Adhyaya 43

Verse 1

अगस्त्य उवाच । नर्मदेशस्य माहात्म्यं श्रुतं कल्मषनाशनम् । इदानीं कथय स्कंद सतीश्वर समुद्भवम्

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು: ಕಲ್ಮಷನಾಶಕವಾದ ನರ್ಮದೇಶದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ, ಹೇ ಸ್ಕಂದ, ಸತೀಶ್ವರನ ಉದ್ಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸು.

Verse 2

स्कंद उवाच । मित्रावरुणसंभूत कथयामि कथां शृणु यथा सतीश्वरं लिंगं काश्यामाविर्बभूव ह

ಸ್ಕಂದನು ಉವಾಚ—ಹೇ ಮಿತ್ರ-ವರುಣಸಂಭೂತ (ಅಗಸ್ತ್ಯ)! ನಾನು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು; ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸತೀಶ್ವರ ಲಿಂಗವು ಹೇಗೆ ಸాక్షಾತ್ ಅವಿರ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 3

पुरा तताप सुमहत्तपः शतधृतिर्मुने । तपसा तेन देवेशः संतुष्टो वरदोऽभवत्

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಮುನೇ, ಶತಧೃತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ದೇವೇಶ್ವರನು ವರದಾತನಾದನು.

Verse 4

उवाच चापि ब्रह्माणं नितरां ब्राह्मणप्रियः । सर्वज्ञनाथो लोकात्मा वरं वरय लोककृत्

ಮತ್ತೆ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು, ಸರ್ವಜ್ಞನಾಥನು, ಲೋಕಾತ್ಮನು, ಲೋಕಕರ್ತನು—‘ವರವನ್ನು ಬೇಡು’ ಎಂದು.

Verse 5

ब्रह्मोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश वरं दास्यसि वांछितम् । तदा त्वं मे भव सुतो देवी दक्षसुताऽस्तु च

ಬ್ರಹ್ಮನು ಉವಾಚ—ಹೇ ದೇವೇಶ, ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ನೀಡುವೆಯಾದರೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಪುತ್ರನಾಗು; ದೇವಿಯೂ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಲಿ.

Verse 6

इति श्रुत्वा महादेवः सर्वदो ब्रह्मणो वरम् । स्मित्वा देवीमुखं वीक्ष्य प्रोवाच चतुराननम्

ಬ್ರಹ್ಮನ ಈ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸರ್ವದಾತ ಮಹಾದೇವನು ನಗುತ್ತಾ, ದೇವಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ, ಚತುರಾನನ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 7

ब्रह्मंस्त्वद्वांछितं भूयात्किमदेयं पितामह । इत्युक्त्वा ब्रह्मणो भालादाविरासीच्छशांकभृत्

“ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ನಿನ್ನ ವಾಂಛಿತವು ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ; ಹೇ ಪಿತಾಮಹ, ನಿನಗೆ ಅದೇಯವೆಂದರೆ ಏನು?” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಚಂದ್ರಧಾರಿ (ಚಂದ್ರಶೇಖರ) ಬ್ರಹ್ಮನ ಲಲಾಟದಿಂದ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 8

रुदन्स उत्तानशयो ब्रह्मणो मुखमैक्षत । ततो ब्रह्मापि तं बालं रुदंतं प्रविलोक्य च

ಅಳುತ್ತಾ ಆ ಶಿಶು ಬೆನ್ನತ್ತ ಮಲಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಆ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಬಾಲಕನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದನು।

Verse 9

किं मां जनकमाप्यापि त्वं रोदिषि मुहुर्मुहुः । श्रुत्वेति पृथुकः प्राह यथोक्तं परमेष्ठिना

“ನನ್ನನ್ನು ತಂದೆಯಾಗಿ ಪಡೆದ ಮೇಲೂ ನೀನು ಮರುಮರು ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪೃಥುಕನು ಪರಮೇಷ್ಠಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೇಳಿದಂತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 10

नाम्ने रोदिमि मे स्रष्टुर्नाम देहि पितामह । रोदनाद्रुद्र इत्याख्यां समाया डिंभको लभत्

“ನನಗೆ ಹೆಸರು ಬೇಕೆಂದು ಅಳುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ಸೃಷ್ಟಾ, ಹೇ ಪಿತಾಮಹ, ನನಗೆ ಹೆಸರು ದಯಪಾಲಿಸು।” ಆ ಅಳುವಿನ ಕಾರಣದಿಂದ ಆ ಶಿಶುವಿಗೆ “ರುದ್ರ” ಎಂಬ ನಾಮ ಲಭಿಸಿತು।

Verse 11

अगस्त्य उवाच । अर्भकत्वं गतोपीशः किं रुरोद षडानन । यदि वेत्सि तदाचक्ष्व महत्कौतूहलं हि मे

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಷಡಾನನ! ಈಶ್ವರನು ಶಿಶುರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಏಕೆ ಅಳಿದನು? ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು; ನನಗೆ ಮಹಾ ಕುತೂಹಲವಾಗಿದೆ।”

Verse 12

स्कंद उवाच । सर्वज्ञस्य कुमारत्वात्किंचित्किंचिदवैम्यहम् । रोदने कारणं वच्मि शृणु कुंभसमुद्भव

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು— ಸರ್ವಜ್ಞನು ಬಾಲರೂಪ ಧರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ಆ ಅಳುವಿನ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಓ ಕುಂಭಸಮುದ್ಭವ, ಕೇಳು.

Verse 13

मनसीति विचारोभूद्देवस्य परमात्मनः । बुद्धिवैभवमस्याहो वीक्षितुं परमेष्ठिनः

ಆ ಪರಮಾತ್ಮ ದೇವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರ ಉದಯವಾಯಿತು— “ಅಹೋ! ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬುದ್ಧಿವೈಭವವನ್ನು ನಾನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಲಿ.”

Verse 14

सत्यलोकाधिनाथस्य चतुरास्यस्य वेधसः । इत्यानंदात्समुद्भूतो वाष्पपूरो महेशितुः

ಸತ್ಯಲೋಕಾಧಿನಾಥನಾದ ಚತುರ್ಮುಖ ವೇಧಸ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಉಕ್ಕಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನ ಪ್ರವಾಹ ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 15

अगस्त्य उवाच । किं बुद्धिवैभवं धातुः शंभुना मनसीक्षितम् । येनानंदाश्रु संभारो बाल्येप्यभवदीशितुः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು— ಧಾತಾ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಯಾವ ‘ಬುದ್ಧಿವೈಭವ’ವನ್ನು ಶಂಭು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಬಯಸಿದನು? ಅದರಿಂದಲೇ ಈಶ್ವರನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳ ಸಂಗ್ರಹ ಉಂಟಾಯಿತೇ?

Verse 16

एतत्कथय मे प्राज्ञ सर्वज्ञानंदवर्धन । श्रुत्वागस्त्युदितं वाक्यं तारकारिरुवाच ह

“ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು, ಓ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಸರ್ವಜ್ಞಾನಾನಂದವರ್ಧನ.” ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಾರಕಾರೀ (ಸ್ಕಂದ) ಆಗ ಹೇಳಿದನು.

Verse 17

देवे न मनसि ध्यातमिति कुंभजने मुने । विनापत्यं जनेतारं क उद्धर्तुमिह प्रभुः

ಓ ಕುಂಭಜನ್ಮ ಮುನಿ ಅಗಸ್ತ್ಯಾ! ನೀನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಪತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಜನಕನನ್ನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಉದ್ಧರಿಸಬಲ್ಲರು?

Verse 18

एको मनोरथश्चायं द्वितीयोयं सुनिश्चितम् । अपत्यत्वं गते चास्मिन्स्मर्तुरुत्पत्तिहारिणि

ಇದು ಒಂದು ಮನೋರಥ; ಎರಡನೆಯದು ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ—ಸ್ಮರಿಸುವವನ ಜನನೋತ್ಪತ್ತಿ (ಸಂಸಾರಭವ) ಹರಣಮಾಡುವವನು ನನ್ನ ಅಪತ್ಯವಾದಾಗ, ಗುರಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 19

क्षणंक्षणं समालोक्यमंगस्पर्शे क्षणंक्षणम् । एकशय्यासनाहारं लप्स्यतेऽनेन क्षणेक्षणे

ಕ್ಷಣಕ್ಷಣ ಅವನನ್ನು ನೋಡುವನು, ಕ್ಷಣಕ್ಷಣ ಅವನ ದೇಹಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಒಂದೇ ಶಯ್ಯೆ, ಒಂದೇ ಆಸನ, ಒಂದೇ ಆಹಾರ—ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ಲಭಿಸುವವು.

Verse 20

योयं न गोचरः क्वापि वाणीमनसयोरपि । स मेऽपत्यत्वमासाद्य किं न दास्यति चिंतितम्

ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅತೀತನಾದವನು—ಅವನು ನನ್ನ ಅಪತ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದರೆ, ನಾನು ಚಿಂತಿಸಿದ ಅಭೀಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಕೊಡದೆ ಬಿಡುವನು?

Verse 21

योऽमुं सकृत्स्पृशेज्जंतुर्योमुं पश्येत्सकृन्मुदा । न स भूयोभिजायेत भवेच्चानंदमेदुरः

ಯಾವ ಜೀವಿ ಅವನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ라도 ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಒಮ್ಮೆ라도 ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ—ಅವನು ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

गृहक्रीडनकं मे सौ यदि भूयात्कथंचन । तदापरस्य सौख्यस्य निधानं स्यामसंशयम्

ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಟದ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿದರೆ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾನು ಅಪೂರ್ವ ಸುಖದ ನಿಧಿಯಾಗುವೆನು।

Verse 23

विधेः समीहितं चेति नूनं ज्ञात्वा स सर्ववित् । आनंदवाष्पकलितं चक्षुस्त्रयमदीधरत्

‘ಇದು ವಿಧಾತೃನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇ’ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಆ ಸರ್ವಜ್ಞನ ತ್ರಿನೇತ್ರಗಳು ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದವು।

Verse 24

श्रुत्वैत्यगस्तिः स्कंदस्य भाषितं पर्यमूमुदत् । ननाम चांघ्री प्रोवाच जयसर्वज्ञनंदन

ಸ್ಕಂದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ— “ಜಯವಾಗಲಿ, ಸರ್ವಜ್ಞನಂದನ!” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 25

विधेरपि मनोज्ञातं शंभोरपि मनोगतम् । सम्यक्चित्तं त्वया ज्ञातं नमस्तुभ्यं चिदात्मने

ವಿಧಾತೃನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿರುವುದೂ, ಶಂಭುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದೂ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವೆ. ಚಿದಾತ್ಮಸ್ವರೂಪನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 26

स्कंदोपि नितरां तुष्टःश्रोतुरानंददर्शनात् । धन्योस्यगस्त्य धन्योसि श्रोतुं जानासि तत्त्वतः

ಶ್ರೋತನ ಆನಂದವನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ಕಂದನೂ ಅತ್ಯಂತ ತೃಪ್ತನಾದನು. “ಅಗಸ್ತ್ಯ, ನೀನು ಧನ್ಯ—ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯ; ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರವಾಗಿ ಕೇಳುವುದನ್ನು ನೀನು ತಿಳಿದಿರುವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 27

न मे श्रमो वृथा जातो ब्रुवतस्ते पुरः कथाम् । इत्यगस्तिं समाभाष्य पुनः प्राह षडाननः

“ನಿನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಶ್ರಮ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ.” ಎಂದು ಅಗಸ್ತ್ಯರನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿ ಷಡಾನನ (ಸ್ಕಂದ) ಪುನಃ ಹೇಳಿದರು।

Verse 28

देवे रुद्रत्वमापन्ने देवी दक्षसुताभवत् । सापि तप्त्वा तपस्तीव्रं सती काश्यां वरार्थिनी

ದೇವನು ರುದ್ರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ದೇವಿ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದಳು. ವರವನ್ನು ಬಯಸಿ ಆ ಸತೀ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು।

Verse 30

इदं सतीश्वरं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति । यथा मनोरथस्तेऽत्र फलितो दक्षकन्यके

“ಹೇ ದಕ್ಷಕನ್ಯೆ, ಈ ಲಿಂಗವು ನಿನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ‘ಸತೀಶ್ವರ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು; ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮನೋರಥ ಫಲಿಸಲಿ.”

Verse 31

तथैतल्लिंगमाराध्यान्यस्यापि हि फलिष्यति । कुमारी प्राप्स्यति पतिं मनसोपि समुच्छ्रितम्

ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಇತರರ ಆಶೆಯೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ; ಕನ್ಯೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಉನ್ನತ ಆಶೆಗೆ ತಕ್ಕ ಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಳು।

Verse 32

एतल्लिंगं समाराध्य कुमारोपि वरांगनाम् । यस्य यस्य हि यः कामस्तस्य तस्य हि स ध्रुवम्

ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದರೆ ಯುವಕನಿಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಧು ದೊರೆಯುವಳು. ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯಿದೆಯೋ, ಅವರಿಗೆ ಅದೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 33

भविष्यति न संदेहः सतीश्वरसमर्चगात् । सतीश्वरं समभ्यर्च्य यो यो यं यं समीहते

ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ—ಸತೀಶ್ವರನ ಸಮರ್ಚನೆಯಿಂದ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಸತೀಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಯಾರು ಯಾವ ಯಾವದನ್ನು ಬಯಸುವರೋ—

Verse 34

तस्य तस्य स स क्षिप्रं भविष्यति मनोरथः

—ಅವರವರ ಆ ಆ ಮನೋರಥವು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ.

Verse 35

इतोष्टमे च दिवसे त्वज्जनेता प्रजापतिः । मह्यं दास्यति कन्यां त्वां सफलस्ते मनोरथः । इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवांतर्हितोभवत्

“ಇಂದಿನಿಂದ ಎಂಟನೇ ದಿನ ನಿನ್ನ ಜನಕ ಪ್ರಜಾಪತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕನ್ಯಾರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹಾರ್ಥ ನನಗೆ ನೀಡುವನು; ನಿನ್ನ ಮನೋರಥ ಸಫಲವಾಗುವುದು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವದೇವೇಶ್ವರನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.

Verse 36

सापि स्वभवनं याता सती दाक्षायणी मुदा । पितापि तस्मै प्रादात्तां रुद्राय दिवसेष्टमे

ಸತೀ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು; ಎಂಟನೇ ದಿನ ಅವಳ ತಂದೆ ಅವಳನ್ನು ರುದ್ರನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 37

स्कंद उवाव । इत्थं सतीश्वरं लिंगं काश्यां प्रादुरभून्मुने । स्मरणादपि लिंगं च दद्यात्सत्त्वगुणं परम्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಮುನೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸತೀಶ್ವರ ಲಿಂಗವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು. ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ ಪರಮ ಸತ್ತ್ವಗುಣ (ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ) ನೀಡುತ್ತದೆ.”

Verse 38

रत्नेशात्पूर्वतो भागे दृष्ट्वा लिंगं सतीश्वरम् । मुच्यते पातकैः सद्यः क्रमाज्ज्ञानं च विंदति

ರತ್ನೇಶನ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸತೀಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಕ್ರಮೇಣ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे सतीश्वरप्रादुर्भावो नाम त्रिनवतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ ಶ್ಲೋಕಸಂಹಿತೆಯ ಚತುರ್ಥ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿನ ಕಾಶೀಖಂಡ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ‘ಸತೀಶ್ವರಪ್ರಾದುರ್ಭಾವ’ ಎಂಬ ತೊಂಬತ್ತ್ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।