Adhyaya 8

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्सूतसर्वज्ञ कृष्णद्वैपायनप्रिय । त्वन्मुखाद्वै कथाः श्रुत्वा श्रोत्रकामृतवर्षिणीः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಗವನ್ ಸೂತ, ನೀವು ಸರ್ವಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ (ವ್ಯಾಸ) ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯರು. ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಿಂದ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತವರ್ಷ ಮಾಡುವ ಈ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ,

Verse 2

तृप्तिर्न जायतेऽस्माकं त्वद्वचोमृतपायिनाम् । अतः शुश्रूषमाणानां भूयो ब्रूहि कथाः शुभाः

ನಾವು ನಿಮ್ಮ ವಚನಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೇಳಲು ಉತ್ಸುಕರಾದ ನಮಗೆ ಮತ್ತೆ ಶುಭಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 3

वेतालवरदंनाम चक्रतीर्थस्य दक्षिणे । तीर्थमस्ति महापुण्यमित्यवादीद्भवान्पुरा

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನೀವು ಹೇಳಿದರು—“ಚಕ್ರತೀರ್ಥದ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ‘ವೇತಾಲವರದ’ ಎಂಬ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥವಿದೆ” ಎಂದು.

Verse 4

वेतालवरदाभिख्या तीर्थस्यास्यागता कथम् । किंप्रभावं च तत्तीर्थमेतन्नो वक्तुमर्हसि

ಈ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ‘ವೇತಾಲವರದ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಬಂದಿತು? ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ಮಹಿಮೆ ಏನು? ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 5

श्रीसूत उवाच । साधुपृष्टं हि युष्माभिरतिगुह्यं मुनीश्वराः । शृणुध्वं मनसा सार्द्धं ब्रवीम्यत्यद्भुतां कथाम्

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ, ನೀವು ಸದುತ್ತರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ; ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯ ವಿಷಯ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಕೇಳಿರಿ; ನಾನು ಅತಿಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 6

पामरा अपि मोदन्ते यां वै श्रुत्वा कथां शुभाम् । कथा चेयं महापुण्या पुरा कैलासपर्वते

ಈ ಶುಭ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಪಾಮರರೂ ಸಹ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಥೆ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ; ಪುರಾತನದಲ್ಲಿ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 7

केलिकालेषु पावत्यै शंभुना कथिता द्विजाः । तां ब्रवीमि कथामेनामत्यद्भुततरां हि वः

ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಕ್ರೀಡಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಭುವು ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ಅದೇ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಈಗ ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 8

पुरा हि गालवोनाम महर्षिः सत्यवाक्छुचिः । चिंतयानः परं ब्रह्म तपस्तेपे निजाश्रमे

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಾಲವನೆಂಬ ಮಹರ್ಷಿ ಇದ್ದನು—ಸತ್ಯವಾಕ್ಯನು, ಶುದ್ಧನು. ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 9

तस्य कन्या महाभागा रूपयौवनशालिनी । नाम्ना कांतिमती बाला व्यचरत्पितुरंतिके

ಅವನಿಗೆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತಿಯಾದ, ರೂಪ-ಯೌವನದಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಮಗಳು ಇದ್ದಳು. ‘ಕಾಂತಿಮತಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಆ ಬಾಲೆ ತಂದೆಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಸಂಚರಿಸಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 10

आहरंती च पुष्पाणि बल्यर्थं तस्य वै मुनेः । वेदिसंमार्जनादीनि समिदाहरणानि च

ಆಕೆ ಮುನಿಯ ಬಲಿಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೂಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜೊತೆಗೆ ವೇದಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ, ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಸಮಿಧೆ ತರುವುದನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 11

कुर्वती पितरं बाला सम्यक्परिचचार ह । कदाचित्सा तु वल्यर्थं पुष्पाण्याहर्तुमुद्यता

ಹೀಗೆ ಆ ಬಾಲೆ ತಂದೆಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪರಿಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಬಲಿಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೂಗಳನ್ನು ತರಲು ಅವಳು ಹೊರಟಳು.

Verse 12

तस्मिन्वने कांतिमती सुदूरमगमत्तदा । तत्र पुष्पाणि रम्याणि समाहृत्य च पेटके

ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಂತಿಮತಿ ಆಗ ಬಹುದೂರ ಹೋಗಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಹೂಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತನ್ನ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಳು.

Verse 13

तूर्णं निववृते बाला पितृशुश्रूषणे रता । निवर्तमानां तां कन्यां विद्याधरकुमारकौ

ಪಿತೃಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾದ ಆ ಬಾಲೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದಳು. ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ವಿದ್ಯಾಧರ ಕುಮಾರರು ಕಂಡರು.

Verse 14

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विमानस्थौ ददर्शतुः । तां दृष्ट्वा गालवसुतां रूपयौवनशालिनीम्

ವಿಮಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಸುದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸುಕರ್ಣರು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡರು. ಗಾಲವಮುನಿಯ ರೂಪ-ಯೌವನಶಾಲಿನಿ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ (ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತವಾಯಿತು).

Verse 15

कामस्य पत्नीं ललितां रतिं मूर्तिमतीमिव । सुदर्शनाभिधो ज्येष्ठो विद्याधरकुमारकः

ಅವಳು ಕಾಮದೇವನ ಲಲಿತ ಪತ್ನಿ ರತಿ ಮೂರ್ತಿಮತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ ತೋಚಿತು. ಆ ವಿದ್ಯಾಧರ ಕುಮಾರರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನ ಹೆಸರು ಸುದರ್ಶನ.

Verse 16

हर्षसंफुल्लनयनश्चकमे काममोहितः । पूर्णचन्द्राननां तां वै वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದವು; ಕಾಮಮೋಹಿತನಾಗಿ ಅವನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಗೊಂಡನು. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರದಂತೆ ಮುಖವಿರುವ ಅವಳನ್ನು ಮರುಮರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 17

तया रिरंसुकामोऽसौ विमानाग्रादवातरत् । तामुपेत्य मुनेः कन्यामित्युवाच सुदर्शनः

ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವನು ವಿಮಾನದ ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಇಳಿದನು. ಮುನಿಯ ಕನ್ಯೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸುದರ್ಶನನು ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 18

सुदर्शन उवाच । कासि भद्रे सुता कस्य रूपयौवनशालिनी । रूपमप्रतिमं ह्येतदाह्लादयति मे मनः

ಸುದರ್ಶನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರ ಮಗಳು, ರೂಪ-ಯೌವನದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವಳೇ? ನಿನ್ನ ಈ ಅಪ್ರತಿಮ ರೂಪವು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಆನಂದಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 19

त्वां दृष्ट्वा रतिसंकाशां बाधते मां मनोभवः । सुकण्ठनामधेयस्य विद्याधरपतेरहम्

ನಿನ್ನನ್ನು ರತಿಯಂತೆ ಕಂಡು ಮನೋಭವ (ಕಾಮದೇವ) ನನ್ನನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ‘ಸುಕಂಠ’ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾಧರಪತಿಯ ಪುತ್ರನು.

Verse 20

आत्मजो रूपसंपन्नो नाम्ना चैव सुदर्शनः । प्रतिगृह्णीष्व मां भद्रे रक्ष मां करुणादृशा

ನಾನು ಅವರ ಪುತ್ರನು—ರೂಪಸಂಪನ್ನನು—ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸಹ ಸುದರ್ಶನ. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ಕರುಣಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 21

भर्तारं मां समासाद्य सर्वान्भोगानवाप्स्यसि । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य विद्याधरसुतस्य सा

“ನನ್ನನ್ನು ಭರ್ತನಾಗಿ ಪಡೆದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.” ಆ ವಿದ್ಯಾಧರಪುತ್ರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು (ಉತ್ತರಿಸಿದಳು).

Verse 22

तदा कांतिमती वाक्यं धर्मयुक्तमभाषत । सुदर्शन महाभाग विद्याधरपतेः सुत

ಆಗ ಕಾಂತಿಮತೀ ಧರ್ಮಯುಕ್ತವಾದ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಸುದರ್ಶನ ಮಹಾಭಾಗ, ವಿದ್ಯಾಧರಪತಿಯ ಪುತ್ರ, …”

Verse 23

आत्मजां मां विजानीहि गालवस्य महात्मनः । कन्या चाहमनूढास्मि पितृशु श्रूषणे रता

ನನ್ನನ್ನು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಗಾಲವ ಮುನಿಯ ಪುತ್ರಿಯೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ. ನಾನು ಅವಿವಾಹಿತ ಕನ್ಯೆ; ಪಿತೃಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ರತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 24

बल्यर्थं हि पितुश्चाहं पुष्पाण्याहर्तुमागता । आहरंत्याश्च पुष्पाणि याम एको न्यवर्तत

ಪಿತೃಬಲಿ ಅರ್ಪಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ತರಲು ಬಂದೆ. ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಕಲೆಹಾಕುತ್ತಿರಲು ಒಂದು ಯಾಮ (ಪ್ರಹರ) ಕಳೆದಿತು.

Verse 25

मद्विलंबेन स मुनिर्देव तार्चनतत्परः । कोपं विधास्यते नूनं तपस्वी मुनिपुंगवः

ನನ್ನ ವಿಳಂಬದಿಂದ ಆ ತಪಸ್ವಿ, ಮುನಿಪುಂಗವ, ದೇವಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದ ಮುನಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವನು.

Verse 26

तच्छीघ्रमद्य गच्छामि पुष्पाण्यप्याहृतानि मे । कन्याश्च पितुराधीना न स्वतन्त्राः कदाचन

ಆದುದರಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ; ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನೂ ನಾನು ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಕನ್ಯೆಯರು ಪಿತೃಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಅಧೀನ—ಎಂದಿಗೂ ಸ್ವತಂತ್ರರಲ್ಲ.

Verse 27

यदि मामिच्छति भवान्पितरं मम याचय । इति विद्याधरसुतमुक्त्वा कांतिमती तदा

ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಯಾಚಿಸಿರಿ. ಎಂದು ವಿದ್ಯಾಧರಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕಾಂತಿಮತಿ ಆಗ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾದಳು.

Verse 28

पितुराशंकिता तूर्णमा श्रमं गन्तुमुद्यता । गच्छन्तीं तां समालोक्य विद्याधरकुमारकः

ತಂದೆಯ ಭಯದಿಂದ ಅವಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಉದ್ಯುಕ್ತಳಾದಳು. ಅವಳು ಹೊರಟುದನ್ನು ಕಂಡ ವಿದ್ಯಾಧರ ಯುವರಾಜನು (ಚಲಿತನಾಗಿ) ಮುಂದೆ ಬಂದನು.

Verse 29

तूर्णं जग्राह केशेषु धावित्वा मदनार्दितः । अभ्येत्य निजकेशेषु गृह्णन्ते तं विलोक्य सा

ಕಾಮದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಅವನು ಓಡಿ ಬಂದು ತಕ್ಷಣ ಅವಳ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಅವನು ಅವಳದೇ ಜಡೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವಳು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಳು.

Verse 30

उच्चैश्चक्रंद सहसा कुररीव मुनेः सुता । अस्माद्विद्याधरसुताज्जनक त्राहि मां विभो

ಆಗ ಮುನಿಯ ಪುತ್ರಿ ಕುರರೀ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಸಹಸಾ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು—“ತಂದೆಯೇ, ಓ ವಿಭು! ಈ ವಿದ್ಯಾಧರಪುತ್ರನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.”

Verse 31

बलाद्गृह्णाति दुष्टात्मा विद्याधरसुतोऽद्य माम् । इत्थमुच्चैः प्रचुक्रोश स्वाश्रमान्नातिदूरतः

“ಈ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ವಿದ್ಯಾಧರಪುತ್ರನು ಇಂದು ನನ್ನನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!” ಎಂದು ಅವಳು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಅತಿ ದೂರವಲ್ಲದೇ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದಳು.

Verse 32

तदाक्रंदितमाकर्ण्य गन्धमादनवासिनः । मुनयस्तु पुरस्कृत्य गालवं मुनिपुंगवम्

ಆ ಆಕ್ರಂದನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಂಧಮಾದನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮುನಿಗಳು, ಮುನಿಪುಂಗವ ಗಾಲವನನ್ನು ಮುಂಚೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ (ಅತ್ತ) ಹೊರಟರು.

Verse 33

किमेतदिति विज्ञातुं तं देशं तूर्णमाययुः । तं देशं तु समागत्य सर्वे ते ऋषिपुंगवाः

“ಇದೇನು?” ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಉತ್ಸುಕರಾದ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಪುಂಗವರು ಸಮವಾಯರಾದರು.

Verse 34

विद्याधरगृहीतां तां ददृशुर्मु निकन्यकाम् । विद्याधरसुतं चान्यमंतिके समुपस्थितम्

ಅವರು ವಿದ್ಯಾಧರನಿಂದ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮುನಿಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕಂಡರು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು—ವಿದ್ಯಾಧರನ ಪುತ್ರ—ನಿಂತಿರುವುದನ್ನೂ ಕಂಡರು.

Verse 35

एतद्दृष्ट्वा महायोगी गालवो मुनिपुंगवः । गतः कोपवशं किंचिद्दुराप्मानं शशाप तम्

ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾಯೋಗಿ ಗಾಲವ—ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ—ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪವಶನಾಗಿ ಆ ದುರಾತ್ಮನಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು.

Verse 36

कृतवानीदृशं कार्यं यत्त्वं विद्याधराधम । तद्याहि मानुषीं योनिं स्वस्य दुष्कर्मणः फलम्

‘ಓ ವಿದ್ಯಾಧರಾಧಮನೇ! ನೀ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿರುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾನವ ಯೋನಿಗೆ ಹೋಗು—ಇದು ನಿನ್ನ ದುಷ್ಕರ್ಮದ ಫಲ.’

Verse 37

संप्राप्य मानुषं जन्म बहुदुःखसमाकुलम् । अचिरेण तु कालेन तस्मिन्नेव तु जन्मनि

‘ಬಹು ದುಃಖಗಳಿಂದ ಆವರಿತ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು, ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲವಲ್ಲದೆ—ಅದೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ—…’

Verse 38

मनुष्यैरपि निंद्यं तद्वेतालत्वं प्रयास्यसि । मांसानि शोणितं चैव सर्वदा भक्षयिष्यसि

ಮಾನವರಿಂದಲೂ ನಿಂದಿತವಾದ ಆ ವೇತಾಳತ್ವವನ್ನು ನೀನು ಪಡೆಯುವಿ; ಮತ್ತು ಸದಾ ಮಾಂಸವೂ ರಕ್ತವೂ ಭಕ್ಷಿಸುವಿ।

Verse 39

वेताला राक्षसप्राया बलाद्गृह्णन्ति योषितः । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा वेतालत्वमवाप्स्यसि

ವೇತಾಳರು ರಾಕ್ಷಸರಂತೆ; ಅವರು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ವೇತಾಳತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿ।

Verse 40

तव दुष्कर्मणो योऽसावनुमंता कनिष्ठकः । सुकर्ण इति विख्यातो भविता सोपि मानुषः

ನಿನ್ನ ದುಷ್ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಅನುಮೋದನೆ ನೀಡಿದ ನಿನ್ನ ಕನಿಷ್ಠ ಸಂಗಾತಿ ‘ಸುಕರ್ಣ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದವನು; ಅವನೂ ಮಾನವನಾಗುವನು।

Verse 41

किंतु साक्षान्न कृतवान्यतोऽसावीदृशीं क्रियाम् । तन्मानुषत्व मेवास्य वेतालत्वं तु नो भवेत्

ಆದರೆ ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಅಂಥ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮಾನವಜನ್ಮ ಮಾತ್ರ, ವೇತಾಳತ್ವವು ಆಗದು।

Verse 42

विज्ञप्तिकौतुकाभिख्यं यदा विद्याधराधिपम् । द्रक्ष्यतेऽसौ कनिष्ठस्ते तदा शापाद्विमोक्ष्यते

ನಿನ್ನ ಕನಿಷ್ಠನು ‘ವಿಜ್ಞಪ್ತಿ-ಕೌತುಕ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ವಿದ್ಯಾಧರಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವಾಗ, ಆಗ ಅವನು ಶಾಪದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುವನು।

Verse 43

ईदृशस्यतु यः कर्ता महापापस्य कर्मणः । स त्वं संप्राप्य मानुष्यं तस्मिन्नेव तु जन्मनि

ಇಂತಹ ಮಹಾಪಾಪಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವವನು, ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವನು.

Verse 44

वेतालजन्म संप्राप्य चिरं लोके चरिष्यसि । इत्युक्त्वा गालवः कन्यां गृहीत्वा मुनिभिः सह

“ವೇತಾಳಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು ನೀನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಗಾಲವನು ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟನು.

Verse 45

विद्याधरसुतौ शप्त्वा स्वाश्रमं प्रति निर्ययौ । ततस्तस्मिन्महाभागे निर्याते मुनिपुंगवे

ವಿದ್ಯಾಧರನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಶಪಿಸಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆ ಹೊರಟನು. ನಂತರ ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಮುನಿಪುಂಗವನು ಹೊರಟುಹೋದ ಮೇಲೆ…

Verse 46

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विद्याधरपतेः सुतौ । मुनिशापेन दुःखार्तौ चिंतयामासतुर्भृशम्

ವಿದ್ಯಾಧರಪತಿಯ ಪುತ್ರರಾದ ಸುದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸುಕರ್ಣರು, ಮುನಿಶಾಪದಿಂದ ದುಃಖಪೀಡಿತರಾಗಿ ಬಹಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದರು.

Verse 47

कर्तव्यं तौ विनिश्चित्य सुदर्शनसुकर्णकौ । गोविंदस्वामिनामानं यमुनातटवासिनम्

ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಸುದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸುಕರ್ಣರು ಯಮುನಾ ತಟದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 48

ब्राह्मणं शीलसंपन्नं पितृत्वे परिकल्प्य तौ । परित्यज्य स्वकं रूपमजायेतां तदा त्मजौ

ಶೀಲಸಂಪನ್ನನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ತಂದೆಯಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆಗ ಅವನ ಪುತ್ರರಾಗಿ ಜನಿಸಿದರು.

Verse 49

विजयाशोकदत्ताख्यौ तस्य पुत्रौबभूवतुः । सुतो विजयदत्ताख्यो ज्येष्ठो जज्ञे सुदर्शनः

ಅವನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ವಿಜಯದತ್ತ ಮತ್ತು ಅಶೋಕದತ್ತ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾದ ವಿಜಯದತ್ತನು ನಿಜವಾಗಿ ಸುದರ್ಶನನ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಾಗಿದ್ದನು.

Verse 50

अशोकदत्तनामा तु सुकर्णश्च कनिष्ठकः । विजयाशोकदत्तौ तु क्रमाद्यौवनमापतुः

ಕಿರಿಯನಾದ ಸುಕರ್ಣನು ಅಶೋಕದತ್ತ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿಜಯದತ್ತ ಮತ್ತು ಅಶೋಕದತ್ತ ಇಬ್ಬರೂ ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 51

एतस्मिन्नेव कालेतु यमुनायास्तटे शुभे । अनावृष्ट्या तु दुर्भिक्षमभूद्द्वादशवार्षि कम्

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯಮುನೆಯ ಶುಭ ತಟದಲ್ಲಿ, ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ದುರ್ಭಿಕ್ಷ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 52

गोविंदस्वामिनामा तु ब्राह्मणो वेदपारगः । दुर्भिक्षोपहतां दृष्ट्वा तदानीं स निजां पुरीम्

ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ವೇದಪಾರಂಗತನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಗರಿಯನ್ನು ದುರ್ಭಿಕ್ಷದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗಿ ಕಂಡು ಅವನು…

Verse 53

प्रययौ काशनिगरं सपुत्रः सह भार्यया । स प्रयागं समासाद्य द्वं दृष्ट्वा महावटम्

ಅವನು ಪುತ್ರನೂ ಪತ್ನಿಯೂ ಸಹಿತ ಕಾಶೀನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಪ್ರಯಾಗವನ್ನು ಸೇರಿ ಮಹಾವಟವೆಂಬ ಮಹಾ ವಟವೃಕ್ಷವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು.

Verse 54

कपालमालाभरणं सोऽपश्यद्यतिनं पुरः । गोविंदस्वामिनामा तु नमश्चक्रे स तं मुनिम्

ಅವನ ಮುಂದೆ ಕಪಾಲಮಾಲಾಭರಣಧಾರಿಯಾದ ಯತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆ ಮುನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 55

सपुत्रस्य सभार्यस्य सोऽवादीदाशिषो मुनिः । इदं च वचनं प्राह गोविंदस्वामिनं प्रति

ಆ ಮುನಿಯು ಪುತ್ರನೂ ಪತ್ನಿಯೂ ಸಹಿತ ಅವನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು. ಬಳಿಕ ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 56

ज्येष्ठेनानेन पुत्रेण सांप्रतं ब्राह्मणोत्तम । क्षिप्रं विजयदत्तेन वियोगस्ते भविष्यति

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮ! ಈ ಜ್ಯೇಷ್ಠಪುತ್ರ ವಿಜಯದತ್ತನಿಂದ ನಿನಗೆ ಶೀಘ್ರವೇ ವಿಯೋಗ ಸಂಭವಿಸುವುದು.

Verse 57

इति तस्य वचः श्रुत्वा गोविंदस्वामिनामकः । सूर्ये चास्तं गते तत्र सांध्यं कर्म समाप्य च

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬವನು—ಅಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತವಾದ ಬಳಿಕ—ಸಂಧ್ಯಾಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 58

सभार्यः ससुतो विप्रः सुदूराध्वसमाकुलः । उवास तस्यां शर्वर्य्यां शून्ये वै देवतालये

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಪುತ್ರನೊಡನೆ, ದೂರದ ಮಾರ್ಗಶ್ರಮದಿಂದ ಕಲುಷಿತನಾಗಿ, ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿದನು।

Verse 59

तदा त्वशोकदत्तश्च ब्राह्मणी च समाकुलौ । वस्त्रेणास्तीर्य पृथिवीं रात्रौ निद्रां समापतुः

ಆಗ ಅಶೋಕದತ್ತನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯೂ ಇಬ್ಬರೂ ಅಶಾಂತಗೊಂಡು, ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದರು।

Verse 60

ततो विजयदत्तस्तु दूरमार्गविलंघनात् । बभूवात्यंतमलसो भृशं शीतज्वरार्दितः

ನಂತರ ವಿಜಯದತ್ತನು ದೂರಮಾರ್ಗದ ಅತಿಶ್ರಮದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಆಲಸ್ಯಗೊಂಡು, ಭಾರೀ ಶೀತಜ್ವರದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು।

Verse 61

गोविंदस्वामिना पित्रा शीतवबाधानिवृत्तये । गाढमालिंग्यमानोऽपि शीतबाधां न सोऽत्यजत्

ತಂದೆ ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿಯು ಶೀತಬಾಧೆ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಅವನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ, ಅವನು ಆ ಶೀತಬಾಧೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 62

बाधतेऽत्यर्थमधुना तात मां शीतलो ज्वरः । एतद्बाधानिवृत्त्यर्थं वह्निमानय मा चिरम्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ತಾತಾ, ಈ ಶೀತಜ್ವರವು ಈಗ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ; ಈ ಪೀಡೆ ನಿವಾರಣೆಗೆ ತಡಮಾಡದೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡಿ।”

Verse 63

इति पुत्रवचः श्रुत्वा सर्वत्राग्निं गवेषयन् । अलब्धवह्निः प्रोवाच पुन रभ्येत्य पुत्रकम्

ಮಗನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಂದೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದನು. ಅಗ್ನಿ ಸಿಗದೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 64

न वह्निं पुत्र विंदामि मार्गमाणोऽपि सर्वशः । रात्रिमध्ये तु संप्राप्ते द्वारेषु पिहितेषु च

ಮಗನೇ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದ ಹುಡುಕಿದರೂ ನನಗೆ ಅಗ್ನಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಬಂದಿದೆ; ಬಾಗಿಲುಗಳೂ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 65

निद्रापरवशाः पौरा नैव दास्यंति पावकम् । इत्थं विजयदत्तोऽसावुक्तः पित्रा ज्वरातुरः

ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಪಟ್ಟಣದವರು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಕೊಡರು. ಹೀಗೆ ತಂದೆ ಜ್ವರದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ವಿಜಯದತ್ತನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 66

ययाचे वह्निमेवासौ पितरं दीनया गिरा । शीतज्वरसमुद्भूतशीतबाधाप्रपीडितम्

ಆಗ ಅವನು ದೀನವಾದ ಮಾತಿನಿಂದ ತಂದೆಯನ್ನು ಅಗ್ನಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬೇಡಿಕೊಂಡನು; ಶೀತಜ್ವರದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಚಳಿಯ ನೋವು ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 67

हिमशीकरवान्वायुर्द्विगुणं बाधतेऽद्य माम् । वह्निर्न लब्ध इति वै मिथ्यैवोक्तं पितस्त्वया

ಹಿಮಶೀಕರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಈ ಗಾಳಿ ಇಂದು ನನಗೆ ದ್ವಿಗುಣವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ‘ಅಗ್ನಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದು, ತಂದೆಯೇ, ನೀವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ.

Verse 68

दूरादेष पुरोभागे ज्वालामालासमाकुलः । शिखाभिर्लेलिहानोभ्रं दृश्यते पश्य पावकः

ನೋಡು—ದೂರದಿಂದ ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಪಾವಕನು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಶಿಖೆಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ನಕ್ಕಂತೆ ತೋರುತ್ತವೆ।

Verse 69

तं वह्निमानय क्षिप्रं तात शीतनिवृत्तये । इत्युक्तवन्तं तं पुत्रं स पिता प्रत्यभाषत

“ತಂದೆಯೇ, ಚಳಿ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಬೇಗ ತರಿರಿ.” ಎಂದು ಮಗನು ಹೇಳಿದಾಗ ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 70

नानृतं वच्मि पुत्राद्य सत्यमेव ब्रवीम्यहम् । वह्निमान्योऽयमुद्देशो दूरादेव विलोक्यते

ಮಗನೇ, ಇಂದು ನಾನು ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅಗ್ನಿಯಿರುವಂತೆ ತೋರುವ ಈ ಸ್ಥಳವು ದೂರದಿಂದಲೇ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ।

Verse 71

पितृकाननदेशं तं पुत्र जानीहि सांप्रतम् । यद्येषोभ्रंलिहज्वालः पुरस्ताज्ज्वलतेऽनलः

ಮಗನೇ, ಈಗಲೇ ತಿಳಿ—ಆ ಸ್ಥಳವು ಪಿತೃಗಳ ಕಾನನಪ್ರದೇಶ. ಮುಂದೆ ಜ್ವಲಿಸುವ ಅನಲದ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ನಕ್ಕಂತೆ; ಅದು ಅಲ್ಲಿ തന്നೇ ಇದೆ।

Verse 72

पुत्र वित्रासजनकं तं जानीहि चितानलम् । अमंगलो न सेव्योऽयं चिताग्निः स्पर्शदूषितः

ಮಗನೇ, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಚಿತಾನಲವೆಂದು ತಿಳಿ. ಇದು ಅಮಂಗಳ; ಇದನ್ನು ಸೇವಿಸಬಾರದು/ಬಳಸಬಾರದು; ಚಿತಾಗ್ನಿ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ದೂಷಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 73

तस्य चायुःक्षयं याति सेवते यश्चितानलम् । तस्मात्तवायुर्हानिर्मा भूयादिति मया सुत

ಚಿತಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವವನ ಆಯುಷ್ಯ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಆಯುಷ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯಾಗದಿರಲೆಂದು ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 74

अमंगलस्तथा स्पृश्यो नानीतोऽयं चितानलः । इत्युक्तवंतं पितरं स दीनः प्रत्यभाषत

ಇದು ಅಮಂಗಳ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸತಕ್ಕದ್ದಲ್ಲ; ಈ ಚಿತಾಗ್ನಿಯನ್ನು ತರಬಾರದು. ಎಂದು ತಂದೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ಪುತ್ರನು ದೀನನಾಗಿ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

Verse 75

अयं शवानलो वा स्यादध्वरानल एव वा । सर्वथानीयतामेष नोचेन्मे मरणं भवेत्

ಇದು ಶವದ ಅಗ್ನಿಯಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಅಧ್ವರ (ಯಜ್ಞ) ಅಗ್ನಿಯಾಗಿರಲಿ—ಯಾವುದೇ ಆಗಲಿ—ಇದನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಾದರೂ ತರಲೇಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 76

पुत्रस्नेहाभिभूतोऽथ समाहर्तुं चितानलम् । गोविंदस्वामिनामा तु श्मशानं शीघ्रमभ्यगात्

ಪುತ್ರಸ್ನೇಹದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿಯು ಚಿತಾಗ್ನಿಯನ್ನು ತರಲು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 77

गोविंदस्वामिनि गते समाहर्तुं चितानलम् । तूर्णं विजयदत्तोऽपि तदा गच्छंतमन्वयात्

ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿಯು ಚಿತಾಗ್ನಿಯನ್ನು ತರಲು ಹೋದಾಗ, ವಿಜಯದತ್ತನೂ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಅನುಸರಿಸಿದನು.

Verse 79

संप्राप्य तापनिकटं विकीर्णास्थि चितानलम् । आलिंगन्निव सोद्वेगं शनैर्निर्वृतिमाप्तवान्

ಅವನು ಚಿತಾಗ್ನಿಯ ತಾಪದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸುತ್ತಲೂ ಚದುರಿದ ಎಲುಬುಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತನು. ಅದನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವವನಂತೆ, ಒಳಗೆ ಉದ್ವೇಗ ಇದ್ದರೂ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭಯಾನಕ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 80

इति तस्य वचः श्रुत्वा पुत्रस्य ब्राह्मणोत्तमः । निपुणं तं निरूप्यैतद्वचनं पुनरब्रवीत्

ಮಗನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನನ್ನು ನಿಪುಣವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 81

गोविंदस्वाम्युवाच । एतत्कपालमनलज्वालावलयवर्तुलम् । वसाकीकसमांसाढ्यमेतद्रक्तांबुजोपमम्

ಗೋವಿಂದಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಈ ಕಪಾಲವು ಅಗ್ನಿಜ್ವಾಲೆಗಳ ವಲಯದಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಕೊಬ್ಬು, ಸ್ನಾಯು ಮತ್ತು ಮಾಂಸದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ; ಇದು ರಕ್ತವರ್ಣ ಕಮಲದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 82

द्विजस्य सूनुः श्रुत्वेति काष्ठाग्रेण जघान तत् । येन तत्स्फुटनोद्गीर्णवसासिक्तमुखोऽभवत्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ದ್ವಿಜಪುತ್ರನು ಮರದ ತುದಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅದು ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟು, ಕೊಬ್ಬು ಚಿಮ್ಮಿ ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಂಟಿತು.

Verse 83

कपालघट्टनाद्रक्तं यत्संसक्तं मुखे तदा । जिह्वया लेलिहानोऽसौ मुहुस्तद्रक्तमा स्वदत्

ಕಪಾಲಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದಾಗ ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಂಟಿದ ರಕ್ತವನ್ನು ಅವನು ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಮರುಮರು ನಕ್ಕಿ, ಆ ರಕ್ತವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆಸ್ವಾದಿಸಿದನು.

Verse 84

आस्वाद्यैवं समादाय तत्कपालं समाकुलः । पीत्वा वसां महाकायो बभूवातिभयंकरः

ಹೀಗೆ ಆಸ್ವಾದಿಸಿ, ವ್ಯಾಕುಲಚಿತ್ತನಾಗಿ ಆ ಕಪಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವಸೆಯನ್ನು ಕುಡಿದನು; ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಮಹಾಕಾಯನಾಗಿ—ಅತಿಭಯಂಕರನಾದನು.

Verse 85

सद्यो वेता लतां प्राप तीक्ष्णदंष्ट्रस्तदा निशि । तस्याट्टहासघोषेण दिशश्च प्रदिशस्तदा

ತಕ್ಷಣವೇ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ತೀಕ್ಷ್ಣದಂಷ್ಟ್ರಯುಕ್ತನಾಗಿ ವೇತಾಳತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅವನ ಅಟ್ಟಹಾಸಘೋಷದಿಂದ ದಿಕ್ಕು-ಪ್ರದಿಕ್ಕುಗಳು ಮೊಳಗಿದವು.

Verse 86

द्यौरतरिक्षं भूमिश्च स्फुटिता इव सर्वशः । तस्मिन्वेगात्समाकृष्य पितरं हन्तुमुद्यते

ದ್ಯೌಃ, ಅಂತರಿಕ್ಷ, ಭೂಮಿ—ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಿದ್ರಗೊಂಡಂತಾಯಿತು; ಆಗ ಅವನು ವೇಗದಿಂದ ತಂದೆಯನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು, ಕೊಲ್ಲಲು ಉದ್ಯತನಾದನು.

Verse 87

मा कृथाः साहसमिति प्रादुरासीद्वचो दिवि । स दिव्यां गिरमाकर्ण्य वेतालोऽतिभयंकरः

“ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಡ” ಎಂಬ ವಚನವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಹಸಾ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು; ಆ ದಿವ್ಯವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಅತಿಭಯಂಕರ ವೇತಾಳನು ನಿಂತನು.

Verse 88

पितरं तं परित्यज्य महावेगसमन्वितः । तूर्णमाकाशमाविश्य प्रययावस्खलद्गतिः

ತಂದೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮಹಾವೇಗಸಹಿತನಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಆಕಾಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಸ್ಖಲಿತಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಹೋದನು.

Verse 89

स गत्वा दूरमध्वानं वेतालैः सह संगतः । तमागतं समालोक्य वेतोलास्सर्व एव ते

ಅವನು ದೂರದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹೋಗಿ ವೇತಾಳರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಬಂದುದನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಎಲ್ಲ ವೇತಾಳರೂ ಅವನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು.

Verse 90

कपालस्फोटनादेष वेतालत्वं यदाप्तवान् । कपालस्फोटनामानमाह्वयांचक्रिरे ततः

ಕಪಾಲ ಸ್ಫೋಟದಿಂದಲೇ ಅವನು ವೇತಾಳತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಅವನನ್ನು ‘ಕಪಾಲಸ್ಫೋಟ’—ಅಂದರೆ ‘ಕಪಾಲ ಒಡೆಯುವವ’ ಎಂದು ಕರೆಯಿದರು.

Verse 91

ततः कपालस्फोटो ऽसौ वेतालैः सर्वतो वृतः । नरास्थिभूषणाख्यस्य सद्यो वेतालभूपतेः

ನಂತರ ಆ ಕಪಾಲಸ್ಫೋಟನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ವೇತಾಳರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನರಾಸ್ಥಿಭೂಷಣನೆಂಬ ವೇತಾಳರಾಜನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಹೋದನು.

Verse 92

अन्तिकं सहसा प्राप महाबलसमन्वितः । नरास्थिभूषणश्चैनं सेनाप तिमकल्पयत्

ಅವನು ಮಹಾಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅಚಾನಕ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ನರಾಸ್ಥಿಭೂಷಣನು ಅವನನ್ನು ಸೇನೆಯ ಸೇನಾಪತಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು.

Verse 93

तं कदाचित्तु गन्धर्वश्चित्रसेनाभिधो बली । नरास्थिभूषणं संख्ये न्यवधीत्सोऽपि संस्थितः

ಒಂದು ವೇಳೆ ಚಿತ್ರಸೇನನೆಂಬ ಬಲಿಷ್ಠ ಗಂಧರ್ವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನರಾಸ್ಥಿಭೂಷಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಅವನು (ಕಪಾಲಸ್ಫೋಟನು) ಕೂಡ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 94

नरास्थिभूषणे तस्मि न्गन्धर्वेण हते युधि । तदा कपालस्फोटोऽसौ तत्पदं समवाप्तवान्

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗಂಧರ್ವನಿಂದ ಆ ನರಾಸ್ಥಿಭೂಷಣನು ಹತನಾದಾಗ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಪಾಲಸ್ಫೋಟನೂ ಆ ಪದ (ಗತಿ)ವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 95

विद्याधरेन्द्रस्य सुतः सुदर्शनो मनुष्यतां वै प्रथमं स गत्वा । वेतालतां प्राप्य महर्षिशापात्क्रमाच्च वेतालपतिर्बभूव

ವಿದ್ಯಾಧರೇಂದ್ರನ ಪುತ್ರ ಸುದರ್ಶನನು ಮೊದಲು ಮಾನವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು; ನಂತರ ಮಹರ್ಷಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ವೇತಾಲತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಕ್ರಮೇಣ ವೇತಾಲಪತಿಯಾದನು।