Adhyaya 7

Verse 1

श्रीसूत उवाच । स्वसैन्यमवलोक्याथ महिषो दानवेश्वरः । हतं देव्या महाक्रोधाच्चंडकोपमथाब्रवीत्

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ದಾನವೇಶ್ವರ ಮಹಿಷನು ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಹತಮಾಡಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ಚಂಡಕೋಪನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 2

महिष उवाच । चंडकोप महावीर्य युद्ध्यस्वैनां दुरात्मिकाम् । तथास्त्विति स चोक्त्वाथ चंडकोपः प्रतापवान्

ಮಹಿಷನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮಹಾವೀರ್ಯ ಚಂಡಕೋಪಾ! ಈ ದುರಾತ್ಮಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಮಾಡು. ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪ್ರತಾಪವಂತ ಚಂಡಕೋಪನು ಮುಂದಾದನು.

Verse 3

अवाकिरद्बाणवर्षैर्देवीं समरमूर्द्धनि । बाणजालानि तस्याशु चंडकोपस्य लीलया

ಸಮರದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿದನು; ಚಂಡಕೋಪನ ಲೀಲಾಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಾಣಜಾಲಗಳು ಹೊರಟವು.

Verse 4

छित्त्वा जघान शस्त्रेण चंडकोपस्य सांबिका । चकर्त वाजिनोऽप्यस्य सारथिं च ध्वजं धनुः

ಅವನನ್ನು ಛೇದಿಸಿ ಸಾಂಬಿಕೆ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಚಂಡಕೋಪನನ್ನು ಪ್ರಹರಿಸಿದಳು; ಅವನ ಕುದುರೆಗಳು, ಸಾರಥಿ, ಧ್ವಜ ಮತ್ತು ಧನುಸ್ಸನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 5

उन्ममाथ रथं चापि तं बाणैर्हृद्यताडयत् । स भग्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः

ಅವಳ ಬಾಣಗಳು ಅವನ ರಥವನ್ನೂ ಚೂರುಮೂರುಮಾಡಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಾಣಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದವು; ಧನುಸ್ಸು ಮುರಿದು, ರಥವಿಲ್ಲದೆ, ಕುದುರೆಗಳೂ ಸಾರಥಿಯೂ ಹತರಾಗಿ ಅವನು ನಿರಾಶ್ರಯನಾದನು।

Verse 6

चंडकोपस्ततो देवीं खड्गचर्मधरोऽभ्यगात् । खड्गेन सिंहमाजघ्ने देव्या वाहं महासुरः

ನಂತರ ಖಡ್ಗ-ಢಾಲ ಧರಿಸಿದ ಚಂಡಕೋಪನು ದೇವಿಯ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆದನು; ಆ ಮಹಾಸುರನು ಖಡ್ಗದಿಂದ ದೇವಿಯ ವಾಹನವಾದ ಸಿಂಹವನ್ನು ಹೊಡೆದನು।

Verse 7

देवीमपि भुजे सव्ये खड्गेन प्रजघान सः । खङ्गो देव्या भुजे सव्ये व्यशीर्यत सहस्रधा

ಅವನು ದೇವಿಯ ಎಡ ಭುಜದ ಮೇಲೂ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು; ಆದರೆ ದೇವಿಯ ಎಡ ಭುಜವನ್ನು ತಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ಖಡ್ಗವು ಸಾವಿರ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರಾಯಿತು।

Verse 8

ततः शूले न महता चंडकोपं तदांबिका । जघान हृदये सोऽपि पपात च ममार च

ನಂತರ ಅತಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರದಿದ್ದರೂ ಮಹಾಬಲವುಳ್ಳ ಶೂಲದಿಂದ ಅಂಬಿಕೆ ಚಂಡಕೋಪನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದಳು; ಅವನು ಬಿದ್ದು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು।

Verse 9

चंडकोपे हते तस्मिन्महावीर्ये महाबले । चित्रभानुर्गजारूढो देवीं तामभ्यधावत

ಮಹಾವೀರ್ಯವಂತನೂ ಮಹಾಬಲನೂ ಆದ ಚಂಡಕೋಪನು ಹತನಾದ ಬಳಿಕ, ಗಜಾರೂಢನಾದ ಚಿತ್ರಭಾನು ದೇವಿಯ ಕಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 10

दिव्यां शक्तिं ससर्जाथ महाघंटारवाकुलाम् । न्यवारयत हुंकारैर्देवी शक्तिं निराकुलाम्

ಅನಂತರ ಅವನು ಮಹಾಘಂಟಾನಾದದಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನು ಕಲಕಿಸುವ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಸೆದನು; ಆದರೆ ನಿರಾಕುಲ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಘೋರ ಹೂಂಕಾರಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ತಡೆದಳು।

Verse 11

ततः शूलेन सा देवी चित्रभानुं व्यदारयत् । मृते तस्मिंस्ततो युद्धे करालो द्रुतमभ्यगात्

ನಂತರ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಶೂಲದಿಂದ ಚಿತ್ರಭಾನುನ್ನು ಚೀರಿಹಾಕಿದಳು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸತ್ತಾಗ, ಕರಾಳನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆದನು।

Verse 12

करमुष्टिप्रहारेण सोऽपि देव्या निपातितः । ततो देवी मदोन्मत्तं गदया व्यसुमातनोत्

ದೇವಿಯ ಕೈಪ್ರಹಾರ ಮತ್ತು ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಅವನೂ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು. ನಂತರ ದೇವಿಯು ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಶತ್ರುವನ್ನು ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ಪ್ರಾಣಹೀನನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 13

बाष्कलं पट्टिशेनापि चक्रेणापि तथांतिकम् । प्राहिणोद्यमलोकाय दुर्गा देवी द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ದೇವಿ ದುರ್ಗೆಯು ಬಾಷ್ಕಲನನ್ನು ಪಟ್ಟಿಶದಿಂದಲೂ, ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಚಕ್ರದಿಂದಲೂ ಸಂಹರಿಸಿ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು।

Verse 14

एवमन्यान्महाकायान्मंत्रिणो महिषस्य च । शूलेन प्रोथयित्वाथ प्राहिणोद्यमसादनम्

ಹೀಗೆ ದೇವಿಯು ಮಹಿಷನ ಇತರ ಮಹಾಕಾಯ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನೂ ಶೂಲದಿಂದ ಭೇದಿಸಿ ಯಮಸದನಕ್ಕೆ, ಮೃತ್ಯುಧಾಮಕ್ಕೆ, ಕಳುಹಿಸಿದಳು।

Verse 15

आत्मसैन्ये हते त्वेवं दुर्गया महिषासुरः । माहिषेणाथ रूपेण गणान्देव्या अभक्षयत्

ದುರ್ಗೆಯು ಹೀಗೆ ಅವನ ಸ್ವಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಾಗ, ಮಹಿಷಾಸುರನು ಮಹಿಷರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ದೇವಿಯ ಗಣಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 16

तुण्डेन निजघानैकान्सुराघातैस्तथापरान् । निश्वासवायुभिश्चान्यान्पातयामास रोषितः

ಕೋಪಗೊಂಡ ಅವನು ತನ್ನ ತುಂಡಿನಿಂದ ಕೆಲವರನ್ನು ಹೊಡೆದುರುಳಿಸಿದನು, ಇನ್ನಿತರರನ್ನು ಉಗ್ರ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ, ಮತ್ತವರನ್ನು ತನ್ನ ನಿಶ್ವಾಸದ ಗಾಳಿಯ ಝಳದಿಂದ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದನು।

Verse 17

देव्या भूतगणं त्वेवं निहत्य महिषासुरः । सिंहं मारयितुं देव्याश्चुक्रोध च ननाद च

ದೇವಿಯ ಭೂತಗಣವನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಂಹರಿಸಿದ ಮಹಿಷಾಸುರನು ದೇವಿಯ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಕೋಪಗೊಂಡು ಗರ್ಜಿಸಿದನು।

Verse 18

ततः सिंहोऽभवत्क्रुद्धो महावीर्यो महाबलः । सुराभि घातनिर्भिन्नमहीतलमहीधरः

ಆಮೇಲೆ ಸಿಂಹವೂ ಕ್ರುದ್ಧವಾಯಿತು—ಮಹಾವೀರ್ಯ, ಮಹಾಬಲ—ಪ್ರಚಂಡ ಆಘಾತದಿಂದ ಭೂತಲವನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡಿದ ಮಹಾಪರ್ವತದಂತೆ।

Verse 19

महिषासुरमायांतं नखैरेनं व्यदारयत् । चंडिकापि ततः क्रुद्धा वधे तस्याकरोन्मतिम्

ಮಹಿಷಾಸುರನು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದಾಗ ಸಿಂಹವು ತನ್ನ ನಖಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಚೀರಿತು. ನಂತರ ಕ್ರುದ್ಧಳಾದ ಚಂಡಿಕೆಯೂ ಅವನ ವಧಕ್ಕೆ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 21

सिंहवेषोऽभवद्दैत्यो महाबलपराक्रमः । देवी तस्य शिरोयावच्छेत्तुं बुद्धिमधारयत्

ದೈತ್ಯನು ಸಿಂಹವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಹಾಬಲ-ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದನು. ದೇವಿಯು ಅವನ ಶಿರಶ್ಛೇದನಕ್ಕೆ ದೃಢಬುದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದಳು.

Verse 22

तावत्स पुरुषो भूत्वा खड्गपाणिरदृश्यत । अथ तं पुरुषं देवी खड्गहस्तं शरोत्करैः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಪುರುಷರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಆಗ ದೇವಿಯು ಆ ಖಡ್ಗಹಸ್ತನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದಳು.

Verse 23

जघान तीक्ष्णधाराग्रैः परमर्मविदारणैः । ततः स पुरुषो विप्रा गजोऽभूद्धस्तदन्तवान्

ದೇವಿಯು ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರೆಯ, ಮರ್ಮವಿದಾರಕ ಬಾಣಾಗ್ರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದಳು. ನಂತರ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಆ ಪುರುಷನು ಸೊಂಡಿಲು-ದಂತಗಳಿರುವ ಗಜವಾಗಿಬಿಟ್ಟನು.

Verse 24

दुर्गाया वाहनं सिंहं करेण विचकर्ष च । ततः सिंहः करं तस्य विचकर्त नखांकुरैः

ಅವನು ಕೈಯಿಂದ ದುರ್ಗೆಯ ವಾಹನವಾದ ಸಿಂಹವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎಳೆದುಕೊಂಡನು. ಆಗ ಸಿಂಹವು ತನ್ನ ನಖಗಳ ತುದಿಗಳಿಂದ ಅವನ ಕೈಯನ್ನೇ ಚೀರಿಬಿಟ್ಟಿತು.

Verse 25

भूयो महासुरो जातो माहिषं वेषमाश्रितः । ततः क्रुद्धा भद्रकाली महत्पानमसेवत

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಮಹಾಸುರನು ಮಹಿಷರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು. ಆಗ ಕ್ರುದ್ಧಳಾದ ಭದ್ರಕಾಳಿಯು ಮಹಾಪಾನ (ಮಧು)ವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಳು.

Verse 26

ततः पानवशा न्मत्ता जहासारुणलोचना । महिषः सोऽपि गर्वेण शृंगाभ्यां पर्वतोत्करान्

ನಂತರ ಪಾನದ ವಶದಿಂದ ಅವಳು ಮತ್ತಳಾಗಿ, ಅರುಣಲೋಚನೆಯಾಗಿ ನಕ್ಕಳು. ಆ ಮಹಿಷಾಸುರನೂ ಗರ್ವದಿಂದ ತನ್ನ ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಪರ್ವತಗಳ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎಸೆಯತೊಡಗಿದನು.

Verse 27

चंडिकां प्रतिं चिक्षेप सा च तानच्छिनच्छरैः । ततो देवी जग न्माता महिषासुरमब्रवीत्

ಅವನು ಚಂಡಿಕೆಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿ ಅವನ್ನು ಎಸೆದನು; ಅವಳು ಅವನ್ನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಛೇದಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಜಗನ್ಮಾತೆಯಾದ ದೇವಿ ಮಹಿಷಾಸುರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 28

देव्युवाच । कुरु गर्वं क्षणं मूढ मधु यावत्पिबाम्यहम् । निवृत्तमधुपानाहं त्वां नयिष्ये यमक्षयम्

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮೂಢಾ! ನಾನು ಈ ಮಧುವನ್ನು ಕುಡಿಯುವವರೆಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಗರ್ವಿಸು. ಮಧುಪಾನ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಮಧಾಮ—ನಾಶ—ಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವೆನು.

Verse 29

हते त्वयि दुराधर्षे मया दैवतकंटके । स्वंस्वं स्थानं प्रपद्यंतां सिद्धा साध्या मरुद्गणाः

ಹೇ ದುರಾಧರ್ಷ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಕಂಟಕನೇ! ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಹತನಾದಾಗ ಸಿದ್ಧರು, ಸಾಧ್ಯರು ಮತ್ತು ಮರುದ್ಗಣಗಳು ತಮತಮ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಸೇರುವಂತಾಗಲಿ.

Verse 31

दक्षिणस्योदधेस्तीरेप्रदुद्राव त्वरान्वितः । अनुदुद्राव तं देवी सिंहमारुह्य वाहनम्

ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ ಅವನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಓಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡನು; ದೇವಿ ಸಿಂಹವಾಹನಾರೂಢಳಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಧಾವಿಸಿದಳು।

Verse 32

अनुद्रुतस्ततो देव्या महिषो दानवेश्वरः । धर्मपुष्कीरणीतोये दशयोजनमायते

ದೇವಿಯ ಹಿಂಬಾಲಿಕೆಯಿಂದ ದಾನವೇಶ್ವರ ಮಹಿಷನು ದಶಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣೀ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 33

प्रविश्यांतर्हितस्तस्थौ दुर्गाताडनविह्वलः । ततो दुर्गा समासाद्य धर्मपुष्करिणीतटम्

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮಹಿಷನು ಅಂತರ್ದಾನವಾಗಿ ನಿಂತನು, ದುರ್ಗೆಯ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ; ನಂತರ ದುರ್ಗಾ ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣೀ ತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದಳು।

Verse 34

नददर्शासुरं तत्र महिषं चंडिका तदा । अशरीरा ततो वाणी दुर्गा देवीमभाषत

ಆಗ ಚಂಡಿಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಿಷಾಸುರನನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ತಕ್ಷಣವೇ ದೇಹರಹಿತ ವಾಣಿ ದೇವಿ ದುರ್ಗೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿತು।

Verse 35

भद्रकालि महादेवि महिषो दानवस्त्वया । ताडितो मुष्टिना भद्रे धर्मपुष्करिणीजले

“ಓ ಭದ್ರಕಾಳಿ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಓ ಭದ್ರೇ! ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣೀ ಜಲದಲ್ಲಿ ಈ ದಾನವ ಮಹಿಷನನ್ನು ನೀನು ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ತಾಡಿಸಿದೆ.”

Verse 36

अस्मिन्नंतर्हितः शेते भयार्तो मारयस्व तम् । येनकेनाप्युपायेन चैनं प्राणैर्वियोजय

ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ಭಯಾರ್ತನಾಗಿ ಅಡಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ—ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು. ಯಾವ ಉಪಾಯವಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನಿಂದ ವಿಭಜಿಸು.

Verse 37

एवं वाचाऽशरी रिण्या कथिता चंडिका तदा । प्राह स्ववाहनं सिंहमसुरेंद्रवधोद्यता

ಅಶರೀರ ವಾಣಿಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಚಂಡಿಕೆ ಆಗ ತನ್ನ ವಾಹನವಾದ ಸಿಂಹವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದಳು—ಅಸುರೇಂದ್ರ ವಧೆಗೆ ಸಿದ್ಧಳಾಗಿ.

Verse 38

मृगेंद्र सिंहविक्रांत महावलपराक्रम । धर्मपुष्कीरणीतोयं निःशेषं पीय तां त्वया

ಹೇ ಮೃಗೇಂದ್ರಾ! ಸಿಂಹವಿಕ್ರಮನೆ, ಮಹಾಬಲ-ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯೇ! ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ಈ ಜಲವನ್ನು ನಿಃಶೇಷವಾಗಿ ಕುಡಿಯು.

Verse 39

देव्यैवमुक्तः पंचास्यो धर्मपुष्करिणीजलम् । निःशेषं च पपौ विप्रा यथा पांसुर्भवेत्तथा

ದೇವಿಯ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಪಂಚಮುಖನು ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ಜಲವನ್ನು ನಿಃಶೇಷವಾಗಿ ಕುಡಿದನು—ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಧೂಳಿನಂತೆ ಉಳಿಯುವವರೆಗೆ.

Verse 40

निरगान्महिषो दीनस्ततस्तस्मा ज्जलाशयात् । आयांतमसुरं देवी पादेनाक्रम्य मूर्द्धनि

ನಂತರ ದೀನನಾದ ಮಹಿಷಾಸುರನು ಆ ಜಲಾಶಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಸುರನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಪಾದವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅಣಗಿಸಿದಳು.

Verse 41

कंठं शूलेन तीक्ष्णेन पीडयामास कोपिता । ततो देव्यसिमादाय चकर्तास्य शिरो महत्

ಕೋಪಗೊಂಡು ಅವಳು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶೂಲದಿಂದ ಅವನ ಕಂಠವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿಸಿದಳು; ನಂತರ ದೇವಿ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವನ ಮಹಾಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಛೇದಿಸಿದಳು।

Verse 42

एवं स महिषो विप्राः सभृत्यबलवाहनः । दुर्गया निहतो भूमौ पपात च ममार च

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಹೀಗೆ ಆ ಮಹಿಷಾಸುರನು ಸೇವಕರು, ಸೇನೆ ಮತ್ತು ವಾಹನಗಳೊಡನೆ ದುರ್ಗಾದೇವಿಯಿಂದ ಹತನಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದನು।

Verse 43

ततो देवाः सगंधर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः । स्तुत्वा देवीं ततः स्तोत्रैस्तुष्टा जहृषिरे तदा

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಗಂಧರ್ವರೊಡನೆ, ಸಿದ್ಧರು ಹಾಗೂ ಪರಮರ್ಷಿಗಳು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಅವರು ಹರ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 44

अनुज्ञातास्ततो देव्या देवा जग्मुर्यथागतम् । ततो देवी जगन्माता स्व नाम्ना पुरमुत्तमम्

ನಂತರ ದೇವಿಯ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ದೇವರುಗಳು ಬಂದಂತೆಯೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಆಮೇಲೆ ಜಗನ್ಮಾತೆ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ನಗರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು।

Verse 45

दक्षिणस्य समुद्रस्य तीरे चक्रे तदोत्तरे । ततो देव्यनुशिष्टास्ते देवाः शक्रपुरोगमाः

ಅವಳು ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರದ ತೀರದ ಉತ್ತರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ದೇವರುಗಳು ದೇವಿಯ ಅನುಶಾಸನದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರು।

Verse 46

पूरयामासुरमृतैर्धर्मपुष्क रिणीं तदा । ततो ह्यमृततीर्थाख्यां लेभे तत्तीर्थमुत्तमम्

ಆಗ ಅವರು ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಸರೋವರವನ್ನು ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥವು ‘ಅಮೃತತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 47

ततो देवी वरमदात्स्वपुरस्य मुदान्विता । पशव्यं चापरोगं च पुरमेतद्भवत्विति

ನಂತರ ದೇವಿ ಹರ್ಷಭರಿತಳಾಗಿ ತನ್ನ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ವರ ನೀಡಿದಳು—“ಈ ಪಟ್ಟಣವು ಪಶುಸಂಪತ್ತಿಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಲಿ, ರೋಗರಹಿತವಾಗಲಿ.”

Verse 49

ददौ तीर्थाय च वरं स्नातानामत्र वै नृणाम् । यथाभिलाषं सिद्धिः स्यादित्युक्त्वा सा दिवं ययौ

ಅವಳು ತೀರ್ಥಕ್ಕೂ ವರ ನೀಡಿದಳು—“ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ನರರಿಗೆ ಅವರ ಅಭಿಲಾಷೆಯಂತೆ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರಕಲಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 50

देवीपत्तनमारभ्य सुमुहूर्ते दिने द्विजाः । विघ्नेश्वरं प्रणम्यादौ सलिलस्वामिनं तथा

ದೇವೀಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಶುಭ ದಿನದ ಸುವಿಹಿತ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ, ದ್ವಿಜರು ಮೊದಲು ವಿಘ್ನೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಲಿಲಸ್ವಾಮಿಗೂ ವಂದಿಸಿದರು.

Verse 51

महादेवाभ्यनुज्ञातो रामचंद्रोऽतिधार्मिकः । स्थापयित्वा स्वहस्तेन पाषाणनवकं मुदा

ಮಹಾದೇವನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ, ಅತಿಧಾರ್ಮಿಕನಾದ ರಾಮಚಂದ್ರನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಒಂಬತ್ತು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 52

सेतुमारब्धवान्विप्रा यावल्लंकामतंद्रितः । सिंहासनं समारुह्य रामो नलकृतं शुभम्

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ರಾಮನು ಅಲಸದೆ ಲಂಕೆಯವರೆಗೆ ಸೇತು ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ, ನಲನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಶುಭ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಆರೋಹಿಸಿದನು।

Verse 53

वानरैः कारयामास सेतुमब्धौ नलादिभिः । पर्वताञ्छाखिनोवृक्षान्दृषदः काष्ठसंचयान्

ನಲ ಮೊದಲಾದವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ವಾನರರಿಂದ ಅವನು ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸೇತುವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದನು—ಪರ್ವತಗಳು, ಕೊಂಬೆಗಳಿರುವ ಮರಗಳು, ಶಿಲೆಗಳು, ಮರದ ರಾಶಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ।

Verse 54

तृणानि च समाजह्रुर्वानरा वनमध्यतः

ವಾನರರು ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹುಲ್ಲನ್ನೂ ಕೂಡ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತಂದರು।

Verse 55

नलस्तानि समादाय चक्रे सेतुं महोदधौ । पंचभिर्दिवसैः सेतुर्यावल्लंकासमीपतः

ನಲನು ಆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸೇತುವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಐದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸೇತು ಲಂಕೆಯ ಸಮೀಪದವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು।

Verse 56

दशयोजनविस्तीर्णश्शतयोजनमायतः । कृतः सेतुर्नलेनाब्धौ पुण्यः पापविनाशनः

ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಲನು ಮಾಡಿದ ಸೇತು ಹತ್ತು ಯೋಜನ ಅಗಲ, ನೂರು ಯೋಜನ ಉದ್ದ; ಅದು ಪುಣ್ಯಕರವೂ ಪಾಪನಾಶಕವೂ ಆಗಿದೆ।

Verse 57

देवीपुरस्य निकटे नवपाषाणरूपके । सेतुमूले नरः स्नायात्स्वपापपरिशुद्धये

ದೇವೀಪುರದ ಸಮೀಪ, ಸೇತುವಿನ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ನವ-ಪಾಷಾಣರೂಪಗಳು ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿ; ಅದರಿಂದ ಅವನ ಪಾಪಗಳು ಶುದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 58

चक्रतीर्थे तथा स्नायाद्भजेत्सेत्वधिपं हरिम् । देवीपत्तनमारभ्य यत्कृतं सेतुबंधनम्

ಹಾಗೆಯೇ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಸೇತುವಿನ ಅಧಿಪತಿ ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ದೇವೀಪಟ್ಟಣದಿಂದಲೇ ಸೇತುಬಂಧನ ಕಾರ್ಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

Verse 59

तत्सेतुमूलं विप्रेंद्रा यथार्थं परिकल्पितम् । सेतोस्तु पश्चिमा कोटिर्दर्भशय्या प्रकीर्तिता

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಆ ಸ್ಥಳವೇ ನಿಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಸೇತುವಿನ ಮೂಲವೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ; ಸೇತುವಿನ ಪಶ್ಚಿಮ ಕೊಟಿ ‘ದರ್ಭಶಯ್ಯಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 60

देवीपुरी च प्राक्कोटिरुभयं सेतुमूलकम् । उभयं पुण्यमाख्यातं पवित्रं पापनाशनम्

ದೇವೀಪುರಿ ಪೂರ್ವ ಕೊಟಿ; ಇವೆರಡೂ ಸೇತುಮೂಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿವೆ. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಪುಣ್ಯಕರ, ಪವಿತ್ರ, ಪಾಪನಾಶಕವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 61

यत्सेतुमूलं गच्छंति येन मार्गेण वै नराः । तत्तन्मार्गगतास्ते ते तस्मिंस्तस्मिन्विमुक्तिदे

ಜನರು ಯಾವ ಯಾವ ಸೇತುಮೂಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೋ, ಯಾವ ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದವರು ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ (ಪ್ರತಿ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ) ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 62

स्नात्वादौ सेतुमूले तु चक्रतीर्थे तथैव च । संकल्पपूर्वकं पश्चाद्गच्छेयुः सेतुबंधनम्

ಮೊದಲು ಸೇತುಮೂಲದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಸಂಕಲ್ಪಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸೇತುಬಂಧನಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 63

देवीपुरे तथा दर्भशय्यायामपि भूसुराः । चक्रतीर्थे शिवे स्नानं पुण्यपापविनाशनम्

ಹೇ ಭೂಸುರರೇ, ದೇವೀಪುರದಲ್ಲಿಯೂ ದರ್ಭಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ—ಶುಭ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶಿವಸ್ನಾನವು ಪುಣ್ಯಪ್ರದವಾಗಿ ಪಾಪನಾಶಕವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 64

स्मरणादुभयत्रापि चक्रतीर्थस्य वै द्विजाः । भस्मीभवंति पापानि लक्षजन्मकृतान्यपि

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ—ಉಭಯತ್ರ—ಚಕ್ರತೀರ್ಥವನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ ಲಕ್ಷ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪಗಳೂ ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 65

जन्मापि विलयं यायान्मुक्तिश्चापि करे स्थिता । चक्रतीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

ಜನ್ಮಚಕ್ರವೂ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಮುಕ್ತಿಯೂ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ; ಚಕ್ರತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಮವಾದ ತೀರ್ಥವು ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು.

Verse 66

भूलोके यानि तीर्थानि गंगादीनि द्विजोत्तमाः । चक्रतीर्थस्य तान्यद्धा कलां नार्हंति षोडशीम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗಂಗಾದಿ ಎಷ್ಟೇ ತೀರ್ಥಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವು ನಿಜವಾಗಿ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದ ಮಹಿಮೆಯ ಹದಿನಾರನೇ ಭಾಗಕ್ಕೂ ಸಮವಲ್ಲ.

Verse 67

आदौ तु नवपाषाणमध्येऽब्धौ स्नानमाचरेत् । क्षेत्रपिंडे ततः कुर्याच्चक्रतीर्थे तथैव च

ಮೊದಲು ನವಪಾಷಾಣಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಕ್ಷೇತ್ರಪಿಂಡ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 68

सेतुनाथं हरिं सेवेत्स्वपापपरिशुद्धये । एवं हि दर्भशय्यायां कुर्युस्तन्मार्गतो गताः

ತಮ್ಮ ಪಾಪಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸೇತುನಾಥನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಆ ಪವಿತ್ರ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಾಗುವವರು ದರ್ಭಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿ ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 69

आरूढं रामचंद्रेण यो नमस्कुरुते जनः । सिंहासनं नलकृतं न तस्य नरकाद्भयम्

ರಾಮಚಂದ್ರನು ಆರೂಢನಾದ ನಲಕೃತ ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕೆ ಯಾರು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನರಕಭಯವಿಲ್ಲ.

Verse 70

सेतुमादौ नमस्कुर्याद्रामं ध्यायन्हृदा तदा । रघुवीरपदन्यास पवित्रीकृतपांसवे

ಮೊದಲು ಸೇತುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ರಘುವೀರನ ಪಾದನ್ಯಾಸದಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡ ಧೂಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಸೇತುವಿಗೆ.

Verse 71

दशकंठशिरश्छेदहेतवे सेतवे नमः । केतवे रामचंद्रस्य मोक्षमार्गैकहेतवे

ದಶಕಂಠನ ಶಿರಚ್ಛೇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಸೇತುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ರಾಮಚಂದ್ರನ ಕೇತು-ಚಿಹ್ನಸ್ವರೂಪವಾಗಿ, ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗದ ಏಕೈಕ ಹೇತುವಾದ ಸೇತುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 72

सीताया मानसांभोजभानवे सेतवे नमः । साष्टांगं प्रणिपत्यादौ मंत्रेणानेन वै द्विजाः

ಸೀತೆಯ ಮನೋತ್ಕಮಲಕ್ಕೆ ಸೂರ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ಸೇತುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಮೊದಲು ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಪೂಜಿಸಿರಿ.

Verse 73

ततो वेतालवरदं तीर्थं गच्छेन्महाबलम् । तत्र स्नानादवाप्नोति सिद्धिं पारामिकां नरः

ಅನಂತರ ಮಹಾಬಲವುಳ್ಳ ‘ವೇತಾಲವರದ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 74

योऽध्यायमेनं पठते मनुष्यः शृणोति वा भक्तियुतो द्विजेंद्राः । स्वर्गादयस्तस्य न दुर्लभाः स्युः कैवल्यमप्यस्य करस्थमेव

ಹೇ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರರೇ, ಯಾರು ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಾದಿ ಫಲಗಳು ದುರ್ಲಭವಲ್ಲ; ಕೈವಲ್ಯವೂ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ.