां सुभगाकृतिः । यामालोक्य जगत्सर्वं चित्रन्यस्तमिवास्थितम्

ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಅತ್ಯಂತ ಮಂಗಳಕರ ಸೌಂದರ್ಯವಳ್ಳ ಪರಿವ್ರಾಜಿಕೆಯಾಗಿ ಆಯಿತು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿದಂತೆ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ನಿಶ್ಚಲವಾಯಿತು.

Verse 74

विश्वयोनिं जगद्धात्रीं न्यस्तहस्ताग्रपुस्तकाम् । गरुत्मानपि तच्छिष्यो जातो लोकोत्तराकृतिः

ಆ ವಿಶ್ವಯೋನಿ, ಜಗದ್ದಾತ್ರಿ—ತಗ್ಗಿಸಿದ ಕೈಯ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಅವಳಿಗೆ—ಗರುಡನೂ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ, ಲೋಕೋತ್ತರ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 75

अत्यद्भुत महाप्राज्ञो निःस्पृहः सर्ववस्तुषु । गुरुशुश्रूषणपरो न्यस्तहस्ताग्रपुस्तकः

ಅವನು ಅತ್ಯದ್ಭುತ, ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಸ್ಪೃಹ. ಗುರುಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ, ತಗ್ಗಿಸಿದ ಕೈಯ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು.

Verse 76

अपृच्छत्परमं धर्मं संसारविनिमोचकम् । आचार्यवर्यं सौम्यास्यं प्रसन्नात्मानमुत्तमम्

ಸಂಸಾರವಿಮೋಚಕ ಪರಮಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅವನು ಆಚಾರ್ಯವರ್ಯ, ಸೌಮ್ಯಮುಖ, ಪ್ರಸನ್ನಾತ್ಮ, ಉತ್ತಮ ಗುರುವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 77

धर्मार्थशास्त्रकुशलं ज्ञानविज्ञानशालिनम् । सुस्वरं सुपदव्यक्ति सुस्निग्धमृदुभाषिणम्

ಆ ಗುರು ಧರ್ಮಾರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕುಶಲನಾಗಿ, ಜ್ಞಾನವಿಜ್ಞಾನಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದನು; ಸುಸ್ವರ, ಪದಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವವನು, ಸ್ನಿಗ್ಧವಾಗಿ ಮೃದುಭಾಷಿ.

Verse 78

स्तंभनोच्चाटनाकृष्टि वशीकर्मादिकोविदम् । व्याख्यानसमयाकृष्ट पक्षिरोमांचकारिणम्

ಅವನು ಸ್ಥಂಭನ, ಉಚ್ಚಾಟನ, ಆಕರ್ಷಣ, ವಶೀಕರಣ ಮೊದಲಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು; ಉಪನ್ಯಾಸ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ರೋಮಾಂಚಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 79

पीततद्गीतपीयूष मृगपूगैरुपासितम् । महामोदभराक्रांत वातचांचल्यहारिणम्

ಅವನ ಗೀತಾಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದ ಜಿಂಕೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಮಹಾ ಆನಂದದಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿ ಅವರ ಗಾಳಿಯಂತ ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸು ಶಮನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 80

वृक्षैरपि पतत्पुष्पच्छलैःकृतसमर्चनम् । ततःप्रोवाच पुण्यात्मा पुण्यकीर्तिः स सौगतः

ಮರಗಳೂ ಬೀಳುವ ಹೂವಿನ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದಂತಾಯಿತು. ನಂತರ ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ—ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿ ಎಂಬ ಸೌಗತನು—ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 81

शिष्यं विनयकीर्तिं तं महाविनयभूषणम्

ಆ ಶಿಷ್ಯ ವಿನಯಕೀರ್ತಿ ಮಹಾ ವಿನಯ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 82

रत्नाकरे रत्नसंख्या संख्याविद्भिरपीष्यते । लिंगप्रतिष्ठा पुण्यस्य न तु संख्येति लिख्यते

ರತ್ನಸಾಗರದಲ್ಲಿ ರತ್ನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಸಂಖ್ಯಾಜ್ಞರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಶಿವಲಿಂಗ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಸಂಖ್ಯೆಯಾಗಿ ಬರೆಯಲಾಗದು.

Verse 83

अनादिसिद्धः संसारः कर्तृकर्मविवर्जितः । स्वयं प्रादुर्भवेदेष स्वयमेव विलीयते

ಸಂಸಾರವು ಅನಾದಿಸಿದ್ಧ; ಕರ್ತೃ-ಕರ್ಮವಿವರ್ಜಿತ. ಇದು ತಾನೇ ಉದ್ಭವಿಸಿ ತಾನೇ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 84

ब्रह्मादिस्तंबपर्यंतं यावद्देहनिबंधनम् । आत्मैवैकेश्वरस्तत्र न द्वितीयस्तदीशिता

ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿವರೆಗೆ, ದೇಹಬಂಧನ ಇರುವವರೆಗೆ—ಅಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನೇ ಏಕೈಶ್ವರ; ಅದರ ಹೊರತು ಎರಡನೇ ಅಧಿಪತಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 85

यद्ब्रह्मविष्णुरुद्राद्यास्तथाख्या देहिनामिमाः । आख्या यथास्मदादीनां पुण्यकीर्त्यादिरुच्यते

ದೇಹಿಗಳಲ್ಲಿ ‘ಬ್ರಹ್ಮ’, ‘ವಿಷ್ಣು’, ‘ರುದ್ರ’ ಮೊದಲಾದ ಹೆಸರುಗಳು ಇರುವಂತೆ, ನಮ್ಮಂತಹವರಿಗೂ ‘ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿ’ ಮೊದಲಾದ ಹೆಸರುಗಳು ಲೋಕವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

Verse 86

देहो यथा स्मदादीनां स्वकालेन विलीयते । ब्रह्मादि मशकांतानां स्वकालाल्लीयते तथा

ನಮ್ಮಂತಹವರ ದೇಹವು ತನ್ನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುವಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಸೊಳ್ಳೆಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ದೇಹವೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 87

विचार्यमाणे देहेस्मिन्नकिंचिदधिकं क्वचित् । आहारो मैथुनं निद्रा भयं सर्वत्र यत्समम्

ಈ ದೇಹವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಏನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಆಹಾರ, ಮೈಥುನ, ನಿದ್ರೆ, ಭಯ—ಇವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮಾನವೇ.

Verse 88

निजाहारपरीमाणं प्राप्य सर्वोपि देहभृत् । सदृशीमेव संतृप्तिं प्राप्नुयान्नाधिकेतराम्

ಪ್ರತಿ ದೇಹಧಾರಿಯು ತನ್ನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಆಹಾರ-ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ।

Verse 89

यथा वितृषिताः स्याम पीत्वा पेयं मुदा वयम् । तृषितास्तु तथान्येपि न विशेषोल्पकोधिकः

ನಾವು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪಾನೀಯವನ್ನು ಕುಡಿದು ದಾಹಶಮನವಾಗುವಂತೆ, ಇತರ ದಾಹಾರ್ತರಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ-ಅಧಿಕ ವಿಶೇಷ ಭೇದವಿಲ್ಲ।

Verse 90

संतु नार्यः सहस्राणि रूपलावण्यभूमयः । परं निधुवने काले ह्येकैवेहोपयुज्यते

ರೂಪ-ಲಾವಣ್ಯದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧರಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಾವಿರಾರು ಇದ್ದರೂ, ರತಿ-ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಸಂಗಮಕ್ಕೆ ಉಪಯುಕ್ತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 91

अश्वाः परः शताः संतु संत्वनेकेप्यनेकषाः । अधिरोहे तथाप्येको न द्वितीयस्तथात्मनः

ಕುದುರೆಗಳು ನೂರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು, ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿದ್ದರೂ; ಏರಲು ಮತ್ತು ಸವಾರಿ ಮಾಡಲು ಒಂದೇ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯದು ಅಲ್ಲ।

Verse 92

पर्यंकशायिनां स्वापे सुखं यदुपपद्यते । तदेव सौख्यं निद्रायामिह भूशायिनामपि

ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಮಲಗುವವರಿಗೆ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಸುಖವೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಲಗುವವರಿಗೂ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸುಖವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 93

यथैव मरणाद्भीतिरस्मदादि वपुष्मताम् । ब्रह्मादिकीटकांतानां तथा मरणतो भयम्

ನಮ್ಮಂತಹ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಮರಣಭಯ ಇರುವಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಯಿಂದ ಅತಿ ಸಣ್ಣ ಕೀಟಕಾಂತವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮರಣಭಯವಿದೆ।

Verse 94

सर्वेतनुभृतस्तुल्या यदि बुद्ध्या विचार्यते । इदं निश्चित्य केनापि नो हिंस्यः कोपि कुत्रचित्

ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳೂ ಸಮಾನರು. ಇದನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಯಾರೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರನ್ನೂ ಹಿಂಸಿಸಬಾರದು।

Verse 95

धर्मो जीवदया तुल्यो न क्वापि जगतीतले । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्या जीवदया नृभिः

ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಜೀವದಯೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಧರ್ಮ ಇನ್ನಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನವರು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಜೀವದಯೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 96

एकस्मिन्रक्षिते जीवे त्रैलोक्यं रक्षितं भवेत् । घातिते घातितं तद्वत्तस्माद्रक्षेन्न घातयेत्

ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರೆ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ರಕ್ಷಿತವಾದಂತೆ; ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ಕೊಂದರೆ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು, ಕೊಲ್ಲಿಸಬಾರದು।

Verse 97

अहिंसा परमो धर्म इहोक्तः पूर्वसूरिभिः । तस्मान्न हिंसा कर्तव्या नरैर्नरकभीरुभिः

ಅಹಿಂಸೆಯೇ ಪರಮ ಧರ್ಮವೆಂದು ಪೂರ್ವ ಋಷಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನರಕಭಯವಿರುವ ಜನರು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 98

न हिंसा सदृशं पापं त्रैलोक्ये सचराचरे । हिंसको नरकं गच्छेत्स्वर्गं गच्छेदहिंसकः

ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಪಾಪವಿಲ್ಲ. ಹಿಂಸಕನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನು; ಅಹಿಂಸಕನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುವನು.

Verse 99

संति दानान्यनेकानि किं तैस्तुच्छ फलप्रदैः । अभीति दानसदृशं परमेकमपीह न

ದಾನಗಳು ಅನೇಕವಿವೆ; ಆದರೆ ತುಚ್ಛ ಫಲ ನೀಡುವ ದಾನಗಳಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಇಲ್ಲಿ ಅಭಯದಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪರಮ ದಾನ ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 100

इह चत्वारि दानानि प्रोक्तानि परमर्षिभिः । विचार्य नानाशास्त्राणि शर्मणेत्र परत्र च

ಇಲ್ಲಿ ಪರಮರ್ಷಿಗಳು ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ, ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ಷೇಮ ನೀಡುವ ನಾಲ್ಕು ದಾನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 110

वृक्षांश्छित्त्वा पशून्हत्वा कृत्वा रुधिरकर्दमम । दग्ध्वा वह्नौ तिलाज्यादि चित्रं स्वर्गोऽभिलप्यते

ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು, ಪಶುಗಳನ್ನು ಕೊಂದು, ರಕ್ತದ ಕೆಸರನ್ನು ಮಾಡಿ—ನಂತರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳು-ತುಪ್ಪಾದಿಗಳನ್ನು ದಹಿಸಿ—ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ‘ಸ್ವರ್ಗ’ವನ್ನೇ ಗುರಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 120

मुधा जातिविकल्पोयं लोकेषु परिकल्प्यते । मानुष्ये सति सामान्ये कोधमः कोथ चोत्तमः

ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ‘ಜಾತಿಭೇದ’ ಎಂಬ ಈ ಕಲ್ಪನೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಾನವತ್ವ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅಧಮ? ಯಾರು ಉತ್ತಮ?

Verse 130

वंध्यानां चापि वंध्यात्वं सा परिव्राजिकाहरत् । तैस्तैश्च कार्मणोपायैरसौ भाग्यवतीः स्त्रियः

ಆ ಪರಿವ್ರಾಜಿಕೆ ವಂಧ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಂಧ್ಯತ್ವವನ್ನೂ ದೂರಮಾಡಿದಳು; ನಾನಾವಿಧ ಕಾರ್ಮಣೋಪಾಯಗಳಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಭಾಗ್ಯವತಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 140

विलोक्य तं समायातं दूरादुत्कंठितो नृपः । मेने भवेद्गुरुरयं युक्तो मदुपदेशने

ದೂರದಿಂದ ಅವನು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಉತ್ಕಂಠಿತನಾಗಿ—‘ಇವನು ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಲು ಯೋಗ್ಯ ಗುರು’ ಎಂದು ಮನಸಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿದನು।

Verse 150

अधुना गुरुरेधित्वं मम भाग्योदयागतः । राज्यं तु प्रकरोम्येवं न्यक्कृतांतकसाध्वसम्

ಈಗ ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯೋದಯದಿಂದ ಗುರುಮಹಿಮೆ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯಮಭಯವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ನಾನು ಹೀಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸುವೆನು।

Verse 160

विरिंचिं सारथिं कृत्वा कृत्वा विष्णुं च पत्त्रिणम् । रथचक्रे पुष्पवंतौ प्रतोदं प्रणवात्मकम्

ವಿರಿಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ಯನ್ನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪತ್ತ್ರಿಣ (ಧ್ವಜ/ವಾಹನಚಿಹ್ನ)ವಾಗಿ ಮಾಡಿ; ರಥಚಕ್ರಗಳು ಪುಷ್ಪಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದು, ಪ್ರತೋದವು ಪ್ರಣವ (ಓಂ)ಸ್ವರೂಪವಾಗಿತ್ತು।

Verse 170

इदानीं दिश मे तात कर्मनिर्मूलनक्षमम् । उपायं त्वमुपायज्ञ येन निर्वृतिमाप्नुयाम्

ಈಗ, ತಾತಾ, ಕರ್ಮವನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಉಪಾಯವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು; ನೀನು ಉಪಾಯಜ್ಞನು, ಅದರಿಂದ ನಾನು ನಿರ್ವೃತಿ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು।

Verse 180

संख्यास्ति यावती देहे देहिनो रोमसंभवा । तावतोप्यपराधा वै यांति लिंग प्रतिष्ठया

ದೇಹಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ರೋಮಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೋ, ಶಿವಲಿಂಗ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಅಷ್ಟೇ ಅಪರಾಧಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 190

अहो उदर्क एतस्य न कैश्चित्प्रतिपद्यते । अस्माकमपि यद्दूरमदवीयस्तदस्य यत्

ಅಹೋ, ಇದರ ಅಂತಿಮ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಯಾರೂ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ದೂರವೆನಿಸುವುದು, ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ದೂರವೇ।

Verse 200

विलोक्य काशीं परितो मायाद्विजवपुर्हरिः । भूयोभूयो विचार्यापि किमत्रातीव पावनम्

ಹರಿಯು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು. ಮರುಮರು ವಿಚಾರಿಸಿ—“ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪಾವನವಾದುದು ಏನು?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 210

अभिषिच्य महाबुद्धिः पौराञ्जानपदानपि । प्रसादीकृत्य पुण्यात्मा पुनः काशीमगान्नृपः

ಮಹಾಬುದ್ಧಿಯ ರಾಜನು ಅಭಿಷೇಕವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪಟ್ಟಣವರನ್ನೂ ಗ್ರಾಮಜನರನ್ನೂ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಕಾಶಿಗೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 220

दिव्यैर्दुकूलनेपथ्यैरलंचक्रे मुदान्वितैः । त्रिनेत्रीकृतसद्भाल श्यामीकृतशिरोधरम्

ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳೂ ಆಭರಣಗಳೂ ಸಹಿತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದನು—ಸುಂದರ ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ತ್ರಿನೇತ್ರಚಿಹ್ನೆ ಇಟ್ಟು, ಶಿರೋಮೇಲಿನ ಕೂದಲನ್ನು ಶ್ಯಾಮವರ್ಣಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 229

अस्याख्यानस्य पठनाद्विष्णोरिव मनोरथाः । संपूर्णतां गमिष्यंति शंभोश्चिंतितकारिणः

ಈ ಪವಿತ್ರಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪಠಿಸಿದರೆ ವಿಷ್ಣುವಿನಂತೆ ಮನೋರಥಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಶಂಭು ಚಿಂತಿತಾರ್ಥವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವನು।