Adhyaya 13

Verse 1

अगस्त्य उवाच । दृष्ट्वा काशीं दृगानंदां तारकारे पुरारिणा । किमकारि समाचक्ष्व प्राप्तां बहुमनोरथैः

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ತಾರಕಾರದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುರಾರಿ (ಶಿವ) ನೇತ್ರಾನಂದಕರವಾದ ಕಾಶಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ಅನೇಕ ಮನೋರಥಗಳ ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಏನು ಮಾಡಲಾಯಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಸು।

Verse 2

स्कंद उवाच । पतिव्रतापते ऽगस्त्य शृणु वक्ष्याम्यशेषतः । मृगांकलक्ष्मणोत्कंठं काशी नेत्रातिथीकृता

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅಗಸ್ತ್ಯ, ಪತಿವ್ರತೆಯರ ಅಧಿಪತೇ, ಕೇಳು; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ। ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅತಿಥಿಯಾದ ಕಾಶೀ, ಚಂದ್ರಲಾಂಛನಧಾರಿ (ಶಿವ) ಯಲ್ಲಿಯೂ ತವಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು।

Verse 3

अथ सर्वज्ञनाथेन भक्तवत्सलचेतसा । जैगीषव्यो मुनिश्रेष्ठो गुहां तस्थो निरीक्षितः

ನಂತರ ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಹೃದಯದ ಸರ್ವಜ್ಞನಾಥನು, ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೈಗೀಷವ್ಯನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು।

Verse 4

यमनेहसमारभ्य मदंराद्रिं विनिर्ययौ । अद्रींद्र सुतया सार्धं रुद्रेणोक्षेंद्रगामिना

ಯಮನೇಹದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅವರು ಮದಂರ ಪರ್ವತದ ಕಡೆ ಹೊರಟರು—ಪರ್ವತರಾಜನ ಪುತ್ರಿ (ಪಾರ್ವತಿ) ಯೊಂದಿಗೆ, ಮತ್ತು ವೃಷಭವಾಹನ ರುದ್ರನ ಸಹಿತ।

Verse 5

तं वासरं पुरस्कृत्य जग्राह नियमं दृढम् । जैगीषव्यो महामेधाः कुंभयोने महाकृती

ಆ ಪವಿತ್ರ ದಿನವನ್ನು ಪೂಜ್ಯವಾಗಿ ಮುಂದಿಟ್ಟು, ಮಹಾಮೇಧಾವಿ ಜೈಗೀಷವ್ಯನು—ಹೇ ಕುಂಭಯೋನಿ ಅಗಸ್ತ್ಯ—ದೃಢ ನಿಯಮವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 6

विषमेक्षण पादाब्जं समीक्षिष्ये यदा पुनः । तदांबुविप्रुषमपि भक्षयिष्यामि चेत्यहो

“ನಾನು ಮತ್ತೆ ವಿಷಮೇಕ್ಷಣನಾದ ಶಿವನ ಪದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುವಾಗಲೇ—ಆಗಲೇ—ನೀರಿನ ಒಂದು ಹನಿಯನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವೆನು!” ಎಂದು ಅವನು ಘೋಷಿಸಿದನು।

Verse 7

कुतश्चिद्धारणायोगादथवा शंभ्वनुग्रहात । अनश्नन्नपिबन्योगी जैगीषव्यः स्थितो मुने

ಯಾವುದೋ ಧಾರಣಾ-ಯೋಗಬಲದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಶಂಭುವಿನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೋ, ಯೋಗಿ ಜೈಗೀಷವ್ಯನು—ಹೇ ಮುನೇ—ತಿನ್ನದೆ ಕುಡಿಯದೆ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 8

तं शंभुरेव जानाति नान्यो जानाति कश्चन । अतएव ततः प्राप्तः प्रथमं प्रमथाधिपः

ಅವನನ್ನು ಶಂಭುವೇ ತಿಳಿದಿದ್ದನು; ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಮಥಾಧಿಪತಿ ಮೊದಲು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು।

Verse 9

ज्येष्ठशुक्लचतुर्दश्यां सोमवारानुराधयोः । तत्पर्वणि महायात्रा कर्तव्या तत्र मानवैः

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು—ಸೋಮವಾರವೂ ಅನುರಾಧಾ ನಕ್ಷತ್ರವೂ ಇದ್ದಾಗ—ಆ ಪರ್ವದಿನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಮಹಾಯಾತ್ರೆ (ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ) ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 10

ज्येष्ठस्थानं ततः काश्यां तदाभूदपि पुण्यदम् । तत्र लिंगं समभवत्स्वयं ज्येष्ठेश्वराभिधम्

ನಂತರ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠಸ್ಥಾನ’ ಎಂಬ ಮಹಾಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಉಂಟಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಭುವಾಗಿ ಲಿಂಗವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 11

तल्लिंगदर्शनात्पुंसां पापं जन्मशतार्जितम् । तमोर्कोदयमाप्येव तत्क्षणादेव नश्यति

ಆ ಲಿಂಗದ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಜನರ ನೂರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅಂಧಕಾರ ಕರಗುವಂತೆ.

Verse 12

ज्येष्ठवाप्यां नरः स्नात्वा तर्पयित्वा पितामहान् । ज्येष्ठेश्वरं समालोक्य न भूयो जायते भुवि

ಜ್ಯೇಷ್ಠವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದವನು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 13

आविरासीत्स्वयं तत्र ज्येष्ठेश्वर समीपतः । सर्वसिद्धिप्रदा गौरी ज्येष्ठाश्रेष्ठा समंततः

ಅಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶ್ವರನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಗೌರೀ ದೇವಿ ಆವಿರ್ಭವಿಸಿದಳು—ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಪ್ರದೆ ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ-ಗೌರೀ’, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದವಳು.

Verse 14

ज्येष्ठे मासि सिताष्टम्यां तत्र कार्यो महोत्सवः । रात्रौ जागरणं कार्यं सर्वसंपत्समृद्धये

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಸರ್ವಸಂಪತ್ತಿನ ಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 15

ज्येष्ठां गौरीं नमस्कृत्य ज्येष्ठवापी परिप्लुता । सौभाग्यभाजनं भूयाद्योषा सौभाग्यभागपि

ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ-ಗೌರಿಯನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಸ್ತ್ರೀ ಸೌಭಾಗ್ಯದ ಪಾತ್ರೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ—ಶುಭಸಂಪತ್ತಿನ ಪಾಲುದಾರಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 16

निवासं कृतवाञ्शंभुस्तस्मिन्स्थाने यतः स्वयम् । निवासेश इति ख्यातं लिंगं तत्र परं ततः

ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಶಂಭುವು ವಾಸಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪರಮ ಲಿಂಗವು ‘ನಿವಾಸೇಶ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯಾಯಿತು।

Verse 17

निवासेश्वरलिंगस्य सेवनात्सर्वसंपदः । निवसंति गृहे नित्यं नित्यं प्रतिपदं पुनः

ನಿವಾಸೇಶ್ವರ ಲಿಂಗದ ಸೇವೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಪತ್ತುಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ—ಪ್ರತಿದಿನ, ಮರುಮರು।

Verse 18

कृत्वा श्राद्धं विधानेन ज्येष्ठस्थाने नरोत्तमः । ज्येष्ठां तृप्तिं ददात्येव पितृभ्यो मधुसर्पिषा

ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪುರುಷನು ಜ್ಯೇಷ್ಠಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಜೇನು-ತುಪ್ಪಿನಂತೆ ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠ ತೃಪ್ತಿ’ಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

ज्येष्ठतीर्थे नरः काश्यां दत्त्वा दानानि शक्तितः । ज्येष्ठान्स्वर्गानवाप्नोति नरो मोक्षं च गच्छति

ಕಾಶಿಯ ಜ್ಯೇಷ್ಠತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ದಾನ ಮಾಡುವವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮೋಕ್ಷದತ್ತವೂ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 20

ज्येष्ठेश्वरो र्च्यः प्रथमं काश्यां श्रेयोर्थिभिर्नरैः । ज्येष्ठागौरी ततोभ्यर्च्या सर्वज्येष्ठमभीप्सुभिः

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವ ನರರು ಮೊದಲು ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವವರು ಜ್ಯೇಷ್ಠಾಗೌರಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 21

अथ नंदिनमाहूय धूर्जटिः स कृपानिधिः । शृण्वतां सर्वदेवानामिदं वचनमब्रवीत्

ಆಗ ಕೃಪಾನಿಧಿಯಾದ ಧೂರ್ಜಟಿ (ಶಿವನು) ನಂದಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 22

ईश्वर उवाच । शैलादे प्रविशाशु त्वं गुहास्त्यत्र मनोहरा । तदंतरेस्ति मे भक्तो जैगीषव्यस्तपोधनः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— “ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶೈಲಾದದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು; ಅಲ್ಲಿ ಮನೋಹರವಾದ ಗುಹೆಯಿದೆ. ಅದರ ಒಳಗೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾದ ತಪೋಧನ ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.”

Verse 23

महानियमवान्नंदिस्त्वगस्थिस्नायु शेषितः । तमिहानय मद्भक्तं मद्दर्शन दृढव्रतम्

“ನಂದೀ! ಅವನು ಮಹಾನಿಯಮವಂತನು; ಚರ್ಮ, ಎಲುಬು ಮತ್ತು ನರಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿವೆ. ನನ್ನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ದೃಢವ್ರತನಾದ ನನ್ನ ಭಕ್ತನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತರು.”

Verse 24

यदाप्रभृत्यगां काश्या मंदरं सर्वसुंदरम् । महानियमवानेष तदारभ्योज्झिताशनः

“ಅವನು ಕಾಶೀ—ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಸುಂದರವಾದ ಮಂದರ—ಗೆ ಬಂದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಮಹಾನಿಯಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅದೇ ದಿನದಿಂದಲೇ ಆಹಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 25

गृहाण लीलाकमलमिदं पीयूषपोषणम् । अनेन तस्य गात्राणि स्पृश सद्यः सुबृंहिणा

ಈ ಲೀಲಾ-ಕಮಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಇದು ಅಮೃತಸಮಾನವಾಗಿ ಪೋಷಿಸುವುದು. ಇದರಿಂದ ಅವನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸು; ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನನ್ನು ಪುಷ್ಟನಾಗಿ, ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿ ಮಾಡು.

Verse 26

ततो नंदी समादाय तल्लीलाकमलं विभोः । प्रणम्य देवदेवेशमाविशद्गह्वरां गुहाम्

ಆಮೇಲೆ ನಂದಿಯು ವಿಭುವಿನ ಆ ಲೀಲಾ-ಕಮಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ದೇವದೇವೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆಳವಾದ ಗಹ್ವರ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 27

नंदी दृष्ट्वाथ तं तत्र धारणादृढमानसम् । तपोग्नि परिशुष्कांगं कमलेन समस्पृशत्

ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ—ಧಾರಣೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ದೃಢವಾದವನನ್ನು—ನಂದಿಯು ತಪೋಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಒಣಗಿದ ದೇಹವಿದ್ದ ಆ ಯೋಗಿಯನ್ನು ಕಮಲದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 28

तपांते वृष्टिसंयोगाच्छालूर इव कोटरे । उल्ललास स योगींद्रः स्पर्शमात्रात्तदब्जजात्

ತಪಸ್ಸಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಕಮಲದ ಕೇವಲ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದಲೇ ಆ ಯೋಗೀಂದ್ರನು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಎದ್ದನು—ಮಳೆಯ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಕೊಟರದಲ್ಲಿ ಶಾಲೂರ ಸಸ್ಯವು ಚಿಗುರಿದಂತೆ.

Verse 29

अथ नंदी समादाय सत्वरं मुनिपुंगवम् । देवदेवस्य पादाग्रे नमस्कृत्य न्यपातयत्

ನಂತರ ನಂದಿಯು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ದೇವದೇವನ ಪಾದಗಳ ಮುಂದೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು.

Verse 30

जैगीषव्योथ संभ्रांतः पुरतो वीक्ष्य शंकरम् । वामांगसन्निविष्टाद्रितनयं प्रणनाम ह

ಆಗ ಜೈಗೀಷವ್ಯ ಮುನಿಯು ಭಕ್ತಿಭಯಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಶಂಕರನನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ಅವರ ವಾಮಾಂಗದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾದ ಗಿರಿತನಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 31

प्रणम्य दंडवद्भूमौ परिलुठ्य समंततः । तुष्टाव परया भक्त्या स मुनिश्चंद्रशेखरम्

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಉರುಳುತ್ತ, ಆ ಮುನಿಯು ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಂದ್ರಶೇಖರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 32

जैगीषव्य उवाच । नमः शिवाय शांताय सर्वज्ञाय शुभात्मने । जगदानंदकंदाय परमानंदहेतवे

ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ಹೇಳಿದನು— ಶಾಂತಸ್ವರೂಪನಾದ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ, ಶುಭಾತ್ಮನಾದ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಜಗದಾನಂದದ ಮೂಲನಾದ, ಪರಮಾನಂದದ ಕಾರಣನಾದವನೆಗೆ ನಮಃ।

Verse 33

अरूपाय सरूपाय नानारूपधराय च । विरूपाक्षाय विधये विधिविष्णुस्तुताय च

ನಿರಾಕಾರನಿಗೂ ಸಾಕಾರನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನಿಗೆ; ತ್ರಿನೇತ್ರಧಾರಿ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನಾದ ವಿಧಾತೆಗೆ— ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣುಗಳೂ ಸ್ತುತಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 34

स्थावराय नमस्तुभ्यं जंगमाय नमोस्तुते । सर्वात्मने नमस्तुभ्यं नमस्ते परमात्मने

ಸ್ಥಾವರರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಜಂಗಮರೂಪನಾದ ನಿನಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸರ್ವಾತ್ಮನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 35

नमस्त्रैलोक्यकाम्याय कामांगदहनाय च । नमो शेषविशेषाय नमः शेषांगदाय ते

ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಮ್ಯನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಕಾಮನ ದೇಹವನ್ನು ದಹಿಸಿದವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಃ। ಶೇಷ-ವಿಶೇಷಾತೀತನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಃ; ‘ಶೇಷ’—ಅಂತಿಮ ರಕ್ಷಕ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುವ ನಿನಗೆ ನಮಃ।

Verse 36

श्रीकंठाय नमस्तुभ्यं विषकंठाय ते नमः । वैकुंठवंद्यपादाय नमोऽकुंठितशक्तये

ಹೇ ಶ್ರೀಕಂಠ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ವಿಷಕಂಠ, ನಿನಗೆ ನಮಃ। ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿಯೂ ವಂದಿತವಾದ ಪಾದಗಳಿರುವವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಃ; ಅಕುಂಠಿತ ಶಕ್ತಿಯಿರುವವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 37

नमः शक्त्यर्धदेहाय विदेहाय सुदेहिने । सकृत्प्रणाममात्रेण देहिदेहनिवारिणे

ಶಕ್ತಿ ಅರ್ಧದೇಹನಾದವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಃ; ದೇಹರಹಿತನಾಗಿಯೂ ಸುಂದರ ದೇಹ ಧರಿಸುವವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಃ। ಒಮ್ಮೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಣಾಮಮಾತ್ರದಿಂದ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ದೇಹಬಂಧವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 38

कालाय कालकालाय कालकूट विषादिने । व्यालयज्ञोपवीताय व्यालभूषणधारिणे

ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಃ; ಕಾಲವನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಃ; ಕಾಲಕೂಟ ವಿಷವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದವನಿಗೆ ನಮಃ। ಸರ್ಪವೇ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವಾಗಿರುವವನೆ, ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಭೂಷಣವಾಗಿ ಧರಿಸುವವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 39

नमस्ते खंडपरशो नमः खंडें दुधारिणे । खंडिताशेष दुःखाय खड्गखेटकधारिणे

ಹೇ ಖಂಡಪರಶು ಧರಿಸುವವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಖಂಡೇಂದು ಧರಿಸುವವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಃ। ಸಮಸ್ತ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸುವವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಃ; ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಖೇಟಕ (ಗುರಾಣಿ) ಧರಿಸುವವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 40

गीर्वाणगीतनाथाय गंगाकल्लोलमालिने । गौरीशाय गिरीशाय गिरिशाय गुहारणे

ದೇವಗೀತಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ, ಗಂಗೆಯ ಅಲೆಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಿಗೆ; ಗೌರೀಪತಿ, ಗಿರೀಶ್ವರ ಶಿವನಿಗೆ, ಕಾಶಿಯ ಪವಿತ್ರ ಗುಹಾಧಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 41

चंद्रार्धशुद्धभूषाय चंद्रसूर्याग्निचक्षुषे । नमस्ते चर्मवसन नमो दिग्वसनायते

ಪವಿತ್ರ ಆಭರಣವಾಗಿ ಅರ್ಧಚಂದ್ರನನ್ನು ಧರಿಸಿದವನೇ, ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ-ಅಗ್ನಿ ನೇತ್ರನಾದವನೇ—ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಚರ್ಮವಸನ! ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ದಿಗ್ವಸನ (ದಿಕ್ಕುಗಳೇ ವಸ್ತ್ರ) ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 42

जगदीशाय जीर्णाय जराजन्महराय ते । जीवायते नमस्तुभ्यं जंजपूकादिहारिणे

ಹೇ ಜಗದೀಶ, ಕಾಲಾತೀತ ಪ್ರಾಚೀನನೇ! ಜರೆಯನ್ನೂ ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನೂ ಹರಣ ಮಾಡುವವನೇ—ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಸರ್ವಜೀವಗಳ ಪ್ರಾಣಸ್ವರೂಪನೇ! ಜ್ವರಾದಿ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವವನೇ—ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 43

नमो डमरुहस्ताय धनुर्हस्ताय ते नमः । त्रिनेत्राय नमस्तुभ्यं जगन्नेत्राय ते नमः

ಡಮರು ಹಿಡಿದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ತ್ರಿನೇತ್ರನೇ! ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಜಗನ್ನೇತ್ರಸ್ವರೂಪನೇ! ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 44

त्रिशूलव्यग्रहस्ताय नमस्त्रिपथगाधर । त्रिविष्टपाधिनाथाय त्रिवेदीपठिताय च

ಉಗ್ರವಾಗಿ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ತ್ರಿಪಥಗಾ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗಲೋಕ) ಅಧಿನಾಥನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ; ತ್ರಿವೇದಗಳಿಂದ ಪಠಿತ-ಸ್ತುತ್ಯನಾದವನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 45

त्रयीमयाय तुष्टाय भक्ततुष्टिप्रदाय च । दीक्षिताय नमस्तुभ्यं देवदेवाय ते नमः

ತ್ರಿವೇದಮಯನಾಗಿ ಸದಾ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುವ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುವ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ದೀಕ್ಷಿತ ದೇವದೇವಾ, ನಿಮಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 46

दारिताशेषपापाय नमस्ते दीर्घदर्शिने । दूराय दुरवाप्याय दोषनिर्दलनाय च

ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿದವನೇ, ದೀರ್ಘದರ್ಶಿ ಪ್ರಭು, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ದೂರಸ್ಥನಾಗಿ ದುರ್ಲಭನಾಗಿದ್ದರೂ ದೋಷಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 47

दोषाकर कलाधार त्यक्तदोषागमाय च । नमो धूर्जटये तुभ्यं धत्तूरकुसुमप्रिय

ಮೋಹಿತರಿಗೇ ದೋಷಗಳ ಆಕರವೆಂದು ತೋಚಿದರೂ, ಸಕಲ ಕಲೆಗಳ ಆಧಾರನಾಗಿ ದೋಷಸ್ಪರ್ಶರಹಿತನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಧೂರ್ಜಟಿ, ಧತ್ತೂರ ಪುಷ್ಪಪ್ರಿಯನೇ, ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 48

नमो धीराय धर्माय धर्मपालाय ते नमः । नीलग्रीव नमस्तुभ्यं नमस्ते नीललोहित

ಧೀರನೇ, ಧರ್ಮಸ್ವರೂಪನೇ, ಧರ್ಮಪಾಲಕನೇ—ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀಲಗ್ರೀವ ಪ್ರಭು, ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ; ನೀಲಲೋಹಿತ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 49

नाममात्रस्मृतिकृतां त्रैलोक्यैश्वर्यपूरक । नमः प्रमथनाथाय पिनाकोद्यतपाणये

ನಾಮಮಾತ್ರ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಪುಣ್ಯವನ್ನರಸುವವರಿಗೆ ತ್ರಿಲೋಕೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನೇ! ಪ್ರಮಥನಾಥನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪಿನಾಕವನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಕೈಯುಳ್ಳ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 50

पशुपाशविमोक्षाय पशूनां पतये नमः । नामोच्चारणमात्रेण महापातकहारिणे

ಪಶುಪಾಶವಿಮೋಚಕನಾದ, ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ಪಶುಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅವರ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಹಾಪಾತಕಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 51

परात्पराय पाराय परापरपराय च । नमोऽपारचरित्राय सुपवित्रकथाय च

ಪರಾತ್ಪರನಾದ, ಪರಮಾಶ್ರಯವೂ ಪರಮತೀರವೂ ಆದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಪಾರ ಲೀಲೆಯುಳ್ಳವನಿಗೆ, ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಕಥೆಯುಳ್ಳವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 52

वामदेवाय वामार्धधारिणे वृषगामिने । नमो भर्गाय भीमाय नतभीतिहराय च

ವಾಮದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಾಮಾರ್ಧವನ್ನು ಧರಿಸಿದ (ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ) ಮತ್ತು ವೃಷಭವಾಹನನಾದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭರ್ಗನಿಗೆ, ಭೀಮನಿಗೆ, ಶರಣಾಗತವಾಗಿ ನಮನ ಮಾಡುವವರ ಭಯವನ್ನು ಹರಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 53

भवाय भवनाशाय भूतानांपतये नमः । महादेव नमस्तुभ्यं महेश महसांपते

ಭವನಿಗೂ ಭವನಾಶಕನಿಗೂ, ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಮಹೇಶ, ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅಧಿಪತೇ—ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 54

नमो मृडानीपतये नमो मृत्युंजयाय ते । यज्ञारये नमस्तुभ्यं यक्षराजप्रियाय च

ಮೃಡಾನೀಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಮೃತ್ಯುಂಜಯ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಯಜ್ಞಾರಿ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ; ಯಕ್ಷರಾಜ (ಕುಬೇರ)ನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದವನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 55

यायजूकाय यज्ञाय यज्ञानां फलदायिने । रुद्राय रुद्रपतये कद्रुद्राय रमाय च

ಯಜ್ಞಗಳ ಮಹಾಯಾಜಕನಿಗೆ, ಸ್ವಯಂ ಯಜ್ಞಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಯಜ್ಞಫಲದಾತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ರುದ್ರನಿಗೆ, ರುದ್ರಪತಿಗೆ, ಪ್ರಚಂಡ ರುದ್ರನಿಗೆ ಹಾಗೂ ರಮಣ-ಆನಂದಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಃ.

Verse 56

शूलिने शाश्वतेशाय श्मशानावनिचारिणे । शिवाप्रियाय शर्वाय सर्वज्ञाय नमोस्तु ते

ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯಿಗೆ, ಶಾಶ್ವತೇಶ್ವರನಿಗೆ, ಶ್ಮಶಾನವನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಿವಾಪ್ರಿಯನಿಗೆ, ಶರ್ವನಿಗೆ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ.

Verse 57

हराय क्षांतिरूपाय क्षेत्रज्ञाय क्षमाकर । क्षमाय क्षितिहर्त्रे च क्षीरगौराय ते नमः

ಕ್ಷಮಾಸ್ವರೂಪನಾದ ಹರನಿಗೆ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನಾದ ಅಂತರಾತ್ಮನಿಗೆ, ಹೇ ಕ್ಷಮಾಕರ್ತಾ—ನಮಸ್ಕಾರ. ಸಹನಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪ, ಭೂಮಿಭಾರಹರ್ತ ಮತ್ತು ಕ್ಷೀರಗೌರ ತೇಜಸ್ವಿ ಪ್ರಭುವೇ—ನಿನಗೆ ನಮಃ.

Verse 58

अंधकारे नमस्तुभ्यमाद्यंतरहिताय च । इडाधाराय ईशाय उपेद्रेंद्रस्तुताय च

ಅಂಧಕಾರನಾಶಕ ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಆದ್ಯಂತರಹಿತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಇಡಾಧಾರನೇ, ಈಶ್ವರನೇ, ಉಪೇಂದ್ರ (ವಿಷ್ಣು) ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವವನೇ—ನಿನಗೆ ನಮಃ.

Verse 59

उमाकांताय उग्राय नमस्ते ऊर्ध्वरेतसे । एकरूपाय चैकाय महदैश्वर्यरूपिणे

ಉಮಾಕಾಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಉಗ್ರನಿಗೆ, ಊರ್ಧ್ವರೇತಸ್ (ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ-ಸಂಯಮ) ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಏಕರೂಪನಿಗೆ, ಅದ್ವಿತೀಯನಿಗೆ, ಮಹದೈಶ್ವರ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಃ.

Verse 60

अनंतकारिणे तुभ्यमंबिकापतये नमः । त्वमोंकारो वषट्कारो भूर्भुवःस्वस्त्वमेव हि

ಅನಂತಕಾರಿಣಿ, ಅಂಬಿಕಾಪತೇ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀವೇ ಓಂಕಾರ, ನೀವೇ ಯಜ್ಞದ ವಷಟ್ಕಾರ, ಮತ್ತು ಭೂಃ-ಭುವಃ-ಸ್ವಃ ಎಂಬ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ನೀವೇ.

Verse 61

दृश्यादृश्य यदत्रास्ति तत्सर्वं त्वमु माधव । स्तुतिं कर्तुं न जानामि स्तुतिकर्ता त्वमेव हि

ಹೇ ಮಾಧವ! ಇಲ್ಲಿ ಇರುವುದೆಲ್ಲ—ದೃಶ್ಯವೂ ಅದೃಶ್ಯವೂ—ಎಲ್ಲವೂ ನೀನೇ. ನಾನು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಲು ತಿಳಿಯೆನು; ಸ್ತುತಿಯ ಕರ್ತನೂ ನೀನೇ ಹೌದು.

Verse 62

वाच्यस्त्वं वाचकस्त्वं हि वाक्च त्वं प्रणतोस्मि ते । नान्यं वेद्मि महादेव नान्यं स्तौमि महेश्वर

ನೀನೇ ವಾಚ್ಯ, ನೀನೇ ವಾಚಕ, ವಾಕ್ಕೂ ನೀನೇ—ನಿನಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ತಿಳಿಯೆನು; ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ! ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 63

नान्यं नमामि गौरीश नान्याख्यामाददे शिव । मूकोन्यनामग्रहणे बधिरोन्यकथाश्रुतौ

ಹೇ ಗೌರೀಶ! ನಾನು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹೇ ಶಿವ! ಬೇರೆ ಹೆಸರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇತರ ನಾಮಗ್ರಹಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೂಕನಾಗಲಿ, ಇತರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಲ್ಲಿ ಬಧಿರನಾಗಲಿ.

Verse 64

पंगुरन्याभिगमनेऽस्म्यंधोऽन्यपरिवीक्षणे । एक एव भवानीश एककर्ता त्वमेव हि

ಇತರದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಂಗುವಾಗಲಿ, ಇತರವನ್ನು ನೋಡುವಲ್ಲಿ ಅಂಧನಾಗಲಿ. ಹೇ ಭವಾನೀಶ! ನೀನೇ ಏಕಮಾತ್ರ; ಏಕಕರ್ತನೂ ನೀನೇ ಹೌದು.

Verse 65

पाता हर्ता त्वमेवैको नानात्वं मूढकल्पना । अतस्त्वमेव शरणं भूयोभूयः पुनःपुनः

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ರಕ್ಷಕನೂ ಸಂಹಾರಕನೂ ನೀನೇ ಏಕೈಕ; ನಾನಾತ್ವವು ಮೂಢಕಲ್ಪನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನೇ ನನ್ನ ಶರಣು—ಪುನಃಪುನಃ, ಮರುಮರು।

Verse 66

संसारसागरे मग्नं मामुद्धर महेश्वर । इति स्तुत्वा महेशानं जैगीषव्यो महामुनिः

‘ಸಂಸಾರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ!’ ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಮಹಾಮುನಿ ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ಮಹೇಶಾನನನ್ನು ಸ್ತವಿಸಿದನು।

Verse 67

वाचंयमो भवत्स्थाणोः पुरतः स्थाणुसन्निभः । इति स्तुतिं समाकर्ण्य मुनेश्चंद्रविभूषणः । उवाच च प्रसन्नात्मा वरं ब्रूहीति तं मुनिम्

ವಾಕ್ಸಂಯಮಿಯಾದ ಮುನಿ, ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾಣುಸ್ವರೂಪದ ಮುಂದೆ ತಾನೂ ಸ್ಥಾಣುವಿನಂತೆ ನಿಂತನು. ಮುನಿಯ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಚಂದ್ರವಿಭೂಷಿತನು ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾಗಿ—‘ವರವನ್ನು ಹೇಳು’ ಎಂದು ಆ ಮುನಿಗೆ ನುಡಿದನು।

Verse 68

जैगीषव्य उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश ततस्तव पदांबुजात् । मा भवानि भवानीश दूरं दूरपदप्रद

ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವೇಶ! ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ, ಹೇ ಭವಾನೀಶ, ಪರಮಪದಪ್ರದ, ನಿನ್ನ ಪದಾಂಬುಜಗಳಿಂದ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ದೂರವಾಗದಿರಲಿ—ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 69

अपरश्च वरो नाथ देयोयमविचारतः । यन्मया स्थापितं लिंगं तत्र सान्निध्यमस्तु ते

ಇನ್ನೊಂದು ವರ, ಹೇ ನಾಥ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ದಯಪಾಲಿಸು—ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೋ, ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಸದಾ ಇರಲಿ।

Verse 70

ईश्वर उवाच । जैगीषव्य महाभाग यदुक्तं भवतानघ । तदस्तु सर्वं तेभीष्टं वरमन्यं ददामि च

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಜೈಗೀಷವ್ಯ, ಹೇ ನಿರ್ದೋಷನೇ! ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಅಭೀಷ್ಟದಂತೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ; ಇನ್ನೊಂದು ವರವನ್ನೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 71

योगशास्त्रं मया दत्तं तव निर्वाणसाधकम् । सर्वेषां योगिनां मध्ये योगाचार्योऽस्तु वै भवान्

ನಾನು ನಿನಗೆ ಯೋಗಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ನಿನ್ನ ನಿರ್ವಾಣಸಾಧನ. ಎಲ್ಲ ಯೋಗಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಯೋಗಾಚಾರ್ಯನಾಗಲಿ।

Verse 72

रहस्यं योगविद्याया यथावत्त्वं तपोधन । संवेत्स्यसे प्रसादान्मे येन निर्वाणमाप्स्यसि

ಹೇ ತಪೋಧನನೇ! ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀನು ಯೋಗವಿದ್ಯೆಯ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವೆ; ಅದರಿಂದ ನೀನು ನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 73

यथा नदी यथा भृंगी सोमनंदी यथा तथा । त्वं भविष्यसि भक्तो मे जरामरणवर्जितः

ನದಿ ಹೇಗೋ, ಭೃಂಗೀ ಹೇಗೋ, ಸೋಮನಂದೀ ಹೇಗೋ—ಅದೇ ರೀತಿ ನೀನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗುವೆ; ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತನಾಗುವೆ।

Verse 74

संति व्रतानि भूयांसि नियमाः संत्यनेकधा । तपांसि नाना संत्यत्र संति दानान्यनेकशः

ಬಹಳ ವ್ರತಗಳಿವೆ, ಅನೇಕ ವಿಧದ ನಿಯಮಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನಾ ವಿಧದ ತಪಸ್ಸುಗಳಿವೆ, ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ದಾನಗಳೂ ಇವೆ।

Verse 75

श्रेयसां साधनान्यत्र पापघ्नान्यपि सर्वथा । परं हि परमश्चैष नियमो यस्त्वया कृतः

ಇಲ್ಲಿ ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಸಾಧನಗಳೂ, ಸರ್ವಥಾ ಪಾಪನಾಶಕ ಆಚರಣೆಗಳೂ ಇವೆ; ಆದರೂ ನೀನು ಕೈಗೊಂಡ ಈ ನಿಯಮವೇ ಪರಮ, ಅತ್ಯುನ್ನತ.

Verse 76

परो हि नियमश्चैष मां विलोक्य यदश्यते । मामनालोक्य यद्भुक्तं तद्भुक्तं केवलत्वघम्

ಈ ನಿಯಮ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪರಮ—ನನ್ನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿ ನಂತರವೇ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಬೇಕು; ನನ್ನನ್ನು ನೋಡದೆ ತಿಂದದ್ದು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥಪಾಪವೇ.

Verse 77

असमर्च्य च यो भुङ्क्ते पत्रपुष्पफलैरपि । रेतोभक्षी भवेन्मूढः स जन्मान्येकविंशतिम्

ಪೂಜೆ ಮಾಡದೆ ಎಲೆ-ಹೂ-ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ತಿಂದರೂ, ಅಂಥ ಮೂಢನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ‘ರೇತೋಭಕ್ಷಿ’ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 78

महतो नियमस्यास्य भवतानुष्ठितस्य वै । नार्हंति षोडशी मात्रामप्यन्ये नियमा यमाः

ನೀನು ಆಚರಿಸಿದ ಈ ಮಹಾನಿಯಮಕ್ಕೆ ಇತರ ಯಮ-ನಿಯಮಗಳು ಅದರ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 79

अतो मच्चरणाभ्याशे त्वं निवत्स्यसि सर्वथा । अतो नैःश्रेयसीं लक्ष्मीं तत्रैव प्राप्स्यसि ध्रुवम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಸದಾ ನನ್ನ ಚರಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆ; ಮತ್ತು ಅಲ್ಲೀಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೈಃಶ್ರೇಯಸ-ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಪರಮ ಕಲ್ಯಾಣಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 80

जैगीषव्येश्वरं नाम लिंगं काश्यां सुदुर्लभम् । त्रीणि वर्षाणि संसेव्य लभेद्योगं न संशयः

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ‘ಜೈಗೀಷವ್ಯೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ ಲಿಂಗವಿದೆ. ಮೂರು ವರ್ಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಿದರೆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಯೋಗಪ್ರಾಪ್ತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 81

जैगीषव्यगुहां प्राप्य योगाभ्यसनतत्परः । षण्मासेन लभेत्सिद्धिं वाञ्छितां मदनुग्रहात्

ಜೈಗೀಷವ್ಯನ ಗುಹೆಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದವನು ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಯಸಿದ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 82

तव लिंगमिदं भक्तैः पूजनीयं प्रयत्नतः । विलोक्या च गुहा रम्या परासिद्धिमभीप्सुभिः

ನಿನ್ನ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಭಕ್ತರು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಪರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಈ ರಮ್ಯ ಗುಹೆಯನ್ನೂ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 83

अत्र ज्येष्ठेश्वरक्षेत्रे त्वल्लिंगं सर्वसिद्धिदम् । नाशयेदघसंघानि दृष्टं स्पृष्टं समर्चितम्

ಇಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಲಿಂಗವು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿದಾಯಕ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ಪಾಪಸಂಚಯಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 84

अस्मिञ्ज्येष्ठेश्वरक्षेत्रे संभोज्य शिवयोगिनः । कोटिभोज्यफलं सम्यगेकैकपरिसंख्यया

ಈ ಜ್ಯೇಷ್ಠೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಯೋಗಿಯನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಣಿಸಿದಂತೆ, ಕೋಟಿಗಳಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದ ಫಲವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 85

जैगीषव्येश्वरं लिंगं गोपनीयं प्रयत्नतः । कलौ कलुषबुद्धीनां पुरतश्च विशेषतः

ಜೈಗೀಷವ್ಯೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಲుషಬುದ್ಧಿಗಳ ಎದುರು।

Verse 86

करिष्याम्यत्र सांनिध्यमस्मिंल्लिंगे तपोधन । योगसिद्धिप्रदानाय साधकेभ्यः सदैव हि

ಹೇ ತಪೋಧನ! ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವೆನು—ಸಾಧಕರಿಗೆ ಯೋಗಸಿದ್ಧಿ ನೀಡಲು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸದಾ।

Verse 87

ददे शृणु महाभाग जैगीषव्यापरं वरम् । त्वयेदं यत्कृतं स्तोत्रं योगसिद्धिकरं परम्

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಕೇಳು—ಜೈಗೀಷವ್ಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ರಚಿಸಿದ ಈ ಸ್ತೋತ್ರ ಪರಮವಾಗಿದ್ದು ಯೋಗಸಿದ್ಧಿಕರವಾಗಿದೆ।

Verse 88

महापापौघशमनं महापुण्यप्रवर्धनम् । महाभीतिप्रशमनं महाभक्तिविवर्धनम्

ಇದು ಮಹಾಪಾಪಗಳ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ, ಮಹಾಭೀತಿಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮಹಾಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 89

एतत्स्तोत्रजपात्पुंसामसाध्यं नैव किंचन । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन जपनीयं सुसाधकैः ४

ಈ ಸ್ತೋತ್ರಜಪದಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದು ಏನೂ ಉಳಿಯದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸತ್ಸಾಧಕರು ಇದನ್ನು ಸರ್ವಯತ್ನದಿಂದ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 90

इति दत्त्वा वरं तस्मै स्मरारिः स्मेरलोचनः । ददर्श ब्राह्मणां स्तत्र समेतान्क्षेत्रवासिनः

ಇಂತೆ ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ದತ್ತಿಯಾಗಿ, ಸ್ಮರಾರಿ ಶಿವನು ಸ್ಮಿತನಯನನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಕಾಶಿಕ್ಷೇತ್ರವಾಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 91

स्कंद उवाच । निशम्याख्यानमतुलमेतत्प्राज्ञः प्रयत्नतः । निष्पापो जायते मर्त्यो नोपसर्गैः प्रबाध्यते

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ಅತುಲ ಪವಿತ್ರಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳುವ ಪ್ರಾಜ್ಞ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಉಪಸರ್ಗಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಾಧಿಸಲಾರವು।