Adhyaya 9

Verse 1

ततः स विप्रः प्रत्यूषे पुत्रशोकेन पीडितः । अशोक दत्तसंयुक्तो भार्यया विललाप ह

ನಂತರ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ವಿಪ್ರನು ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಶೋಕದತ್ತನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಲಪಿಸಿದನು।

Verse 2

विलपंतं समालोक्य गोविंदस्वामिनं द्विजाः । वणिक्समुद्रदत्ताख्यः समानिन्ये निजं गृहम्

ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮೀ ಎಂಬ ದ್ವಿಜನನ್ನು ನೋಡಿ, ಸಮುದ್ರದತ್ತನೆಂಬ ವಣಿಕನು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು।

Verse 3

समानीय समाश्वास्य दयायुक्तो वणिग्वरः । स्वधनानां हि सर्वेषां रक्षितारमकल्पयत्

ಅವನನ್ನು ಕರೆತಂದು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ದಯಾಳುವಾದ ಆ ವಣಿಗ್ವರನು ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಧನಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಅವನನ್ನು ನೇಮಿಸಿದನು।

Verse 4

स्मरन्महायतिवचः पुत्रदर्शनलालसः । स तस्थौ वणिजो गेहे पुत्रभार्यासमन्वितः

ಮಹಾಯತಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಪುತ್ರದರ್ಶನದ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ ಅವನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಆ ವಣಿಗನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿದನು।

Verse 5

अशोकदत्तनामा तु द्वितीयो विप्रनंदनः । शस्त्रे चैव तथा शास्त्रे बभूवातिविचक्षणः

ಅಶೋಕದತ್ತನೆಂಬ ಆ ಎರಡನೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನು ಶಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ವಿಚಕ್ಷಣನಾದನು।

Verse 6

तथान्यास्वपि विद्यासु नास्ति तत्सदृशो भुवि । कृतविद्यो द्विजसुतः प्रख्यातो नगरेऽभवत्

ಇತರ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನನು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಕೃತವಿದ್ಯನಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನು ನಗರದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತನಾದನು।

Verse 7

अत्रांतरे नरपतिं प्रतापमुकुटाभिधम् । काशीदेशाधिपो मल्लः कश्चिदभ्याययौ बली

ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಕಾಶೀದೇಶಾಧಿಪತಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಬಲಿಷ್ಠ ಮಲ್ಲನು ಪ್ರತಾಪಮುಕುಟನೆಂಬ ನರಪತಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಬಂದನು।

Verse 8

प्रतापमुकुटो राजा मल्लस्यास्य जयाय सः । बलिनं द्विजपुत्रं तमाह्वयामास भृत्यकैः

ಆ ಮಲ್ಲನ ಮೇಲೆ ಜಯ ಪಡೆಯಲು ರಾಜ ಪ್ರತಾಪಮುಕುಟನು ತನ್ನ ಭೃತ್ಯರ ಮೂಲಕ ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿದನು।

Verse 9

तमागतं समालोक्य प्रतापमुकुटोऽब्रवीत् । अशोकदत्त सहसा मल्लमेनं बलोत्कटम्

ಅವನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರತಾಪಮುಕುಟನು ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದನು— “ಅಶೋಕದತ್ತಾ! ಬಲೋತ್ಕಟನಾದ ಈ ಮಲ್ಲನನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಜಯಿಸು.”

Verse 10

दुर्जयं जहि संग्रामे त्वं वै वलवतां वरः । दाक्षिणात्यमहामल्लपतावस्मिञ्जिते त्वया

“ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಈ ದುರ್ಜಯ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸು; ನೀನು ಬಲವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ದಕ್ಷಿಣದ ಮಹಾಮಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿ ಇವನು ನಿನ್ನಿಂದ ಸೋಲಿದರೆ…”

Verse 11

यदिष्टं तव तत्सर्वं दास्याम्यहं न संशयः । इति तस्य वचः श्रुत्वा वलवान्द्विजनंदनः

“ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನೀಡುವೆನು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।” ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬಲವಂತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರ…

Verse 12

दाक्षिणात्यमहामल्लनृपतिं समताडयत् । ताडितो द्विजपुत्रेण मल्लः स बलिना बली

ಅವನು ದಕ್ಷಿಣದ ಮಹಾಮಲ್ಲರ ನೃಪತಿಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಆ ಮಲ್ಲನು, ತಾನೇ ಬಲವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 13

सद्यो विवृत्तनयनः परासुर्न्यपतद्भुवि । द्विज पुत्रस्य तत्कर्म देवैरपि सुदुष्करम्

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತಿರುಗಿ, ಪ್ರಾಣ ಹೊರಟು, ಅವನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನ ಆ ಕೃತ್ಯ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 14

प्रतापमुकुटो दृष्ट्वा प्रसन्नहृदयोऽभवत् । दत्त्वा वहुधनान्ग्रामान्समीपेऽस्थापयत्तदा

ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಪ್ರತಾಪಮುಕುಟನು ಹೃದಯದಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಬಳಿಕ ಅನೇಕ ಧನಸಂಪನ್ನ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿಸಿದನು.

Verse 15

स कदाचिन्महाराज सहितो द्विजसूनुना । संध्यायां विजने देशे चचार तुरगेण वै

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಮಹಾರಾಜನು ದ್ವಿಜಪುತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸಿದನು.

Verse 16

द्विजसूनुसखस्तत्र दीनां वाणीमथाशृणोत् । राजन्नल्पापराधोऽहं शत्रुप्रेरणयासकृत्

ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜಪುತ್ರನ ಸಖನು ಒಂದು ದೀನವಾದ ವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು—“ಓ ರಾಜನೇ, ನನ್ನ ಅಪರಾಧ ಅಲ್ಪ; ಶತ್ರುವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆನು.”

Verse 17

दण्डपालेन निहितः शूले निर्घृणचेतसा । दिनमद्य चतुर्थं मे शूलस्थस्यैव जीवतः

“ನಿರ್ಘೃಣಚಿತ್ತದ ದಂಡಪಾಲನು ನನ್ನನ್ನು ಶೂಲದ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಂದು ಶೂಲಸ್ಥನಾಗಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ನನಗೆ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ.”

Verse 18

प्राणाः सुखेन निर्यांति न हि दुष्कृतकर्मणाम् । भृशं मां बाधते तृष्णा तां निवारय भूपते

“ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಿದವರ ಪ್ರಾಣಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾರೀ ದಾಹವು ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ—ಓ ಭೂಪತೇ, ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸು.”

Verse 19

इति दीनां समाकर्ण्य वाचं राजा द्विजा त्मजम् । अशोकदत्तनामानं धैर्यवंतमभाषत

ದೀನರ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನಾದ ಅಶೋಕದತ್ತನೆಂಬ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ವೀರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 20

अस्मै निरपराधाय शूलप्रोताय जंतवे । तृष्णार्दिताय दातव्यं द्विजसूनो त्वया जलम्

ಈ ನಿರಪರಾಧ ಜೀವಿ ಶೂಲದಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರ, ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಜಲವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು।

Verse 21

इत्यादिष्टो नरेन्द्रेण सहसा द्विजनन्दनः । जलपूर्णं समादाय कलशं वेगवान्ययौ

ರಾಜನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನು ತಕ್ಷಣವೇ ಜಲಪೂರ್ಣ ಕಲಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟನು।

Verse 22

तच्छ्मशानं समासाद्य भूतवेतालसंकुलम् । शूलप्रोताय वै तस्मै जलं दातुं समुत्सुकः

ಭೂತ-ವೇತಾಳಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಶ್ಮಶಾನವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಶೂಲದಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನಿಗೆ ಜಲ ನೀಡಲು ಅವನು ಬಹಳ ಉತ್ಸುಕನಾದನು।

Verse 23

ददर्शाथ स्थितां नारीं नवयौवनशालिनीम् । उदैक्षत महाकांतिं मूर्तामिव रतिं द्विजः

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಯುವಕನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನವಯೌವನಶಾಲಿನಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವಳ ಮಹಾಕಾಂತಿ ರತಿದೇವಿಯೇ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬಂದಂತಿತ್ತು।

Verse 24

तामालोक्य ततः प्राह धैर्यवान्द्विजनंदनः । कासि भद्रे वरारोहे श्मशाने विजने स्थिता

ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಧೈರ್ಯವಂತನಾದ ದ್ವಿಜನಂದನನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಭದ್ರೇ, ವರಾರೋಹೇ! ಈ ನಿರ್ಜನ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ನೀನು ಯಾರು?”

Verse 25

अस्याधस्तात्किमर्थं त्वं शूलप्रोतस्य तिष्ठसि । इति तस्य वचः श्रुत्वा सा प्राह रुचिरानना

“ಶೂಲದಲ್ಲಿ ಗೂಡಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಪುರುಷನ ಕೆಳಗೆ ನೀನು ಏಕೆ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದನು; ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆ ರುಚಿರಾನನಾ ಸ್ತ್ರೀ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 26

पुरुषो वल्लभोऽयं मे शूले राज्ञा समर्पितः । धनं यथा च कृपणः पश्य प्राणान्न मुंचति

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು— “ಈ ಪುರುಷನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯನು. ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಶೂಲಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾನೆ; ನೋಡಿ, ಕೃಪಣನು ಧನವನ್ನು ಬಿಡದಂತೆ ಅವನು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 27

आसन्नमरणं चैनमनुयातुमिह स्थिता । तृषितो याचते वारि मामयं व्यथते मुहुः

“ಇವನ ಮರಣ ಸಮೀಪಿಸಿದೆ; ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ದಾಹದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ವೇದನೆಯಿಂದ ಮರುಮರು ನನ್ನನ್ನು ವ್ಯಥೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.”

Verse 28

शूलप्रोतो द्धतग्रीवं मुमूर्षुं प्राणनायकम् । नास्मि पाययितुं शक्ता जलमेनमधःस्थिता

“ಶೂಲದಲ್ಲಿ ಗೂಡಲ್ಪಟ್ಟು, ಕತ್ತು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ—ಮರಣಾಸನ್ನನಾದ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣನಾಯಕನು ಇವನು. ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿರುವ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಈ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದೇನೆ.”

Verse 29

अशोकदत्तस्तच्छ्रुत्वा करुणावरुणालयः । तत्कालसदृशं वाक्यं तां वधूमब्रवीत्तदा

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕರುಣೆಯ ಆಶ್ರಯನಾದ ಅಶೋಕದತ್ತನು ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ತುರ್ತು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ವಚನದಿಂದ ಆ ನವವಧುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 30

अशोकदत्त उवाच । मातर्मत्स्कंधमारुह्य देह्यस्मै शीतलं जलम् । सा तथेति तमाभाष्य तरुणी त्वरयान्विता

ಅಶೋಕದತ್ತನು ಹೇಳಿದನು—“ಮಾತೆ, ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಇವನಿಗೆ ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರು ಕೊಡು.” ಆ ಯುವತಿ “ಹಾಗೇ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ತ್ವರೆಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದಳು.

Verse 31

आनम्रवपुषस्तस्य स्कंधं पद्भ्यां रुरोह वै । द्विजसूनुर्ददर्शाथ शोणितं नूतनं पतत्

ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿದಾಗ ಅವಳು ಪಾದಗಳಿಂದ ಅವನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಏರಿದಳು. ಆಗ ದ್ವಿಜಪುತ್ರನು ಹೊಸ ರಕ್ತವು ಬೀಳುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 32

किमेतदिति सोपश्यदुन्नम्य सहसा मुखम् । भक्ष्यमाणं तया तत्स विज्ञाय द्विजनंदनः

“ಇದೇನು?” ಎಂದುಕೊಂಡು ಅವನು ಸಹಸಾ ಮುಖವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ನೋಡಿದನು; ಅವಳು ಅದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ದ್ವಿಜನಂದನನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತನು.

Verse 33

अशोकदत्तो जग्राह तस्याः पादं सनूपुरम् । ततोऽगान्नूपुरं त्यक्त्वा बद्धरत्नं विहाय तत्

ಅಶೋಕದತ್ತನು ಅವಳ ನೂಪುರಸಹಿತ ಪಾದವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಆಗ ಅವಳು ನೂಪುರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ರತ್ನಬಂಧಿತ ಆಭರಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಓಡಿಹೋದಳು.

Verse 34

प्रत्युप्तानेकरत्नाढ्यं तदादायच नूपुरम् । अशोकदत्तः प्रययौ तच्छ्मशानान्नृपांतिकम्

ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಜಡಿತವಾದ ಆ ನೂಪುರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಶೋಕದತ್ತನು ಶ್ಮಶಾನದಿಂದ ಹೊರಟು ರಾಜಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 35

स्मशानवृत्तं तत्सर्वं स नृपाय निवेद्य वै । महार्घ्यरत्नप्रत्युप्तं नूपुरं च ददौ तदा

ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನು ರಾಜನಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ತಿಳಿಸಿ, ನಂತರ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಜಡಿತವಾದ ನೂಪುರವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 36

ज्ञात्वा तद्वीरचरितं वीरैरन्यैः सुदुष्करम् । ददौ मदनलेखाख्यां सुतां तस्मै महीपतिः

ಆ ವೀರಕೃತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು—ಇತರ ವೀರರಿಗೂ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರವಾದುದನ್ನು—ರಾಜನು ಮದನಲೇಖಾ ಎಂಬ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು।

Verse 37

कदाचिदथ ताद्दिव्यं नूपुरं वीक्ष्य भूपतिः । अस्य नूपुरवर्यस्य तुल्यं वै नूपुरांतरम्

ಒಮ್ಮೆ ಆ ದಿವ್ಯ ನೂಪುರವನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನೂಪುರಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ನೂಪುರ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಇದೆಯೇ?”

Verse 38

कुतो वा लभ्यत इति सादरं समचिंतयत् । अशोकदत्तस्तु तदा विज्ञाय नृपकांक्षितम्

ಅವನು ಆದರದಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಇದು ಎಲ್ಲಿಂದ ದೊರೆಯಬಹುದು?” ಆಗ ಅಶೋಕದತ್ತನು ರಾಜನ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಉತ್ತರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು।

Verse 39

नृपुरांतरसि द्ध्यर्थं चिंतयामास चेतसा । श्मशाने नूपुरमिदं यतः प्राप्तं मया पुरा

ರಾಜನಗರದ ಅಂತಃಪುರ ಪ್ರವೇಶಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಉಪಾಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಈ ನೂಪುರವು ನನಗೆ ಹಿಂದೆ ಶ್ಮಶಾನದಿಂದ ದೊರಕಿತು।”

Verse 40

तां नूपुरांतरप्राप्त्यै कुत्र द्रक्ष्यामि सांप्रतम् । इत्थं वितर्क्य बहुधा नि श्चिकाय महामतिः

“ಈಗ ನೂಪುರವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಅವಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣುವೆ (ಹುಡುಕುವೆ)?” ಎಂದು ಹಲವು ವಿಧವಾಗಿ ತರ್ಕಿಸಿ ಆ ಮಹಾಮತಿ ದೃಢ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 41

विक्रेष्यामि महामांसं समेत्य पितृकाननम् । तत्र राक्षसवेतालपिशाचादिषु सर्वशः

“ನಾನು ಪಿತೃಕಾನನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಪಾರ ಮಾಂಸವನ್ನು ಮಾರುತ್ತೇನೆ; ಅಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರು, ವೇತಾಳರು, ಪಿಶಾಚರು ಮೊದಲಾದವರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಸೇರುತ್ತಾರೆ।”

Verse 42

मंत्रैराहूयमानेषु साप्यायास्य ति राक्षसी । तामागतां बलाद्गृह्य तद्ग्रहीष्यामि नूपुरम्

“ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ರಾಕ್ಷಸಿಯೂ ಬರುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಬಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಆ ನೂಪುರವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ।”

Verse 43

राक्षसानां सहस्रं वा पिशाचानां तथायुतम् । वेतालानां तथा कोटिर्न लक्ष्यं बलिनो मम

“ಸಾವಿರ ರಾಕ್ಷಸರಾಗಲಿ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಪಿಶಾಚರಾಗಲಿ, ಕೋಟಿ ವೇತಾಳರಾಗಲಿ—ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ನನಗೆ ಸಮನಾದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಅವರು ನನಗೆ ತಕ್ಕವರಲ್ಲ।”

Verse 44

इति निश्चित्य मनसा श्मशानं सहसा ययौ । विक्रीणानो महामांसं मंत्रैराहूय राक्षसान्

ಇಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಶ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಮಹಾಮಾಂಸವನ್ನು ಮಾರುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.

Verse 45

गृहाणेत्युच्चया वाचा चचार श्रावयन्दि शः । विक्रीयते महामांसं गृह्यतांगृह्यतामिति

‘ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ!’ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಅವನು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ದಿಕ್ಕು ದಿಕ್ಕಿಗೂ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು—‘ಮಹಾಮಾಂಸ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿದೆ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ!’

Verse 46

तत्र राक्षसवेतालाः कंकालाश्च पिशाचकाः । अन्ये च भूतनिवहाः समाजग्मुः प्रहर्षिताः

ಅಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರು, ವೇತಾಳರು, ಕಂಕಾಲರೂಪ ಪ್ರೇತಗಳು, ಪಿಶಾಚರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಭೂತಗಣಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಸೇರಿಕೊಂಡರು.

Verse 47

भक्षयिष्यामहे सर्वे मांसमिष्टतमं त्विति । तत्रागच्छत्सु सर्वेषु रक्षःकन्यासमावृता

ಅವರು—‘ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟವಾದ ಈ ಮಾಂಸವನ್ನು ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಭಕ್ಷಿಸೋಣ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವಳು ರಾಕ್ಷಸಕನ್ಯೆಯರಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು.

Verse 48

आययौ राक्षसी सापि मांसभक्षणलालसा । गवेषयंस्तदा विप्रस्तां समुद्वीक्ष्य राक्षसीम्

ಆ ರಾಕ್ಷಸಿಯೂ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಣದ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು. ಆಗ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ವಿಪ್ರನು ಆ ರಾಕ್ಷಸಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡನು.

Verse 49

सेयं दृष्टा पुरेत्येष प्रत्यभिज्ञानमाप्तवान् । तामाह द्विजपुत्रोऽन्यद्देहि मे नूपुरं त्विति

ಅವಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ—“ಇವಳೇ ನಾನು ಹಿಂದೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕಂಡವಳು” ಎಂದು ಅವನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ಬಳಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರನು ಅವಳಿಗೆ—“ನನಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ನೂಪುರವನ್ನು ಕೊಡು” ಎಂದನು.

Verse 50

सा तस्य वचनं श्रुत्वा प्रीता वाक्यमथाऽब्रवीत् । ममैव च त्वया नीतं पुरा वीरेंद्र नूपुरम्

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು—“ಓ ವೀರೇಂದ್ರಾ! ಆ ನೂಪುರ ನನ್ನದೇ; ನೀನು ಅದನ್ನು ಹಿಂದೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ.”

Verse 51

गृहाण रत्नरुचिरं द्वितीयमपि नूपुरम् । इत्युक्त्वा नूपुरं तस्मै स्वसुतां च ददौ प्रियाम्

“ರತ್ನಕಾಂತಿಯಿಂದ ಮನೋಹರವಾದ ಈ ಎರಡನೆಯ ನೂಪುರವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ನೂಪುರವನ್ನೂ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರಿಯನ್ನೂ ನೀಡಿದಳು.

Verse 52

विद्युत्केश्या तदा दत्तां प्रियां विद्युत्प्रभाभिधाम् । विप्रः संप्राप्य मुमुदे रूपयौवनशालि नीम्

ವಿದ್ಯುತ್ಕೇಶಿಯು ಆಗ ನೀಡಿದ ‘ವಿದ್ಯುತ್ಪ್ರಭಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ಪ್ರಿಯ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹರ್ಷಿಸಿದನು; ಆಕೆ ರೂಪ-ಯೌವನದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 53

विद्युत्केशी तु जामात्रे हेमाब्जमपि सा ददौ । विद्युत्प्रभां नूपुरं च हेमाब्जमपिलभ्य सः

ವಿದ್ಯುತ್ಕೇಶಿಯು ತನ್ನ ಅಳಿಯನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಣಕಮಲವನ್ನೂ ನೀಡಿದಳು. ಹೀಗೆ ಅವನು ವಿದ್ಯುತ್ಪ್ರಭಾ, ನೂಪುರ ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಣಕಮಲ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆದನು.

Verse 54

श्वश्रूमाभाष्य सहसा पुनः प्रायान्नृपांतिकम् । ततः प्रतापमुकुटो नूपुरप्राप्तिनंदितः

ಅತ್ತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಹಸಾ ಮಾತನಾಡಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ರಾಜಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಆಗ ನೂಪುರವನ್ನು ಪಡೆದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪ್ರತಾಪಮುಕುಟನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು.

Verse 55

शौर्यधैर्यसमायुक्तं प्रशशंस द्विजात्मजम् । अथ विद्युत्प्रभां विप्रः सोऽब्रवीद्रहसि प्रियाम्

ಶೌರ್ಯಧೈರ್ಯಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ದ್ವಿಜಪುತ್ರನನ್ನು ಅವನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು. ನಂತರ ವಿಪ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭೆಗೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 56

मात्रा तव कुतो लब्धमेतद्धेमांबुज प्रिये । एतत्तुल्यानि चान्यानि यतः प्राप्स्ये वरानने

ಪ್ರಿಯೆ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಈ ಸ್ವರ್ಣಕಮಲವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಪಡೆದಳು? ಓ ವರಾನನೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಯಾವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಪಡೆಯಲಿ?

Verse 57

द्विजात्मजं ततः प्राह पतिं विद्युत्प्रभा रहः । प्रभो कपालविस्फोटनाम्नो वेतालभूपतेः

ಆಗ ವಿದ್ಯುತ್‌ಪ್ರಭಾ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪತಿ ಆ ದ್ವಿಜಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಪ್ರಭೋ, ಕಪಾಲವಿಸ್ಫೋಟ ಎಂಬ ನಾಮದ ವೇತಾಳರಾಜನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ…”

Verse 58

अस्ति दिव्यं सरः किंचिद्धेमांबुजपरिष्कृतम् । तव श्वश्र्वा जलक्रीडां वितन्वं त्येदमाहृतम्

ಸ್ವರ್ಣಕಮಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಸರೋವರವಿದೆ. ನಿನ್ನ ಅತ್ತೆ ಜಲಕ್ರೀಡೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಇದನ್ನು ತಂದಳು.

Verse 59

इति श्रुत्वा वचस्तत्र मां नयेति जगाद सः । ततः सा सहसा विप्रं निन्ये तत्कांचनं सरः

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ—“ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಆಕೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಆ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಸರೋವರದ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು.

Verse 60

ततः स हेमपद्मानामाजिहीर्षुर्द्विजात्मजः । तद्विप्रकारिणः सर्वान्वेतालादींस्ततोऽवधीत्

ನಂತರ ಆ ದ್ವಿಜಪುತ್ರನು ಆ ಸ್ವರ್ಣಪದ್ಮಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ರೋಹಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ—ವೇತಾಳರಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ—ಅಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 61

स्वयं कपालविस्फोटं निहताशेषसैनिकम् । ददर्श वेतालपतिं तं च हंतुं प्रचक्रमे

ಅವನು ಸ್ವತಃ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೇನೆ ನಿಹತವಾದ ವೇತಾಳಪತಿ ಕಪಾಲ-ವಿಸ್ಫೋಟನನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವನನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಲು ಮುಂದಾದನು.

Verse 62

अत्रांतरे महातेजा नाम्ना विज्ञप्तिकौतुकः । विद्याधरपतिः प्राप्य विमानेनैनमब्रवीत्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ‘ವಿಜ್ಞಪ್ತಿ-ಕೌತುಕ’ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾಧರಪತಿ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 63

अशोकदत्तं विप्रेंद्र साहसं मा कृथा इति । तदाकर्ण्य द्विजसुतो विमानवरसंस्थितम्

ಅವನು—“ಹೇ ಅಶೋಕದತ್ತ, ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ! ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ವಿಜಪುತ್ರನು ಉತ್ತಮ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದನು.

Verse 64

ददर्श प्रभया युक्तं विद्याधरपतिं दिवि । तस्य दर्शनमात्रेण शापामुक्तो द्विजा त्मजः

ಅವನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಯುಕ್ತ ವಿದ್ಯಾಧರಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನ ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ದ್ವಿಜಪುತ್ರನು ಶಾಪಮುಕ್ತನಾದನು.

Verse 65

संत्यज्य मानुषं रूपं दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढं दिव्याभरणभूषितम्

ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಆರೂಢನಾಗಿ ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದನು.

Verse 66

शापान्मुक्तं सुकर्णं तं प्राह विज्ञप्ति कौतुकः । अयं सुकर्ण ते भ्राता गालवस्य महामुनेः

ನಂತರ ವಿಜ್ಞಪ್ತಿ-ಕೌತುಕನು ಶಾಪಮುಕ್ತನಾದ ಸುಕರ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಈ ಸುಕರ್ಣನು ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನು; ಮಹಾಮುನಿ ಗಾಲವನವನು.”

Verse 67

शापाद्वेतालतां प्राप तत्कन्यास्पर्शपातकी । त्वं च शप्तः पुरा तेन तत्पापस्यानु मोदकः

“ಶಾಪದಿಂದ ಅವನು ವೇತಾಳತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು. ನೀನೂ ಹಿಂದೆ ಅವನಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪಾಪಕ್ಕೆ ನೀನು ಅನುಮೋದನೆ ನೀಡಿದ್ದೆ.”

Verse 68

तवायमल्पपापस्य शापो मद्दर्शनावधिः । कल्पिस्ततेन मुनिना शापांतो नास्य कल्पितः

“ನಿನ್ನ ಪಾಪ ಅಲ್ಪ; ನಿನಗೆ ಈ ಶಾಪವು ನನ್ನ ದರ್ಶನದವರೆಗೂ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಆ ಮುನಿಯು ಶಾಪಾಂತವನ್ನು ಏನೂ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ.”

Verse 69

तदेहि मुक्तशापोसि सुकर्ण स्वर्गमारुह । ततः सुकर्णस्तं प्राह विद्याधरकुलाधिपम्

“ಬಾ, ಸುಕರ್ಣ—ನೀನು ಶಾಪಮುಕ್ತನು; ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಆರೋಹಿಸು.” ಆಗ ಸುಕರ್ಣನು ವಿದ್ಯಾಧರಕುಲಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 70

विद्याधरपते भ्रात्रा विना ज्येष्ठेन सांप्रतम् । सर्वभोगयुतं स्वर्गं नैव गंतुं समुत्सहे

ಸುಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: “ಹೇ ವಿದ್ಯಾಧರಪತೇ, ಈಗ ನನ್ನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಭ್ರಾತೃವಿಲ್ಲದೆ, ಸರ್ವಭೋಗಸಂಪನ್ನ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಹೋಗಲು ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ।”

Verse 71

शापस्यांतो यथा भूयान्मम भ्रातुस्तथा वद । तमुवाच महातेजास्तथा विज्ञप्तिकौतुकः

“ನನ್ನ ಸಹೋದರನ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ ಬರಬಹುದೋ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ.” ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯು ಆ ಬೇಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 72

दुर्निवारमिमं शापमन्यः को वा निवारयेत् । किं तु गुह्यतमं किंचित्तव वक्ष्यामि सांप्रतम्

“ಈ ಶಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದು ದುಷ್ಕರ—ಇದನ್ನು ಇನ್ನಾರು ತಡೆಯಬಲ್ಲರು? ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಈಗ ಒಂದು ಪರಮಗುಹ್ಯವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।”

Verse 73

ब्रह्मणा सनकादिभ्यो मुनिभ्यः कथितं पुरा । सर्वतीर्थाश्रये पुण्ये दक्षिणस्यो दधेस्तटे

“ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸನಕಾದಿ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದನು: ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರತಟದಲ್ಲಿ ಸರ್ವತೀರ್ಥಾಶ್ರಯವಾದ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳವಿದೆ।”

Verse 74

चक्रतीर्थसमीपे तु तीर्थमस्तिमहत्तरम् । महापातकसंघाश्च यस्य दर्शनमात्रतः

ಚಕ್ರತೀರ್ಥದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಪರಮೋತ್ತಮವಾದ ಒಂದು ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ಸಮೂಹ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 75

नश्यंति तत्क्षणादेव न जाने स्नानजं फलम् । तत्र गत्वा तव ज्येष्ठो यदि स्नायान्महत्तरे

ಅವು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ಅಳೆಯಲಾರೆ. ನಿನ್ನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಭ್ರಾತನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಆ ಮಹತ್ತರ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ…

Verse 76

वेतालत्वं त्यजेन्नूनं तदा गालवशापजम् । सुकर्णस्तद्वचः श्रुत्वा भ्रात्रा वेतालरूपिणा

ಆಗ ಅವನು ಗಾಲವಶಾಪದಿಂದ ಉಂಟಾದ ವೇತಾಲತ್ವವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸುವನು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸುಕರ್ಣನು, ವೇತಾಲರೂಪಿಯಾದ ಭ್ರಾತನೊಂದಿಗೆ…

Verse 77

सहितः सहसा प्रायाद्दक्षिणस्योदधेस्तटम् । दक्षिणं चक्रतीर्थाख्यादुत्तरं गंधमादनात्

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರದ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋದರು—ಚಕ್ರತೀರ್ಥವೆಂಬ ಸ್ಥಳದ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ, ಗಂಧಮಾದನದ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ.

Verse 78

ब्रह्मणा सनकादिभ्यः कथितं तीर्थमभ्यगात् । तत्तीर्थकूलमासाद्य भ्रातरं चेदमब्रवीत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಸನಕಾದಿ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಅವನು ತಲುಪಿದನು. ಆ ತೀರ್ಥದ ತೀರವನ್ನು ಸೇರಿ ತನ್ನ ಭ್ರಾತನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 79

भ्रातर्गालवशापस्य घोरस्यास्य निवृत्तये । तीर्थेऽस्मिन्नचिरात्स्नाहि सर्वतीर्थोत्तमोत्तमे

ಸಹೋದರಾ, ಗಾಲವನ ಈ ಘೋರ ಶಾಪದ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡು—ಇದು ಸಮಸ್ತ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮೋತ್ತಮವಾಗಿದೆ.

Verse 80

तस्मिन्न वसरे विप्रास्तस्य तीर्थस्य शीकराः । न्यपतंस्तस्य गात्रेषु वायुना वै समाहृताः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಆ ತೀರ್ಥದ ಜಲಕಣಗಳು—ಗಾಳಿಯಿಂದ ಸಮಾಹೃತವಾಗಿ ತರಲ್ಪಟ್ಟವು—ಅವನ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು.

Verse 81

स तच्छीकरसंस्पर्शात्त्यक्त्वा वेतालतां तदा । तदेव मानुषं भावं द्विजपुत्रत्वमाप्तवान्

ಆ ಜಲಕಣಗಳ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವನು ಆಗ ವೇತಾಳಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪುನಃ ಮಾನವಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದು ದ್ವಿಜಪುತ್ರನಾದನು.

Verse 82

ततः संकल्प्य सहसा तस्मिंस्तीर्थोत्तमोत्तमे । मनुष्यत्वनिवृत्त्यर्थं निममज्ज द्विजात्मजः

ನಂತರ ದ್ವಿಜಾತ್ಮಜನು ತಕ್ಷಣ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ಮಾನವತ್ವದಿಂದಲೂ ನಿವೃತ್ತಿ ಪಡೆಯಲು, ಆ ಉತ್ತಮೋತ್ತಮ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.

Verse 83

उत्तिष्ठन्नेव सहसा दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढो देवस्त्रीपरिवारितः

ಎದ್ದು ನಿಂತ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ ದೇವಸ್ತ್ರೀಯರ ಪರಿವಾರದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 84

सर्वाभरणसंयुक्तः सह भ्रात्रा सुदर्शनः । श्लाघमानश्च तत्तीर्थं नमस्कत्य पुनःपुनः

ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಸಹೋದರನೊಡನೆ ಇದ್ದ ಆ ಸುದರ್ಶನನು ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು।

Verse 85

विज्ञप्तिकौतुकं चापि पुरस्कृत्य दिवं ययौ । तदाप्रभृति तत्तीर्थं वेतालवरदाभिधम्

ಅವನ ಕೃತಜ್ಞ ವಿನಂತಿಯನ್ನೂ ಕೌತುಕವನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಿ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು। ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ‘ವೇತಾಲವರದಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 86

वेतालत्वं विनष्टं यच्छीकरस्पर्शमात्रतः । य इदं तीर्थमासाद्य चक्रतीर्थस्य दक्षिणे

ಇದರ ಜಲಕಣಗಳ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ವೇತಾಲತ್ವ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಚಕ್ರತೀರ್ಥದ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿರುವ ಈ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಯಾರು ಸೇರುತ್ತಾರೋ,

Verse 87

स्नानं कदाचित्कुर्वंति जीवन्मुक्ता भवंति ते । एतत्तीर्थसमं पुण्यं न भूतं न भविष्यति

ಇಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರು ಜೀವन्मುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ। ಈ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪುಣ್ಯವು ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು।

Verse 88

घोरां वेतालतां त्यक्त्वा दिव्यतां स यदाप्तवान्

ಭಯಾನಕ ವೇತಾಲಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ದಿವ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 89

अत्र संकल्प्य च स्नात्वा वेतालवरदे शुभे । पितृभ्यः पिंडदानं च कुर्याद्वै नियमान्वितः

ಇಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ವೇತಾಲವರದ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 90

एवं वः कथितं विप्रास्तस्य तीर्थस्य वैभवम् । वेतालवरदाभिख्या यथा चास्य समागता

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ತೀರ್ಥದ ವೈಭವವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅದು ‘ವೇತಾಲವರದ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಹೇಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 91

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा स मुच्यते

ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ಅಥವಾ ಕೇಳುವವನು ಕೂಡ ಪಾಪಮುಕ್ತನಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.