Adhyaya 36

Verse 1

श्रीसूत उवाच । धनुष्कोटेस्तु माहात्म्यं भूयोऽपि प्रब्रवीम्यहम् । दुराचाराभिधो यत्र स्नात्वा मुक्तो भवद्द्विजाः

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅಲ್ಲಿ ‘ದುರಾಚಾರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದವನು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮುಕ್ತನಾದನು, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ।

Verse 2

मुनय ऊचुः । दुराचाराभिधः कोऽसौ सूत तत्त्वार्थकोविद । किंच पापं कृतं तेन दुराचारेण वै मुने

ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ, ತತ್ತ್ವಾರ್ಥಕೋವಿದ, ‘ದುರಾಚಾರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವನು ಯಾರು? ಹೇ ಮುನೇ, ಆ ದುರಾಚಾರಿಯು ಯಾವ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 3

कथं वा पातका न्मुक्तो धनुष्कोटौ निमज्जनात् । एतच्छुश्रूषमाणानां विस्तराद्वद नो मुने

ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದುದರಿಂದ ಅವನು ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತನಾದನು? ನಾವು ಇದನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ; ಹೇ ಮುನೇ, ವಿವರವಾಗಿ ನಮಗೆ ಹೇಳು।

Verse 4

श्रीसूत उवाच । मुनयः श्रूयतां तस्य दुराचारस्य पातकम् । स्नानेन धनुषः कोटौ यथा मुक्तश्च पातकात्

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಗಳೇ, ಆ ‘ದುರಾಚಾರ’ನ ಪಾತಕವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಅವನು ಹೇಗೆ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 5

दुराचाराभिधो विप्रो गौतमीतीरमाश्रितः । कश्चिदस्ति द्विजाः पापी क्रूरकर्मरतः सदा

ಗೌತಮೀ ನದೀತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ದುರಾಚಾರನೆಂಬ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವನು ಪಾಪಿ; ಸದಾ ಕ್ರೂರಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 6

ब्रह्मघ्नैश्च सुरापैश्च स्तेयिभिर्गुरुतल्पगैः । तदा संसर्गदुष्टोऽसौ तैः साकं न्यवसद्विजाः

ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾತಕರು, ಮದ್ಯಪಾನಿಗಳು, ಕಳ್ಳರು ಮತ್ತು ಗುರುಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ಲಂಘಿಸಿದವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸಂಗದೋಷದಿಂದ ಕಲుషಿತನಾಗಿ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದನು.

Verse 7

महापातकिसंसर्गं दोषेणास्य द्विजस्य वै । ब्राह्मण्यं सकलं नष्टं निःशेषेण द्विजोत्तमाः

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳ ಸಂಗದೋಷದಿಂದ ಆ ದ್ವಿಜನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವು ನಿಶ್ಶೇಷವಾಗಿ ನಾಶವಾಯಿತು.

Verse 8

महापातकिभिः सार्द्धं दिनमेकं तु यो द्विजः । निवसेत्सादरं तस्य तत्क्षणाद्वै द्विजन्मनः

ಆದರೆ ಯಾವ ದ್ವಿಜನು ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಂದೇ ದಿನ ವಾಸಿಸಿದರೂ, ಅವನ ದ್ವಿಜತ್ವದ ಕ್ಷಯವು ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 9

ब्राह्मणस्य तुरीयांशो नश्यत्येव न संशयः । द्विदिनं सेवनात्स्पर्शाद्दर्शनाच्छयनात्तथा

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಎರಡು ದಿನ ಅವರ ಸೇವೆಯಿಂದ, ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ದರ್ಶನದಿಂದ ಹಾಗೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ/ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಶಯನದಿಂದಲೂ.

Verse 10

भोजनात्सह पंक्तौ च महापातकिभिर्द्विजाः । द्वितीयभागो नश्येत ब्राह्मणस्य न संशयः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಎರಡನೆಯ ಧರ್ಮಭಾಗ ನಶಿಸುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 11

त्रिदिनाच्च तृतीयांशो नश्यत्येव न संशयः । चतुर्दिनाच्चतुर्थांशो विलयं याति हि ध्रुवम्

ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮೂರನೇ ಭಾಗವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಶಿಸುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ। ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ನಂತರ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗವೂ ಧ್ರುವವಾಗಿ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ।

Verse 12

अतः परं तु तैः साकं शयनासनभोजनैः । तत्तुल्यपातकी भूयान्महापातकसंभवात्

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಶಯನ, ಆಸನ ಮತ್ತು ಭೋಜನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ, ಮಹಾಪಾತಕ ಉದ್ಭವಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನು ಅವರಿಗೇ ಸಮಾನ ಪಾತಕಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

तेन ब्राह्मण्यहीनोऽयं दुराचाराभिधो द्विजाः । ग्रस्तोऽभवद्भीषणेन वेतालेन बलीयसा

ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ‘ದುರಾಚಾರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಭೀಕರವಾದ ಬಲಿಷ್ಠ ವೇತಾಳನಿಂದ ಗ್ರಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 14

असौ परवशस्तेन वेतालेनातिपीडितः । देशाद्देशं भ्रमन्विप्रा वनाच्चैव वनांतरम्

ಆ ವೇತಾಳನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದು ಅತ್ಯಂತ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ! ಅವನು ದೇಶದಿಂದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಅಲೆದು, ಒಂದು ಕಾಡಿನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾಡಿಗೆ ಸಂಚರಿಸಿದನು।

Verse 15

पूर्वपुण्यविपाकेन दैवयोगेन स द्विजः । रामचंद्रधनुष्कोटिं महापातकनाशनीम्

ಪೂರ್ವಪುಣ್ಯವಿಪಾಕ ಮತ್ತು ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಆ ದ್ವಿಜನು ರಾಮಚಂದ್ರನ ಧನುಷ್ಕೋಟಿ—ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಿನಿ—ಯನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾದನು।

Verse 16

अनुद्रुतः पिशाचेन तेनाविष्टो ययौ द्विजाः । न्यमज्जयत्स वेतालो धनुष्कोटिजले त्वमुम्

ಆ ಪಿಶಾಚನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಅದರ ಆವೇಶದಿಂದ ಆ ದ್ವಿಜನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ. ಆಗ ಆ ವೇತಾಳನು ಅವನನ್ನು ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದನು।

Verse 17

धनुष्कोटिजले सोऽयं वेतालेन प्रवेशितः । उदतिष्ठत्क्षणादेव वेतालेन विमोचितः

ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ವೇತಾಳನು ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿದರೂ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮೇಲೇಳಿದನು—ಅದೇ ವೇತಾಳನ ಬಂಧನದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದನು।

Verse 18

उत्थितोऽसौ द्विजो विप्रा धनुष्कोटिजलात्तदा । स्वस्थो व्यचिंतयत्कोऽयं देशो जलधितीरतः

ಆಗ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ಜಲದಿಂದ ಮೇಲೇಳಿದ ಆ ದ್ವಿಜನು ಆರೋಗ್ಯವಂತನಾದನು. ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—‘ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಈ ದೇಶ ಯಾವುದು?’

Verse 19

कथं मयागतमिह गौतमीतीरवासिना । इति चिंताकुलः सोऽयं धनुष्कोटिनिवासिनम्

‘ಗೌತಮೀತೀರವಾಸಿಯಾದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?’—ಎಂದು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಅವನು ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ಒಬ್ಬ ನಿವಾಸಿಯನ್ನು (ವಿಚಾರಿಸಲು) ಸಮೀಪಿಸಿದನು।

Verse 20

दत्तात्रेयं महात्मानं योगिप्रवरमुत्तमम् । समागम्य प्रणम्यासौ दुराचारोऽभ्यभाषत

ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಪರಮನೂ ಆದ ಮಹಾತ್ಮ ದತ್ತಾತ್ರೇಯನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ದುರಾಚಾರನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಬಳಿಕ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 21

न जाने भगवन्देशः कतमोऽयं वदाधुना । गौतमीतीरनिलयो दुराचाराभिधो ह्यहम्

ಭಗವನ್, ಇದು ಯಾವ ದೇಶವೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ಈಗಲೇ ಹೇಳಿರಿ. ನಾನು ಗೌತಮೀ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು; ನನ್ನ ಹೆಸರು ದುರಾಚಾರ.

Verse 22

कृपया ब्रूहि मे ब्रह्मन्मयात्र कथमागतम् । इति पृष्टो मुनिस्तेन दुराचारेण सुव्रतः

ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್-ಮುನಿವರೇ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದೆನು ಎಂದು ಹೇಳಿರಿ. ದುರಾಚಾರನು ಕೇಳಿದಾಗ ಸುವ್ರತನಾದ ಮುನಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 23

ध्यात्वा मुहूर्तमवदद्दुराचारं घृणानिधिः । महापातकिसंसर्गे दुराचार कृते पुरा

ಕ್ಷಣಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಕರುಣಾನಿಧಿ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—“ಓ ದುರಾಚಾರ, ಹಿಂದೆ ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ನಡೆದದ್ದು…”

Verse 24

ब्राह्मण्यं नष्टमभवद्वेतालस्त्वां ततोऽग्रहीत् । तेनाविष्टस्त्वमायातो विवशोऽत्र विमूढधीः

ನಿನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ನಾಶವಾಯಿತು; ನಂತರ ವೇತಾಳನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಅವನ ಆವೇಶದಿಂದ ನೀನು ವಿವಶನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ; ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮರುಳಾಯಿತು।

Verse 25

न्यमज्जयत्त्वां वेतालो धनुष्कोटिजलेऽत्र तु । तत्र मज्जनमात्रेण विमुक्तः पातकाद्भवान्

ಇಲ್ಲಿ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ಜಲದಲ್ಲಿ ವೇತಾಳನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿದನು. ಆ ಒಂದೇ ಮಜ್ಜನಮಾತ್ರದಿಂದ ನೀನು ಪಾಪದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದೆ.

Verse 26

धनुष्कोटौ तु ये स्नानं पुण्ये कुर्वंति मानवाः । तेषां नश्यंति वै सत्यं पंचपातकसंचयाः

ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಮಾನವರಿಗೆ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪಂಚಮಹಾಪಾತಕಗಳ ಸಂಚಿತ ರಾಶಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

रामचंद्रधनुष्कोटावत्र मज्जनमात्रतः । महापातकिसंसर्गदोषस्ते विलयं ययौ

ಇಲ್ಲಿ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮಜ್ಜನಮಾತ್ರದಿಂದ ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದೋಷವು ನಿನಗೆ ಲಯವಾಯಿತು.

Verse 28

तन्नाशादेव वेतालस्त्वां मुक्त्वा विलयं गतः । त्वामग्रहीद्यो वेतालः पुरायं ब्राह्मणोऽभवत्

ಆ ದೋಷ ನಾಶವಾದ ತಕ್ಷಣವೇ ವೇತಾಳನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದ ಆ ವೇತಾಳನು ಹಿಂದೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 29

सोऽयं भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम् । पार्वणेन विधानेन पितॄणां नाकरोन्मुदा

ಇವನೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ; ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಮಹಾಲಯಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪಾರ್ವಣವಿಧಾನಪ್ರಕಾರ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

Verse 30

तेन स्वपितृभिः शप्तो वेतालत्वमगादयम् । सोपि चास्य धनुष्कोटेरवलोकनमात्रतः

ತನ್ನ ಸ್ವಪಿತೃಗಳ ಶಾಪದಿಂದ ಆ ಪುರುಷನು ವೇತಾಳತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆದರೆ ಈ ಧನುಸ್ಸಿನ ತುದಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಕ್ರಮೇಣ ಮುಕ್ತನಾಗತೊಡಗಿದನು.

Verse 31

वेतालत्वं विहायेह विष्णुलोकम वाप्तवान् । अतो भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम्

ಇಲ್ಲಿಯೇ ವೇತಾಳತ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 32

उद्दिश्य स्वपितॄन्ये तु न कुर्वन्त्यतिलोभतः । महालोभयुतास्तेऽद्धा वेतालाः स्युर्न संशयः

ಸ್ವಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕೂಡ ಅತಿಲೋಭದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ಮಾಡದವರು, ಮಹಾಲೋಭದಿಂದ ತುಂಬಿದವರು, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ವೇತಾಳರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 33

तस्माद्भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम् । पितॄनुद्दिश्य शक्त्या ये ब्राह्मणान्वेदपारगान्

ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಮಹಾಲಯಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸುವವರು…

Verse 34

भोजयेयुर्महान्नेन न ते विंदंति दुर्गतिम् । यस्तु भाद्रपदे मासे कृष्णपक्षे महालयम्

…ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಸಮೃದ್ಧ ಅನ್ನದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುವವರು ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ಕಾಣರು. ಆದರೆ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಮಹಾಲಯಕಾಲದಲ್ಲಿ (ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು) ಮಾಡದವನು…

Verse 35

स्वशक्त्यनुगुणं विप्रमेकं द्वौ त्रीनकिंचनः । भोजयेन्नहि दौर्गत्यं भवेदस्य कदाचन

ದರಿದ್ರನಾದವನೂ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಒಬ್ಬ, ಇಬ್ಬರು ಅಥವಾ ಮೂವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ದುರ್ಗತಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 36

अयं भाद्रपदे मासे पितॄणामनुपासनात् । ययौ वेतालतां विप्रो यस्त्वां जग्राह पापिनम्

ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಪೂಜೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ನಿನ್ನನ್ನು—ಪಾಪಿಯನ್ನು—ಹಿಡಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವೇತಾಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 37

कालो भाद्रपदमासमारभ्य वृश्चिकावधि । महालयस्य कथितो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः

ತತ್ತ್ವದರ್ಶಿ ಮುನಿಗಳು ಮಹಾಲಯಕಾಲವು ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ವೃಶ್ಚಿಕದವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ।

Verse 38

मासो भाद्रपदः कालस्तत्रापि हि विशिष्यते । कृष्ण पक्षो विशिष्टः स्याद्दुराचारक तत्र वै

ಆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಅದರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷವು ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಿಷ್ಟ—ದುರಾಚಾರಿಗಾದರೂ ಸಹ ನಿಜವೇ।

Verse 39

तस्मिञ्छुभे कृष्णपक्षे प्रथमायां तथा तिथौ । श्राद्धं महालयं कुर्याद्यो नरो भक्तिपूर्वकम्

ಆ ಶುಭ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಅದರ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 40

तस्य प्रीणाति भगवान्पावकः सर्वपावनः । स वह्निलोकमाप्नोति वह्निना सह मोदते

ಅವನಿಂದ ಸರ್ವಪಾವನನಾದ ಭಗವಾನ್ ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿದೇವ) ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಹ್ನಿಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದು ಅಗ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 41

तस्मै च ज्वलनो देवः सर्वैश्वर्यं ददात्यपि । प्रथमायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

ಅವನಿಗೆ ಜ್ವಲನದೇವ (ಅಗ್ನಿ) ಸರ್ವೈಶ್ವರ್ಯವನ್ನೂ ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಥಮಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನು…

Verse 42

वह्निर्गृहं दहेत्तस्य श्रियं क्षेत्रादिकं तथा । वेदज्ञे ब्राह्मणे भुक्ते प्रथमायां महालये

ಅವನ ಮನೆಯನ್ನೇ ಅಗ್ನಿ ದಹಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಶ್ರೀ-ಸಂಪತ್ತು, ಭೂಮಿ ಮೊದಲಾದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ—ಪ್ರಥಮಾ ಮಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ವೇದಜ್ಞ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದ ಮೇಲೂ ವಿಧಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ.

Verse 43

दश कल्पसहस्राणि पितरो यांति तृप्तताम् । द्वितीयायां तु यो भक्त्या कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ-ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವವನು…

Verse 44

तस्य प्रीणाति भगवान्भवानीपतिरीश्वरः । स कैलासमवाप्नोति शिवेन सह मोदते

ಅವನಿಂದ ಭವಾನೀಪತಿ ಈಶ್ವರ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕೈಲಾಸವನ್ನು ಪಡೆದು ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

विपुलां संपदं तस्मै प्रीतो दद्यान्महेश्वरः । द्वितीयायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವನಿಗೆ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ದ್ವಿತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯಕರ್ಮ ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನು…

Verse 46

तस्य वै कुपितः शंभुर्नाशयेद्ब्रह्मवर्चसम् । रौरवं कालसूत्राख्यं नरकं चास्य दास्यति

ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ಶಂಭು ಅವನ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ರೌರವ ಮತ್ತು ಕಾಲಸೂತ್ರ ಎಂಬ ನರಕಗಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 47

वेदज्ञे ब्राह्मणे भुक्ते द्वितीयायां महालये । विंशत्कल्प सहस्राणि पितरो यांति तृप्तताम्

ದ್ವಿತೀಯಾ ಮಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ವೇದಜ್ಞ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ, ಪಿತೃಗಳು ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

अनुग्रहात्पितॄणां च संततिश्चास्य वर्द्धते । तृतीयायां नरो भक्त्या कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

ಪಿತೃಗಳ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವನ ಸಂತತಿಯೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ವಿಕಸಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತೃತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 49

तस्य प्रीणाति भगवांल्लोकपालो धनाधिपः । महापद्मादिनिधयो वर्तंते तस्य वै वशे

ಅವನಿಂದ ಧನಾಧಿಪತಿಯಾದ ಲೋಕಪಾಲ ಭಗವಾನ್ (ಕುಬೇರ) ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮಹಾಪದ್ಮಾದಿ ಮಹಾನಿಧಿಗಳು ಅವನ ವಶದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ.

Verse 50

तस्यानुगास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । तृतीयायां तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

ಅವನ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರ ಎಂಬ ಮೂರು ದೇವರುಗಳಿದ್ದಾರೆ. ತೃತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನು ಅವರ ದಂಡವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 51

धनदो भगवांस्तस्य संपदं हरति क्षणात् । दारिद्यं च ददात्यस्मै बहुदुःखसमाकुलम्

ಅವನ ಧನದಾತ ಭಗವಾನ್ (ಕುಬೇರ) ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು, ಅನೇಕ ದುಃಖಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 52

तृतीयायां तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । तृप्यंति पितरस्तस्य त्रिंशत्कल्पसहस्रकम्

ತೃತೀಯಾ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 53

चतुर्थ्यां तु नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्य प्रीणाति भगवान्हेरंबः पार्वतीसुतः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಚತುರ್ಥೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯ-ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವ ನರನ ಮೇಲೆ ಪಾರ್ವತೀಸುತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಹೇರಂಬನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 54

तस्य विघ्नाश्च नश्यंति गजवक्त्रप्रसादतः । चतुर्थ्यां तु तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम्

ಗಜವಕ್ತ್ರನಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನ ವಿಘ್ನಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಚತುರ್ಥೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನು…

Verse 55

विघ्नेशो भगवांस्तस्य सदा विघ्नं करोति हि । चण्डकोलाहलाभिख्ये नरके च पतत्यथ

ಅವನಿಗಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಘ್ನೇಶನು ಸದಾ ವಿಘ್ನವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ಅವನು ‘ಚಂಡಕೋಲಾಹಲ’ ಎಂಬ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

चतुर्थ्यां वै तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । पितरः कल्पसाहस्रं चत्वारिंशत्प्रहर्षिताः

ಚತುರ್ಥೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಪಿತೃಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ನಲವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 57

बहून्पुत्रान्प्रदास्यंति श्राद्धकर्तुर्निरंतरम् । पंचम्यां तु तिथौ भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಅವರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅನೇಕ ಪುತ್ರರನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಂಚಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡದವನು…

Verse 58

तस्य लक्ष्मीर्भगवती परित्यजति मंदिरम् । अलक्ष्मीः कलहाधारा तस्य प्रादुर्भवेद्गृहे

ಅವನ ಮಂದಿರವನ್ನು ಭಗವತಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಕಲಹವೇ ಆಧಾರವಾದ ಅಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 59

पचम्यां तु तिथौ मर्त्यो यः करोति महालयम् । तस्य तृप्यंति पितरः पंचकल्पसहस्रके

ಆದರೆ ಪಂಚಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಐದು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 60

संततिं चाप्यविच्छिन्नामस्मै दास्यंति तर्पिताः । पार्वती च प्रसन्ना स्यान्महदैश्वर्यदायिनी

ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತರಾದ ಪಿತೃಗಳು ಅವನಿಗೆ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಸಂತಾನ-ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿಯೂ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ಮಹಾ ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಧಿಪತ್ಯ-ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 61

षष्ठ्यां तिथौ नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्य प्रीणाति भगवान्षण्मुखः पार्वती सुतः

ಷಷ್ಠೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ-ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಪಾರ್ವತೀಸುತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಷಣ್ಮುಖನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 62

तस्य पुत्राश्च पौत्राश्च षण्मुखस्य प्रसादतः । ग्रहैर्वालग्रहैश्चैव न बाध्यंते कदाचन

ಷಣ್ಮುಖನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನ ಪುತ್ರರು ಹಾಗೂ ಪೌತ್ರರು ಯಾವಾಗಲೂ ಗ್ರಹಬಾಧೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬಾಲಗ್ರಹಗಳ (ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೀಡಿಸುವ ಆತ್ಮಗಳು) ಬಾಧೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 63

षष्ठ्यां तिथौ नरो भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम् । तस्य स्कन्दो महासेनो विमुखः स्यान्न संशयः

ಆದರೆ ಷಷ್ಠೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ-ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಂದ ಮಹಾಸೇನನಾದ ಸ್ಕಂದನು ವಿಮುಖನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 64

गर्भान्निर्गतमात्रैव प्रजा तस्य विनश्यति । पूतनादिग्रहकुलैर्बाध्यते च निरंतरम्

ಅವನ ಸಂತಾನ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅವನು ಪೂತನಾದಿ ಗ್ರಹಕುಲಗಳಿಂದ (ಪೀಡಕ ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ) ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಾಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 65

वह्निज्वालाप्रवेशाख्ये नरके च पतत्यधः । षष्ठ्यां तिथौ यः श्रद्धावान्कुर्याच्छ्राद्धं महालयम्

ಅವನು ‘ವಹ್ನಿಜ್ವಾಲಾಪ್ರವೇಶ’ ಎಂಬ ನರಕದಲ್ಲಿ ಅಧಃಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಶ್ರದ್ಧಾವಂತನು ಷಷ್ಠೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಶುಭಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 66

षष्टिकल्पसहस्रं तु पितरो यामति तृप्तताम् । पुत्रानपि प्रदास्यंति संपदं विपुलां तथा

ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಅವರು ಪುತ್ರರನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 67

सप्तम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । हिरण्यपाणिर्भगवानादित्यस्तस्य तुष्यति

ಸಪ್ತಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ‘ಹಿರಣ್ಯಪಾಣಿ’ ಭಗವಾನ್ ಆದಿತ್ಯನು ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 68

अरोगो दृढगात्रः स्याद्भास्करस्य प्रसादतः । हिरण्यपाणिर्भगवान्हिरण्यं पाणिना स्वयम्

ಭಾಸ್ಕರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನು ಅರೋಗಿ ಹಾಗೂ ದೃಢಗಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ‘ಹಿರಣ್ಯಪಾಣಿ’ ಭಗವಾನ್ ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದಲೇ ಅವನಿಗೆ ಚಿನ್ನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 69

महालयश्राद्धकर्त्रे ददाति प्रीतमानसः । सप्तम्यां तु तिथौ भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಅವನು ಪ್ರೀತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಪ್ತಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡದವನು ವಿಪರೀತ ಫಲವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।

Verse 70

व्याधिभिः क्षयरोगाद्यै बाध्यते स दिवानिशम् । तीक्ष्णधारास्त्रशय्याख्ये नरके च पतत्यधः

ಅವನು ಕ್ಷಯರೋಗಾದಿ ವ್ಯಾಧಿಗಳಿಂದ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ‘ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರ ಶಸ್ತ್ರ-ಶಯ್ಯಾ’ ಎಂಬ ನರಕದಲ್ಲಿ ಅಧಃಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 71

सप्तम्यां यो नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । सप्ततिं कल्पसाहस्रं प्रीणंति पितरोऽस्य वै

ಸಪ್ತಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವವನ ಪಿತೃಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 72

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा । अष्टम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महाल यम्

ಪಿತೃಗಣಗಳು ಅವನಿಗೆ ಸದಾ ಅಚ್ಛಿನ್ನ ಸಂತತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 73

मृत्युंजयः कृत्तिवासास्तस्य प्रीणाति शंकरः । करस्थं तस्य कैवल्यं शंकरस्य प्रसादतः

ಮೃತ್ಯುಂಜಯ, ಕೃತ್ತಿವಾಸನಾದ ಶಂಕರನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಶಂಕರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಕೈವಲ್ಯ-ಮೋಕ್ಷ ನೆಲೆಸಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 74

महालयेन श्राद्धेन तुष्टे साक्षात्त्रि यंबके । चतुर्दशसु लोकेषु दुर्लभं तस्य किं भवेत्

ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ಸాక్షಾತ್ ತ್ರ್ಯಂಬಕ (ಶಿವ) ತೃಪ್ತನಾದರೆ, ಚತುರ್ದಶ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ದುರ್ಲಭವೆನಿಸುವುದು ಏನು?

Verse 75

महालयं न कुर्याद्वै योऽष्टम्यां मूढचेतनः । संसारसागरे घोरे सदा मज्जति दुःखितः

ಮೂಢಚಿತ್ತನಾಗಿ ಅಷ್ಟಮಿಯಂದು ಮಹಾಲಯಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದವನು, ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಸದಾ ಭಯಂಕರ ಸಂಸಾರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 76

कदाचिदपि तस्येष्टं नैव सिद्ध्यति भूतले । वैतरिण्याख्यनरके पतत्याचंद्रतारकम्

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಇಷ್ಟವು ಎಂದಿಗೂ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗದು; ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ-ತಾರೆಗಳಿರುವವರೆಗೂ ‘ವೈತರಣಿ’ ಎಂಬ ನರಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬೀಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 77

योऽष्टम्यां श्रद्धया श्राद्धं नरः कुर्यान्महालयम् । अशीतिकल्पसाहस्रं तृप्यंति पितरोऽस्य वै

ಅಷ್ಟಮಿಯಂದು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವ ನರನ ಪಿತೃಗಳು ಎಂಭತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 78

आशीर्भिर्वर्द्धयंत्येनं विघ्नश्चास्य व्यपोहति । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा

ಪಿತೃಗಣರು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿ, ಅವನ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಸದಾ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಸಹ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 79

नवम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । दुर्गादेवी भगवती तस्य प्रीणाति शांभवी

ನವಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಆಗ ಶಾಂಭವೀ ಆದ ಭಗವತಿ ದುರ್ಗೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 80

क्षयापस्मारकुष्ठा दीन्क्षुद्रप्रेतपिशाचकान् । नाशयेत्तस्य सन्तुष्टा दुर्गा महिषमर्दिनी

ಅವನ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದ ಮಹಿಷಮರ್ದಿನಿ ದುರ್ಗಾದೇವಿ ಅವನಿಗೆ ಕ್ಷಯ, ಅಪಸ್ಮಾರ, ಕುಷ್ಠ, ದೈನ್ಯ ಹಾಗೂ ಕ್ಷುದ್ರ ಪ್ರೇತ‑ಪಿಶಾಚಜನ್ಯ ಪೀಡೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 81

नवम्यां तु तिथौ मर्त्यो यो न कुर्यान्महालयम् । अपस्मारेण पीड्येत तथैव ब्रह्मरक्षसा

ನವಮಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನು ಅಪಸ್ಮಾರದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸದಿಂದಲೂ ಬಾಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 82

अभिचारार्थकृत्याभिर्वाध्येत च निरन्तरम् । नवम्यां यस्तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

ಅವನು ಅಭಿಚಾರ ಹಾಗೂ ಶತ್ರುಕೃತ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಡಲ್ಪಡುವನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನವಮಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 83

नवतिं कल्पसाहस्रं तृप्यन्ति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा

ತೊಂಬತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಪಿತೃಗಣಗಳು ಸದಾ ಅವನಿಗೆ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ವಂಶಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಸಂತಾನದ ನಿರಂತರತೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 84

दशम्यां तु तिथौ मर्त्यः श्राद्धं कुर्यान्महालयम् । तस्यामृतकलश्चन्द्रः षोडशात्मा प्रसीदति

ದಶಮಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಆಗ ಅಮೃತಕಲಶಸ್ವರೂಪನಾದ, ಷೋಡಶಕಲಾತ್ಮಕ ಚಂದ್ರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 85

औषधीनामधीशेऽस्मिञ्छ्राद्धेनानेन तोषिते । व्रीह्यादीनि तु धान्यानि दद्युरोषधयः सदा

ಈ ಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ಔಷಧಿಗಳ ಅಧೀಶ್ವರನು ತೃಪ್ತನಾದರೆ, ಔಷಧಿಗಳು ಸದಾ ಅಕ್ಕಿ ಮೊದಲಾದ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 86

यो न कुर्याद्दशम्यां तु महालयमनुत्तमम् । ओषध्यो निष्फलास्तस्य कृषिश्चाप्यस्य निष्फला

ಯಾರು ದಶಮಿಯಂದು ಅನುತ್ತಮ ಮಹಾಲಯ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಬಿಡುವನೋ, ಅವನ ಔಷಧಿಗಳು ಫಲವಿಲ್ಲದಾಗುತ್ತವೆ; ಅವನ ಕೃಷಿಯೂ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 87

दशम्यां यस्तिथौ मर्त्यः श्राद्धंकुर्यान्महालयम् । शतकल्पसहस्राणि तृप्यंति पितरोऽस्य वै

ದಶಮೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶತಸಹಸ್ರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 88

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणाः सदा । एकादश्यां नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

ಪಿತೃಗಣಗಳು ಸದಾ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಸಂತತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಏಕಾದಶಿಯಂದು ನರನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 89

संहर्ता सर्वलोकस्य तस्य रुद्रः प्रसीदति । रुद्रस्य सर्वसंहर्तुः प्रसादेन जगत्पतेः

ಅವನ ಮೇಲೆ ಸರ್ವಲೋಕ ಸಂಹಾರಕ ರುದ್ರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸರ್ವಸಂಹಾರಕ ರುದ್ರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಜಗತ್ಪತಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 90

शत्रून्पराजय त्येष श्राद्धकर्ता निरन्तरम् । ब्रह्महत्यायुतं चापि तस्य नश्यति तत्क्षणात्

ಯಾರು ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಅನೇಕ ಪಾಪಭಾರವೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 91

अग्निष्टोमादियज्ञानां फलमाप्नोति पुष्कलम् । एकादश्यां नरो भक्त्या यो न कुर्यान्महालयम्

ಅವನು ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳ ಸಮಾನವಾದ ಅಪಾರ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಏಕಾದಶಿಯಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಮಹಾಲಯಕರ್ಮ ಮಾಡದವನು ಕರ್ತವ್ಯಚ್ಯುತನು ಆಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 92

तस्य वै विमुखो रुद्रो न प्रसीदति कर्हिचित् । सर्वतो वर्धमानाश्च बाधन्ते शत्रवो ह्यमुम्

ಅಂತಹವನ ಕಡೆಗೆ ರುದ್ರನು ವಿಮುಖನಾಗಿ ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಶತ್ರುಗಳು ಅವನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತವೆ।

Verse 93

अग्निष्टोमादिका यज्ञाः कृताश्च बहुदक्षिणाः । निष्फला एव तस्य स्युर्भस्मनि न्यस्तहव्यवत्

ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಬಹು ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಅವು ಫಲವಿಲ್ಲ—ಭಸ್ಮದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ ಹವಿಸ್ಸಿನಂತೆ।

Verse 94

ब्रह्मवातकतुल्यः स्याच्छ्राद्धाकरणदोषतः । एकादश्यां तिथौ यस्तु श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡದ ದೋಷದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ‘ಬ್ರಹ್ಮ-ವಾತಕ’ ಸಮಾನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಏಕಾದಶಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು ಆ ದೋಷದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 95

द्विशतं कल्पसाहस्रं तृप्यंति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृ गणाः सदा

ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಎರಡು ಲಕ್ಷ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಪಿತೃಗಣರು ಸದಾ ಅವನಿಗೆ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಸಂತಾನಪರಂಪರೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 96

द्वादश्यां तु तिथौ मर्त्यः कुर्याच्छ्राद्धं महालयम् । तस्य लक्ष्मीपतिः साक्षात्प्रसीदति जनार्दनः

ದ್ವಾದಶೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ ಜನಾರ್ದನನು ಸాక్షಾತ್ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 97

प्रसन्ने सति देवेशे देवदेवे जनार्दने । चराचरं जगत्सर्वं प्रीतमेव न संशयः

ದೇವದೇವ, ದೇವೇಶ ಜನಾರ್ದನನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದಾಗ, ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 98

भूमिर्हरिप्रिया चास्य सस्यं संवर्द्धयत्यपि । लक्ष्मीश्च वर्द्धते तस्य मंदिरे हरिवल्लभा

ಹರಿಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಭೂಮಿ ಅವನ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಸಹ ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಹರಿವಲ್ಲಭೆಯಾದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 99

गदा कौमोदकी नाम नारायणकरस्थिता । अपस्मारादिभूतानि नाशयत्येव सर्वदा

ನಾರಾಯಣನ ಕರಸ್ಥಿತಿಯಾದ ‘ಕೌಮೋದಕೀ’ ಎಂಬ ಗದೆ ಅಪಸ್ಮಾರಾದಿ ಭೂತೋಪದ್ರವಗಳನ್ನು ಸದಾ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 100

तीक्ष्णधारं तथा चक्रं शत्रूनस्य दहत्यपि । यातुधानपिशाचादीञ्छंखश्चास्य व्यपोहति

ಅವನ ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರ ಚಕ್ರವು ಶತ್ರುಗಳನ್ನೂ ದಹಿಸುತ್ತದೆ; ಅವನ ಶಂಖವು ಯಾತುಧಾನ, ಪಿಶಾಚಾದಿ ದುಷ್ಟಭೂತಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 110

सहस्रकल्पसाहस्रं प्रीणंति पितरोऽस्य वै । संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितॄगणास्तदा

ಸಾವಿರಸಾವಿರ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಪಿತೃಗಣವು ಅವನಿಗೆ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಸಂತತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 120

संततिं चाप्यविच्छिन्नां दद्युः पितृगणास्तदा । अमायां तु नरो भक्त्या श्राद्धं कुर्यान्महालयम्

ಆಗ ಪಿತೃಗಣವು ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನ ಸಂತತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 130

अस्मानुद्दिश्य मत्पुत्रा भोजयेयुर्द्विजोत्तमान् । तेन नो नरकक्लेशो न भविष्यति दारुणः

‘ನಮ್ಮನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ನನ್ನ ಪುತ್ರರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಲಿ; ಅದರಿಂದ ನಮಗೆ ನರಕದ ಭೀಕರ ಕ್ಲೇಶವು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.’

Verse 140

पार्वणेन विधानेन कुर्याच्छ्राद्धे महालयम् । नरो महालयश्राद्धे पितृवंश्यान्पितॄनिव

ಪಾರ್ವಣ ವಿಧಾನದಂತೆ ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಮಹಾಲಯ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಿತೃವಂಶದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪಿತೃಗಳಂತೆ ಭಾವಿಸಬೇಕು।

Verse 150

नकुर्याद्यद्यपि श्राद्धं मातापित्रोर्मृतेऽहनि । कुर्यान्महालयश्राद्धमस्मरन्नेव बुद्धिमान्

ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರ ಮೃತ್ಯುತಿಥಿದಿನ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಮಹಾಲಯ-ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದನ್ನು ಮರೆತಿರಬಾರದು।

Verse 160

क्षमध्वं मम तद्यूयं भवंतो हि दयापराः । दरिद्रो रोदनं कुर्यादेवं काननभूमिषु

ಆದುದರಿಂದ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ—ನೀವು ದಯಾಪರರು. ದರಿದ್ರನು ಕಾನನಭೂಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 170

एवं वै वरयेद्विप्राश्चतुरस्तु महालये । ब्राह्मणान्वेदसंपन्नान्सुशीलान्वरयेत्सुधीः

ಹೀಗೆ ಮಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವಿಪ್ರರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು; ಬುದ್ಧಿವಂತನು ವೇದಸಂಪನ್ನ, ಸುಶೀಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೇ ವರಿಸಬೇಕು।

Verse 180

नश्यंति तत्क्षणादेव भूतान्यन्यानि वै तथा । महालयस्यकरणाद्विपुलां श्रियमश्नुते

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇತರ (ಹಾನಿಕರ) ಭೂತಗಳೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅಪಾರ ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 190

हत्वा तु रावणं संख्ये सीतां पुनरवाप्तवान् । महालयस्य करणाद्धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ರಾವಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ (ರಾಮನು) ಸೀತೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೂ ಸಿದ್ಧಿ/ವಿಜಯವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 200

तस्माद्भाद्र पदे मासे दुराचार पितॄन्प्रति । ब्राह्मणान्भोजयान्नेन षड्रसेन सभक्तिकम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳ प्रति ದುರ್ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಿದಿದ್ದರೆ, ಭಕ್ತಿ-ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಷಡ್ರಸಯುಕ್ತ ಅನ್ನದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 210

तान्यप्यत्र विनश्यंति धनुष्कोटौ निमज्जनात् । शूद्रेण पूजितं लिंगं विष्णुं वा यो नमेद्द्विजः

ಆ ದೋಷಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಜ್ಜನದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಶೂದ್ರನು ಪೂಜಿಸಿದ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಿಸುವ ದ್ವಿಜನು ದೋಷಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 219

एवं वः कथितं विप्रा धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ವೈಭವವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾನವನು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.