Adhyaya 33

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भूयोऽप्यहं प्रवक्ष्यामि धनुष्कोटेस्तु वैभवम् । अत्यद्भुततरं गुह्यं सर्वलोकैकपावनम्

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಮತ್ತೆ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ವೈಭವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಅತ್ಯದ್ಭುತ, ಗುಹ್ಯ ಮತ್ತು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಿಗೆ ಏಕೈಕ ಪಾವನಕಾರಕವಾಗಿದೆ।

Verse 2

पुरा परावसुर्नाम ब्राह्मणो वेदवित्तमः । अज्ञानात्पितरं हत्वा ब्रह्महत्यामवाप्तवान् । सोऽपि स्नात्वा धनुष्कोटौ तद्दोषा न्मुमुचे क्षणात्

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರಾವಸು ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು; ವೇದವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ಅಜ್ಞಾನವಶಾತ್ ತಂದೆಯನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆದರೂ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ದೋಷದಿಂದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತನಾದನು.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । पितरं हतवान्पूर्वं कथं सूत परावसुः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ, ಪರಾವಸು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ತಂದೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಹತ್ಯೆಮಾಡಿದನು?

Verse 4

कथं वा धनुषः कोटौ मुक्तिस्तस्याप्यभून्मुने । एतन्नः श्रद्दधानानां विस्तराद्वक्तुमर्हसि

ಮತ್ತೆ, ಹೇ ಮುನೇ, ಧನುಷಃ-ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೂ ಮುಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ದೊರಕಿತು? ನಾವು ಶ್ರದ್ಧಾವಂತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 5

श्रीसूत उवाच । आसीद्राजा बृहद्द्युम्नश्चक्रवर्ती महाबलः । धर्मेण पालयामास सागरांतां वसुन्धराम्

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನ ಎಂಬ ರಾಜನಿದ್ದನು; ಅವನು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿ. ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಾಗರಾಂತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಆಳುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 6

अयजत्सत्रयागेन देवानिंद्रपुरोगमान् । याजकस्तस्य रैभ्योऽभूद्विद्वान्परमधार्मिकः

ಅವನು ಸತ್ರಯಾಗದಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಮುನ್ನಡೆದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯಜಿಸಿದನು. ಅವನ ಯಾಜಕನು ರೈಭ್ಯನಾಗಿದ್ದನು—ವಿದ್ವಾಂಸನು, ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕನು.

Verse 7

आस्तां पुत्रावुभौ तस्याप्यर्वावसु परावसू । षडंगवेदविदुषौ श्रौतस्मार्तेषु कोविदौ

ಅವನಿಗೂ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು—ಅರ್ವಾವಸು ಮತ್ತು ಪರಾವಸು. ಇಬ್ಬರೂ ಷಡಂಗಸಹಿತ ವೇದವಿದ್ವಾಂಸರು; ಶ್ರೌತ ಯಾಗಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಮಾರ್ತ ಧರ್ಮಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಪುಣರು.

Verse 8

काणादे जैमिनीये च सांख्ये वैयासिके तथा । गौतमे योगशास्त्रे च पाणिनीये च कोवि दौ

ಅವರು ಕಣಾದ ಮತ್ತು ಜೈಮಿನಿಯ ಉಪದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಸಾಂಖ್ಯದಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಸಪರಂಪರೆಯಲ್ಲೂ, ಗೌತಮದರ್ಶನ, ಯೋಗಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಪಾಣಿನೀಯ ವ್ಯಾಕರಣದಲ್ಲಿಯೂ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದರು.

Verse 9

मन्वादिस्मृतिनिष्णातौ सर्वशास्त्रविशारदौ । सत्रयागे सहायार्थं बृहद्द्युम्नेन याचितौ

ಅವರು ಮನು ಮೊದಲಾದ ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಣಾತರು, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದರು. ಸತ್ರಯಾಗಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಾರ್ಥವಾಗಿ ರಾಜ ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನನು ಅವರನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 10

भ्रातरौ समनुज्ञातौ पित्रा रैभ्येण जग्मतुः । बृहद्द्युम्नस्य सत्रं तावश्विनाविव रूपिणौ

ತಂದೆ ರೈಭ್ಯನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ರಾಜ ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನನ ಸತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ತೇಜಸ್ವಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು.

Verse 11

अतिष्ठदाश्रमे रैभ्यः स्नुषया ज्येष्ठया सह । तौ गत्वा भ्रातरौ तत्र राज्ञः सत्रमनुत्तमम्

ರೈಭ್ಯನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಸೊಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಉಳಿದನು. ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ರಾಜನ ಅನುತ್ತಮ ಸತ್ರಯಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿದರು.

Verse 12

याज यामासतुः सत्रे बृहद्द्युम्नं महीपतिम् । नाभवत्स्खलनं भ्रात्रोः सत्रे सांगेषु कर्मसु

ಆ ಸತ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಭೂಪತಿ ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನ ರಾಜನಿಗೆ ಯಜನ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಅಂಗಕರ್ಮಗಳೊಡನೆ ನಡೆದ ಯಜ್ಞಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಪವೂ ತಪ್ಪು ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 13

सत्रे संतन्यमानेऽस्मिन्बृहद्द्युम्नस्य भूपतेः । मुनयो भ्यागमन्सर्वे राज्ञाहूता निरीक्षितुम्

ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನ ಭೂಪತಿಯ ಈ ಸತ್ರಯಾಗವು ಮುಂದುವರಿದು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿರಲು, ರಾಜನ ಆಹ್ವಾನದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಅದನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಲು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದರು.

Verse 14

वसिष्ठो गौतमश्चात्रिर्जाबालिरथ कश्यपः । क्रतुर्दक्षः पुलस्त्यश्च पुलहो नारदो मुनिः

ವಸಿಷ್ಠ, ಗೌತಮ, ಅತ್ರಿ, ಜಾಬಾಲಿ ಮತ್ತು ಕಶ್ಯಪ; ಕ್ರತು, ದಕ್ಷ, ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಪುಲಹ ಹಾಗೂ ಮುನಿ ನಾರದ—

Verse 15

मार्कंडेयः शतानंदो विश्वामित्रः पराशरः । भृगुः कुत्सोऽथ वाल्मीकिर्व्यासधौम्यादयोऽपरे

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ, ಶತಾನಂದ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ಪರಾಶರ; ಭೃಗು, ಕುತ್ಸ ಮತ್ತು ನಂತರ ವಾಲ್ಮೀಕಿ—ವ್ಯಾಸ, ಧೌಮ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಇತರ ಮುನಿಗಳೂ ಸಹ—

Verse 16

शिष्यैः प्रशिष्यैर्बहुभिरसंख्यातैः समावृताः । तानागतान्समालोक्य बृहद्द्युम्नो महीपतिः

ಅಸಂಖ್ಯ ಶಿಷ್ಯ-ಪ್ರಶಿಷ್ಯರಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿ ಬಂದ ಆ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಭೂಪತಿ ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನ ರಾಜನು—

Verse 17

अर्घ्यादिना मुनीन्सर्वान्पूजयामास सादरम् । नाना दिग्भ्यः समायाताश्चतुरंगबलैर्युताः

ಅವನು ಅರ್ಘ್ಯಾದಿ ಉಪಹಾರಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಾದರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅವರು ಅನೇಕ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಚತುರಂಗಬಲದೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 18

उपदासहिता भूपास्सत्रं वीक्षितुमादरात् । वैश्याः शूद्रास्तथा वर्णाश्चत्वरोऽपि समागताः

ಉಪದಾಸಹಿತ ರಾಜರೂ ಸತ್ರಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡಲು ಆದರದಿಂದ ಬಂದರು. ಹಾಗೆಯೇ ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು—ಎಲ್ಲ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳವರೂ—ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 19

वर्णिनोऽथ गृहस्थाश्च वानप्रस्थाश्च भिक्षवः । सत्रं निरीक्षितुं तस्य बृहद्द्युम्नस्य चाययुः

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳು, ಗೃಹಸ್ಥರು, ವಾನಪ್ರಸ್ಥರು ಮತ್ತು ಭಿಕ್ಷುಗಳೂ ರಾಜ ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನನ ಸತ್ರಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡಲು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು.

Verse 20

तान्सर्वान्पूजयामास यथार्हं राजसत्तमः । ददौ चान्नानि सर्वेभ्यो घृतसूपादिकांस्तथा

ಆ ರಾಜಸತ್ತಮನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಹವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಘೃತ, ಸೂಪ ಮೊದಲಾದವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನೂ ನೀಡಿದನು.

Verse 21

वस्त्राणि च सुवर्णानि हाररत्नान्यनेकशः । एवं सत्कारयामास राजा सत्रे समागतान्

ಅವನು ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಸ್ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಹಾರ-ರತ್ನಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ಈ ರೀತಿ ರಾಜನು ಸತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 22

रैभ्यपुत्रो तदा विप्रा अर्वावसुपरावसू । अध्वरादीनि कर्माणि चक्रतुः स्खलितं विना

ಆಗ ರೈಭ್ಯನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುತ್ರರಾದ ಅರ್ವಾವಸು ಮತ್ತು ಪರಾವಸು ಅಧ್ವರಾದಿ ಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಖಲನದೋಷವಿಲ್ಲದೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 23

तद्दृष्ट्वा मुनयस्सर्वे कौशलं रैभ्यपुत्रयौः । श्लाघंते सशिरःकम्पं वसिष्ठप्रमुखास्तदा

ರೈಭ್ಯನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು; ವಸಿಷ್ಠಪ್ರಮುಖ ಋಷಿಗಳು ತಲೆ ಅಲುಗಿಸಿ ಅನುಮೋದನೆ ಸೂಚಿಸಿದರು।

Verse 24

कर्माणि कानि चित्तत्र कारयित्वा परावसुः । तृतीयसवनस्यांते गृहकृत्यं निरीक्षितुम्

ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ ಪರಾವಸು ತೃತೀಯ ಸವನಾಂತದಲ್ಲಿ ಗೃಹಕೃತ್ಯವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಹೊರಟನು।

Verse 25

प्रययौ स्वाश्रमं सायं विनैवार्वावसुं द्विजाः । तस्मिन्नवसरे रैभ्यं कृष्णाजिनसमावृतम्

ಸಾಯಂಕಾಲ ದ್ವಿಜನಾದ ಪರಾವಸು ಅರ್ವಾವಸುವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ರೈಭ್ಯನು ಕೃಷ್ಣಾಜಿನದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು।

Verse 26

वने चरंतं पितरं दृष्ट्वा स मृगशंकया । निद्राकलुषितो रात्रावंधे तमसि संकुले

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಮೃಗಶಂಕೆಯಿಂದ, ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಮಲಿನಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ರಾತ್ರಿಯ ಘನಾಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಜಿಂಕೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು।

Verse 27

आत्मानं हंतुमायाति मृगोऽयमिति चिंतयन् । जघान पितरं सोऽयं महारण्ये परावसुः

“ಈ ಜಿಂಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬರುತ್ತಿದೆ” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ಪರಾವಸು ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೇ ಹೊಡೆದು ಕೊಂದನು।

Verse 28

रिरक्षुणा शरीरं स्वं तेनाकामनया पिता । रजन्यां हिंसितो विप्रा महापातककारिणा

ತನ್ನ ದೇಹರಕ್ಷಣೆಯಷ್ಟೇ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಅನಿಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಅವನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದನು; ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವನು ಮಹಾಪಾತಕಕర్తನಾದನು।

Verse 29

अंतिकं स समागत्य व्यलोकयत तं हतम् । ज्ञात्वा स्वपितरं रात्रौ शुशोच व्यथितेंद्रियः

ಅವನು ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಆ ಹತನನ್ನು ನೋಡಿದನು; ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ತನ್ನ ತಂದೆಯೆಂದು ತಿಳಿದು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ವ್ಯಥಿತವಾಗಿ ಅವನು ಶೋಕಿಸಿದನು।

Verse 30

प्रेतकार्यं ततः कृत्वा पितुः सर्वं परावसुः । भूयोपि नृपतेः सत्रं परावसुरुपाययौ

ನಂತರ ಪರಾವಸು ತಂದೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇತಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ರಾಜನ ಸತ್ರಯಾಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 31

स्वचेष्टितं तु तत्सर्वमनुजाय ततोऽब्रवीत् । मृतं स्वपितरं श्रुत्वा सोऽपि शोकाकुलोऽभवत्

ನಂತರ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಅವನು ತನ್ನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು; ತಂದೆ ಮೃತನಾದನೆಂದು ಕೇಳಿ ಅವನೂ ಶೋಕದಿಂದ ಆಕೂಲಗೊಂಡನು।

Verse 32

ज्येष्ठोऽनुजं ततः प्राह वचनं द्विजसत्तमाः । महत्सत्रं समारब्धं बृहद्द्युम्नस्य भूपतेः

ಆಮೇಲೆ ಜ್ಯೇಷ್ಠನು ಅನುಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಭೂಪತಿ ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನನು ಮಹತ್ ಸತ್ರಯಾಗವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 33

वोढुत्वशक्तिर्नास्त्यस्य कर्मणो बालकस्य ते । जनकश्च हतो रात्रौ मयापि मृगशंकया

ಈ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಆ ಕರ್ಮಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ; ತಂದೆಯೂ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೃಗವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಕೊಂದೆನು।

Verse 34

प्रायश्चित्तं च कर्त्तव्यं ब्रह्महत्या विशुद्धये । मदर्थं व्रतचर्यां त्वं चर तात कनिष्ठक

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಬೇಕು; ನನ್ನಿಗಾಗಿ, ಪ್ರಿಯ ಕನಿಷ್ಠಾ, ನೀನು ವ್ರತಾಚರಣೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳು।

Verse 35

एकाकी धुरमुद्वोढुं शक्तोऽहं सत्रकर्मणः । अर्वावसुरिति प्रोक्तो ज्येष्ठेन स तमभ्य धात्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಸತ್ರಯಾಗದ ಭಾರವನ್ನು ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಹೊರುವ ಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಜ್ಯೇಷ್ಠನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 36

तथा भवत्वहं ज्येष्ठ चरिष्ये व्रतमुत्तमम् । ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं त्वं सत्रधुरमावह

ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ. ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಉತ್ತಮ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುವೆ; ನೀನು ಸತ್ರಯಾಗದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೋ।

Verse 37

इत्युक्त्वा सोनुऽजो ज्येष्ठं तस्मात्सत्राद्वि निर्ययौ । कारयामास कर्माणि ज्येष्ठस्तस्मिन्गते कतौ

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಕನಿಷ್ಠನು ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಭ್ರಾತನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಆ ಸತ್ರಯಾಗದಿಂದ ಹೊರಟನು. ಅವನು ಹೋದ ಬಳಿಕ ಜ್ಯೇಷ್ಠನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯಾಗಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿಸಿದನು.

Verse 38

द्वादशाब्दं कनिष्ठोपि ब्रह्महत्याव्रतं द्विजाः । चरित्वा सत्रयागेऽस्मिन्नाजगाम पुनर्मुदा

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಕನಿಷ್ಠನೂ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ-ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಈ ಸತ್ರಯಾಗಕ್ಕೆ ಪುನಃ ಬಂದನು.

Verse 39

तं दृष्ट्वा भ्रातरं ज्येष्ठो बृहद्द्युम्नमुवाच ह । अयं ते ब्रह्महा सत्रमर्वावसुरुपागतः

ತನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ಕಂಡ ಜ್ಯೇಷ್ಠನು ರಾಜ ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಇವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷಯುಕ್ತ ಅರ್ವಾವಸು; ನಿನ್ನ ಸತ್ರಯಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 40

एनमुत्सारयाशु त्वमस्मात्सत्रान्नृपो त्तम । अन्यथा सत्रयागस्य फलहानिर्भविष्यति

“ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಇವನನ್ನು ಈ ಸತ್ರದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಹಾಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸತ್ರಯಾಗದ ಫಲಹಾನಿ ಸಂಭವಿಸುವುದು।”

Verse 41

इतीरितः स स्वप्रेष्यैर्यागात्तमुदवासयत् । उद्वास्यमानो राजानमर्वावसुरथाब्रवीत्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೇವಕರ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಯಾಗಸ್ಥಳದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿಸಿದನು. ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತಿರಲು ಅರ್ವಾವಸು ಆಗ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 42

न मया ब्रह्महत्येयं बृहद्द्युम्न कृतानघ । किन्तु ज्येष्ठेन मे सा हि ब्रह्महत्या कृता विभो

ಓ ನಿರಪರಾಧಿ ಬೃಹದ್ದ್ಯುಮ್ನ! ಈ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಓ ಪ್ರಭು, ಆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಭ್ರಾತನೇ ಮಾಡಿದನು.

Verse 43

ब्रह्महत्याव्रतं चीर्णं तदर्थं च मया धुना । एवमुक्तोपि राजासौ वचसा स परावसोः

ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ-ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೂ, ಪರಾವಸುವಿನ ವಚನಗಳಿಂದ ಆ ರಾಜನು (ತನ್ನ ನಿಶ್ಚಯದಿಂದ) ತಿರುಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 44

अर्वावसुं निजात्सत्रादुदवासयदाशु वै । धिक्कृतो ब्राह्मणैश्चायं ययौ तूष्णीं वनं तदा

ಅವನು ತನ್ನ ಸತ್ರದಿಂದ ಅರ್ವಾವಸುವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಹಾಕಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಧಿಕ್ಕೃತನಾದ ಅರ್ವಾವಸು ಆಗ ಮೌನವಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 45

मुनिवृन्दसमाकीर्णं तपोवनमुपेत्य सः । अर्वावसुस्तपश्चक्रे देवैरपि सुदुष्करम्

ಮುನಿವೃಂದಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ತಪೋವನವನ್ನು ಸೇರಿ ಅರ್ವಾವಸು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅತಿದುಷ್ಕರವಾದ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 46

तपः कुर्वंस्तथादित्यमुपतस्थे समा हितः । मूर्तिमांस्तपसा तस्य महताऽदुष्टधीः स्वयम्

ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವನು ಸ್ಥಿರ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಆದಿತ್ಯದೇವನನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವನ ಮಹತ್ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಶುದ್ಧಬುದ್ಧಿಯವನಿಗೆ ಆದಿತ್ಯನು ಮೂರ್ತಿಮಂತನಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು.

Verse 47

आविरासीत्स्वया दीप्त्या भासयञ्जगतीतलम् । कर्मसाक्षी जगच्चक्षुर्भास्करो देवताग्रणीः

ಆಗ ದೇವತಾಗಣದ ಅಗ್ರಣಿ, ಜಗತ್ತಿನ ನೇತ್ರ ಹಾಗೂ ಕರ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಭಾಸ್ಕರನು ತನ್ನ ಸ್ವದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಭೂತಲವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 48

आविर्बभूवुर्देवाश्च पुरस्कृत्य शचीपतिम् । इन्द्रादयस्ततो देवाः प्रोचुरर्वावसुं द्विजाः

ಮತ್ತೆ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು; ಶಚೀಪತಿ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಮುಂಚೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ಅನಂತರ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಅರ್ವಾವಸುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 49

अर्वावसो त्वं प्रवरस्तपसा ब्रह्म चर्यतः । आचारेण श्रुतेनापि वेदशास्त्रादिशिक्षया

‘ಅರ್ವಾವಸು! ತಪಸ್ಸು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಸದಾಚಾರ, ಶ್ರುತಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಾದಿ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ನೀನು ಶ್ರೇಷ್ಠನು.’

Verse 50

निराकृतोवमानेन त्वं परावसुना बहु । तथापि क्षमया युक्तो न कुप्यति भवान्यतः

‘ಪರಾವಸು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅವಮಾನಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿದರೂ, ನೀನು ಕ್ಷಮಾಶೀಲನಾಗಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ—ಇದೇ ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವ.’

Verse 51

यस्माज्ज्येष्ठोऽवधीत्तातं न हिंसीस्त्वं महामते । ब्रह्महत्याव्रतं यस्मात्तदर्थं चरितं त्वया

‘ಜ್ಯೇಷ್ಠನು ತಂದೆಯನ್ನು ವಧಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನೀನು ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ-ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವ್ರತವನ್ನು ನೀನು ಆಚರಿಸಿದ್ದೀ.’

Verse 52

अतः स्वीकुर्म हे त्वां तु पराकुर्मः परावसुम् । उक्त्वैवं बलभिन्मुख्याः सर्वे च त्रिदिवालयाः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ; ಪರಾವಸುವನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಬಲಹಂತಕ ಇಂದ್ರನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು॥

Verse 53

तं ते प्रवरयामासुर्निरासुश्च परावसुम् । पुनरिंद्रादयो देवाः पुरोधाय दिवाकरम्

ಅವರನ್ನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ, ಪರಾವಸುವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು. ನಂತರ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಪುರೋಧನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದರು॥

Verse 54

अर्वावसुं प्रोचुरिदं वरं त्वं वरयेति वै । स चापि प्रार्थयामास जनकस्योत्थितिं पुन

ಅವರು ಅರ್ವಾವಸುವಿಗೆ—‘ವರವನ್ನು ಆರಿಸು; ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಬೇಡು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಪುನರುತ್ಥಾನವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು॥

Verse 55

वधे चास्मरणं देवानात्मनो जनकस्य वै । तथास्त्विति सुराः प्रोचुः पुनरूचुरिदं वचः

ಅವನು—‘ಆ ವಧದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಸ್ಮರಣೆ ಇರಬಾರದು; ನನ್ನ ತಂದೆಯೂ ಅದರ ಭಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲಿ’ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. ದೇವರುಗಳು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು॥

Verse 56

वरं चान्यं प्रदास्यामो वरय त्वं महामते । एवमुक्तः सुरैः सोयमर्वावसुरभाषत

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—‘ನಾವು ನಿನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ವರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ; ಓ ಮಹಾಮತೇ, ವರವನ್ನು ಆರಿಸು.’ ದೇವರುಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಅರ್ವಾವಸು ಉತ್ತರಿಸಿದನು॥

Verse 57

मम भ्रातुरदुष्टत्वं भवतु त्रिदशालयाः । अर्वावसोर्वचः श्रुत्वा त्रिदशाः पुनरब्रुवन्

ಅರ್ವಾವಸುವಿನ ವಚನ—“ಹೇ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳೇ, ನನ್ನ ಸಹೋದರನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗಲಿ”—ಎಂದು ಕೇಳಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು।

Verse 58

ब्राह्मणस्य पितुर्घातान्महान्दोषः परावसोः । न ह्यन्यकृतपापस्य परेणानुष्ठितेन वै

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ತಂದೆಯನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ ಪರಾವಸುವಿಗೆ ಮಹಾದೋಷವಿದೆ; ಒಬ್ಬನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪವು ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಮಾಡಿದ ಅನುಷ್ಠಾನದಿಂದ ದೂರವಾಗದು।

Verse 59

प्रायश्चित्तेन शांतिः स्यान्महापातकपंचके । पितुर्ब्राह्मणहंतुस्तु सुतरां नास्ति निष्कृतिः

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಿಂದ ಪಂಚ ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಗೆ ಶಾಂತಿ ದೊರಕಬಹುದು; ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿಜವಾದ ನಿಷ್ಕೃತಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 60

आत्मनानुष्ठितेनापि व्रतेन न हि दुष्कृतिः । परावसोस्तव भ्रातुरतो नैवास्ति निष्कृतिः

ತಾನೇ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೂ ಆ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ನಾಶವಾಗದು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರ ಪರಾವಸುವಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ನಿಷ್ಕೃತಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 61

अतोऽस्माभिरदुष्टत्वमस्मै दातुं न शक्यते । अर्वावसुः पुनःप्राह देवानिंद्रपुरोगमान्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅವನಿಗೆ ಪಾಪರಹಿತತ್ವವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ। ನಂತರ ಅರ್ವಾವಸು ಇಂದ್ರನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 62

तथापि युष्मन्माहात्म्यात्प्रसादाद्भवतां तथा । पितुर्ब्राह्मणहंतुर्मे भ्रातुस्त्रिदशसत्तमाः

ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಕೃಪಾಪ್ರಸಾದದಿಂದ, ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ತಂದೆಯನ್ನು ಹತಮಾಡಿದ ನನ್ನ ಸಹೋದರನ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

Verse 63

यथा स्यान्निष्कृतिर्ब्रूत तथैव कृपया युताः । एवमर्वावसोः श्रुत्वा वचस्ते त्रिदशालयाः

ಕರುಣೆಯೊಡನೆ, ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ. ಹೀಗೆ ಅರ್ವಾವಸು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸ್ವರ್ಗನಿವಾಸಿ ದೇವರುಗಳು—

Verse 64

ध्यात्वा तु सुचिरं कालं विनिश्चित्येदमबुवन् । उपायं ते प्रवक्ष्यामस्तत्पातकनिवारणम्

ಅವರು ಬಹುಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿ ಹೇಳಿದರು—“ಆ ಪಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.”

Verse 65

दक्षिणांबुनिधौ पुण्ये रामसेतौ विमुक्तिदे । धनुष्कोटिरिति ख्यातं तीर्थमस्ति विमुक्तिदम्

ಪವಿತ್ರ ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ರಾಮಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ‘ಧನುಷ್ಕೋಟಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ ಒಂದು ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 66

ब्रह्महत्यासुरापानस्वर्णस्तेयविनाशनम् । गुरुतल्पगसंसर्गदोषाणामपि नाशनम्

ಅದು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ, ಸುರಾಪಾನ, ಸ್ವರ್ಣಸ್ತೇಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಗುರುಶಯ್ಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನಿಷಿದ್ಧ ಸಂಸರ್ಗದ ದೋಷಗಳನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 67

अकामेनापि यः स्नायादपवर्गफलप्रदम् । दुःस्वप्ननाशनं धन्यं नरकक्लेशनाशनम्

ಯಾರು ಅಲ್ಲಿ ನಿರಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದಲೂ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮೋಕ್ಷಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದು ದುಃಸ್ವಪ್ನಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಮಂಗಳಕರವೂ ಧನ್ಯವೂ ಆಗಿ, ನರಕಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 68

कैलासादिपदप्राप्तिकारणं परमार्थदम् । सर्वकाममिदं पुंसामृणदारिद्र्यनाशनम्

ಇದು ಕೈಲಾಸಾದಿ ಪದಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಪುರುಷರ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಋಣ ಮತ್ತು ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 69

धनुष्कोटिर्धनु ष्कोटिर्धनुष्कोटिरितीरणात् । स्वर्गापवर्गदं पुंसां महापुण्यफलप्रदम्

‘ಧನುಷ್ಕೋಟಿ, ಧನುಷ್ಕೋಟಿ, ಧನುಷ್ಕೋಟಿ’ ಎಂದು ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಜನರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮಹಾಪುಣ್ಯಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 70

तत्र गत्वा तव भ्राता स्नायाद्यदि परावसुः । तत्क्षणादेव ते ज्येष्ठो मुच्यते ब्रह्महत्यया

ನಿನ್ನ ಸಹೋದರ ಪರಾವಸು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 71

इदं रहस्यं सुमहत्प्रायश्चित्तमुदीरितम् । उक्त्वेत्यर्वावसुं देवाः प्रययुः स्वपुरीं प्रति

ಈ ಮಹಾ ರಹಸ್ಯವನ್ನು—ಅಸಾಧಾರಣ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು—ಅರ್ವಾವಸುವಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಪುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು.

Verse 72

तत अर्वावसुर्ज्येष्ठं समादाय परावसुम् । रामचन्द्रधनुष्कोटिं प्रययौ मुक्तिदायिनीम्

ಆಗ ಅರ್ವಾವಸು ತನ್ನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಸಹೋದರ ಪರಾವಸುವನ್ನು ಜೊತೆಕೊಂಡು, ಮುಕ್ತಿದಾಯಿನಿಯಾದ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 73

सेतौ संकल्पमुक्त्वा तु नियमेन परावसुः । सह भ्रात्रा धनुष्कोटौ सस्नौ पातकशुद्धये

ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿ ಪರಾವಸು ಸಂಕಲ್ಪಮಾಡಿ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತ, ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಪಾತಕಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 74

स्नात्वोत्थितं धनुष्कोटौ तं प्रोवाचाशरीरिणी । परावसो विनष्टा ते पितुर्ब्राह्मणघातजा

ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಎದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಅಶರೀರವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—“ಓ ಪರಾವಸು, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯಾಜನಿತ ಪಾಪವು ನಾಶವಾಗಿದೆ।”

Verse 75

ब्रह्महत्या महा घोरा नरकक्लेशकारिणी । इत्युक्त्वा विररामाथ सापि वागशरीरिणी

“ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಹಾಘೋರ, ನರಕಕ್ಲೇಶಕಾರಿಣಿ”—ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಅಶರೀರವಾಣಿ ಮೌನವಾಯಿತು।

Verse 76

परावसुस्तदा विप्राः कनिष्ठेन समन्वितः । रामचन्द्रधनुष्कोटिं प्रणम्य च सभक्तिकम्

ಆಗ, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಪರಾವಸು ತನ್ನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು।

Verse 77

रामनाथं महादेवं नत्वा भक्तिपुरःसरम् । विमुक्तपातको विप्राः प्रययौ पितुराश्रमम्

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ರಾಮನಾಥ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಪಾಪವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 78

मृत्वोत्थितस्तदा रैभ्यो दृष्ट्वा पुत्रौ समागतौ । संतुष्टहृदयो ह्यास्ते पुत्राभ्यां स्वाश्रमे तदा

ಆಗ ರೈಭ್ಯನು ಮರಣದಿಂದ ಎದ್ದವನಂತೆ; ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಹೃದಯ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಿದನು.

Verse 79

रामचन्द्रधनुष्कोटौ स्नानेन हतपातकम् । एनं परावसुं सर्वे स्वीचक्रुर्मुनयस्तदा

ರಾಮಚಂದ್ರನ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದುದರಿಂದ ಅವನ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾದವು; ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಆ ಪರಾವಸುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

Verse 80

एवं परावसोरुक्तं ब्रह्महत्याविमोक्षणम् । स्नानमात्राद्धनुष्कोटौ युष्माकं मुनिपुंगवाः

ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪರಾವಸುವಿನ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವಿಮೋಚನೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ।

Verse 82

महापातकसंघाश्च नश्येयुर्मज्जनादिह । य इमं पठतेऽध्यायं ब्रह्महत्याविमोक्षणम्

ಇಲ್ಲಿ ಮಜ್ಜನ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ಗುಂಪೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ವಿಮೋಚನವನ್ನು ಹೇಳುವ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಯಾರು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೂ ಶುದ್ಧಿಯ ಪುಣ್ಯಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 83

ब्रह्महत्या विनश्येत तत्क्षणान्नास्ति संशयः । सुरापानादयोऽप्यस्य शांतिं गच्छेयुरंजसा

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಸುರಾಪಾನಾದಿ ಪಾಪಗಳೂ ಅವನಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಶೀಘ್ರ ಶಾಂತಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 91

सुरा पानादयो विप्रा नश्यंत्येवात्र मज्जनात् । सत्यंसत्यं पुनः सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಮಜ್ಜನಸ್ನಾನದಿಂದ ಸುರಾಪಾನಾದಿ ಪಾಪಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ‘ಸತ್ಯಂ, ಸತ್ಯಂ—ಪುನಃ ಸತ್ಯಂ!’ ಎಂದು ಭುಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.