Adhyaya 46
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಿತ ಭಾಗಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿರುವ ಹನುಮಂತನನ್ನು ನೋಡಿ ಶ್ರೀರಾಮನು ಲಂಕಾ-ಯಾತ್ರೆಯ ಸೇವಾಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಸಮುದ್ರಲಂಘನ, ಮೈನಾ್ಕ ಮತ್ತು ಸುರಸೆಯ ಸಂಗಮ, ನೆರಳು ಹಿಡಿಯುವ ರಾಕ್ಷಸಿಯ ನಿಗ್ರಹ, ಲಂಕಾಪ್ರವೇಶ, ಸೀತಾನ್ವೇಷಣೆ, ಚೂಡಾಮಣಿ ಸ್ವೀಕಾರ, ಅಶೋಕವನ ಧ್ವಂಸ, ರಾಕ್ಷಸರು ಹಾಗೂ ಸೇನಾಧಿಪತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ, ಮತ್ತು ಮರಳಿಕೆ. ಭಕ್ತಿಯು ಅಪಾಯ ಎದುರಿಸುವ ದೇಹಧಾರಿಣಿ ನಿಷ್ಠೆ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಭಕ್ತನಿಲ್ಲದೆ ರಾಜ್ಯ, ಬಂಧುತ್ವ, ಜೀವವೂ ಅರ್ಥಹೀನವೆಂದು ರಾಮನು ಧರ್ಮವಾಕ್ಯವಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನು ಚೇತನಗೊಂಡು ರಾಮನನ್ನು ಹರಿ-ವಿಷ್ಣುವಾಗಿ, ನರಸಿಂಹ-ವರಾಹ-ವಾಮನಾದಿ ಅನೇಕ ಅವತಾರರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತೋತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಸೀತೆಯನ್ನು ಶ್ರೀ/ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಪ್ರಕೃತಿ, ವಿದ್ಯೆ, ಕರುಣಾಮಯಿ ಮಾತೃಶಕ್ತಿ ಎಂದು ತತ್ತ್ವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸ್ತೋತ್ರ ಪಾಪನಾಶಕವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟು, ಪಠಿಸುವವರಿಗೆ ಲೋಕಸಿದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಫಲಶ್ರುತಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಮೂರನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ: ಲಿಂಗವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅತಿಕ್ರಮವನ್ನು ಮಹಾದೇವತೆಗಳೂ ನಿವಾರಿಸಲಾರರು ಎಂದು ರಾಮನು ಹೇಳಿ, ಹನುಮಂತನು ಬಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ “ಹನುಮತ್ಕುಂಡ” ಎಂಬ ನಾಮ-ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಹಾನದೀತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲದಾಯಕ; ತೀರದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮತ್ತು ತಿಲೋದಕ ನೀಡಿದರೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಫಲವೆಂದು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇತು ಸಮೀಪ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಕರ್ಮ, ಹಾಗೂ ಪಠನ-ಶ್ರವಣದಿಂದ ಶುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನಪ್ರಾಪ್ತಿ ಎಂಬ ಫಲಶ್ರುತಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Shlokas
Verse 1
श्रीराम उवाच । पंपारण्ये वयं दीनास्त्वया वानरपुंगव । आश्वासिताः कारयित्वा सख्यमादित्यसूनुना
ಶ್ರೀರಾಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಾನರಪುಂಗವ! ಪಂಪಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ದೀನರಾಗಿದ್ದಾಗ ನೀನೇ ನಮಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿದೆ; ಆದಿತ್ಯಪುತ್ರ (ಸುಗ್ರೀವ)ನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಖ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ।
Verse 2
त्वां दृष्ट्वा पितरं बन्धून्कौसल्यां जननीमपि । न स्मरामो वयं सर्वान्मे त्वयोपकृतं बहु
ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾವು ತಂದೆ, ಬಂಧುಗಳು ಹಾಗೂ ಜನನಿ ಕೌಸಲ್ಯೆಯನ್ನೂ ಸಹ ಇನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನಗೆ ಮಾಡಿದ ಉಪಕಾರ ಅತಿಮಹಾನ್.
Verse 3
मदर्थं सागरस्तीर्णो भवता बहु योजनः । तलप्रहाराभिहतो मैनाकोऽपि नगोत्तमः
ನನ್ನ خاطر ನೀನು ಅನೇಕ ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿದೆ; ನಿನ್ನ ಕರತಲದ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೈನಾ್ಕನೂ ಗಾಯಗೊಂಡನು.
Verse 4
नागमाता च सुरसा मदर्थं भवता जिता । छायाग्रहां महाक्रूराम वधीद्राक्षसीं भवान्
ನನ್ನಿಗಾಗಿ ನೀನು ನಾಗಮಾತೆ ಸುರಸೆಯನ್ನು ಜಯಿಸಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನೆರಳು ಹಿಡಿಯುವ ಮಹಾಕ್ರೂರ ರಾಕ್ಷಸಿಯನ್ನೂ ನೀನು ವಧಿಸಿದೆ.
Verse 5
सायं सुवेलमासाद्य लंकामाहत्य पाणिना । अयासी रावणगृहं मदर्थं त्वं महाकपे
ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಸುವೇಲವನ್ನು ತಲುಪಿ ನೀನು ಕೈಯಿಂದ ಲಂಕೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದೆ; ನನ್ನಿಗಾಗಿ, ಓ ಮಹಾಕಪೇ, ರಾವಣನ ಗೃಹದ ಕಡೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದೆ.
Verse 6
सीतामन्विष्य लंकायां रात्रौ गतभयो भवान् । अदृष्ट्वा जानकीं पश्चादशोकवनिकां ययौ
ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ನೀನು ಭಯರಹಿತನಾಗಿದ್ದೆ; ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಕಾಣದೆ ನಂತರ ಅಶೋಕವನಿಕೆಗೆ ಹೋದೆ.
Verse 7
नमस्कृत्य च वैदेहीमभिज्ञानं प्रदाय च । चूडामणिं समादाय मदर्थं जानकीकरात्
ವೈದೇಹಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗುರುತು-ಚಿಹ್ನವನ್ನು ನೀಡಿ, ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ಜಾನಕಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಚೂಡಾಮಣಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ।
Verse 8
अशोकवनिकावृक्षानभांक्षीस्त्वं महाकपे । ततस्त्वशीतिसाहस्रान्किंकरान्नाम राक्षसान्
ಓ ಮಹಾಕಪೇ! ನೀ ಅಶೋಕವನಿಕೆಯ ಮರಗಳನ್ನು ಮುರಿದು ಹಾಕಿದೆ; ನಂತರ ‘ಕಿಂಕರ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತು ಸಾವಿರ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ।
Verse 9
रावणप्रतिमान्युद्धे पत्यश्वेभरथाकुलान् । अवधीस्त्वं मदर्थे वै महाबलपराक्रमान्
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ರಾವಣನಿಗೆ ಸಮಾನರಾದ, ಮಹಾಬಲ-ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾದ, ಪಾದಾತಿ-ಅಶ್ವ-ಗಜ-ರಥಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ನೀ ವಧಿಸಿದೆ।
Verse 10
ततः प्रहस्ततनयं जंबुमालिनमागतम् । अवधीन्मंत्रितनयान्सप्त सप्तार्चिवर्चसः
ನಂತರ ಪ್ರಹಸ್ತನ ಪುತ್ರ ಜಂಬುಮಾಲಿನ್ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನೀ ಅವನನ್ನು ವಧಿಸಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಏಳು ಜ್ವಾಲೆಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾದ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಏಳು ಪುತ್ರರನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿದೆ।
Verse 11
पंच सेनापतीन्पश्चादनयस्त्वं यमालयम् । कुमारमक्षमवधीस्ततस्त्वं रणमूर्धनि
ನಂತರ ನೀ ಐದು ಸೇನಾಪತಿಗಳನ್ನು ಯಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದೆ; ಬಳಿಕ ಯುದ್ಧದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರ ಅಕ್ಷನನ್ನು ನೀ ವಧಿಸಿದೆ।
Verse 12
तत इन्द्रजिता नीतो राक्षसेंद्र सभां शुभाम् । तत्र लंकेश्वरं वाचा तृणीकृत्यावमन्य च
ನಂತರ ಇಂದ್ರಜಿತನು ಅವನನ್ನು ರಾಕ್ಷಸೇಂದ್ರನ ಶುಭ ಸಭೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ವಚನಬಲದಿಂದ ಲಂಕೇಶ್ವರನನ್ನು ತೃಣಸಮಾನವೆಂದು ಮಾಡಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಅವಮಾನಿಸಿದನು.
Verse 13
अभांक्षीस्त्वं पुरीं लंकां मदर्थं वायुनंदन । पुनः प्रतिनिवृत्तस्त्वमृष्यमूकं महागिरिम्
ಹೇ ವಾಯುನಂದನ! ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ನೀ ಲಂಕಾಪುರಿಯ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟೆ; ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮಹಾಗಿರಿಯಾದ ಋಷ್ಯಮೂಕಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿನಿವೃತ್ತನಾದೆ.
Verse 14
एवमादि महादुःखं मदर्थं प्राप्तवानसि । त्वमत्र भूतले शेषे मम शोकमुदीरयन्
ಇಂತೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ನೀ ಮಹಾದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ; ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ನನ್ನ ಶೋಕವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಉದ್ರೇಕಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವೆ.
Verse 15
अहं प्राणान्परित्यक्ष्ये मृतोऽसि यदि वायुज । सीतया मम किं कार्यं लक्ष्मणेनानुजेन वा
ಹೇ ವಾಯುಜ! ನೀ ಮೃತನಾಗಿದ್ದರೆ ನಾನೂ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ಸೀತೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ—ಅಥವಾ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರ ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಂದಲೂ ಏನು?
Verse 16
भरतेनापि किं कार्यं शत्रुघ्नेन श्रियापि वा । राज्येनापि न मे कार्यं परेतस्त्वं कपे यदि
ಭರತನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಏನು ಕೆಲಸ, ಶತ್ರುಘ್ನನಿಂದಲೂ ಅಥವಾ ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತಿನಿಂದಲೂ ಏನು? ಹೇ ಕಪೇ! ನೀ ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ರಾಜ್ಯವೂ ಬೇಡ.
Verse 17
उत्तिष्ठ हनुमन्वत्स किं शेषेऽद्य महीतले । शय्यां कुरु महाबाहो निद्रार्थं मम वानर
ಎದ್ದೇಳು ಪ್ರಿಯ ಹನುಮನೇ! ಇಂದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಏಕೆ ಮಲಗಿದ್ದೀಯ? ಓ ಮಹಾಬಾಹು ವಾನರಾ, ನನ್ನ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡು।
Verse 18
कन्दमूलफलानि त्वमाहारार्थं ममाहर । स्नातुमद्य गमिष्यामि शीघ्रं कलशमानय
ನನ್ನ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಂದಮೂಲಗಳು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊ. ಇಂದು ನಾನು ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ—ಶೀಘ್ರ ಕಲಶವನ್ನು ತಂದುಕೊ।
Verse 19
अजिनानि च वासांसि दर्भांश्च समुपाहर । ब्रह्मास्त्रेणावबद्धोऽहं मोचितश्च त्वया हरे
ಅಜಿನಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ದರ್ಭವನ್ನೂ ತಂದುಕೊ. ಹೇ ಹರಿ (ವಾನರಾ), ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೆ; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆ।
Verse 20
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा ह्यौषधानयनेन वै । लक्ष्मणप्राणदाता त्वं पौलस्त्यमदनाशनः
ಸಹೋದರ ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಜೀವದಾಯಕ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ತಂದು ನೀನು ಲಕ್ಷ್ಮಣಪ್ರಾಣದಾತನಾದೆ; ಪೌಲಸ್ತ್ಯ ವಂಶದ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದೆ।
Verse 21
सहायेन त्वया युद्धे राक्षसा न्रावणादिकान् । निहत्यातिबलान्वीरानवापं मैथिलीमहम्
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ರಾವಣಾದಿ ಅತಿಬಲಿಷ್ಠ ರಾಕ್ಷಸವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಮೈಥಿಲಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ।
Verse 22
हनूमन्नंजनासूनो सीताशोकविनाशन । कथमेवं परित्यज्य लक्ष्मणं मां च जानकीम्
ಹೇ ಹನುಮಾನ್, ಅಂಜನಾಸೂನು, ಸೀತಾಶೋಕವಿನಾಶಕ! ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನೂ ಜಾನಕಿಯನ್ನೂ ಹೀಗೆ ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?
Verse 23
अप्रापयित्वायोध्यां त्वं किमर्थं गतवानसि । क्व गतोसि महावीर महाराक्षसकण्टक
ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ತಲುಪಿಸದೆ ನೀನು ಏಕೆ ಹೊರಟುಹೋದೆ? ಎಲ್ಲಿ ಹೋದೆ, ಹೇ ಮಹಾವೀರ, ಮಹಾರಾಕ್ಷಸರಿಗೆ ಕಂಟಕಸ್ವರೂಪನೇ?
Verse 24
इति पश्यन्मुखं तस्य निर्वाक्यं रघुनंदनः । प्ररुदन्नश्रुजालेन सेचयामास वायुजम्
ಹೀಗೆಂದು ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ—ಮೌನನಾಗಿ—ರಘುನಂದನನು ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತು, ಅಶ್ರುಧಾರೆಯಿಂದ ವಾಯುಪುತ್ರನನ್ನು ನೆನೆಸಿದನು.
Verse 25
वायुपुत्रस्ततो मूर्च्छामपहाय शनैर्द्विजाः । पौलस्त्यभयसंत्रस्तलोकरक्षार्थमागतम्
ಆಮೇಲೆ ವಾಯುಪುತ್ರನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೂರ್ಚೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ—ಪೌಲಸ್ತ್ಯ (ರಾವಣ) ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಲೋಕವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದ (ಶ್ರೀರಾಮನನ್ನು) ಕಂಡನು.
Verse 26
आश्रित्य मानुषं भावं नारायणमजं विभुम् । जानकीलक्ष्मणयुतं कपिभिः परिवारितम्
ಅವನು ಮಾನುಷಭಾವವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಅಜ, ವಿಭು ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಕಂಡನು—ಜಾನಕೀ-ಲಕ್ಷ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ, ಕಪಿಗಳಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿ ಇದ್ದವನನ್ನು.
Verse 27
कालांभोधरसंकाशं रणधूलिसमुक्षितम् । जटामण्डलशोभाढ्यं पुण्डरीकायतेक्षणम्
ಅವನು ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣನು, ಯುದ್ಧಧೂಳಿನಿಂದ ಆವೃತನು; ಜಟಾಮಂಡಲದ ಶೋಭೆಯಿಂದ ವಿಭೂಷಿತನು, ಮತ್ತು ಪದ್ಮದಳಸಮಾನ ನೇತ್ರಗಳವನು—ಎಂದು ಅವನನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು।
Verse 28
खिन्नं च बहुशो युद्धे ददर्श रघुनंदनम् । स्तूयमानममित्रघ्नं देवर्षिपितृकिन्नरैः
ಅವನು ರಘುನಂದನನನ್ನು ಕಂಡನು—ಅನೇಕ ಯುದ್ಧಗಳಿಂದ ಕಳಚಿದವನಾದರೂ, ಶತ್ರುಘ್ನನು—ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರರು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ।
Verse 29
दृष्ट्वा दाशरथिं रामं कृपाबहुलचेतसम् । रघुनाथकरस्पर्शपूर्णगात्रः स वानरः
ದಶರಥನಂದನ ರಾಮನನ್ನು—ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನವನನ್ನು—ನೋಡಿ, ಆ ವಾನರನು ರಘುನಾಥನ ಕರಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಸಂಪೂರ್ಣಾಂಗನಾದನು।
Verse 30
पतित्वा दण्डवद्भूमौ कृतांजलिपुटो द्विजाः । अस्तौषीज्जानकीनाथं स्तोत्रैः श्रुतिमनोहरैः
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಬಿದ್ದು, ಅಂಜಲಿಪುಟ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು—ಓ ದ್ವಿಜರೇ—ಅವನು ಜಾನಕೀನಾಥನನ್ನು ಶ್ರವಣಮನೋಹರ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದನು।
Verse 31
हनूमानुवाच । नमो रामाय हरये विष्णवे प्रभविष्णवे । आदिदेवाय देवाय पुराणाय गदाभृते
ಹನುಮಾನನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹರಿ, ವಿಷ್ಣು, ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಆದಿದೇವ, ದಿವ್ಯ ದೇವ, ಪುರಾತನ, ಮತ್ತು ಗದಾಧಾರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।
Verse 32
विष्टरे पुष्पकं नित्यं निविष्टाय महात्मने । प्रहृष्टवानरानीकजुष्टपादांबुजाय ते
ಹೇ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ನಿತ್ಯ ಪುಷ್ಪಕಾಸನದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸುವವನೇ; ಹರ್ಷಿತ ವಾನರಸೇನೆ ಸೇವಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಪದ್ಮಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದನೆ.
Verse 33
निष्पिष्ट राक्षसेंद्राय जगदिष्टविधायिने । नमः सहस्रशिरसे सहस्रचरणाय च
ರಾಕ್ಷಸೇಂದ್ರನನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರ ಮಾಡಿದವನೇ, ಜಗದ್ಹಿತವನ್ನು ವಿಧಿಸುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸಹಸ್ರಶಿರಸ್ಸು ಸಹಸ್ರಚರಣಗಳಿರುವವನೇ, ವಂದನೆ.
Verse 34
सहस्राक्षाय शुद्धाय राघवाय च विष्णवे । भक्तार्तिहारिणे तुभ्यं सीतायाः पतये नमः
ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನೇ, ಪರಮಶುದ್ಧನೇ, ರಾಘವನೇ—ವಿಷ್ಣುಸ್ವರೂಪನೇ; ಭಕ್ತರ ಆರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಿಸುವ ಸೀತಾಪತியே, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
Verse 35
हरये नारसिंहाय दैत्यराजविदारिणे । नमस्तुभ्यं वराहाय दंष्ट्रोद्धृतवसुन्धर
ದೈತ್ಯರಾಜನನ್ನು ಚೀರಿದ ಹರಿ-ನರಸಿಂಹನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ದಂಷ್ಟ್ರೆಯ ಮೇಲೆ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿದ ವರಾಹಸ್ವರೂಪನೇ, ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.
Verse 36
त्रिविक्रमाय भवते बलियज्ञ विभेदिने । नमो वामनरूपाय नमो मंदरधारिणे
ಬಲಿಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮಸ್ವರೂಪನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಾಮನರೂಪನೇ, ನಮಸ್ಕಾರ; ಮಂದರಗಿರಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನೇ, ವಂದನೆ.
Verse 37
नमस्ते मत्स्यरूपाय त्रयीपालनकारिणे । नमः परशुरामाय क्षत्रियांतकराय ते
ತ್ರಯೀ ವೇದಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸುವ ಮತ್ಸ್ಯರೂಪಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ದುಷ್ಟ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಅಂತಕರ ಪರಶುರಾಮರೂಪಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.
Verse 38
नमस्ते राक्षसघ्नाय नमो राघवरूपिणे । महादेव महाभीम महाकोदण्डभेदिने
ರಾಕ್ಷಸಘ್ನನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ರಾಘವರೂಪಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ. ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಹೇ ಮಹಾಭೀಮ, ಹೇ ಮಹಾಕೋದಂಡಭೇದಿನೆ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.
Verse 39
क्षत्रियांतकरक्रूरभार्गवत्रासकारिणे । नमोऽस्त्वहिल्या संतापहारिणे चापहारिणे
ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಂತಕನಾಗಿ ಕ್ರೂರ ಭಾರ್ಗವನಿಗೆ ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ನಿನಗೆ ನಮೋಸ್ತು. ಅಹಲ್ಯೆಯ ಸಂತಾಪ ಹರಿ ಧನುಸ್ಸು ಧರಿಸಿದ ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.
Verse 40
नागायुतवलोपेतताटकादेहहारिणे । शिलाकठिनविस्तारवालिवक्षोविभेदिने
ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳ ಬಲ ಹೊಂದಿದ ತಾಟಕೆಯ ದೇಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಿಲೆಯಂತೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ವಿಶಾಲವಾದ ವಾಲಿಯ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದವನೆ, ಪ್ರಣಾಮ.
Verse 41
नमो माया मृगोन्माथकारिणेऽज्ञानहारिणे । दशस्यंदनदुःखाब्धिशोषणागस्त्यरूपिणे
ಮಾಯಾಮೃಗದ ಮೋಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡಿದವನೆ, ನಿನಗೆ ನಮೋ ನಮಃ. ದಶಾನನನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ ದುಃಖಸಾಗರವನ್ನು ಅಗಸ್ತ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿಸಿದವನೆ, ಪ್ರಣಾಮ.
Verse 42
अनेकोर्मिसमाधूतसमुद्रमदहारिणे । मैथिलीमानसां भोजभानवे लोकसाक्षिणे
ಅನೇಕ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಕದಡುವ ಸಮುದ್ರದ ಗರ್ವವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವವನೆ, ಮೈಥಿಲಿಯ ಮನಃಪದ್ಮವನ್ನು ಅರಳಿಸುವ ಸೂರ್ಯಸ್ವರೂಪನೆ, ಸಕಲ ಲೋಕಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।
Verse 43
राजेंद्राय नमस्तुभ्यं जानकीपतये हरे । तारकब्रह्मणे तुभ्यं नमो राजीवलोचन
ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಜಾನಕೀಪತಿ ಹರಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಹೇ ರಾಜೀವಲೋಚನನೇ, ತಾರಕ ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನೆ, ನಿನಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮೋ ನಮಃ।
Verse 44
रामाय रामचन्द्राय वरेण्याय सुखात्मने । विश्वामित्रप्रियायेदं नमः खरविदारिणे
ರಾಮಾ, ರಾಮಚಂದ್ರಾ—ಅತ್ಯಂತ ವರೇಣ್ಯನೆ, ಮಂಗಳಾನಂದಸ್ವರೂಪನೆ; ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರಪ್ರಿಯನೆ, ಖರನನ್ನು ವಿಧ್ವಂಸಮಾಡಿದವನೆ—ನಿನಗೆ ಈ ನಮಸ್ಕಾರ।
Verse 45
प्रसीद देवदेवेश भक्तानामभयप्रद । रक्ष मां करु णासिंधो रामचन्द्र नमोऽस्तु ते
ಹೇ ದೇವದೇವೇಶನೇ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅಭಯ ನೀಡುವವನೆ. ಹೇ ಕರುಣಾಸಿಂಧು ರಾಮಚಂದ್ರನೇ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।
Verse 46
रक्ष मां वेदवचसामप्यगोचर राघव । पाहि मां कृपया राम शरणं त्वामुपैम्यहम्
ಹೇ ರಾಘವನೇ, ವೇದವಚನಗಳಿಗೂ ಅತೀತನಾದವನೆ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಹೇ ರಾಮನೇ, ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡು; ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣನ್ನು ಸೇರುತ್ತೇನೆ।
Verse 47
रघुवीर महामोहमपाकुरु ममाधुना । स्नाने चाचमने भुक्तो जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तिषु
ಹೇ ರಘುವೀರಾ! ನನ್ನ ಮಹಾಮೋಹವನ್ನು ಈಗಲೇ ದೂರಮಾಡು—ಸ್ನಾನದಲ್ಲೂ ಆಚಮನದಲ್ಲೂ, ಭೋಜನಕಾಲದಲ್ಲೂ, ಜಾಗೃತ್, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಹ।
Verse 48
सर्वावस्थासु सर्वत्र पाहि मां रघुनंदन । महिमानं तव स्तोतुं कः समर्थो जगत्त्रये
ಹೇ ರಘುನಂದನ! ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಲು ಯಾರು ಸಮರ್ಥರು?
Verse 49
त्वमेव त्वन्महत्त्वं वै जानासि रघुनंदन । इति स्तुत्वा वायुपुत्रो रामचंद्रं घृणानिधिम्
ಹೇ ರಘುನಂದನ! ನಿನ್ನ ಮಹತ್ತ್ವವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ನೀನೇ ತಿಳಿದಿರುವೆ. ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿ ವಾಯುಪುತ್ರ (ಹನುಮಾನ್) ಕರುಣಾನಿಧಿ ರಾಮಚಂದ್ರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.
Verse 50
सीतामप्यभितुष्टाव भक्तियुक्तेन चेतसा । जानकि त्वां नमस्यामि सर्वपापप्रणाशिनीम्
ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಸೀತಾದೇವಿಯನ್ನೂ ಸ್ತುತಿಸಿದನು—“ಹೇ ಜಾನಕಿ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವಳು.”
Verse 51
दारिद्र्यरणसंहर्त्रीं भक्तानामिष्टदायिनीम् । विदेहराजतनयां राघवानंदकारिणीम्
ನಾನು ವಿದೇಹರಾಜನ ಪುತ್ರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವಳು ದಾರಿದ್ರ್ಯರೂಪ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವಳು, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವಳು, ರಾಘವನಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವಳು.
Verse 52
भूमेर्दुहितरं विद्यां नमामि प्रकृतिं शिवाम् । पौलस्त्यैश्वर्यसंहर्त्रीं भक्ताभीष्टां सरस्वतीम्
ಭೂಮಿಯ ದುಹಿತೆಯಾದ ಆ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು—ಶಿವಮಯ ಶುಭ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು—ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಪೌಲಸ್ತ್ಯ (ರಾವಣ) ವಂಶದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವಳೂ, ಸರಸ್ವತೀರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರ ಅಭೀಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಡುವವಳೂ ಅವಳೇ।
Verse 53
पतिव्रताधुरीणां त्वां नमामि जनकात्मजाम् । अनुग्रहपरामृद्धिमनघां हरिवल्लभाम्
ಜನಕಾತ್ಮಜೆಯೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಪತಿವ್ರತೆಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠೆ, ಅನುಗ್ರಹಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣೆ, ಅನಘೆ, ಹರಿಯ (ವಿಷ್ಣು) ವಲ್ಲಭೆ।
Verse 54
आत्मविद्यां त्रयीरूपामुमारूपां नमाम्य हम् । प्रसादाभिमुखीं लक्ष्मीं क्षीराब्धितनयां शुभाम्
ನಾನು ಆತ್ಮವಿದ್ಯೆಯನ್ನು—ತ್ರಯೀ (ವೇದತ್ರಯ) ರೂಪಿಣಿಯನ್ನು—ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಉಮಾರೂಪಿಣಿ, ಕ್ಷೀರಾಬ್ಧಿತನಯೆ, ಶುಭ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು—ಯಾವಳು ಸದಾ ಪ್ರಸಾದ ನೀಡಲು ಅಭಿಮುಖಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ।
Verse 55
नमामि चन्द्रभगिनीं सीतां सर्वांगसुंदरीम् । नमामि धर्मनिलयां करुणां वेदमातरम्
ಚಂದ್ರಭಗಿನಿಯಾದ, ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿಯಾದ ಸೀತೆಯನ್ನು ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಧರ್ಮನಿಲಯ, ಕರುಣಾಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ವೇದಮಾತೆಯನ್ನು ಸಹ ನಾನು ಪ್ರಣಮಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 56
पद्मालयां पद्महस्तां विष्णुवक्षस्थलालयाम् । नमामि चन्द्रनिलयां सीतां चन्द्रनिभाननाम्
ಪದ್ಮಾಲಯೆ, ಪದ್ಮಹಸ್ತೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸೀತೆಯನ್ನು ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಚಂದ್ರನಿಲಯೆ, ಚಂದ್ರನಿಭಾನನೆ ಸೀತೆಯನ್ನು ಸಹ ನಾನು ಪ್ರಣಮಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 57
आह्लादरूपिणीं सिद्धिं शिवां शिवकरीं सतीम् । नमामि विश्वजननीं रामचन्द्रेष्टवल्लभाम् । सीतां सर्वानवद्यांगीं भजामि सततं हृदा
ಆನಂದಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಸಿದ್ಧಿಸ್ವರೂಪಾ, ಶಿವಾ ಹಾಗೂ ಶಿವಪ್ರದಾಯಿನಿ, ಪತಿವ್ರತೆ ಸೀತೆಯನ್ನು ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ರಾಮಚಂದ್ರನಿಗೆ ಅತಿಪ್ರಿಯಳಾದ ವಿಶ್ವಜನನಿಯನ್ನು ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸರ್ವಾಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ನಿರ್ದೋಷಿಣಿಯಾದ ಸೀತೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೃದಯದಿಂದ ಸದಾ ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 58
श्रीसूत उवाच । स्तुत्वैवं हनुमान्सीतारामचन्द्रौ सभक्तिकम्
ಶ್ರೀಸೂತರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೀತಾ-ರಾಮಚಂದ್ರರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಹನುಮಾನ್…
Verse 59
आनंदाश्रुपरिक्लिन्नस्तूष्णीमास्ते द्विजोत्तमाः । य इदं वायुपुत्रेण कथितं पापनाशनम्
ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! (ಹನುಮಾನ್) ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ತೋಯ್ದು ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ವಾಯುಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದ ಈ (ಸ್ತೋತ್ರ) ಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿದೆ.
Verse 60
स्तोत्रं श्रीरामचंद्रस्य सीतायाः पठतेऽन्वहम् । स नरो महदैश्वर्यमश्नुते वांछितं स दा
ಯಾವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೀತೆಯ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಮಹದೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸದಾ ಬಯಸಿದ ಫಲವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
Verse 61
अनेकक्षेत्रधान्यानि गाश्च दोग्ध्रीः पयस्विनीः । आयुर्विद्याश्च पुत्रांश्च भार्यामपि मनोरमाम्
(ಅವನಿಗೆ) ಅನೇಕ ಹೊಲಗಳು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳು, ಹಾಲಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಹಾಲುಕೊಡುವ ಹಸುಗಳು; ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆ; ಪುತ್ರರು ಹಾಗೂ ಮನೋಹರವಾದ ಪತ್ನಿಯೂ ದೊರೆಯುತ್ತಾರೆ.
Verse 62
एतत्स्तोत्रं सकृ द्विप्राः पठन्नाप्नोत्यसंशयः । एतत्स्तोत्रस्य पाठेन नरकं नैव यास्यति
ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಆದರೂ ಪಠಿಸುವವನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅದರ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಈ ಸ್ತೋತ್ರಪಠನದಿಂದ ಅವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 63
ब्रह्महत्यादिपापानि नश्यंति सुमहांत्यपि । सर्वपापविनिर्मुक्तो देहांते मुक्तिमाप्नुयात्
ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮೊದಲಾದ ಅತಿಮಹಾಪಾಪಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನು ದೇಹಾಂತದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 64
इति स्तुतो जगन्नाथो वायुपुत्रेण राघवः । सीतया सहितो विप्रा हनूमंतमथाब्रवीत्
ವಾಯುಪುತ್ರನು ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಜಗನ್ನಾಥನಾದ ರಾಘವನು, ಸೀತೆಯೊಂದಿಗೆ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಆಗ ಹನುಮಂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.
Verse 65
श्रीराम उवाच । अज्ञानाद्वा नरश्रेष्ठ त्वयेदं साहसं कृतम् । ब्रह्मणा विष्णुना वापि शक्रादित्रिदशैरपि
ಶ್ರೀರಾಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾದರೂ ನೀನು ಈ ಸಾಹಸಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀ; ಇದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಅಥವಾ ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ (ಮಾಡಲು) ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 66
नेदं लिंगं समुद्धर्तुं शक्यते स्थापितं मया । महादेवापराधेन पतितोऽस्यद्य मूर्च्छितः
ನಾನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಎತ್ತಿಹಾಕುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಹಾದೇವನ ಅಪರಾಧದಿಂದ ಇವನು ಇಂದು ಬಿದ್ದು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.
Verse 67
इतः परं मा क्रियतां द्रोहः सांबस्य शूलिनः । अद्यारभ्य त्विदं कुंडं तव नाम्ना जगत्त्रये
ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಉಮಾಸಹಿತ ಶೂಲಿನ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ದ್ರೋಹ ಮಾಡಬಾರದು. ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಪುಣ್ಯಕುಂಡವು ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು.
Verse 68
ख्यातिं प्रयातु यत्र त्वं पतितो वानरोत्तम । महापातकसंघानां नाशः स्यादत्र मज्जनात्
ಹೇ ವಾನರೋತ್ತಮ! ನೀನು ಬಿದ್ದ ಆ ಸ್ಥಳವು ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದ ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ಸಮೂಹ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 69
महादेवजटाजाता गौतमी सरितां वरा । अश्वमेधसहस्रस्य फलदा स्नायिनां नृणाम्
ಮಹಾದೇವನ ಜಟೆಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಗೌತಮೀ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸಹಸ್ರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
Verse 70
ततः शतगुणा गंगा यमुना च सरस्वती । एतन्नदीत्रयं यत्र स्थले प्रवहते कपे
ಅದಕ್ಕಿಂತ ಶತಗುಣ ಫಲದಾಯಕವಾದವು ಗಂಗಾ, ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿ—ಹೇ ಕಪೇ! ಈ ನದಿತ್ರಯವು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವಲ್ಲಿ.
Verse 71
मिलित्वा तत्र तु स्नानं सहस्रगुणितं स्मृतम् । नदीष्वेतासु यत्स्नानात्फलं पुंसां भवेत्कपे
ಅಲ್ಲಿ ಅವುಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಸೇರುವಾಗ ಮಾಡಿದ ಸ್ನಾನವು ಸಹಸ್ರಗುಣಿತವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ. ಹೇ ಕಪೇ! ಈ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಪುರುಷರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲವು ಅಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 72
तत्फलं तव कुंडेऽस्मिन्स्नानात्प्राप्नोत्यसंशयम् । दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं हनूमत्कुंडतीरतः
ನಿನ್ನ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ದುರ್ಲಭ ಮಾನವಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದವನು ಹನುಮತ್-ಕುಂಡದ ತೀರದ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು.
Verse 73
श्राद्धं न कुरुते यस्तु भक्तियुक्तेन चेतसा । निराशास्तस्य पितरः प्रयांति कुपिताः कपे
ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡದವನ ಪಿತೃಗಳು—ಓ ಕಪಿ—ನಿರಾಶರಾಗಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
Verse 74
कुप्यंति मुनयोऽप्यस्मै देवाः सेंद्राः सचारणाः । न दत्तं न हुतं येन हनूमत्कुंडतीरतः
ಅವನ ಮೇಲೆ ಮುನಿಗಳೂ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಚಾರಣರೂ ಅಸಂತುಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಹನುಮತ್-ಕುಂಡದ ತೀರದ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದಾನವೂ ಮಾಡದೆ, ಹೋಮಾಹುತಿಯೂ ಅರ್ಪಿಸದವನಿಗೆ.
Verse 75
वृथाजीवित एवासाविहामुत्र च दुःखभाक् । हनूमत्कुंडसविधे येन दत्तं तिलोदकम् । मोदंते पितरस्तस्य घृतकुल्याः पिबंति च
ಹನುಮತ್-ಕುಂಡದ ಸಮೀಪ ಪಿತೃಗಳಿಗಾಗಿ ತಿಲೋದಕವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸದವನ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥ; ಅವನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ತಿಲೋದಕ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಹರ್ಷಿಸಿ ಘೃತಧಾರೆಗಳನ್ನು ಪಾನಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
Verse 76
श्रीसूत उवाच । श्रुत्वैतद्वचनं विप्रा रामेणोक्तं स वायुजः
ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ರಾಮನು ಹೇಳಿದ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವಾಯುಪುತ್ರ ಹನುಮಾನ್ ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡನು.
Verse 77
उत्तरे रामनाथस्य लिंगं स्वेनाहृतं मुदा । आज्ञया रामचन्द्रस्य स्थापयामास वायुजः
ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ವಾಯುಪುತ್ರನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ರಾಮನಾಥಲಿಂಗವನ್ನು ತಂದು, ರಾಮಚಂದ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।
Verse 78
प्रत्यक्षमेव सर्वेषां कपिलांगूलवेष्टितम् । हरोपि तत्पुच्छजा तं बिभर्ति च वलित्रयम् । तदुत्तरायां ककुभि गौरीं संस्थापयन्मुदा
ಆ ಲಿಂಗವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಪಿಯ ಪುಚ್ಛದಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಪುಚ್ಛದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಮೂರು ಮಡಚು ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹರನೂ ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಗೌರಿಯನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।
Verse 79
श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितं विप्रा यदर्थं राघवेण तु । लिंगं प्रतिष्ठितं सेतौ भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम्
ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ರಾಘವನು ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನೋ ಅದನ್ನು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು; ಇದು ಮಾನವರಿಗೆ ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ನೀಡುತ್ತದೆ।
Verse 80
यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । स विधूयेह पापानि शिवलोके महीयते
ಯಾರು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಪಾಪಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।