Adhyaya 48

Verse 1

श्रीसूत उवाच । रामनाथं समुद्दिश्य कथां पापविनाशिनीम् । प्रवक्ष्यामि मुनिश्रेष्ठाः शृणुध्वं सुसमाहिताः

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ರಾಮನಾಥನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಪಾಪವಿನಾಶಿನಿಯಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರವಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನೀವು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳಿರಿ.

Verse 2

पांड्यदेशाधिपो राजा पुरासीच्छंकराभिधः । ब्रह्मण्यः सत्यसंधश्च यायजूकश्च धार्मिकः

ಹಿಂದೆ ಪಾಂಡ್ಯದೇಶದ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಶಂಕರನೆಂಬ ರಾಜನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು. ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭಕ್ತ, ಸತ್ಯಸಂಕಲ್ಪ, ಯಜ್ಞಪೋಷಕ ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

वेदवेदांगतत्त्वज्ञः परसैन्यविदारणः । चतुरोऽप्याश्रमान्वर्णान्धर्मतः परिपालयन्

ಅವನು ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವಜ್ಞ, ಶತ್ರುಸೈನ್ಯವನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡುವವನು; ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನೂ ವರ್ಣಗಳನ್ನೂ ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 4

वैदिकाचारनिरतः पुराणस्मृतिपारगः । शिवविष्ण्वर्चको नित्यमन्यदैवतपूजकः

ಅವನು ವೈದಿಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಪುರಾಣ-ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದನು; ನಿತ್ಯ ಶಿವ-ವಿಷ್ಣುಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 5

महादानप्रदो नित्यं ब्राह्मणानां महात्मनाम् । मृगयार्थं ययौ धीमान्स कदाचित्तपोवनम्

ಅವನು ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಮಹಾದಾನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಆ ಧೀಮಂತ ರಾಜನು ಮೃಗಯಾರ್ಥವಾಗಿ ತಪೋವನಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 6

सिंहव्याघ्रेभमहिष क्रूरसत्वभयंकरम् । झिल्लिकाभीषणरवं सरीसृपसमाकुलम्

ಆ ಪ್ರದೇಶವು ಸಿಂಹ, ವ್ಯಾಘ್ರ, ಗಜ ಹಾಗೂ ಕಾಡುಮಹಿಷಗಳಿಂದ ಅತಿಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು; ಕ್ರೂರ ಸತ್ವಗಳಿಂದ ಭೀತಿದಾಯಕ, ಜಿಲ್ಲಿಕಗಳ ಅಶುಭ ಕೀಚುಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ, ಸರೀಸೃಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು।

Verse 7

भीमश्वापदसंपूर्णं दावानलभयंकरम् । महारण्यं प्रविश्याथ शंकरो राजशेखरः

ಆ ಮಹಾರಣ್ಯವು ಭೀಕರ ಮೃಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು, ದಾವಾನಲದ ಭಯದಿಂದಲೂ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ರಾಜಶೇಖರನಾದ ಶಂಕರನು ಆ ಮಹಾವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 8

अनेकसैनिकोपेत आखेटिकुलसंकुलः । पादुकागूढचरणो रक्तोष्णीषो हरिच्छदः

ಅವನು ಅನೇಕ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದು, ಬೇಟೆಗಾರ ಕುಲಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದನು; ಪಾದುಕೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಪಾದಗಳು, ಕೆಂಪು ಉಷ್ಣೀಷ, ಹಸಿರು ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು।

Verse 9

बद्धगोधांगुलित्राणो धृतकोदण्डसायकः । कक्ष्याबद्धमहाखङ्गः श्वेताश्ववरमास्थितः

ಅವನು ಗೋಧಾ-ಚರ್ಮದಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಅಂಗುಲಿತ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕೋದಂಡ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು; ಕಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಖಡ್ಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶ್ವೇತ ಅಶ್ವದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 10

सुवेषधारी सन्नद्धः पत्तिसंघसमावृतः । कांतारेषु च सर्वेषु पर्वतेषु गुहासु च

ಅವನು ಸುಂದರ ವೇಷಧಾರಿಯಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ, ಪತ್ತಿ (ಪಾದಾತಿ) ಸಂಘಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು; ಎಲ್ಲ ಕಾನ್ತಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸಿದನು।

Verse 11

समुत्तीर्ण महास्रोता युवा सिंहपराक्रमः । विचचार बलैः साकं दरीषु मृगयन्मृगान्

ಮಹಾಸ್ರೋತವನ್ನು ದಾಟಿದ ಆ ಯುವಕನು ಸಿಂಹಸಮಾನ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ, ತನ್ನ ಬಲಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿದನು।

Verse 12

बध्यतां वध्यतामेष याति वेगान्मृगो वने । एवं वदत्सु सैन्येषु स्वयमुत्प्लुत्य शंकरः

“ಹಿಡಿಯಿರಿ! ಕೊಲ್ಲಿರಿ! ಈ ಮೃಗವು ವೇಗವಾಗಿ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡುತ್ತಿದೆ!” ಎಂದು ಸೈನಿಕರು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಂಕರನು ತಾನೇ ಜಿಗಿದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 13

मृगं हंति महाराजो विगाह्य विपिनस्थलीम् । सिंहान्वराहान्महिषान्कुञ्जराच्छरभांस्तथा

ಕಾಡಿನ ನೆಲಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದ ಮಹಾರಾಜನು ಮೃಗಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಿಂಹಗಳು, ವರಾಹಗಳು, ಮಹಿಷಗಳು, ಗಜಗಳು ಮತ್ತು ಶರಭಗಳನ್ನೂ ವಧಿಸಿದನು।

Verse 14

विनिघ्नन्स मृगानन्यान्वन्याञ्छंकरभूपतिः । कुत्रचिद्विपिनोद्देशे दरीमध्यनिवासिनम्

ಹೀಗೆ ಶಂಕರ ಭೂಪತಿ ಇತರ ವನ್ಯಮೃಗಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾ, ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಣಿವೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 15

व्याघ्रचर्मधरं शांतं मुनिं नियतमानसम् । व्याघ्रबुद्ध्या जघानाशु शरेणानतपर्वणा

ವ್ಯಾಘ್ರಚರ್ಮಧಾರಿಯಾದ ಶಾಂತ, ನಿಯತಮನಸ್ಸಿನ ಮುನಿಯನ್ನು ವ್ಯಾಘ್ರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ವಂಗದ ಸಂಧಿಗಳಿರುವ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಹೊಡೆದನು।

Verse 16

अतिवेगेन विप्रेंद्रास्तत्पत्नीं च ससायकः । निजघान पतिप्राणां निविष्टां पत्युरंतिके

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರಾ! ಅತಿವೇಗದಿಂದ ಆ ಧನುರ್ಧರನು ಸಶರನಾಗಿ ಋಷಿಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ಹತಮಾಡಿದನು—ಅವಳು ಪತಿಪ್ರಾಣೆ, ಸ್ವಾಮಿಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.

Verse 17

विलोक्य मातापितरौ तत्पुत्रो निहतौ वने । रुरोद भृशदुःखार्तो विललाप च कातरः

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಾಯಿತಂದೆಗಳು ಹತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಪುತ್ರನು ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತನು; ಕಾತರನಾಗಿ ವಿಲಪಿಸಿದನು.

Verse 18

भोस्तात मातर्मां हित्वा युवां यातौ क्व वाधुना । अहं कुत्र गमिष्यामि को वा मे शरणं भवेत्

‘ಓ ತಾತಾ! ಓ ತಾಯೇ! ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಈಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಿರಿ? ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ, ನನಗೆ ಶರಣಾಗುವವರು ಯಾರು?’

Verse 19

को मामध्यापयेद्वेदाञ्छास्त्रं वा पाठयेत्पितः । अंब मे भोजनं का वा दास्यते सोपदेशकम्

‘ಓ ತಂದೆಯೇ! ನನಗೆ ವೇದಗಳನ್ನು ಯಾರು ಅಧ್ಯಾಪನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರಪಾಠವನ್ನು ಯಾರು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ? ಓ ಅಮ್ಮಾ! ಉಪದೇಶಸಹಿತ ಆಹಾರವನ್ನು ನನಗೆ ಯಾರು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ?’

Verse 20

आचाराञ्च्छिक्षयेत्को वा तात त्वयि मृतेऽधुना । अंब बालं प्रकुपितं का वा मामुपलाप येत्

‘ಓ ತಂದೆಯೇ! ಈಗ ನೀವು ಮೃತರಾದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಯಾರು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ? ಓ ಅಮ್ಮಾ! ನಾನು ಇನ್ನೂ ಬಾಲಕ, ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ನನ್ನನ್ನು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಯಾರು ತಿದ್ದಿ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ?’

Verse 21

युवां निरागसावद्य केन पापेन सायकैः । निहतौ वै तपोनिष्ठौ मत्प्राणौ मद्गुरू वने

ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನಿರಪರಾಧಿಗಳು, ನಿರ್ದೋಷಿಗಳು—ಯಾವ ಪಾಪದಿಂದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹತರಾದಿರಿ? ತಪೋನಿಷ್ಠರು, ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಸ್ವರೂಪರು, ನನ್ನ ಗುರುಗಳು—ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿರಿ।

Verse 22

एवं तयोः सुतो विप्रा मुक्तकण्ठं रुरोद वै । अथ प्रलपितं श्रुत्वा शंकरो विपिने चरन्

ಹೀಗೆ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವರ ಪುತ್ರನು ಮುಕ್ತಕಂಠದಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತನು. ಆಗ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಂಕರನು ಆ ವಿಲಾಪವನ್ನು ಕೇಳಿದನು।

Verse 23

तच्छब्दाभिमुखः सद्यः प्रययौ स दरीमुखम् । तत्रत्या मुनयोऽप्याशु समागच्छंस्तमाश्रमम्

ಆ ಶಬ್ದದ ಕಡೆ ತಕ್ಷಣ ಮುಖಮಾಡಿ ಅವನು ಗುಹಾಮುಖದತ್ತ ಧಾವಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮುನಿಗಳೂ ಕೂಡ ಬೇಗನೆ ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರು।

Verse 24

ते दृष्ट्वा मुनयः सर्वे शरेण निहतं मुनिम् । तत्पत्नीं च हतां विप्रा राजानं च धनुर्धरम्

ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಬಾಣದಿಂದ ಹತರಾದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಕಂಡರು; ಅವನ ಪತ್ನಿಯೂ ಹತಳಾಗಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡರು; ಹಾಗೆಯೇ ಧನುರ್ಧರ ರಾಜನನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡರು।

Verse 25

विलपंतं सुतं चापि विलोक्य भृशविह्वलाः । पुत्रमाश्वासयामासुर्मा रोदीरिति कातरम्

ಮಗನು ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮುನಿಗಳು ಬಹಳ ವ್ಯಾಕುಲರಾದರು. ಅವರು ಆ ಕಾತರ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ, ‘ಅಳಬೇಡ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು।

Verse 26

मुनय ऊचुः । आढ्ये वापि दरिद्रे वा मूर्खे वा पंडितेऽपि वा । पीने वाथ कृशे वापि समवर्ती परेतराट्

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಧನಿಕನಾಗಲಿ ದರಿದ್ರನಾಗಲಿ, ಮೂರ್ಖನಾಗಲಿ ಪಂಡಿತನಾಗಲಿ, ಸ್ಥೂಲನಾಗಲಿ ಕೃಶನಾಗಲಿ—ಪರೇತರಾಜ ಯಮನು ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಸಮವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 27

वने वा नगरे ग्रामे पर्वते वा स्थलांतरे । मृत्योर्वशे प्रयातव्यं सर्वैरपि हि जंतुभिः

ಕಾಡಾಗಲಿ ನಗರವಾಗಲಿ, ಗ್ರಾಮವಾಗಲಿ ಪರ್ವತವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಸ್ಥಳವಾಗಲಿ—ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ಮರಣದ ಅಧೀನಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 28

वत्स नित्यं च गर्भस्थैर्जातैरपि च जंतुभिः । युवभिः स्थविरैः सर्वैर्यातव्यं यमपत्तनम्

ವತ್ಸ, ಗರ್ಭಸ್ಥ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜನಿಸಿದವರವರೆಗೆ, ಯುವಕರಿಂದ ಹಿಡಿದು ವೃದ್ಧರವರೆಗೆ—ಎಲ್ಲರೂ ನಿತ್ಯ ಯಮಪುರಿಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು।

Verse 29

वर्णिभिश्च गृहस्थैश्च वानप्रस्थैश्च भिक्षुभिः । काले प्राप्ते त्वयं देहस्त्यक्तव्यो द्विजपुत्रक

ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು, ಗೃಹಸ್ಥರು, ವಾನಪ್ರಸ್ಥರು, ಭಿಕ್ಷು-ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ, ಓ ದ್ವಿಜಪುತ್ರಕ, ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲೇಬೇಕು।

Verse 30

ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैरपि च संकरैः । यातव्यं प्रेतनिलये द्विजपुत्र महामते

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು ಹಾಗೂ ಸಂಕರ ವರ್ಣದವರೂ—ಓ ಮಹಾಮತೀ ದ್ವಿಜಪುತ್ರ—ಪ್ರೇತನಿಲಯಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕು।

Verse 31

देवाश्च मुनयो यक्षा गंधर्वोरगराक्षसाः । अन्ये च जंतवः सर्वे ब्रह्मविष्णुहरादयः

ದೇವರು, ಮುನಿಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ನಾಗರು, ರಾಕ್ಷಸರು—ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳೂ; ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಹರ (ಶಿವ) ಮೊದಲಾದವರೂ ಸಹ।

Verse 32

सर्वे यास्यंति विलयं न त्वं शोचितुमर्हसि । अद्वयं सच्चिदानंदं यद्ब्रह्मोपनिषद्गतम्

ಎಲ್ಲರೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಲಯಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಶೋಕಿಸಬಾರದು। ಉಪನಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೋಧಿತ ಬ್ರಹ್ಮ ಅദ್ವಯ—ಸತ್, ಚಿತ್, ಆನಂದಸ್ವರೂಪ।

Verse 33

न तस्य विलयो जन्म वर्धनं चापि सत्तम । मलभांडे नवद्वारे पूयासृक्छोणितालये

ಅದಕ್ಕೆ (ಬ್ರಹ್ಮಕ್ಕೆ) ಲಯವಿಲ್ಲ, ಜನನವಿಲ್ಲ, ವೃದ್ಧಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಹೇ ಸತ್ತಮ। ಆದರೆ ಈ ದೇಹ ಮಲಭಾಂಡ; ಒಂಬತ್ತು ದ್ವಾರಗಳದು, ಪೂಯ-ರಕ್ತ-ಶೋಣಿತಗಳ ಆಲಯ।

Verse 34

देहेऽस्मिन्बुद्बुदाकारे कृमियूथसमाकुले । कामक्रोधभयद्रोहमोहमात्सर्यकारिणि

ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ—ಬುಬ್ಬುಳದಂತೆ ಕ್ಷಣಭಂಗುರ, ಹುಳುಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಮತ್ತು ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಭಯ, ದ್ರೋಹ, ಮೋಹ, ಮಾತ್ಸರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡುವದು—

Verse 35

परदारपरक्षेत्रपरद्रव्यैकलोलुपे । हिंसासूयाशुचिव्याप्ते विष्ठामूत्रैकभाजने

ಪರಸ್ತ್ರೀ, ಪರಕ್ಷೇತ್ರ, ಪರದ್ರವ್ಯಗಳಲ್ಲೇ ಲೋಲುಪ; ಹಿಂಸೆ, ಅಸೂಯೆ, ಅಶುಚಿಯಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತ; ಮತ್ತು ಮಲ-ಮೂತ್ರಗಳ ಪಾತ್ರ ಮಾತ್ರ—

Verse 36

यः कुर्याच्छोभनधियं स मूढः स च दुर्मतिः । बहुच्छिद्रघटाकारे देहेऽस्मिन्नशुचौ सदा

ಈ ದೇಹವನ್ನು ಶೋಭನವೆಂದು, ಪ್ರಶಂಸನೀಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೂಢನೂ ದುರ್ಮತಿಯೂ; ಈ ದೇಹವು ಅನೇಕ ರಂಧ್ರಗಳಿರುವ ಕುಂಭದಂತೆ ಸದಾ ಅಶುಚಿಯೇ.

Verse 37

वायोरवस्थितिः किं स्यात्प्राणाख्यस्य चिरं द्विज । अतो मा कुरु शोकं त्वं जननीं पितरं प्रति

ಹೇ ದ್ವಿಜ! ಪ್ರಾಣವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ವಾಯುವಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಬಲ್ಲದು? ಆದ್ದರಿಂದ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಕುರಿತು ನೀನು ಶೋಕಿಸಬೇಡ.

Verse 38

तौ स्वकर्मवशाद्यातौ गृहं त्यक्त्वा त्विदं क्वचित् । तव कर्मवशात्त्वं च तिष्ठस्यस्मिन्महीतले

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮವಶದಿಂದ ಮನೆ ತೊರೆದು ಎಲ್ಲೋ ತೆರಳಿದರು; ನೀನೂ ನಿನ್ನ ಕರ್ಮವಶದಿಂದ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವೆ.

Verse 39

यदा कर्मक्षयस्ते स्यात्तदा त्वं च मरिष्यसि । मरिष्यमाणप्रेतो हि मृतप्रेतस्य शोचति

ನಿನ್ನ ಕರ್ಮಕ್ಷಯವಾದಾಗ ನೀನೂ ಸಾಯುವೆ; ಸಾಯಲಿರುವ ಪ್ರೇತನೇ ಸತ್ತ ಪ್ರೇತಕ್ಕಾಗಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

यस्मिन्काले समुत्पन्नौ तव माता पिता तथा । न तस्मिंस्त्वं समुत्पन्नस्ततो भिन्ना गतिर्हि वः

ನಿನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಜನಿಸಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀನು ಜನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಗತಿ (ವಿಧಿಪಥ) ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.

Verse 41

यदि तुल्या गतिस्ते स्यात्ताभ्यां सह महामते । तर्हि त्वयापि यातव्यं मृतौ यत्र हि तौ गतौ

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನಿನ್ನ ಗತಿಯು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವರ ಗತಿಯಂತೆಯೇ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀನೂ ಅವರು ಹೋದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು।

Verse 42

मृतानां बांधवा ये तु मुंचंत्यश्रूणि भूतले । पिबंत्यश्रूणि तान्यद्धा मृताः प्रेताः परत्र वै

ಮೃತರ ಬಂಧುಗಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರೆ, ಆ ಕಣ್ಣೀರನ್ನೇ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೃತ ಪ್ರೇತಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಕುಡಿಯುತ್ತವೆ।

Verse 43

अतः शोकं परित्यज्य धृतिं कृत्वा समाहितः । अनयोः प्रेतकार्याणि कुरु त्वं वैदिकानि तु

ಆದ್ದರಿಂದ ಶೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟು—ಈ ಇಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ವೈದಿಕ ಪ್ರೇತಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು (ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ) ನೆರವೇರಿಸು।

Verse 44

शरघातान्मृतावेतौ यस्मात्ते जननी पिता । अतस्तद्दोषशांत्यर्थमस्थीन्यादाय वै तयोः

ನಿನ್ನ ತಾಯಿ-ತಂದೆ ಬಾಣಘಾತದಿಂದ ಮೃತರಾದ್ದರಿಂದ, ಆ (ಅಂತಹ ಮರಣಸಂಬಂಧ) ದೋಷಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಅವರ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತೆಗೆದುಕೊ।

Verse 45

रामनाथशिवक्षेत्रे रामसेतौ विमुक्तिदे । स्थापयस्व तथा श्राद्धं सपिंडीकरणादिकम्

ರಾಮನಾಥನ ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ವಿಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ರಾಮಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ, ಸಪಿಂಡೀಕರಣಾದಿ ವಿಧಿಗಳೊಡನೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸು।

Verse 46

तत्रैव कुरु शुद्ध्यर्थं तयोर्बाह्मणपुत्रक । तेन दुर्मृत्युदोषस्य शांतिर्भवति नान्यथा

ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರ, ಆ ಇಬ್ಬರ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಶುದ್ಧಿಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡು. ಅದರಿಂದಲೇ ದುರ್ಮೃತ್ಯು-ದೋಷ ಶಮನವಾಗುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

Verse 47

श्रीसूत उवाच । एवमुक्तः स मुनिभिः शाकल्यस्य सुतो द्विजाः । जांगलाख्यस्तयोः सर्वं पितृमेधं चकार वै

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಮುನಿಗಳು ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದಾಗ ಶಾಕಲ್ಯನ ಪುತ್ರ ಜಾಂಗಲನು ಆ ಇಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಿತೃಮೇಧ (ಪಿತೃಕರ್ಮ)ವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 48

अन्येद्युरस्थीन्यादाय हालास्यं प्रययौ च सः । तस्माद्रामेश्वरं सद्यो गत्वाऽयं जांगलो द्विजः

ಮರುದಿನ ಅವನು ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಾಲಾಸ್ಯ (ಮಧುರೈ) ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಈ ದ್ವಿಜ ಜಾಂಗಲನು ತಕ್ಷಣವೇ ರಾಮೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 49

मुनिप्रोक्तप्रकारेण तस्मिन्रामेश्वरस्थले । निधाय पित्रोरस्थीनि श्राद्धादीन्यकरोत्तथा

ರಾಮೇಶ್ವರದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ, ಅವನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 51

आब्दिकांते दिने विप्रो रात्रौ स्वप्ने विलोक्य तु । स्वमातरं च पितरं शंखचक्रगदाधरौ

ಆಬ್ದಿಕ ಕರ್ಮಾಂತದ ದಿನ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ರಾತ್ರಿ ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯನ್ನು ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾ ಧರಿಸಿದವರಾಗಿ ಕಂಡನು.

Verse 52

गरुडोपरि संविष्टौ पद्ममालाविभूषितौ । शोभितौ तुलसीदाम्ना स्फुरन्मकरकुंडलौ

ಅವರು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಆಸೀನರಾಗಿ, ಪದ್ಮಮಾಲೆಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತರಾಗಿ, ತುಳಸಿದಾಮಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತರಾಗಿ, ಮಿನುಗುವ ಮಕರಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು।

Verse 53

कौस्तुभालंकृतोरस्कौ पीतांबरविराजितौ । एवं दृष्ट्वा मुनिसुतो जांगलः सुप्रसन्नधीः

ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ ಕೌಸ್ತುಭಮಣಿಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಅವರು ಪೀತಾಂಬರದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನರಾಗಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಕಂಡ ಮುನಿಪುತ್ರ ಜಾಂಗಲನು ಪರಮ ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಾದನು.

Verse 54

स्वाश्रमं पुनरागत्य सुखेन न्यवसद्द्विजाः । स्वप्नदृष्टं च वृत्तांतं मातापित्रोः स जांगलः

ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದ ಆ ದ್ವಿಜನು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸಿದನು. ಜಾಂಗಲನು ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯ ಕುರಿತು ಕಂಡ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 55

तेभ्यो न्यवेदयत्सर्वं ब्राह्मणेभ्योऽतिहर्षितः । श्रुत्वा ते मुनयो वृत्तमासन्संप्रीतमानसाः

ಅತಿಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಿದನು. ಆ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮುನಿಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನರಾದರು.

Verse 56

अथ राजानमालोक्य सर्वे तेऽपि महर्षयः । अवदन्कुपिता विप्राः शपंतः शंकरं नृपम्

ನಂತರ ರಾಜನನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲರೂ—ಕೋಪಗೊಂಡ ವಿಪ್ರರು—ರಾಜ ಶಂಕರನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 57

पांड्यभूप महामूर्ख क्रौर्याद्ब्राह्मणघातक । स्त्रीहत्या ब्रह्महत्या च कृता यस्मात्त्वयाधुना

ಎಲೈ ಮಹಾಮೂರ್ಖನಾದ ಪಾಂಡ್ಯ ರಾಜನೇ! ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಂತಕನಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ನೀನು ಈಗ ಸ್ತ್ರೀಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಎರಡನ್ನೂ ಮಾಡಿರುವುದರಿಂದ,

Verse 58

अतः शरीरसंत्यागं कुरु त्वं हव्यवाहने । नोचेत्तव न शुद्धिः स्यात्प्रायश्चित्तशतैरपि

ಆದುದರಿಂದ, ನೀನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನೂರಾರು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ನಿನಗೆ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 59

त्वत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्यायुतं भवेत् । अस्मत्सकाशाद्गच्छ त्वं पांड्यानां कुलपांसन

ನಿನ್ನೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುವುದರಿಂದಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷ ಬರುತ್ತದೆ. ಎಲೈ ಪಾಂಡ್ಯ ಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಂಕಪ್ರಾಯನೇ! ನಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಗು.

Verse 60

इत्युक्तो मुनिभिः पांड्यः शंकरो द्विजपुंगवाः । तथास्तु देहसंत्यागं करिष्ये हव्यवाहने

ಮುನಿಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಪಾಂಡ್ಯ ರಾಜ ಶಂಕರನು ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ. ನಾನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.'

Verse 61

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं भवतां सन्निधावहम् । अनुग्रहं मे कुर्वंतु भवंतो मुनिसत्तमाः

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷದ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಎಲೈ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಿರಿ.

Verse 62

तथा शरीर संत्यागात्पातकं मे लयं व्रजेत् । एवमुक्त्वा मुनीन्सर्वाञ्च्छंकरः पांड्यभूपतिः

“ಈ ರೀತಿ ದೇಹತ್ಯಾಗದಿಂದ ನನ್ನ ಪಾಪವು ಲಯವಾಗಲಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪಾಂಡ್ಯಭೂಪತಿ ಶಂಕರನು ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 63

स्वान्मंत्रिणः समाहूय बभाषे वचनं त्विदम् । भो मंत्रिणो ब्रह्महत्या मयाऽकार्यविचारतः

ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಅವನು ಹೀಗೆಂದನು— “ಓ ಮಂತ್ರಿಗಳೇ, ಅಕಾರ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸದೆ ಹೋದ ಕಾರಣ ನನ್ನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾತಕ ಸಂಭವಿಸಿದೆ.”

Verse 64

स्त्रीहत्या च तथा क्रूरा महानरकदायिनी । एतत्पातकशुद्ध्यर्थं मुनीनां वचनादहम्

“ಸ್ತ್ರೀಹತ್ಯೆಯೂ ಸಹ—ಅತಿಕ್ರೂರ—ಮಹಾನರಕವನ್ನು ನೀಡುವದು. ಈ ಪಾತಕಗಳ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮುನಿಗಳ ವಚನದಂತೆ ನಾನು…”

Verse 65

प्रदीप्ते ऽग्नौ महाज्वाले परित्यक्ष्ये कलेवरम् । काष्ठान्यानयत क्षिप्रं तैरग्निश्च समिध्यताम्

“ಮಹಾಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ದಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಈ ಕಲೆವರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆನು. ಬೇಗನೆ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ತಂದು, ಅವುಗಳಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿರಿ.”

Verse 66

मम पुत्रं च सुरुचिं राज्ये स्थापयताचिरात् । मा शोकं कुरुतामात्या दैवतं दुरतिक्रमम्

“ನನ್ನ ಪುತ್ರ ಸರುಚಿಯನ್ನು ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿರಿ. ಓ ಅಮಾತ್ಯರೇ, ಶೋಕಿಸಬೇಡಿ; ದೈವವು ದುರತಿಕ್ರಮ.”

Verse 67

इतीरिता नृपतिना मंत्रिणो रुरुदुस्तदा । पांड्यनाथ महाराज रिपूणामपि वत्सल

ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟರು. ಪಾಂಡ್ಯನಾಥ ಮಹಾರಾಜನು ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿಟ್ಟವನು.

Verse 68

वयं हि भवता नित्यं पुत्रवत्परिपालिताः । त्वां विना न प्रवेक्ष्याम पुरीं देवपुरोपमाम्

ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಪುತ್ರರಂತೆ ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ದೇವಪುರಿಯಂತಿರುವ ಆ ನಗರಕ್ಕೆ ನಾವು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 69

हव्यवाहं प्रवेक्ष्यामो महा काष्ठसमेधितम् । तेषां प्रलपितं श्रुत्वा पांड्य शंकरभूपतिः । प्रोवाच मंत्रिणः सर्वान्वचनं सांत्वपूर्वकम्

‘ಮಹಾ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ರಾಶಿಗಳಿಂದ ಹೊತ್ತಿಸಲಾದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆವು.’ ಅವರ ಅಳಲು ಕೇಳಿ ಪಾಂಡ್ಯರಾಜ ಶಂಕರನು ಎಲ್ಲ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 70

शंकर उवाच । किं करिष्यथ भोऽमात्या महापातकिना मया

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಅಮಾತ್ಯರೇ, ಮಹಾಪಾತಕಿಯಾದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನೀವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?

Verse 71

सिंहासनं समारुह्य न कर्तुं युज्यते बत । चतुरर्णवपर्यंतधरापालनमंजसा

ಅಯ್ಯೋ! ನಾಲ್ಕು ಸಮುದ್ರಗಳಿಂದ ಸೀಮಿತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಲು ಸಿಂಹಾಸನಾರೋಹಣ ಮಾಡುವುದು ನನಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.

Verse 72

मत्पुत्रं सुरुचिं शीघ्रमतः स्थापयतासने । काष्ठान्यानयत क्षिप्रं प्रवेष्टुं हव्यवाहनम्

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಪುತ್ರ ಸುರುಚಿಯನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿಸಿರಿ. ತಕ್ಷಣವೇ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಡಿ—ನಾನು ಹವ್ಯವಾಹನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿದ್ದೇನೆ.

Verse 73

मम मंत्रिवरा यूयं विलंबं त्यजताधुना । इत्युक्ता मंत्रिणः काष्ठं समानिन्युः क्षणेन ते

ನೀವು ನನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂತ್ರಿಗಳು—ಈಗಲೇ ವಿಳಂಬವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರಿ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ತಂದರು.

Verse 74

अग्निं प्रज्वलितं काष्ठैर्दृष्ट्वा शंकरभूपतिः । स्नात्वाचम्य विशुद्धात्मा मुनीनां संनिधौ तदा

ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಶಂಕರ ರಾಜನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿದನು; ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಆಗ ಮುನಿಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

Verse 75

अग्निं प्रदक्षिणीकृत्य तान्मुनीनपि सत्वरम् । अग्निं मुनीन्नमस्कृत्य ध्यात्वा देवमुमापतिम्

ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಆ ಮುನಿಗಳಿಗೂ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಅಗ್ನಿಗೂ ಮುನಿಗಳಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ನಂತರ ದೇವ ಉಮಾಪತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

Verse 76

अग्नौ पतितुमारेभे धैर्यमालंब्य भूपतिः । तस्मिन्नवसरे विप्रा मुनीनामपि शृण्वताम्

ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ರಾಜನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ—ಮುನಿಗಳೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ—

Verse 77

अशरीरा समुदभूद्वाणी भैरवनादिनी । भोः शंकर महीपाल मानलं प्रविशाधुना

ಆಗ ಭೈರವನಾದದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಒಂದು ಅಶರೀರ ವಾಣಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು— “ಹೇ ಶಂಕರ, ಹೇ ಭೂಪಾಲ! ಈಗಲೇ ಮಾನಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು।”

Verse 78

ब्रह्महत्यानिमित्तं ते भयं मा भून्महामते । तवोपदेशं वक्ष्यामि रहस्यं वेदसंमितम्

“ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ನಿಮಿತ್ತದಿಂದ ನಿನಗೆ ಭಯವಾಗದಿರಲಿ. ವೇದಸಮ್ಮತವಾದ ಒಂದು ರಹಸ್ಯೋಪದೇಶವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।”

Verse 79

शृणुष्वावहितो राजन्मदुक्तं क्रियतां त्वया । दक्षिणांबुनिधेस्तीरे गंधमादनपर्वते

“ಹೇ ರಾಜನೇ! ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಕೇಳು; ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನೀನು ಮಾಡು— ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ…”

Verse 80

रामसेतौ महापुण्ये महापातकनाशने । रामप्रतिष्ठितं लिगं रामनाथं महेश्वरम्

“ರಾಮಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ— ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವೂ ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕವೂ ಆದಲ್ಲಿ— ರಾಮನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ಲಿಂಗವಿದೆ; ಆ ಮಹೇಶ್ವರನು ‘ರಾಮನಾಥ’।”

Verse 81

सेवस्व वर्षमेकं त्वं त्रिकालं भक्तिपूर्वकम् । प्रदक्षिणप्रक्रमणं नमस्कारं च वै कुरु

“ಒಂದು ವರ್ಷ ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸೇವಿಸು— ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರು ಕಾಲ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ. ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡು; ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರವೂ ಮಾಡು।”

Verse 82

महाभिषेकः क्रियतां रामनाथस्य वै त्वया । नैवेद्यं विविधं राजन्क्रियतां च दिनेदिने

ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ರಾಮನಾಥನ ಮಹಾಭಿಷೇಕವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು; ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ವಿಧವಿಧ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸು।

Verse 83

चन्दनागरुकर्पूरै रामलिंगं प्रपूजय । भारद्वयेन गव्येन ह्याज्येन त्वभिषेचय

ಚಂದನ, ಅಗರಿ, ಕರ್ಪೂರಗಳಿಂದ ರಾಮಲಿಂಗವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸು; ಮತ್ತು ಗೋಘೃತದ ಎರಡು ಭಾರಗಳಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಿಸು।

Verse 84

प्रत्यहं च गवां क्षीरैर्द्विभारपरिसंमितैः । मधुद्रोणेन तल्लिंगं प्रत्यहं स्नापय प्रभोः

ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಭುವಿನ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಗೋಕ್ಷೀರದ ಎರಡು ಭಾರ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದಲೂ, ಮಧುವಿನ ಒಂದು ದ್ರೋಣ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದಲೂ ಸ್ನಾಪಿಸು।

Verse 85

प्रत्यहं पायसान्नेन नैवेद्यं कुरु भूपते । प्रत्यहं तिलतैलेन दीपाराधनमाचर

ಓ ಭೂಪತೇ, ಪ್ರತಿದಿನ ಪಾಯಸಾನ್ನವನ್ನು ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸು; ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನ ಎಳ್ಳೆಣ್ಣೆಯಿಂದ ದೀಪಾರಾಧನೆ ಮಾಡು।

Verse 86

एतेन तव राजेंद्र रामनाथस्य शूलिनः । स्त्रीहत्य्रा ब्रह्महत्या च तत्क्षणादेव नश्यतः

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಶೂಲಧಾರಿ ರಾಮನಾಥನ ಈ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಸ್ತ್ರೀಹತ್ಯಾ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 87

दर्शनाद्रामनाथस्य भ्रूणहत्याशतानि च । अयुतं ब्रह्महत्यानां सुरापानायुतं तथा

ರಾಮನಾಥನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಯ ನೂರಾರು ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಅಯುತವೂ, ಸುರಾಪಾನದ ಅಯುತವೂ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ।

Verse 88

स्वर्णस्तेयायुतं राजन्गुरुस्त्रीगमनायुतम् । एतत्संसर्गदोषाश्च विनश्यंति क्षणाद्विभो

ರಾಜನೇ, ಸ್ವರ್ಣಸ್ತೇಯದ ಅಯುತ ಪಾಪಗಳು ಮತ್ತು ಗುರುಸ್ತ್ರೀಗಮನದ ಅಯುತ ಪಾಪಗಳು—ಅಂತಹ ಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದೋಷಗಳೂ—ವಿಭೋ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 89

महापातकतुल्यानि यानि पापानि संति वै । तानि सर्वाणि नश्यंति रामनाथस्य सेवया

ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಯಾವ ಪಾಪಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ರಾಮನಾಥನ ಸೇವೆಯಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 90

महती रामनाथस्य सेवा लभ्येत चेन्नृणाम् । किं गंगया च गयया प्रयागेणाध्वरेण वा

ಮಾನವರಿಗೆ ರಾಮನಾಥನ ಮಹಾಸೇವೆ ಲಭಿಸಿದರೆ, ಗಂಗೆಯೂ ಗಯೆಯೂ ಪ್ರಯಾಗವೂ ಅಥವಾ ಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳೂ ಏಕೆ ಬೇಕು?

Verse 91

तद्गच्छ रामसेतुं त्वं रामनाथं भजानिशम् । विलंबं मा कुरु विभो गमने च त्वरां कुरु

ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ರಾಮಸೇತುವಿಗೆ ಹೋಗಿ, ರಾಮನಾಥನನ್ನು ದಿನರಾತ್ರಿ ಭಜಿಸು. ವಿಭೋ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ; ಹೊರಡುವಲ್ಲಿ ತ್ವರೆಯಿಡು.

Verse 92

इत्युक्त्वा विररामाथ सापि वागशरीरिणी । तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे त्वरयंति स्म भूपतिम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಆ ಅಶರೀರ ವಾಣಿ ತಕ್ಷಣ ಮೌನವಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ರಾಜನನ್ನು ಶೀಘ್ರಗೊಳಿಸಲೆಂದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರು.

Verse 93

गच्छ शीघं महाराज रामसेतुं विमुक्तिदम् । रामनाथस्य माहात्म्यमज्ञात्वास्माभिरीरितम्

ಮಹಾರಾಜನೇ, ವಿಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ರಾಮಸೇತುವಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋಗು. ರಾಮನಾಥನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯದೆ ಹೇಳಿದ್ದೇವೆ.

Verse 94

देहत्यागं कुरुष्वेति वह्नौ प्रज्वलितेऽधुना । अनुज्ञातो मुनिवरैरिति राजा स शंकरः

“ಈಗ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡು” ಎಂದು ಮುನಿವರರು ಅನುಮತಿಸಿದಾಗ, ಶಂಕರನೆಂಬ ರಾಜನು ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 95

चतुरंगबलं पुर्यां प्रापयित्वा त्वरान्वितः । नमस्कृत्य मुनीन्सर्वान्प्रहृष्टेनांतरात्मना

ತ್ವರೆಯಿಂದ ಚತುರಂಗ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಗರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹರ್ಷಭರಿತ ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 96

वृतः कतिपयैः सैन्यैः समादाय धनं बहु । रामनाथस्य सेवार्थमयासीद्गंधमादनम्

ಕೆಲವು ಸೈನಿಕರಿಂದ ವೃತನಾಗಿ, ಬಹಳ ಧನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಾಮನಾಥನ ಸೇವಾರ್ಥವಾಗಿ ಗಂಧಮಾದನಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 97

उवास वर्षमेकं च रामसेतौ विशुद्धिदे । एकभुक्तो जितक्रोधो विजितेंद्रियसंचयः

ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ರಾಮಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷ ವಾಸಿಸಿದನು. ದಿನಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯಸಮೂಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ನಿಯಮಬದ್ಧ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 98

त्रिसंध्यं रामनाथं च सेवमानः सभक्तिकम् । प्रददौ रामनाथाय दशभारं धनं मुदा

ದಿನದ ಮೂರು ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲೂ ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರಾಮನಾಥನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ರಾಮನಾಥನಿಗೆ ದಶಭಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಧನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 99

प्रत्यहं रामनाथस्य महापूजामकारयत् । अकरोच्च धनुष्कोटौ प्रत्यहं भक्तिपूर्वकम्

ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ರಾಮನಾಥನ ಮಹಾಪೂಜೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಾಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 100

स्नानं प्रतिदिनं चान्नं ब्राह्मणेभ्य ददौ मुदा । अशरीरावचःप्रोक्तमखिलं पूजनं तथा

ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಶರೀರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜೆಯನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 110

भूयोभूयो नमस्यामि पातकं मे विनश्यतु । भक्त्यैवं स्तुवतस्तस्य रामनाथं महेश्वरम्

ನಾನು ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಪಾಪವು ನಾಶವಾಗಲಿ. ಹೀಗೆ ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನಾದ ರಾಮನಾಥನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 120

नाशयाम्यहमेतेषां महापातकसंचयम् । प्रीतोऽहं तव भक्त्या च स्तोत्रेण मनुजेश्वर

ಹೇ ಮನುಜೇಶ್ವರಾ! ಇವರ ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ಸಂಚಯವನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುವೆನು. ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 130

पुत्रदारयुतो राजा प्राप्य राज्यमकण्टकम् । मंत्रिभिः सहितो विप्रा ररक्ष पृथिवीं चिरम्

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ರಾಜನು ನಿರ್ವಿಘ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಮಂತ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 133

शृण्वन्पठन्वा मनुजस्त्विममध्यायमादरात् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रामनाथं समश्नुते

ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ರಾಮನಾಥನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.