Adhyaya 3

Verse 1

अगस्तिरुवाच । अपूवेंयं कथा ख्याता ब्रह्मणो ब्रह्मवित्तम । किं चकार पुनः शंभुस्तत्र ब्रह्मण्यपि स्थिते

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮವಿತ್ತಮ! ಬ್ರಹ್ಮನ ಕುರಿತು ಈ ಅಪೂರ್ವ ಕಥೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಗ ಶಂಭು (ಶಿವ) ಮತ್ತೆ ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 2

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महाभाग काश्यां ब्रह्मण्यपिस्थिते । गिरिशश्चिंतयामास भृशमुद्विग्नमानसः

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಅಗಸ್ತ್ಯ, ಕೇಳು. ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ನೆಲೆಸಿದ್ದರೂ ಗಿರೀಶ (ಶಿವ)ನ ಮನಸ್ಸು ಬಹಳ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಂಡು ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆಗೆ ತೊಡಗಿತು।

Verse 3

पुरी सा यादृशी काशी वशीकरणभूमिका । न तादृशीदृशीहासीत्क्वचिन्मे प्रायशो ध्रुवम्

ಆ ಕಾಶೀ ಪುರಿ ಅಂಥ ವಶೀಕರಣ-ಭೂಮಿಯಾಗಿದೆ; ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಬಹುತೇಕ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ಅದರಂತದ್ದು ನಾನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೋಡಿಲ್ಲ।

Verse 4

यो यो याति पुरीं तां तु स स तत्रैव तिष्ठति । अभूवन्ननुयोगिन्योऽयोगिन्यः काशिसंगताः

ಯಾರು ಯಾರು ಆ ಪುರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅವರು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ; ಕಾಶಿಯ ಸಂಗದಿಂದ ಯೋಗಿನಿಯರಲ್ಲದವರೂ ಯೋಗಿನಿಯರಾದರು।

Verse 5

अकिंचित्करतां प्राप्तः स सहस्रकरोप्यरम् । विधिर्विधानदक्षोपि न मे स सविधोभवत्

ಸಹಸ್ರ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಆ ಸೂರ್ಯನೂ ಸಹ ಅಸಹಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟನು; ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಕೂಡ ನನಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸಹಾಯವಾಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 6

चिंतयन्निति देवेशो गणानारहूय भूरिशः । प्रेषयामास भो यात क्षिप्रं वाराणसीं पुरीम्

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದ ದೇವೇಶನು, ಮಹಾಬಲವಂತನು, ಗಣಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿ—“ಹೋಗಿರಿ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ವಾರಾಣಸೀ ಪುರಿಗೆ” ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು।

Verse 7

किं कुर्वंति तु योगिन्यः किं करोति स भानुमान् । गत्वा वित्त त्वरायुक्ता विधिश्च विदधाति किम्

“ಯೋಗಿನಿಯರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಆ ಭಾನುಮಾನ (ಸೂರ್ಯ) ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ? ತ್ವರೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಬನ್ನಿ—ಮತ್ತು ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಏನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?”

Verse 8

नामग्राहं ततःऽप्रैषीद्बहुमान पुरःसरम् । शंकुकर्ण महाकाल घटाकर्ण महोदर

ನಂತರ ಅವನು ಯೋಗ್ಯ ಗೌರವದಿಂದ ಮುಂಚೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಗಣಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು—ಶಂಕುಕರ್ಣ, ಮಹಾಕಾಲ, ಘಟಾಕರ್ಣ, ಮಹೋದರ।

Verse 9

सोमनंदिन्नंदिषेण काल पिंगल कुक्कुट । कुंडोदर मयूराक्ष बाण गोकर्ण तारक

—ಸೋಮನಂದಿ, ನಂದಿಷೇಣ, ಕಾಲ, ಪಿಂಗಲ, ಕುಕ್ಕುಟ, ಕುಂಡೋದರ, ಮಯೂರಾಕ್ಷ, ಬಾಣ, ಗೋಕರ್ಣ ಮತ್ತು ತಾರಕ।

Verse 10

तिलपर्ण स्मृलकर्ण दृमिचंड प्रभामय । सुकेश विंदते छाग कपर्दिन्पिंगलाक्षक

ತಿಲಪರ್ಣ, ಸ್ಮೃಲಕರ್ಣ, ದ್ರುಮಿಚಂಡ, ಪ್ರಭಾಮಯ, ಸುಕೇಶ, ವಿಂದತೇ, ಛಾಗ, ಕಪರ್ದೀ ಮತ್ತು ಪಿಂಗಲಾಕ್ಷಕ—ಇವರು (ಗಣರು).

Verse 11

वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक । पंचाक्षभारभूताख्य त्र्यक्ष क्षेमक लांगलिन्

ವೀರಭದ್ರ, ಕಿರಾತಾಖ್ಯ, ಚತುರ್ಮುಖ, ನಿಕುಂಭಕ, ಪಂಚಾಕ್ಷ, ಭಾರಭೂತಾಖ್ಯ, ತ್ರ್ಯಕ್ಷ, ಕ್ಷೇಮಕ ಮತ್ತು ಲಾಂಗಲಿನ್—ಇವರು (ಗಣರು).

Verse 12

विराध सुमुखाषाढे भवंतो मम सूनवः । यथेमौ स्कंदहेरंबौ नैगमेयो यथा त्वयम्

ಓ ವಿರಾಧ, ಓ ಸುಮુખ, ಓ ಆಷಾಢ! ನೀವು ನನ್ನ ಪುತ್ರರು; ಈ ಇಬ್ಬರು ಸ್ಕಂದ-ಹೇರಂಬರಾಗಿರುವಂತೆ, ನೀನು ನೈಗಮೇಯನಾಗಿರುವಂತೆ.

Verse 13

यथा शाखविशाखौ च यथेमौ नंदिभृंगिणौ । भवत्सु विद्यमानेषु महाविक्रमशालिषु

ಶಾಖ-ವಿಶಾಖರಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಇಬ್ಬರು ನಂದಿ-ಭೃಂಗಿನರಂತೆ—ನೀವು ಮಹಾವಿಕ್ರಮಶಾಲಿಗಳಾಗಿ ಇರುವವರೆಗೆ…

Verse 14

काशीप्रवृत्तिं नो जाने दिवोदासनृपस्य च । योगिन्यर्कविधीनां च तद्द्वौ यातं भवत्स्वमू

ನನಗೆ ಕಾಶಿಯ ವರ್ತಮಾನ ಸ್ಥಿತಿ ತಿಳಿಯದು; ರಾಜ ದಿವೋದಾಸನದೂ ಅಲ್ಲ; ಯೋಗಿನಿಯರ, ಅರ್ಕ (ಸೂರ್ಯ) ಮತ್ತು ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಇವರದೂ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನವರಲ್ಲಿನ ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗಿರಿ.

Verse 15

शंकुकर्णमहाकालौ कालस्यापि प्रकंपनौ । ज्ञातुं वाराणसीवार्तामायातं चत्वरान्वितौ

ಕಾಲವನ್ನೂ ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಶಂಕುಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾಲರು, ವಾರಾಣಸಿಯ ನಿಜ ವಾರ್ತೆ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು, ಚತ್ವರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಆ ನಗರಿಗೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದರು।

Verse 16

कृतप्रतिज्ञौ तो तूर्णं प्राप्य वाराणसीं पुरीम् । शंकुकर्णमहाकालौ विस्मृत्य शांभवीं गिरम्

ದೃಢ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ ಆ ಇಬ್ಬರು—ಶಂಕುಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾಲ—ತ್ವರಿತವಾಗಿ ವಾರಾಣಸೀ ನಗರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೆ, ಶಂಭು (ಶಿವ)ನ ವಚನವನ್ನೂ ಮರೆತರು।

Verse 17

यथैंद्रजालिकीं दृष्ट्वा मायामिह विचक्षणः । क्षणेन मोहमायाति काशीं वीक्ष्य तथैव तौ

ಯಾವಂತೆ ವಿವೇಕಿಯೂ ಮಾಯಾಜಾಲಿಯ ಮಾಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟರು।

Verse 18

अहो मोहस्य माहात्म्यमहो भाग्यविपर्ययः । निर्वाणराशिं यत्काशीं प्राप्य यांत्यन्यतोऽबुधाः

ಅಹೋ, ಮೋಹದ ಮಹಿಮೆಯೆಷ್ಟು! ಭಾಗ್ಯದ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಷ್ಟು! ನಿರ್ವಾಣದ ನಿಧಿಯಾದ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಅಬುದ್ಧರು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 19

तत्यजे यैरियं काशी महाशीर्वादभूभिका । तेषां करतलान्मुक्तिः प्राप्तापि परितो गता

ಯಾರು ಈ ಕಾಶಿಯನ್ನು—ಮಹಾ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳ ಭೂಮಿಯನ್ನು—ತ್ಯಜಿಸಿದರೋ, ಅವರ ಕರತಲದಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿ, ದೊರೆತಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಜಾರಿ ಹೋಯಿತು।

Verse 20

यत्र सर्वावभृथतः स्नानमात्रं विशिष्यते । अप्युष्णीकृतपानीयैस्तां काशीं कः परित्यजेत्

ಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರವೇ ಎಲ್ಲಾ ಅವಭೃಥಸ್ನಾನಗಳಿಗಿಂತ ವಿಶಿಷ್ಟವೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆಯೋ—ಅಲ್ಲಿನ ನೀರು ಬಿಸಿಮಾಡಿದದ್ದಾದರೂ, ಆ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸುವರು?

Verse 21

यत्रैकपुष्पदानेन शिवलिंगस्य मूर्धनि । दशसौवर्णिकं पुण्यं कस्तां काशीं परित्यजेत्

ಯಲ್ಲಿ ಶಿವಲಿಂಗದ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಪುಷ್ಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಹತ್ತು ಸ್ವರ್ಣದಾನಗಳ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ ದೊರೆಯುವುದೋ—ಆ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸುವರು?

Verse 22

यत्र दंडप्रणामेन अप्येकेन शिवाग्रतः । तुच्छमेंद्रपदंप्राहुस्तां काशीं को विमुंचति

ಯಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ದಂಡಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರೆ ಇಂದ್ರಪದವೂ ತুচ್ಛವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವುದೋ—ಆ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಯಾರು ಬಿಡುವರು?

Verse 23

यत्रैकद्विजमात्रं तु भोजयित्वा यथेच्छया । वाजपेयाधिकं पुण्यं तां काशीं को विमुंचति

ಯಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ವಾಜಪೇಯ ಯಜ್ಞಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಪುಣ್ಯ ದೊರೆಯುವುದೋ—ಆ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸುವರು?

Verse 24

एकां गां यत्र दत्त्वा वै विधिवद्ब्राह्मणाय वै । लभेदयुत गोपुण्यं कस्तां काशीं त्यजेत्सुधीः

ಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳ ದಾನಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುವುದೋ—ಅಂತಹ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಯಾವ ಸುಧೀ ತ್ಯಜಿಸುವನು?

Verse 25

एकलिंगं प्रतिष्ठाप्य यत्र संस्थापितं भवेत् । अपि त्रैलोक्यमखिलं तां काशीं कः समुज्झति

ಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಲಿಂಗವೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿತವಾಗಿ ಸುಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೋ, ಆ ಕಾಶಿಯನ್ನು—ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ ದೊರಕಿದರೂ—ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸಬಲ್ಲರು?

Verse 26

परिनिश्चित्य तावित्थं लिंगे संस्थाप्य पुण्यदे । तत्रैव संस्थितिं प्राप्तौ काशीं नाद्यापि मुंचतः

ಹೀಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿ, ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು; ಇಂದಿಗೂ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 27

शंकुकर्णेश्वरं लिंगं शंकुकर्ण ग णार्चितम् । दृष्ट्वा न जायते जंतुर्जातु मातुर्महोदरे

ಶಂಕುಕರ್ಣ ಗಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ ಶಂಕುಕರ್ಣೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ, ಜೀವಿ ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 28

विश्वेशाद्वायुदिग्भागे शंकुकर्णेश्वरं नरः । संपूज्य न विशेदत्र घोरे संसारसागरे

ವಿಶ್ವೇಶನಿಂದ ವಾಯುದಿಕ್ಕಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶಂಕುಕರ್ಣೇಶ್ವರನನ್ನು ಯಾರು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಈ ಘೋರ ಸಂಸಾರಸಾಗರಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 29

महाकालेश्वरं लिंगं महाकालगणार्चितम् । अर्चयित्वा च नत्वा च स्तुत्वा कालभयं कुतः

ಮಹಾಕಾಲ ಗಣಗಳಿಂದ ಆರಾಧಿತ ಮಹಾಕಾಲೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ತುತಿಸಿದರೆ—ಕಾಲಭಯ (ಮರಣಭಯ) ಎಲ್ಲಿ നിന്നಾಗುವುದು?

Verse 30

स्कंद उवाच । शंकुकर्णे महाकाले चिरंतन विलंबिते । ज्ञात्वा सर्वज्ञनाथोथ प्राहैपीदपरौ गणौ

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಶಂಕುಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾಲರು ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಿಳಂಬವಾದಾಗ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾಥನು ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಣರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 31

घंटाकर्ण त्वमागच्छ महोदर महामते । काशीं यातं युवां तूर्णं ज्ञातुं तत्रत्य चेष्टितम्

ಪ್ರಭು ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಘಂಟಾಕರ್ಣ, ಬಾ; ಓ ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಮಹೋದರ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ।”

Verse 32

इत्यगस्ते गणौ तौ तु गत्वा काशीं महापुरीम् । व्यावृत्याद्यापि नो यातौ क्वापि तत्रैव संस्थितौ

ಓ ಅಗಸ್ತ್ಯ, ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ಗಣರು ಕಾಶೀ ಮಹಾಪುರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಹಿಂದಿರುಗುವುದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗದೆ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 33

घंटाकर्णेश्वरं लिंगं घंटाकर्ण गणोत्तमः । काश्यां संस्थाप्य विधिवत्स्वयं तत्रैव निर्वृतः

ಗಣೋತ್ತಮನಾದ ಘಂಟಾಕರ್ಣನು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಘಂಟಾಕರ್ಣೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ತಾನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ತೃಪ್ತಿ-ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದನು।

Verse 34

कुंडं तत्रैव संस्थाप्य लिंगस्नपनकर्मणे । नाद्यापि स त्यजेत्काशीं ध्यायंल्लिंगं तथैव हि

ಲಿಂಗಸ್ನಾಪನ ಕರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಒಂದು ಕುಂಡವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಇಂದಿಗೂ ಅವನು ಕಾಶಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಅದೇ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 35

महोदरोपि तत्प्राच्यां शिवध्यानपरायणः । महोदरेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि कुंभज

ಹೇ ಕುಂಭಜ (ಅಗಸ್ತ್ಯ), ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಶಿವಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದ ಮಹೋದರನು ಇಂದಿಗೂ ‘ಮಹೋದರೇಶ್ವರ’ ಲಿಂಗವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 36

महोदरेश्वरं दृष्ट्वा वाराणस्यां द्विजोत्तम । कदाचिदपि वै मातुः प्रविशेन्नौदरीं दरीम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಮಹೋದರೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ತಾಯಿಯ ಉದರ-ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಾರದು (ಅಂದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ)।

Verse 37

घंटाकर्ण ह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं विभुम् । यत्र कुत्र विपन्नोपि वाराणस्यां मृतो भवेत्

ಘಂಟಾಕರ್ಣ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮಹಾವಿಭುವಾದ ವ್ಯಾಸೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿಪತ್ತು ಬಂದರೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ (ಶುಭಾಂತ್ಯ)।

Verse 38

घंटाकर्णे महातीर्थे श्राद्धं कृत्वा विधानतः । अपि दुर्गतिमापन्नानुद्धरेत्सप्तपूर्वजान्

ಘಂಟಾಕರ್ಣ ಮಹಾತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ, ದುರ್ಗತಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಏಳು ಪೂರ್ವಜರನ್ನೂ ಉದ್ಧರಿಸಬಹುದು।

Verse 39

निमज्ज्याद्यापि तत्कुंडे क्षण योवहितो भवेत् । विश्वेश्वरमहापूजा घंटारावाञ्शृणोति सः

ಆ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಮುಳುಗಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಏಕಾಗ್ರನಾದವನು, ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಮಹಾಪೂಜೆಯ ಘಂಟಾನಾದವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 40

वदंति पितरः काश्यां घंटाकर्णेमलेजले । दाता तिलोदकस्यापि वंशे नः कोपि जायते

ಪಿತೃಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಘಂಟಾಕರ್ಣನ ನಿರ್ಮಲ ಜಲದಲ್ಲಿ ಯಾರು ತಿಲೋದಕವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರೂ ನಮ್ಮ ವಂಶದವರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 41

यद्वंश्या मुनयः काश्यां घंटाकर्णे महाह्रदे । कृतोदकक्रियाः प्राप्ताः परां सिद्धिं घटोद्भव

ಹೇ ಘಟೋದ್ಭವ (ಅಗಸ್ತ್ಯ)! ಆ ವಂಶದ ಮುನಿಗಳು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಘಂಟಾಕರ್ಣ ಮಹಾಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಜಲಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 42

स्कंद उवाच । घंटाकर्णे गणे याते प्रयाते च महोदरे । विसिस्माय स्मरद्वेष्टा मौलिमांदोलयन्मुहुः

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಘಂಟಾಕರ್ಣ ಗಣವು ಹೊರಟುಹೋಗಿ, ಮಹೋದರನೂ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ಸ್ಮರದ್ವೇಷಿ (ಶಿವ) ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಮರುಮರು ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 43

उवाच च मनस्येव हरः स्मित्वा पुनःपुनः । महामोहनविद्यासि काशि त्वां पर्यवैम्यहम्

ಮತ್ತು ಹರ (ಶಿವ) ಮರುಮರು ನಗುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ—ಹೇ ಕಾಶೀ! ನೀ ಮಹಾಮೋಹನ ವಿದ್ಯೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿತಿದ್ದೇನೆ।

Verse 44

पुराविदः प्रशंसंति त्वां महामोहहारिणीम् । काशींत्विति न जानंति महामोहनभूरियम्

ಪುರಾತನ ವಿದ್ಯಾವಿದರು ನಿನ್ನನ್ನು ‘ಮಹಾಮೋಹಹಾರಿಣಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ‘ಕಾಶೀ’ ಎಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯರು—ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಮಹಾಮೋಹನದ ಭೂಮಿಯೇ.

Verse 46

तथापि प्रेषयिष्यामि यावान्मेस्ति परिच्छदः । नोद्यमाद्विरमंतीह ज्ञानिनः साध्यकर्मणि

ಆದರೂ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವಷ್ಟು ಪರಿಚ್ಛದ ಹಾಗೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಬಲವನ್ನು ನಾನು ಕಳುಹಿಸುವೆನು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸಾಧ್ಯಕಾರ್ಯ ಉಳಿದಿರುವಾಗ ಉದ್ಯಮದಿಂದ ವಿರಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 47

नोद्यमाद्विरतिः कार्या क्वापि कार्ये विचक्षणैः । प्रतिकूलोपि खिद्येत विधिस्तत्सततोद्यमात्

ವಿಚಕ್ಷಣರು ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಉದ್ಯಮದಿಂದ ವಿರಮಿಸಬಾರದು. ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಪ್ರತಿಕೂಲ ವಿಧಿಯೂ ಸಹ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 48

शीतोष्णभानू स्वर्भानु ग्रस्तावपि नभोंगणे । गतिं न त्यजतोद्यापि प्रक्रांतव्य कृतोद्यमौ

ನಭೋಗಣದಲ್ಲಿ ಶೀತಲ ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಉಷ್ಣ ಸೂರ್ಯ ಸ್ವರ್ಭಾನುಗ್ರಸ್ತರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಗತಿಯನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡವನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದೆ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು।

Verse 49

प्रेषयिष्याम्यहं सर्वान्भवती मोहयिष्यति । इति सम्यग्विजानामि काशि त्वां मोहनोषधिम्

ನಾನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸುವೆನು; ನೀನು ಅವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವೆ—ಎಂದು ನಾನು ಸಮ್ಯಕ್ವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಓ ಕಾಶೀ, ನೀನು ಮೋಹನೌಷಧಿಯಂತೆಯೇ।

Verse 50

दैवं पूर्वकृतं कर्म कथ्यते नेतरत्पुनः । तन्निराकरणे यत्नः स्वयं कार्यो विपश्चिता

‘ದೈವ’ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಪೂರ್ವಕೃತ ಕರ್ಮವೇ; ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ವಿವೇಕಿಯು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು।

Verse 51

भाजनोपस्थितं दैवाद्भोज्यं नास्यं स्वयं विशेत् । हस्तवक्त्रोद्यमात्तच्च प्रविशेदौदरीं दरीम्

ದೈವವಶಾತ್ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಭೋಜ್ಯವು ತಾನಾಗಿಯೇ ಬಾಯಿಗೆ ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೈ ಮತ್ತು ಮುಖದ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಅದು ಉದರಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 52

इत्युद्यमं समर्थ्येशो निश्चितं दैवजित्वरम् । पुनश्च प्रेषयांचक्रे गणान्पंचमहारयान्

ಹೀಗೆ ಉದ್ಯಮದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ದೈವವನ್ನೂ ಜಯಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಈಶನು ಮತ್ತೆ ಐದು ಮಹಾವೀರ ಗಣರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 53

सोमनंदी नंदिषेणः कालपिंगलकुक्कुटाः । तेद्यापि न निवर्तंते काश्यां जीवामृता यथा

ಸೋಮನಂದೀ, ನಂದಿಷೇಣ, ಕಾಲಪಿಂಗಲ-ಕುಕ್ಕುಟ—ಆ ಗಣರು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಶಿಯನ್ನು ತೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಜೀವಾಮೃತರಂತೆ, ಅಮರರಂತೆ.

Verse 54

तेपि स्वनाम्ना लिंगानि शंभुसंतुष्टि काम्यया । प्रतिष्ठाप्य स्थिताः काश्यां विश्वनिर्वाणजन्मनि

ಅವರೂ ಶಂಭುವನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಬಯಸಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ವಿಶ್ವನಿರ್ವಾಣದ ಜನ್ಮಸ್ಥಾನವಾದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು.

Verse 55

सोमनंदीश्वरं दृष्ट्वा लिंगं नंदवने परम् । सोमलोके परानंदं प्राप्नुयाद्भक्तिमान्नरः

ನಂದವನದಲ್ಲಿರುವ ಪರಮ ಸೋಮನಂದೀಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದ ಭಕ್ತನು ಸೋಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

तदुत्तरे विलोक्याथ नंदिषेणेश्वरं नरः । आनंदसेनां संप्राप्य जयेन्मृत्युमपि क्षणात्

ಅನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ನೋಡಿದಾಗ ನಂದಿಷೇಣೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ನರನು ಆನಂದಸೇನೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಮರಣವನ್ನೂ ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 57

कालेश्वरं महालिंगं गंगायाः पश्चिमोत्तरे । प्रणम्य कालपाशेन नो बध्येत कदाचन

ಗಂಗೆಯ ವಾಯವ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾದ ಮಹಾಲಿಂಗ ಕಾಲೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದವನು ಕಾಲದ (ಮರಣದ) ಪಾಶದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 58

पिंगलेश्वरमभ्यर्च्य कालेशात्किंचिदुत्तरे । लभते पिंगलज्ञानं येन तन्मयतां व्रजेत्

ಕಾಲೇಶನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಪಿಂಗಲೇಶ್ವರನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ‘ಪಿಂಗಲ’ ಜ್ಞಾನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅದರಿಂದ ಸಾಧಕನು ಆ ಪರತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ತದ್ರೂಪನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 59

कुक्कुटेश्वर लिंगस्य येत्र भक्तिं वितन्वते । कुक्कुटांडाकृतेस्तस्य न ते गर्भमवाप्नुयुः

ಯಲ್ಲಿ ಕೋಳಿಯ ಮೊಟ್ಟೆಯಾಕಾರದ ಕುಕ್ಕುಟೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ಮೇಲೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಪ್ರಾಪ್ತಿ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 60

स्कंद उवाच । सोमनंदि प्रभृतिषु मुने पंचगणेष्वपि । आनंदकाननं प्राप्य स्थितेषु स्थाणुरब्रवीत्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮುನೇ, ಸೋಮಾನಂದಿ ಮೊದಲಾದ ಐದು ಗಣರು ಆನಂದಕಾನನವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಸ್ಥಾಣು (ಶಿವ) ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 61

कार्यमस्माकमेवैतद्यदि सम्यग्विमृश्यते । अनेनोपाधिनाप्येते तत्र तिष्ठंतु मामकाः

ಸಮ್ಯಕ್ವಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಿಸಿದರೆ ಈ ಕಾರ್ಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮ್ಮದೇ; ಈ ಉಪಾಯದಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಗಣರು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇರಲಿ.

Verse 62

प्रमथेषु प्रविष्टेषु मायावीर्यमहत्स्वपि । अहमेव प्रविष्टोस्मि वाराणस्यां न संशयः

ಪ್ರಮಥರು ಮಹಾ ಮಾಯಾಬಲ-ವೀರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನು ನಾನೇ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 63

क्रमेण प्रेषयिष्यामि योस्ति मे स्वपरिच्छदः । तत्र सर्वेषु यातेषु ततो यास्याम्यहं पुनः

ನಾನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ನನ್ನ ಸ್ವಪರಿಚರ ಗಣರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವೆನು; ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ ಬಳಿಕ, ನಾನೂ ಮತ್ತೆ ಹೋಗುವೆನು.

Verse 64

संप्रधार्येति हृदये देवदेवेन शूलिना । प्रैषिष्ट प्रमथानां तु ततो गणचतुष्टयम्

ಹೀಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಧಾರಿಯು ನಂತರ ಪ್ರಮಥರೊಳಗಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಗಣಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 65

कुंडोदरो मयूराख्यो बाणो गोकर्ण एव च । मायाबलं समाश्रित्य काशीं प्रविविशुर्गणाः

ಕುಂಡೋದರ, ಮಯೂರಾಖ್ಯ, ಬಾಣ ಮತ್ತು ಗೋಕರ್ಣ—ಈ ಗಣರು ಮಾಯಾಬಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಕಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 66

कृत्वोपायशतं तैस्तु दिवोदासस्य संभ्रमे । यदैकोपि समर्थो न तदा तत्रैव संस्थितम्

ದಿವೋದಾಸನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನೂರಾರು ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ಆದರೆ ಒಂದೂ ಫಲಿಸದಾಗ ಅವರು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತರು.

Verse 67

अपराधशतेष्वीशः केन तुष्यति कर्मणा । संप्रधार्येति ते चक्रुर्लिंगाराधनमुत्तमम्

‘ನೂರಾರು ಅಪರಾಧಗಳ ನಂತರ ಈಶನು ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗುವನು?’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ಅವರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಲಿಂಗಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು.

Verse 68

एकस्मिञ्शांभवे लिंगे विधिनात्र समर्चिते । क्षमेत्त्र्यक्षोपराधानां शतं मोक्षं च यच्छति

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಾಂಭವ ಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ತ್ರಿನೇತ್ರನು ನೂರು ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 69

न तुष्यति तथा शंभुर्यज्ञदानतपोव्रतैः । यथा तुष्येत्सकृल्लिंगे विधिनाभ्यर्चिते सति

ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪ, ವ್ರತಗಳಿಂದ ಶಂಭು ಅಷ್ಟು ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಎಷ್ಟು ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೋ ಅಷ್ಟು.

Verse 70

लिंगार्चनविधानज्ञो लिंगार्चनरतः सदा । त्र्यक्ष एव स विज्ञेयः साक्षाद्द्व्यक्षोपि मानवः

ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಸದಾ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವವನು, ಹೊರಗೆ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಾನವನಾದರೂ ನಿಜವಾಗಿ ತ್ರಿನೇತ್ರನೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 71

न गोशतप्रदानेन न स्वर्णशतदानतः । तत्फलं लभ्यते पुंभिर्यत्सकृल्लिंगपूजनात्

ನೂರು ಗೋ ದಾನದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ನೂರು ಸ್ವರ್ಣದಾನದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ—ಪುರುಷನು ಒಮ್ಮೆ ಲಿಂಗಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲದ ಸಮಾನವು ದೊರೆಯದು.

Verse 72

अश्वमेधादिभिर्यागैर्न तत्फलमवाप्यते । यत्फलं लभ्यते मर्त्यैर्नित्यं लिंगप्रपूजनात्

ಅಶ್ವಮೇಧಾದಿ ಯಾಗಗಳಿಂದಲೂ ಆ ಫಲ ದೊರೆಯದು; ಮನುಷ್ಯರು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರಪೂಜಿಸಿದಾಗ ಪಡೆಯುವ ಫಲವೇ ಅದು.

Verse 73

स्नापयित्वा विधानेन यो लिंगस्नपनोदकम् । त्रिः पिबेत्त्रिविधं पापं तस्येहाशु प्रणश्यति

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಆ ಸ್ನಾನೋದಕವನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಕುಡಿಯುವವನ ತ್ರಿವಿಧ ಪಾಪ ಇಹದಲ್ಲೇ ಶೀಘ್ರ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 74

लिंग स्नपनवार्भिर्यः कुर्यान्मूर्ध्न्यभिषेचनम् । गंगास्नानफलं तस्य जायतेत्र विपाप्मनः

ಲಿಂಗಸ್ನಾನದ ಜಲದಿಂದ ಯಾರು ತಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವರೋ, ಅವರು ಪಾಪರಹಿತರಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಗಂಗಾಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 75

लिंगं समर्चितं दृष्ट्वा यः कुर्यात्प्रणतिं सकृत् । संदेहो जायते तस्य पुनर्देहनिबंधने

ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಲಿಂಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾರು ಒಮ್ಮೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವರೋ, ಅವರಲ್ಲಿ ಪುನಃ ದೇಹಬಂಧನ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ಸಂಭವಿಸುವುದೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 76

लिंगं यः स्थापयेद्भक्त्या सप्तजन्मकृतादघात् । मुच्यते नात्र संदेहो विशुद्धः स्वर्गभाग्भवेत्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸುವವನು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 77

विचार्येति गणैः काश्यां स्वामिद्रोहोपशांतये । प्रतिष्ठितानि लिंगानि महापातकभिंद्यपि

ಸ್ವಾಮಿದ್ರೋಹದ ದೋಷವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಗಣರು ವಿಚಾರಿಸಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಿದರು. ಆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಲಿಂಗಗಳು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಭೇದಿಸಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ.

Verse 78

कुंडोदरेश्वरं लिंगं दृष्ट्वा लोलार्कसन्निधौ । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते

ಲೋಲಾರ್ಕ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂಡೋದರೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 79

कुंडोदरेश्वराल्लिंगात्प्रतीच्यामसिरोधसि । मयूरेश्वरमभ्यर्च्य न गर्भं प्रतिपद्यते

ಕುಂಡೋದರೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಅಸಿರೋಧಸ್ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಮಯೂರೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದವನು ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಂದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ.

Verse 80

मयूरेशप्रतीच्यां च लिंगं बाणेश्वरं महत् । तस्य दर्शनमात्रेण सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

ಮಯೂರೇಶನ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಬಾಣೇಶ್ವರ ಎಂಬ ಮಹಾ ಲಿಂಗವಿದೆ. ಅದರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 81

गोकर्णेशं महालिंगमंतर्गेहस्य पश्चिमे । द्वारे समर्च्य वै काश्यां न विघ्नैरभिभूयते

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗೃಹದ ಪಶ್ಚಿಮ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಹಾಲಿಂಗ ಗೋಕರ್ಣೇಶನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದವನು ವಿಘ್ನಗಳಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 82

गोकर्णेश्वर भक्तस्य पंचत्व समये सति । ज्ञानभ्रंशो न जायेत क्वचिदप्यंतमृच्छतः

ಗೋಕರ್ಣೇಶ್ವರನ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಪಂಚತ್ವಕಾಲ (ಮರಣಸಮಯ) ಬಂದರೂ, ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಜ್ಞಾನಭ್ರಂಶ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 83

स्कंद उवाच । चिरयत्सुगणेष्वेषु चतुर्ष्वपिगणेश्वरः । महिमानं महत्त्वं तु तत्काश्याः पर्यवर्णयत्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ನಾಲ್ಕು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಣಗಳಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಗಣೇಶ್ವರನು ಆ ಕಾಶಿಯ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಮಹತ್ತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದನು।

Verse 84

वैष्णव्या मायया विश्वं भ्राम्येतात्र ययाखिलम् । ध्रुवं मूर्तिमती सैषा काशी विश्वैकमोहिनी

ಯಾವ ವೈಷ್ಣವೀ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ಭ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಮೋಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆ ಮಾಯೆಯೇ ಮೂರ್ತಿಮತಿಯಾಗಿ ಕಾಶಿಯಾಗಿ—ವಿಶ್ವದ ಏಕೈಕ ಮೋಹಿನಿಯಾಗಿ—ನಿಂತಿದೆ।

Verse 85

अपास्य सोदरान्दारान्पुत्रं क्षेत्रं गृहं वसु । अप्यंगीकृत्य निधनं सर्वे काशीमुपासते

ಸಹೋದರರು, ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರ, ಭೂಮಿ, ಮನೆ, ಸಂಪತ್ತು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ—ಮರಣವನ್ನೂ ಅಂಗೀಕರಿಸಿ—ಜನರು ಆದರೂ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಉಪಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 86

मरणादपि नो काश्यां भयं यत्र मनागपि । गणास्तत्र तु तिष्ठंतः कुतो मत्तोपि बिभ्यति

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣಕ್ಕೂ ಅಲ್ಪಮಾತ್ರ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ದಿವ್ಯ ಗಣರು ನೆಲೆಸಿರುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನಿಂದಲೂ ಭಯ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುವುದು?

Verse 87

मरणं मंगलं यत्र विभूतिर्यत्र भूषणम् । कौपीनं यत्र कौशेयं काशी कुत्रोपमीयते

ಎಲ್ಲಿ ಮರಣವೂ ಮಂಗಳವಾಗುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲಿ ವಿಭೂತಿಯೇ ಆಭರಣ; ಎಲ್ಲಿ ಕೌಪೀನವೂ ರೇಷ್ಮೆಯಂತೆ ಮಾನ್ಯ—ಅಂತಹ ಕಾಶಿಗೆ ಯಾವುದು ಸಮಾನ?

Verse 88

निर्वाणरमणी यत्र रंकं वाऽरंकमेव वा । ब्राह्मणं वा श्वपाकं वा वृणीते प्रांत्यभूषणम्

ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಾಣ-ರಮಣಿ ವಧುವಿನಂತೆ ತಾನು ಬಯಸಿದವರನ್ನು ವರಿಸುತ್ತದೆ—ದರಿದ್ರನಾಗಲಿ ಅದರಿದ್ರನಾಗಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಲಿ ಶ್ವಪಾಕನಾಗಲಿ; ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಸೀಮೆಯ ಆಭರಣವೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 89

मृतानां यत्र जंतूनां निर्वाणपदमृच्छताम् । कोट्यंशेनापि न समा अपि शक्रादयः सुराः

ಎಲ್ಲಿ ಮೃತ ಜೀವಿಗಳು ನಿರ್ವಾಣಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವರೂ ಅವರ ಸಮಾನರಾಗರು—ಕೋಟ್ಯಾಂಶದಷ್ಟೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 90

यत्र काश्यां मृतो जंतुर्ब्रह्मनारायणादिभिः । प्रबद्ध मूर्धांजलिभिर्नमस्येतातियत्नतः

ಎಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮೃತನಾದ ಜೀವಿಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ನಾರಾಯಣಾದಿ ದೇವರು ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ—ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅಂಜಲಿ ಇಟ್ಟು—ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 91

यत्र काश्यां शवत्वेपि जंतुर्नाशुचितां व्रजेत् । अतस्तत्कर्णसंस्पर्शं करोम्यहमपि स्वयम्

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಶವಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಿ ಅಶೌಚಕ್ಕೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಅವನ ಕಿವಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 92

यस्तु काशीति काशीति द्विस्त्रिर्जपति पुण्यवान् । अपि सर्वपवित्रेभ्यः स पवित्रतरो महान्

ಪుణ್ಯವಂತನು ‘ಕಾಶೀ, ಕಾಶೀ’ ಎಂದು ಎರಡು ಮೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಪವಿತ್ರಕರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಹಾಪವಿತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 93

येन काशी हृदि ध्याता येन काशीह सेविता । तेनाहं हृदि संध्यातस्तेनाहं सेवितः सदा

ಯಾರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ ಮತ್ತು ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೋ—ಅವರಿಂದಲೇ ನಾನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ; ಅವರಿಂದಲೇ ನಾನು ಸದಾ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 94

काशीं यः सेवते जंतुर्निर्विकल्पेन चेतसा । तमहं हृदये नित्यं धारयामि प्रयत्नतः

ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ, ಅಚಲ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಜೀವಿಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿತ್ಯವೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 95

स्वयं वस्तुमशक्तोपि वासयेत्तीर्थवासिनम् । अप्येकमपि मूल्येन स वस्तुःफलभाग्ध्रुवम्

ತಾನೇ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಅಶಕ್ತನಾದರೂ ತೀರ್ಥವಾಸಿ ಯಾತ್ರಿಕನನ್ನು ತಂಗಿಸಬೇಕು; ಒಂದೇ ವಸ್ತುವಿನ ಬೆಲೆಯಾದರೂ ಅವನು ಆ ವಾಸಫಲವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 96

काश्यां वसंति ये धीरा आपंचत्व विनिश्चयाः । जीवन्मुक्तास्तु ते ज्ञेया वंद्याः पूज्यास्त एव हि

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಧೀರರು ಪಂಚತ್ವಾತೀತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದವರಾದರೆ, ಅವರು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತರೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರೇ ವಂದನೀಯರೂ ಪೂಜನೀಯರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 97

इत्थं विमृश्य बहुशः स्थाणुर्वाराणसीगुणान् । गणानन्यान्समाहूय प्राहिणोत्प्रीतिपूर्वकम्

ಈ ರೀತಿ ವಾರಾಣಸಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮರುಮರು ಚಿಂತಿಸಿದ ಸ್ಥಾಣು (ಶಿವ) ಇತರ ಗಣಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 98

तारकत्वं समागच्छ गच्छाति स्वच्छमानस । दिवोदासो वृषावासो यामधीष्टे वरां पुरीम्

“ತಾರಕತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯು; ಸ್ವಚ್ಛ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಡು. ದಿವೋದಾಸ—ವೃಷಾವಾಸ—ಅಧಿಷ್ಠಾನ ಮಾಡುವ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರಿಯನ್ನು...”

Verse 99

तिलपर्ण स्धूलकर्ण दृमिचंड प्रभामय । सुकेश विंदते छाग कपर्दिन्पिंगलाक्षक

ತಿಲಪರ್ಣ, ಸ್ಥೂಲಕರ್ಣ, ದ್ರುಮಿಚಂಡ, ಪ್ರಭಾಮಯ; ಸುಕೇಶ, ವಿಂದತೇ, ಛಾಗ, ಕಪರ್ದಿ ಮತ್ತು ಪಿಂಗಲಾಕ್ಷಕ—ಇವರು ಗಣರ ಹೆಸರುಗಳು.

Verse 100

वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक । पंचाक्ष भारभूताख्य त्र्यक्ष क्षेमकलांगलिन्

ವೀರಭದ್ರ, ಕಿರಾತಾಖ್ಯ, ಚತುರ್ಮುಖ, ನಿಕುಂಭಕ; ಪಂಚಾಕ್ಷ, ಭಾರಭೂತಾಖ್ಯ, ತ್ರ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇಮಕಲಾಂಗಲಿನ್—ಇವರೂ ಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 110

नाद्रीणां न समुद्राणां न द्रुमाणां महीयसाम् । भूतधात्र्यास्तथा भारो यथा स्वामिद्रुहां महान्

ಪರ್ವತಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಸಮುದ್ರಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಮಹಾವೃಕ್ಷಗಳೂ ಅಲ್ಲ—ಭೂತಧಾತ್ರಿ ಭೂಮಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಭಾರವಿಲ್ಲ; ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ದ್ರೋಹ ಮಾಡುವವರ ಮಹಾಭಾರವೇ ಅತ್ಯಂತ ಭಾರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 120

तारकेशं महालिंगं तारकाख्यो गणोत्तमः । तारकज्ञानदं पुंसां मुनेऽद्यापि समर्चयेत्

ಓ ಮುನಿಯೇ, ಇಂದಿಗೂ ತಾರಕೇಶ ಎಂಬ ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನೂ, ತಾರಕನೆಂಬ ಗಣೋತ್ತಮನನ್ನೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮರ್ಚಿಸಬೇಕು; ಅದು ಪುರುಷರಿಗೆ ತಾರಕಜ್ಞಾನ (ಉದ್ಧಾರಕ ಜ್ಞಾನ) ನೀಡುತ್ತದೆ।