Adhyaya 52

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भूयोऽप्यहं प्रवक्ष्यामि सेतुमुद्दिश्य वैभवम् । युष्माकमादरेणाहं शृणुध्वं मुनिपुंगवाः

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಸೇತುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅದರ ವೈಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ! ಆದರದಿಂದ ಶ್ರವಣಮಾಡಿರಿ.

Verse 2

स्थानानामपि सर्वेषामेतत्स्थानं महत्तरम् । अत्र जप्तं हुतं तप्तं दत्तं चाक्षय मुच्यते

ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಸ್ಥಳವೇ ಮಹತ್ತರ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಜಪ, ಹೋಮ, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ದಾನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 3

अस्मिन्नेव महास्थाने धनुष्कोटौ निमज्जनात् । वाराणस्यां दशसमावासपुण्यफलं भवेत्

ಈ ಮಹಾತೀರ್ಥಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ವಾಸಿಸಿದಷ್ಟೇ ಪುಣ್ಯಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 4

तस्मिंस्थले धनुष्कोटौ स्नात्वा रामेश्वरं शिवम् । दृष्ट्वा नरो भक्तियुक्तस्त्रिदिनानि वसेद्द्विजाः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ರಾಮೇಶ್ವರನಾದ ಶಿವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯನು ಮೂರು ದಿನಗಳು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 5

पुण्डरीकपुरे तेन दशवत्सरवासजम् । पुण्यं भवति विप्रेंद्रा महापातकनाश नम्

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಪುಂಡರೀಕಪುರದಲ್ಲಿ ಆ ವ್ರತಾಚರಣೆಯಿಂದ ದಶವರ್ಷ ನಿವಾಸಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವದು.

Verse 6

अष्टोत्तरसहस्रं तु मंत्रमाद्यं षडक्षरम् । अत्र जप्त्वा नरो भक्त्या शिवसायुज्यमाप्नुयात्

ಇಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆದ್ಯ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸಾವಿರ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದವನು ಶಿವಸಾಯುಜ್ಯ (ಶಿವೈಕ್ಯ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 7

मध्यार्जुने कुंभकोणे मायूरे श्वेतकानने । हालास्ये च गजारण्ये वेदारण्ये च नैमिषे

ಮಧ್ಯಾರ್ಜುನ, ಕುಂಭಕೋಣ, ಮಾಯೂರ, ಶ್ವೇತಕಾನನ; ಹಾಗೆಯೇ ಹಾಲಾಸ್ಯ, ಗಜಾರಣ್ಯ, ವೇದಾರಣ್ಯ ಮತ್ತು ನೈಮಿಷ—ಈ ಎಲ್ಲ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರಮಹಿಮೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 8

श्रीपर्वते च श्रीरंगे श्रीमद्वृद्धगिरौ तथा । चिदंबरे च वल्मीके शेषाद्रावरुणाचले

ಶ್ರೀಪರ್ವತ, ಶ್ರೀರಂಗ, ಶ್ರೀಮದ್ವೃದ್ಧಗಿರಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಚಿದಂಬರ, ವಾಲ್ಮೀಕಿ, ಶೇಷಾದ್ರಿ ಮತ್ತು ಅರುಣಾಚಲ—ಇವುಗಳೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪುಣ್ಯಪೀಠಗಳು.

Verse 9

श्रीमद्दक्षिणकैलासे वेंकटाद्रौ हरिस्थले । कांचीपुरे ब्रह्मपुरे वैद्येश्वरपुरे तथा

ಶ್ರೀಮದ್ದಕ್ಷಿಣ-ಕೈಲಾಸ, ವೆಂಕಟಾದ್ರಿ, ಹರಿಸ್ಥಲ; ಕಾಂಚೀಪುರ, ಬ್ರಹ್ಮಪುರ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯೇಶ್ವರಪುರ—ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪಾವನತೆ ಅಂಗೀಕೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 10

अन्यत्रापि शिवस्थाने विष्णुस्थाने च सत्तमाः । वर्षवासभवं पुण्यं धनुष्कोटौ नरो मुदा

ಹೇ ಸತ್ತಮರೇ, ಇತರ ಶಿವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿಷ್ಣುಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವರ್ಷವಾಸದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನರನು ಹರ್ಷದಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

माघमासे यदि स्नायादाप्नोत्येव न संशयः । इमं सेतुं समुद्दिश्य द्वौ समुद्राविति श्रुतिः

ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅವನು (ವಿಹಿತ) ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸೇತುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ‘ಎರಡು ಸಮುದ್ರಗಳು’ ಎಂದು ಕೂಡ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 12

विद्यते ब्राह्मणश्रेष्ठा मातृभूता सनातनी । अदो यद्दारुरित्यन्या यत्रास्ति मुनिपुंगवाः

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಮಾತೃಸಮಾನ ಪ್ರಾಮಾಣ್ಯವಿರುವ ಸನಾತನ ಶ್ರುತಿ ಒಂದಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಅದೋ ಯದ್ದಾರುಃ…’ ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಇನ್ನೊಂದು ಶ್ರುತಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ (ಸಾಕ್ಷ್ಯರೂಪವಾಗಿ) ಇದೆ, ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ.

Verse 13

विष्णोः कर्माणि पश्यंती सेतुवैभवशंसिनी । श्रुतिरस्ति तथान्यापि तद्विष्णोरिति चापरा

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ‘ನೋಡುವ’ ಮತ್ತು ಸೇತು ವೈಭವವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ಶ್ರುತಿ ಒಂದಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು ಶ್ರುತಿಯೂ ಇದೆ; ಮತ್ತೊಂದು ‘ತದ್ವಿಷ್ಣೋಃ…’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

Verse 14

इतिहासपुराणानि स्मृतयश्च तपोधनाः । एकवाक्यतया सेतुमाहात्म्यं प्रबुवंति हि

ಹೇ ತಪೋಧನರೇ, ಇತಿಹಾಸ-ಪುರಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಗಳೂ ಒಂದೇ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಸೇತುಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 15

चंद्रसूर्योपरागेषु कुर्व न्सेत्ववगाहनम् । अविमुक्ते दशाब्दं तु गंगास्नानफलं लभेत्

ಚಂದ್ರಗ್ರಹಣ ಅಥವಾ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು, ಅವಿಮುಕ್ತ (ಕಾಶೀ)ಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಗಂಗಾಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

कोटिजन्मकृतं पापं तत्क्षणेनैव नश्यति । अश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्नोत्य नुत्तमम्

ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಸಹಸ್ರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳ ಸಮಾನವಾದ ಅನುತ್ತಮ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

विषुवायनसंक्रांतौ शशिवारे च पर्वणि । सेतुदर्शनमात्रेण सप्तजन्मार्जिताशुभम्

ವಿಷುವ, ಅಯನಾಂತರ, ಸೂರ್ಯಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹಾಗೂ ಸೋಮವಾರ ಬರುವ ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿ—ಕೇವಲ ಸೇತು ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಏಳು ಜನ್ಮಗಳ ಸಂಚಿತ ಅಶುಭವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 18

नश्यते स्वर्गतिं चैव प्रयांति द्विजपुंगवाः । मकरस्थे रवौ माघे किंचिदभ्युदिते रवौ

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಅಶುಭವು ನಾಶವಾಗಿ ಅವರು ಸ್ವರ್ಗಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನು ಮಕರದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನು ಸ್ವಲ್ಪ ಉದಯಿಸಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ.

Verse 19

स्नात्वा दिनत्रयं मर्त्यो धनुष्कोटौ विपातकः । गंगादिसर्वतीर्थेषु स्नानपुण्यमवाप्नुयात्

ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಮಹಾಪಾತಕಿಯಾದ ಮನುಷ್ಯನೂ ಗಂಗಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

धनुष्कौटौ नरः कुर्यात्स्नानं पंचदिनेषु यः । अश्वमेधादिपुण्यं च प्राप्नुयाद्ब्राह्मणोत्तमाः

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮರೇ, ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ದಿನಗಳು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು ಅಶ್ವಮೇಧಾದಿ ಮಹಾಯಾಗಗಳ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

चांद्रायणादिकृच्छ्राणामनुष्ठानफलं लभेत् । चतुर्णामपि वेदानां पारायणफलं तथा

ಅವನು ಚಾಂದ್ರಾಯಣಾದಿ ಕೃಚ್ಛ್ರವ್ರತಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನಾಲ್ಕೂ ವೇದಗಳ ಪಾರಾಯಣಫಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

माघमासे दशाहःसु धनुष्कोटौ निमज्जनात् । ब्रह्महत्यायुतं नश्येन्नात्र कार्या विचारणा

ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ದಿನಗಳು ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಪಾಪಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಬೇಡ।

Verse 23

माघमासे धनुष्कोटौ दशपंचदिनानि यः । स्नानं करोति मनुजः स वैकुंठमवाप्नुयात्

ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನು ವೈಕುಂಠವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 24

माघमासे रामसैतौ स्नानं विंशद्दि नं चरन् । शिवसामीप्यमाप्नोति शिवेन सह मोदते

ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಮಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳು ನಿರಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು ಶಿವಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

पंचविंशद्दिनं स्नानं कुर्वन्सारूप्यमाप्नुयात् । स्नानं त्रिंशद्दिनं कुर्वन्सायुज्यं लभते ध्रुवम्

ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ದಿನ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನ ಆಚರಿಸಿದವನು ದೇವರೂಪಸಾಮ್ಯವಾದ ಸಾರೂಪ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮೂವತ್ತು ದಿನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಾಯುಜ್ಯ—ಪೂರ್ಣ ಏಕತ್ವ—ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

अतोऽवश्यं रामसेतौ माघमासे द्विजोत्तमाः । स्नानं समाचरेद्विद्वान्किंचिदभ्युदिते रवौ

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಮಸೇತುವಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೇ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಸೂರ್ಯನು ಸ್ವಲ್ಪ ಉದಯಿಸಿದಾಗ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿ.

Verse 27

चंद्रसूर्योपरागे च तथैवार्द्धोदये द्विजाः । महोदये रामसेतौ स्नानं कुर्वन्द्विजोत्तमाः

ಚಂದ್ರಗ್ರಹಣ, ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣ ಸಮಯದಲ್ಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅರ್ಧೋದಯ ಕಾಲದಲ್ಲೂ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹೋದಯದಲ್ಲಿ, ರಾಮಸೇತುವಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 28

अनेकक्लेशसंयुक्तं गर्भवासं न पश्यति । ब्रह्महत्यादिपापानां नाशकं च प्रकीर्तितम्

ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗರ್ಭವಾಸವನ್ನು ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವುದೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ.

Verse 29

सर्वेषां नरकाणां च बाधकं परिकीर्तितम् । संपदामपि सर्वासां निदानं परिकीर्तितम्

ಇದು ಎಲ್ಲಾ ನರಕಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವ—ದೂರಮಾಡುವ—ಎಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಪತ್ತಿನ ಮೂಲ ಕಾರಣವೆಂದೂ ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 30

इन्द्रादिसर्वलोकानां सालोक्यादिप्रदं तथा । चंद्रसूर्योपरागे च तथैवार्द्धोदये द्विजाः

ಇದು ಇಂದ್ರಾದಿ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಲೋಕ್ಯಾದಿ ದಿವ್ಯಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರದಾನಮಾಡುತ್ತದೆ. ಚಂದ್ರ‑ಸೂರ್ಯ ಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೂ ಅರ್ಥೋದಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ—

Verse 31

महोदये धनुष्कोटौ मज्जनं त्वतिनिश्चितम् । रावणस्य विनाशार्थं पुरा रामेण निर्मि तम्

ಮಹೋದಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಫಲಪ್ರದವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಾವಣನ ವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಇದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 32

सिद्धचारणगंधर्वकिन्नरोरगसेवितम् । ब्रह्मदेवर्षिराजर्षिपितृसंघनिषेवितम्

ಇದು ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ನಾಗರುಗಳಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪಿತೃಸಂಘದಿಂದಲೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿಷೇವಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 33

ब्रह्मादिदेवतावृंदैस्सेवितं भक्तिपूर्वकम् । पुण्यं यो रामसेतुं वै संस्मरन्पुरुषो द्विजाः

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತಾವೃಂದಗಳಿಂದ ಇದು ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸೇವಿತವಾಗಿದೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ರಾಮಸೇತುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಪುರುಷನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪುಣ್ಯವಂತನು।

Verse 34

स्नायाच्च यत्र कुत्रापि तटाकादौ जलाशये । न तस्य दुष्कृतं किंचिद्भविष्यति कदाचन

ಅವನು ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ—ಕೆರೆ ಮೊದಲಾದ ಯಾವುದೇ ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ—ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ದुष್ಕೃತವೂ ಎಂದಿಗೂ ಉಳಿಯದು।

Verse 35

सेतुमध्यस्थतीर्थेषु मुष्टिमात्रप्रदानतः । नश्यंति सकला रोगा भ्रूणहत्यादयस्तथा

ಸೇತುವಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮುಷ್ಟಿಮಾತ್ರ ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯಾದಿ ಮಹಾಪಾಪಗಳೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 36

रामेण धनुषः पुण्यां यो रेखां पश्यते कृताम् । न तस्य पुनरावृत्तिर्वैकुंठात्स्यात्कदाचन

ರಾಮನು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಳೆದ ಆ ಪುಣ್ಯರೇಖೆಯನ್ನು ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ವೈಕುಂಠದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಪುನರಾವೃತ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ—ಅಂದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 37

धनुष्कोटिरिति ख्याता या लोके पापनाशिनी । विभीषणप्रार्थनया कृता रामेण धीमता

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಧನುಷ್ಕೋಟಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಪಾಪನಾಶಿನಿ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು, ವಿಭೀಷಣನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಂತೆ ಧೀಮಂತನಾದ ರಾಮನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 38

धनुष्कोटिर्महापुण्या तस्यां स्नात्वा सभक्तिकम् । दद्याद्दानानि वित्तानां क्षेत्राणां च गवां तथा

ಧನುಷ್ಕೋಟಿ ಮಹಾಪುಣ್ಯದಾಯಕ. ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಧನ, ಭೂಮಿ ಹಾಗೂ ಗೋವುಗಳನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 39

तिलानां तंडुलानां च धान्यानां पयसां तथा । वस्त्राणां भूषणानां च माषाणामोदनस्य च

ಎಳ್ಳು, ಅಕ್ಕಿ, ಇತರ ಧಾನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಹಾಲು; ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಆಭರಣಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಷ (ಉದ್ದಿನಬೇಳೆ) ಮತ್ತು ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನ—ಇವನ್ನೂ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 40

दध्नां घृतानां वारीणां शाकानामप्युदश्विताम् । शुद्धानां शर्कराणां च सस्यानां मधुनां तथा

ಮೊಸರು, ತುಪ್ಪ, ನೀರು, ತರಕಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸೊಪ್ಪುಗಳು; ಶುದ್ಧ ಸಕ್ಕರೆ; ಹೊಲದ ಧಾನ್ಯ-ಉತ್ಪನ್ನ ಮತ್ತು ಜೇನು—ಇವನ್ನೂ ದಾನವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 41

मोदकानामपूपानामन्येषां दानमेवच । रामसेतौ द्विजाः प्रोक्तं सर्वाभीष्टप्रदायकम्

ಮೋದಕ, ಅಪೂಪ (ಪೂವೆ) ಹಾಗೂ ಇತರ ವಸ್ತುಗಳ ದಾನವೂ—ಓ ದ್ವಿಜರೇ—ರಾಮಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಭೀಷ್ಟಪ್ರದವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 42

अतो दद्याद्रामसेतौ वित्तलोभ विवर्जितः । दत्तं हुतं च तप्तं च जपश्च नियमादिकम्

ಆದ್ದರಿಂದ ರಾಮಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಧನಲೋಭವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ದಾನ, ಹೋಮ, ತಪಸ್ಸು, ಜಪ ಮತ್ತು ನಿಯಮಾದಿ ಆಚರಣೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 43

श्रीरामधनुषः कोटावनंतफलदं भवेत् । तेन वेदाश्च तुष्यंति तुष्यंति पितरस्तथा

ಶ್ರೀರಾಮನ ಧನುಸ್ಸಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ (ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ) ಆ ಅನുഷ್ಠಾನವು ಅನಂತ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದ ವೇದಗಳು ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಪಿತೃಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 44

तुष्यंति मुनयः सर्वे ब्रह्माविष्णुः शिवस्तथा । नागाः किंपुरुषा यक्षाः सर्वे तुष्यंति निश्चितम्

ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ—ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವರೂ ಸಹ. ನಾಗರು, ಕಿಂಪುರುಷರು, ಯಕ್ಷರು—ಎಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 45

स्वयं च पूतो भवति धनुष्कोट्यवलो कनात् । स्ववंशजान्नरान्सर्वान्पावयेच्च पितामहान्

ಧನುಸ್ಸಿನ ಕೋಟಿಯ (ಮುನೆಯ) ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವತಃ ಪವಿತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಪಿತಾಮಹರನ್ನೂ ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 46

तारयेच्च कुलं सर्वं धनुष्कोट्यवलोकनात् । रामस्य धनुषः कोट्या कृतरेवावगाहनात्

ಧನುಸ್ಸಿನ ಕೋಟಿಯ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುಲವು ತಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಶ್ರೀರಾಮನ ಧನುಸ್ಸಿನ ಕೋಟಿಯಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ರೇಖೆಯಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದೇ ರಕ್ಷಕ ಪುಣ್ಯವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 47

पंचपातककोटीनां नाशः स्यात्तत्क्षणे ध्रुवम् । श्रीरामधनुषः कोट्या रेखां यः पश्यते कृताम्

ಶ್ರೀರಾಮನ ಧನುಸ್ಸಿನ ಕೋಟಿಯಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ರೇಖೆಯನ್ನು ಯಾರು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಂಚಮಹಾಪಾತಕಗಳ ಕೋಟಿ ಪಾಪಗಳ ನಾಶವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 48

अनेकक्लेशसंपूर्णं गर्भवासं न पश्यति । यत्र सीताऽनलं प्राप्ता तस्मिन्कुंडे निमज्जनात्

ಸೀತೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಆ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರೆ, ಅನೇಕ ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗರ್ಭವಾಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ (ಅಂದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ)।

Verse 49

भ्रूणहत्याशतं विप्रा नश्यति क्षणमात्रतः । यथा रामस्तथा सेतुर्यथा गंगा तथा हरिः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಯ ನೂರು ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ। ರಾಮನು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ ಸೇತು; ಗಂಗೆಯೇ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು)।

Verse 50

गंगे हरे रामसेतो त्विति संकीर्तयन्नरः । यत्र क्वापि बहिः स्नायात्तेन याति परां गतिम्

‘ಗಂಗೆ, ಹರೇ, ರಾಮಸೇತು’ ಎಂದು ಸಂಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು, ಅದರಿಂದಲೇ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 51

सेतावर्धोदये स्नात्वा गन्धमादनपर्वते । पितॄनुद्दिश्य यः पिंडान्दद्यात्सर्षपमात्रकान्

ಸೇತು-ವರ್ಧೋದಯದ ಶುಭಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಸಾಸಿವೆ ಕಣದಷ್ಟು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಯಾರು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ—

Verse 52

पितरस्तृप्तिमायांति यावच्चंद्रदिवाकरौ । शमीपत्रप्रमाणं तु पितॄनुद्दिश्य भक्तितः

ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಮೀ ಎಲೆಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೂ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯರು ಇರುವವರೆಗೂ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 53

द्विजेन पिण्डं दत्तं चेत्सर्वपापविमोचितः । स्वर्गस्थो मुक्तिमायाति नरकस्थो दिवं व्रजेत्

ದ್ವಿಜನು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು) ಪಿಂಡವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅವನು (ಪಿತೃ) ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥನಾದರೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ನರಕಸ್ಥನಾದರೆ ದಿವ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 54

सेतौ च पद्मनाभे च गोकर्णे पुरुषोत्तमे । उदन्वदंभसि स्नानं सार्वकालिकमीप्सितम्

ಸೇತು, ಪದ್ಮನಾಭ, ಗೋಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಸರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಇಷ್ಟಕರವೂ ಪುಣ್ಯಪ್ರದವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 55

शुक्रांगारकसौरीणां वारेषु लवणांभसि । संतानकामी न स्नाया त्सेतोरन्यत्र कर्हिचित्

ಸಂತಾನಕಾಮಿಯು ಶುಕ್ರ (ಶುಕ್ರವಾರ), ಅಂಗಾರಕ (ಮಂಗಳವಾರ) ಮತ್ತು ಶನಿ (ಶನಿವಾರ) ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಲವಣಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಾರದು; ಸೇತು ಹೊರತು ಬೇರೆಡೆ ಎಂದಿಗೂ ಸ್ನಾನಿಸಬಾರದು।

Verse 56

अकृतप्रेतकार्यो वा गर्भिणीपतिरेव वा । न स्नायादुदधौ विद्वान्सेतोरन्यत्र कर्हिचित्

ಇನ್ನೂ ಪ್ರೇತಕಾರ್ಯ (ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ) ಮಾಡದವನು ಅಥವಾ ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಪತಿ—ಅಂತಹ ವಿದ್ಯಾವಂತನು ಸೇತು ಹೊರತು ಬೇರೆಡೆ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 57

न कालापेक्षणं सेतोर्नित्यस्नानं प्रशस्यते । वारतिथ्यृक्षनियमाः सेतोरन्यत्र हि द्विजाः

ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಸ್ನಾನ ಪ್ರಶಂಸಿತ. ಆದರೆ ಸೇತು ಹೊರಗೆ, ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ವಾರ-ತಿಥಿ-ನಕ್ಷತ್ರ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು।

Verse 58

उद्दिश्य जीवतः स्नायान्न तु स्नायान्मृतान्प्रति । कुशैः प्रतिकृतिं कृत्वा स्नापयेत्तीर्थवारिभिः

ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಜೀವಂತರ ಹಿತವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡಬೇಕು; ಮೃತರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಾರದು. ಮೃತರಿಗಾಗಿ ಕುಶದಿಂದ ಪ್ರತೀಕರೂಪವನ್ನು ಮಾಡಿ, ತೀರ್ಥಜಲಗಳಿಂದ ಆ ಪ್ರತೀಕಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 59

इमं मंत्रं समुच्चार्य प्रसन्नेंद्रियमानसः । कुशोऽसि त्वं पवित्रोऽसि विष्णुना विधृतः पुरा

ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಮನಸ್ಸೂ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿರಿಸಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು— ‘ನೀನು ಕುಶ; ನೀನು ಪವಿತ್ರ; ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವು ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಧೃತನಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದನು।’

Verse 60

त्वयि स्नाते स च स्नातो यस्यैतद्ग्रंधिवन्धनम् । सर्वत्र सागरः पुण्यः सदा पर्वणि पर्वणि

ಹೇ ಕುಶ-ಪ್ರತಿಮೆಯೇ! ನೀನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದಾಗ, ಈ ಗ್ರಂಥಿ-ಬಂಧನ ಯಾರಿಗೋ ಅವನೂ ಸ್ನಾತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಾಗರವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪುಣ್ಯ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪರ್ವದಿನದಲ್ಲಿ.

Verse 61

सेतौ सिन्ध्वब्धिसंयोगे गंगासागर संगमे । नित्यस्नानं हि निर्दिष्टं गोकर्णे पुरुषोत्तमे

ಸೇತುವಲ್ಲಿ, ನದಿ-ಸಮುದ್ರ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ, ಗಂಗಾ-ಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಸ್ನಾನ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಗೋಕರ್ಣದಲ್ಲೂ ಪುರುಷೋತ್ತಮದಲ್ಲೂ.

Verse 62

नापर्वणि सरिन्नाथं स्पृशेदन्यत्र कर्हिचित् । पितॄणां सर्वदेवानां मुनीनामपि शृण्वताम्

ಪರ್ವಕಾಲವಲ್ಲದ ವೇಳೆ ಬೇರೆಡೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸರಿತ್-ನಾಥನಾದ ಪವಿತ್ರ ಧಾರೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು—ಎಂದು ಪಿತೃಗಳು, ಸರ್ವ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಮುನಿಗಳೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 63

प्रतिज्ञामकरोद्रामः सीतालक्ष्मणसंयुतः । मया ह्यत्र कृते सेतौ स्नानं कुर्वंति ये नराः

ಸೀತಾ ಲಕ್ಷ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀರಾಮನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು—‘ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವರೋ…’

Verse 64

मत्प्रसादेन ते सर्वे यास्यंति पुनर्भवम् । नश्यंति सर्वपापानि मत्सेतोरवलोकनात्

‘ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶುಭ ಪುನರ್ಭವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ನನ್ನ ಸೇತುವಿನ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.’

Verse 65

रामनाथस्य माहात्म्यं मत्सेतोरपि वैभवम् । नाहं वर्णयितुं शक्तो वर्षकोटिशतैरपि

ರಾಮನಾಥನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವೂ, ನನ್ನ ರಾಮಸೇತುವಿನ ವೈಭವವೂ—ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ನಾನು ವರ್ಣಿಸಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ.

Verse 66

इति रामस्य वचनं श्रुत्वा देवमहर्षयः । साधुसाध्विति संतुष्टाः प्रशशंसुश्च तद्वचः

ರಾಮನ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು “ಸಾಧು, ಸಾಧು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆ ಮಾತನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

Verse 67

सेतुमध्ये चतुर्वक्त्रः सर्वदेवसमन्वितः । अध्यास्ते तस्य रक्षार्थमीश्वरस्याज्ञया सदा

ಸೇತುವಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಈಶ್ವರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸದಾ ಅದರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 68

रक्षार्थं रामसेतौ हि सेतुमाधवसंज्ञया । महाविष्णुः समध्यास्ते निबद्धो निगडेन वै

ರಾಮಸೇತುವಿನ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ‘ಸೇತು-ಮಾಧವ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ದೈವವಿಧಿಯ ಬೇಡಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತನಾದಂತೆ.

Verse 69

महर्षयश्च पितरो धर्मशास्त्रप्रवर्तकाः । देवाश्च सहगन्धर्वाः सकिन्नरमहोरगाः

ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಪ್ರವರ್ತಕರು, ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳು—ಗಂಧರ್ವರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ಮಹೋರಗರು (ಮಹಾನಾಗರು) ಸಹಿತವಾಗಿ—ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 70

विद्याधराश्चारणाश्च यक्षाः किंपुरुषास्तथा । अन्यानि सर्वभूताति वसंत्यस्मिन्नहर्निशम्

ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಚಾರಣರು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿಂಪುರುಷರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಭೂತಜಾತಿಗಳು—ಇಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 71

सोऽहं दृष्टः श्रुतो वापि स्मृतः स्पृष्टोऽवगाहितः । सर्वस्माद्दुरिता त्पाति रामसेतुर्द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ರಾಮಸೇತು—ಅದನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಕೇಳಿದರೂ, ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೂ, ಅಥವಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವಗಾಹನ (ಸ್ನಾನಪ್ರವೇಶ) ಮಾಡಿದರೂ—ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 72

सेतावर्धोदये स्नानमानंदप्राप्तिकारणम् । मुक्तिप्रदं महापुण्यं महानरकनाशनम्

ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಅರ್ಧೋದಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಆನಂದಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಕಾರಣ; ಅದು ಮೋಕ್ಷಪ್ರದ, ಮಹಾಪುಣ್ಯದಾಯಕ ಮತ್ತು ಮಹಾನರಕನಾಶಕ.

Verse 73

पौषे मासे विष्णुभस्थे दिनेशे भानोर्वारे किंचिदुद्यद्दिनेशे । युक्ताऽमा चेन्नागहीना तु पाते विष्णोरृक्षे पुण्यमर्धोदयं स्यात्

ಪೌಷ ಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನು ಮಕರ (ವಿಷ್ಣುಭ) ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ಭಾನುವಾರ, ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ—ಅಮಾವಾಸ್ಯಾ ಯೋಗವಿದ್ದು, ನಾಗಯೋಗವಿಲ್ಲದಂತಾಗದೆ, ಚಂದ್ರನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದರೆ—ಆ ಪುಣ್ಯಕಾಲವೇ ‘ಅರ್ಧೋದಯ’ ಎನ್ನಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 74

तस्मिन्नर्धोदये सेतौ स्नानं सायुज्यकारणम् । व्यतीपातसहस्रेण दर्शमेकं समं स्मृतम्

ಆ ಅರ್ಧೋದಯದಲ್ಲಿ ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು ಸಾಯುಜ್ಯ (ಭಗವತ್ಸಂಯೋಗ)ಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದರ್ಶ (ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ) ಸಾವಿರ ವ್ಯತೀಪಾತಗಳಿಗೆ ಸಮವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 75

दर्शायुतसमं पुण्यं भानुवारो भवेद्यदि । श्रवणर्क्ष यदि भवे द्भानुवारेण संयुतम्

ರವಿವಾರ ಬಂದರೆ ಅದು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಅಮಾವಾಸ್ಯಾ ವ್ರತಗಳ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರವಿವಾರಕ್ಕೆ ಶ್ರವಣ ನಕ್ಷತ್ರವೂ ಸೇರಿದರೆ ಆ ಶುಭಫಲವು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 76

पुण्यमेव तु विज्ञेयमन्योन्यस्यैव योगतः । एकैकमप्यमृतदं स्नानदानजपार्चनात्

ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪುಣ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಶುಭಕಾರಕಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಅದು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ, ಅರ್ಚನೆ—ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕೂಡ ಅಮೃತಸಮಾನ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 77

पंचस्वपि च युक्तेषु किमु वक्तव्यमत्र हि । श्रवणं ज्योतिषां श्रेष्ठममा श्रेष्ठा तिथिष्वपि

ಐದು ಶುಭಕಾರಕಗಳೂ ಸೇರಿದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರವಣ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 78

व्यतीपात तु योगानां वारं वारेषु वै रवेः । चतुर्णामपि यो योगो मकरस्थे रवौ भवेत्

ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತೀಪಾತ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ರವಿವಾರ (ಸೂರ್ಯನ ದಿನ) ಅತ್ಯುತ್ತಮ. ಸೂರ್ಯನು ಮಕರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ವೇಳೆ ನಾಲ್ಕು ಶುಭಕಾರಕಗಳ ಯೋಗ ಉಂಟಾದರೆ ಅದು ವಿಶೇಷ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 79

तस्मिन्काले रामसेतौ यदि स्नायात्तु मानवः । गर्भं न मातुराप्नोति किन्तु सायुज्यमाप्नुयात्

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾನವನು ರಾಮಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಮತ್ತೆ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಸಾಯುಜ್ಯ—ದೈವದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕತ್ವ—ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 80

अर्धोदयसमः कालो न भूतो न भविष्यति । एवं महोदयः कालो धर्मकालः प्रकीर्तितः

ಅರ್ಧೋದಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಕಾಲವು ಹಿಂದೆ ಎಂದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು. ಆದಕಾರಣ ಈ ಮಹೋದಯ ಕಾಲವು ‘ಧರ್ಮಕಾಲ’ವೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ.

Verse 81

एतेषु पुण्यकालेषु सेतौ दानं प्रकीर्तितम् । आचारश्च तपो वेदो वेदांतश्रवणं तथा

ಈ ಪುಣ್ಯಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ದಾನವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸದಾಚಾರ, ತಪಸ್ಸು, ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ವೇದಾಂತಶ್ರವಣವೂ ಪ್ರಶಸ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 82

शिवविष्ण्वादिपूजापि पुराणार्थप्रवक्तृता । यस्मिन्विप्रे तु विद्यंते दानपात्रं तदुच्यते

ಶಿವ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆಯೂ ಪ್ರಶಸ್ತ; ಪುರಾಣಾರ್ಥಪ್ರವಚನವೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣದಲ್ಲಿ ಈ ಗುಣಗಳು ಇರುವವೋ ಅವನೇ ದಾನಪಾತ್ರನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 83

पात्राय तस्मै दानानि सेतौ दद्याद्द्विजातये । यदि पात्रं न लभ्येत सेतावाचारसंयुतम्

ಅಂತಹ ಯೋಗ್ಯ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನು ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಆಚಾರಸಂಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 84

संकल्प्योद्दिश्य सत्पात्रं प्रदद्याद्ग्राममागतः । अतो नाधमपात्राय दातव्यं फलकांक्षिभिः । उत्तमं सेतुमाहात्म्यं वक्तुर्देयं न चान्यतः

ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ಮೇಲೂ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ ಸತ್ಪಾತ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಫಲಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಅಧಮಪಾತ್ರನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ‘ಸೇತುಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವ ವಕ್ತೃಗೇ ನೀಡಬೇಕು; ಬೇರೆಡೆ ಅಲ್ಲ.

Verse 85

अत्रेतिहासं वक्ष्यामि वसिष्ठोक्तमनुत्तमम् । दिलीपाय महाराज्ञे दानपात्रवि वित्सवे

ಇದೀಗ ವಸಿಷ್ಠರು ಉಕ್ತಿಸಿದ ಈ ಅನುತ್ತಮ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ದಾನಪಾತ್ರದ ನಿಜ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸಿದ ಮಹಾರಾಜ ದಿಲೀಪನಿಗೆ।

Verse 86

दिलीप उवाच । दानानि कस्मै देयानि ब्रह्मपुत्र पुरोहित । एतन्मे तत्त्वतो ब्रूहि त्वच्छिष्यस्य महामुने

ದಿಲೀಪನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ಪುರೋಹಿತನೇ! ದಾನಗಳನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು? ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯನು; ಇದನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ।

Verse 87

वसिष्ठ उवाच । पात्राणामुत्तमं पात्रं वेदाचारपरायणम् । तस्मादप्यधिकं पात्रं शूद्रान्नं यस्य नोदरे

ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ವೇದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನು. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಯಾರ ಉದರದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರಾನ್ನ ಪ್ರವೇಶಿಸದು (ಅಂದರೆ ಜೀವನೋಪಾಯ ಶುದ್ಧ).

Verse 88

वेदाः पुराणमंत्राश्च शिवविष्ण्वादिपूजनम् । वर्णाश्रमाद्यनुष्ठानं वर्तते यस्य संततम्

ಯಾರಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು, ಪುರಾಣಮಂತ್ರಗಳು, ಶಿವ-ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರ ಪೂಜೆ ಹಾಗೂ ವರ್ಣಾಶ್ರಮದ ನಿತ್ಯಾನುಷ್ಠಾನಗಳು ನಿರಂತರ ನಡೆಯುತ್ತವೋ—ಅವನೇ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 89

दरिद्रश्च कुटुंबी च तत्पात्रं श्रेष्ठमुच्यते । तस्मिन्पात्रे प्रदत्तं वै धर्म कामार्थमोक्षदम्

ಅವನು ದರಿದ್ರನಾಗಿದ್ದರೂ ಕುಟುಂಬಭಾರವಿದ್ದರೂ, ಅವನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾತ್ರನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅಂಥ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನ ಧರ್ಮ-ಕಾಮ-ಅರ್ಥ-ಮೋಕ್ಷಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 90

पुण्यस्थले विशेषेण दानं सत्पात्रगर्हितम् । अन्यथा दशजन्मानि कृकलासो भविष्यति

ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ದಾನವು ಸತ್ಪಾತ್ರದ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ನಿಂದನೀಯ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದಾತನು ಹತ್ತು ಜನ್ಮಗಳು ಕೃಕಲಾಸ (ಹಲ್ಲಿ) ಆಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

Verse 91

जन्मत्रयं रासभः स्यान्मंडूकश्च द्विजन्मनि । एकजन्मनि चाण्डालस्ततः शूद्रो भविष्यति

ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳು ಗಧೆಯಾಗಿ; ಎರಡು ಜನ್ಮಗಳು ಮಂಡೂಕ (ಕಪ್ಪೆ) ಆಗಿ; ಒಂದು ಜನ್ಮ ಚಾಂಡಾಲನಾಗಿ; ನಂತರ ಶೂದ್ರನಾಗಿ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 92

ततश्च क्षत्रियो वैश्यः क्रमाद्विप्रश्च जायते । दरिद्रश्च भवेत्तत्र बहुरोगसमन्वितः

ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ, ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿ ದರಿದ್ರನಾಗಿ ಅನೇಕ ರೋಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 93

एवं बहुविधा दोषा दुष्टपात्रप्रदानतः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सत्पात्रेषु प्रदापयेत्

ಈ ರೀತಿ ಅಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ದಾನ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ವಿಧದ ದೋಷಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸತ್ಪಾತ್ರರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 94

न लभ्यते चेत्तत्पात्रं तदा संकल्पपूर्वकम् । एकं सत्पात्रमुद्दिश्य प्रक्षिपेदुदकं भुवि

ಅಂತಹ ಸತ್ಪಾತ್ರನು ದೊರಕದಿದ್ದರೆ, ಸಂಕಲ್ಪಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸತ್ಪಾತ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಜಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 95

उद्दिष्टपात्रस्य मृतौ तत्पुत्राय समर्पयेत् । तस्यापि मरणे प्राप्ते महादेवे समर्प येत् । अतोनाधमपात्राय दद्यात्तीर्थे विशेषतः

ಯಾರಿಗೆ ದಾನವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೋ ಅವನು ಮೃತನಾದರೆ ಅದನ್ನು ಅವನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಪುತ್ರನೂ ಮೃತನಾದರೆ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತೀರ್ಥಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ಅಧಮ ಹಾಗೂ ಅಪಾತ್ರನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡಬಾರದು.

Verse 96

श्रीसूत उवाच । एवमुक्तो वसिष्ठेन दिलीपः स द्विजोत्तमाः

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ವಸಿಷ್ಠರಿಂದ ಈ ರೀತಿ ಉಪದೇಶಿತನಾದ ಆ ದಿಲೀಪನು (ಅನುಸಾರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡನು).

Verse 97

तदा प्रभृति सत्पात्रे प्रायच्छद्दानमुत्तमम् । अतः पुण्यस्थले सेतावत्रापि मुनिपुंगवाः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಅವನು ಸದ್ಪಾತ್ರರಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವನ್ನು ನಿಯಮವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ! ಪರಮ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳವಾದ ಈ ಸೇತುವಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ (ಇದೇ ವಿಧಿ).

Verse 98

यदि लभ्येत सत्पात्रं तदा दद्याद्धनादिकम् । नो चेत्संकल्पपूर्वं तु विशिष्टं पात्रमुत्तमम्

ಸದ್ಪಾತ್ರನು ದೊರಕಿದರೆ ಧನಾದಿಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ದೊರಕದಿದ್ದರೆ, ಮೊದಲು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾತ್ರನನ್ನು (ನಿಶ್ಚಯಿಸಬೇಕು).

Verse 99

समुद्दिश्य जलं भूमौ प्रक्षिपेद्भक्तिसंयुतः । स्वग्राममागतः पश्चात्तस्मिन्पात्रे समर्पयेत्

ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಪಾತ್ರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಜಲವನ್ನು ಸುರಿಯಬೇಕು. ನಂತರ ಸ್ವಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಆ ನಿಶ್ಚಿತ ಪಾತ್ರನಿಗೇ ದಾನವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 100

पूर्वंसंकल्पितं वित्तं धर्मलोपोऽन्यथा भवेत् । न दुःखं पुनराप्नोति किं तु सायुज्यमाप्नुयात्

ಹಿಂದೆ ದಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದ ಧನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಬಾರದು; ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಧರ್ಮಲೋಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ನೆರವೇರಿಸಿದವನು ಮತ್ತೆ ದುಃಖವನ್ನು ಪಡೆಯದೆ, ಭಗವಂತನೊಂದಿಗೆ ಸಾಯುಜ್ಯ (ಏಕತ್ವ)ವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 110

उपरागसहस्रेण सममर्धोददयं स्मृतम् । अर्धोदयसमः कालो नास्ति संसारमोचकः

ಅರ್ಧೋದಯವನ್ನು ಸಾವಿರ ಗ್ರಹಣಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಪುಣ್ಯಕಾಲವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಂಸಾರಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವ ಅರ್ಧೋದಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಕಾಲ ಮತ್ತಿಲ್ಲ.

Verse 120

संसारेषु निमज्जंति ते यथांधाः पतंत्यधः । सेतावर्धोदये स्नात्वा भित्त्वा भास्करमण्डलम्

ಅವರು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಅಂಧರಂತೆ ಅಧಃಪಾತವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧೋದಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಭಾಸ್ಕರಮಂಡಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದಂತೆ (ಸಾಮಾನ್ಯ ಲೋಕಚಕ್ರವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿ) ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 130

यथाशक्त्यन्नपानाद्यैः पृथङ्मंत्रैः समर्चयेत् । कांस्यपात्रं समादाय नूतनं दारवं तु वा

ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನ್ನ, ಪಾನಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿಭಿನ್ನ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಕಂಚಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಇಲ್ಲವೇ ಹೊಸ ಮರದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

Verse 140

प्रतिमामर्पयेत्तस्मै गां च छत्रमुपानहम् । एवमर्द्धोदये सेतौ व्रतं कुर्याद्द्वि जोत्तमाः

ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಮೆ, ಗೋವು, ಛತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾದುಕೆಯನ್ನು (ಉಪಾನಹ) ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧೋದಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 150

ऐन्द्रे श्वेताचले पुण्ये पद्मनाभे महास्थले । फुल्लाख्ये घटिकाद्रौ च सारक्षेत्रे हरि स्थले

ಐಂದ್ರ ಪ್ರದೇಶದ ಪುಣ್ಯ ಶ್ವೇತಾಚಲದಲ್ಲಿ, ಪದ್ಮನಾಭನ ಮಹಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ, ‘ಫುಲ್ಲಾ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಘಟಿಕಾದ್ರಿ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಸಾರಕ್ಷೇತ್ರ—ಹರಿಯ ಧಾಮದಲ್ಲಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪರಮ ಪುಣ್ಯದಾಯಕ ತೀರ್ಥಸ್ಥಳಗಳೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿವೆ।

Verse 160

शिवं वा केशवं वापि तथान्यानपि वै सुरान् । न पूजयंति वेदोक्त मार्गेण द्विजपुंगवाः

ವೇದೋಕ್ತ ಪೂಜಾಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸದ ‘ದ್ವಿಜಪುಂಗವರು’ ಶಿವನಾಗಲಿ ಕೇಶವನಾಗಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನಾಗಲಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 170

दोर्द्वंद्वे च गले सम्यक्सर्वपापौघशांतये । रुद्राक्षं तुलसीकाष्ठं यो न धारयते नरः

ಸರ್ವ ಪಾಪಸಮೂಹ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಭುಜದ್ವಯದಲ್ಲೂ ಕಂಠದಲ್ಲೂ ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಮತ್ತು ತುಳಸಿಕಾಷ್ಠಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸದ ಮನುಷ್ಯನು.

Verse 180

अन्यन्नैमित्तिकं श्राद्धं ये न कुर्वंति लोभतः । ये चैत्रे तु पौर्णमास्यां चित्रगुप्तस्य तुष्टये

ಲೋಭದಿಂದ ಇತರ ನೈಮಿತ್ತಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡದವರು; ಹಾಗೆಯೇ ಚೈತ್ರ ಪೌರ್ಣಮಿಯಂದು ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ವಿಧಿಕರ್ಮ ಮಾಡದವರು।

Verse 190

महादुःखप्रशमनं महारोगनिबर्हणम् । दुःस्वप्ननाशनं पुण्यमपमृ त्युनिवारणम्

ಈ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ಮಹಾದುಃಖವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮಹಾರೋಗಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲಿಸುತ್ತದೆ, ದುಃಸ್ವಪ್ನಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಪಮೃತ್ಯುವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 200

यः पंचाशत्तमाध्यायान्पठते शृणुतेऽपि वा । स सांबं हरमाप्नोति शिवं चन्द्रार्धशेखरम्

ಈ ಐವತ್ತು ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ಅಥವಾ ಕೇಳುವವನು ಕೂಡ, ಉಮಾಸಹಿತ ಹರನಾದ ಚಂದ್ರಾರ್ಧಶೇಖರ ಶಿವನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 210

तथान्येष्वपि तीर्थेषु सेतुमध्यगतेषु वै । तत्फलं समवाप्नोति पाठेन श्रवणेन वा

ಹಾಗೆಯೇ ಸೇತು-ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಪಠಣದಿಂದಲೋ ಶ್ರವಣದಿಂದಲೋ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 220

पठनीयमिदं पुण्यं मठे देवालयेऽपि वा । नदीतटाकतीरेषु पुण्ये वारण्यभूतले । श्रोत्रियाणां गृहे वापि नैवान्यत्र तु कर्हिचित्

ಈ ಪುಣ್ಯಗ್ರಂಥವನ್ನು ಮಠದಲ್ಲಾಗಲಿ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಾಗಲಿ, ನದಿತೀರ ಹಾಗೂ ಸರೋವರತೀರಗಳಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಅರಣ್ಯಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ವೇದಪಾರಂಗತ ಶ್ರೋತ್ರಿಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪಠಿಸಬೇಕು; ಬೇರೆಡೆ ಎಂದಿಗೂ ಬೇಡ।

Verse 230

पूजिते श्रावके तस्मिन्पूजिताः स्युस्त्रिमूर्तयः । जगत्त्रयं पूजितं स्यात्पूजितासु त्रिमूर्तिषु

ಆ ಭಕ್ತ ಶ್ರೋತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರೆ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು ಗೌರವಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು ಪೂಜಿತರಾದರೆ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಪೂಜಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 240

व्यासस्य चरणांभोजे दंडवत्प्रणिपत्य तु । जलमानंदजं तत्र नेत्राभ्यांपर्यवर्तयत्

ವ್ಯಾಸರ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಿಗೆ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆನಂದಜನ್ಯ ಜಲವನ್ನು—ಕಣ್ಣಿನ ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳನ್ನು—ಹರಿಯಲು ಬಿಡಿದನು.

Verse 250

ऋषयो नैमिषारण्यनिलयास्तुष्टिमागताः । प्रत्यहं सेतुमाहात्म्यं शृण्वंति च पठंति च

ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಋಷಿಗಳು ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಸೇತು (ರಾಮೇಶ್ವರಂ) ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ.