Adhyaya 3

Verse 1

ऋषय ऊचुः । चतुर्विंशतितीर्थानि यान्युक्तानि त्वया मुने । तेषां प्रधानतीर्थानां सेतौ पापविनाशने

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೇ! ನೀವು ಹೇಳಿದ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾಪವಿನಾಶಕವಾದ ಸೇತುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಧಾನ ತೀರ್ಥಗಳ ವಿಷಯವನ್ನು (ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ).

Verse 2

आदिमस्य तु तीर्थस्य चक्रतीर्थमिति प्रथा । कथं समागता सूत वदास्माकं हि पृच्छताम्

ಮೊದಲ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ‘ಚಕ್ರತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಹೆಸರು ಇದೆ. ಓ ಸೂತನೇ! ಆ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಬಂದಿತು? ನಾವು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ತಿಳಿಸು.

Verse 3

श्रीसूत उवाच । चतुर्विंशतितीर्थानां प्रधानानां द्विजोत्तमाः । यदुक्तमादिमं तीर्थं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

ಶ್ರೀ ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಧಾನ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊದಲ ತೀರ್ಥವು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 4

स्मरणात्तस्य तीर्थस्य गर्भवासो न विद्यते । विलयं यांति पापानि लक्षजन्मकृतान्यपि

ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭವಾಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಲಕ್ಷ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳೂ ಲಯವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 5

तस्मिंस्तीर्थे सकृत्स्नाना त्स्मरणात्कीर्तनादपि । लोके ततोधिकं तीर्थं तत्तुल्यं वा द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ, ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ ಕೀರ್ತಿಸಿದರೂ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ ಸಮಾನವೂ ಆದ ಮತ್ತೊಂದು ತೀರ್ಥವಿಲ್ಲ।

Verse 6

न विद्यते मुनिश्रेष्ठाः सत्यमुक्तमिदं मया । गंगा सरस्वती रेवा पंपा गोदावरी नदी

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯ—ಗಂಗಾ, ಸರಸ್ವತಿ, ರೇವಾ (ನರ್ಮದಾ), ಪಂಪಾ ಮತ್ತು ಗೋದಾವರಿ ನದಿಯೂ (ಈ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ).

Verse 7

कालिंदी चैव कावेरी नर्मदा मणिकर्णिका । अन्यानि यानि तीर्थानि नद्यः पुण्या महीतले

ಅದೇ ರೀತಿ ಕಾಲಿಂದೀ (ಯಮುನಾ), ಕಾವೇರಿ, ನರ್ಮದಾ, ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ ಹಾಗೂ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯ ನದಿಗಳೆಲ್ಲವೂ—(ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ).

Verse 8

अस्य तीर्थस्य विप्रेंद्राः कोट्यंशेनापि नो समाः । धर्मतीर्थमिति प्राहुस्तत्तीर्थं हि पुराविदः

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳು ಈ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಕೋಟ್ಯಾಂಶಮಾತ್ರವೂ ಸಮಾನವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪುರಾವಿದರು ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ‘ಧರ್ಮತೀರ್ಥ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 9

यथा समागता तस्य चक्रतीर्थमिति प्रथा । तदिदानीं प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं मुनिपुंगवाः

ಅದು ‘ಚಕ್ರತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಹೇಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಯಿತು—ಅದನ್ನು ಈಗ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವರೇ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 10

सेतुमूलं हि तत्प्रोक्तं तद्दर्भशयनं मतम् । तत्रैव चक्रतीर्थं तु महापातकमर्द्दनम्

ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ‘ಸೇತುಮೂಲ’ವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದನ್ನು ‘ದರ್ಭಶಯನ’ವೆಂದೂ ಮಾನ್ಯ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಚಕ್ರತೀರ್ಥವಿದ್ದು, ಅದು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ಮರ್ಧಿಸುವ ಪರಮ ಪಾವನ ತೀರ್ಥವಾಗಿದೆ.

Verse 11

पुरा हि गालवोनाम मुनिर्विष्णुपरायणः । दक्षिणांभोनिधेस्तीरे हालास्यादविदूरतः

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಾಲವನೆಂಬ ಮುನಿಯೊಬ್ಬನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಷ್ಣುಪರಾಯಣ. ಅವನು ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಹಾಲಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮೀಪವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 12

फुल्लग्रामसमीपे च तथा क्षीरसरोंतिके । धर्म पुष्करिणीतीरे सोऽतप्यत महत्तपः

ಫುಲ್ಲ ಗ್ರಾಮದ ಸಮೀಪದಲ್ಲೂ ‘ಕ್ಷೀರಸರಸ್’ ಎಂಬ ಸರೋವರದ ಹತ್ತಿರವೂ, ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಹತ್ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 13

युगानामयुतं ब्रह्म गृणन्विप्राः सनातनम् । दयायुक्तो निराहारः सत्यवान्विजितेंद्रियः

ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ಸನಾತನ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು—ದಯಾಯುಕ್ತ, ನಿರಾಹಾರ, ಸತ್ಯವಂತ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿ.

Verse 14

आत्मवत्सर्वभूतानि पश्यन्विषयनिःस्पृहः । सर्वभूतहितो दांतः सर्वद्वंद्वविवर्जितः

ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಆತ್ಮವತ್—ತನ್ನಂತೆಯೇ ಕಂಡನು; ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದವನು. ಸರ್ವಭೂತಹಿತಕ, ದಾಂತ, ಎಲ್ಲ ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ವಿವರ್ಜಿತನು.

Verse 15

वर्षाणि कतिचित्सोऽयं जीर्णपर्णाशनोऽभवत । किंचित्कालं जलाहारो वायुभक्षः कियत्समाः

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳು ಆ ಮುನಿ ಒಣ ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇದ್ದನು. ಕೆಲಕಾಲ ಕೇವಲ ಜಲಾಹಾರದಿಂದ ಜೀವಿಸಿದನು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳು ವಾಯುವನ್ನೇ ಭಕ್ಷಿಸಿದವನಂತೆ ಇದ್ದನು.

Verse 16

एवं पंचसहस्राणि वर्षाणि स महामुनिः । अतप्यत तपो घोरं देवैरपि सुदुष्करम्

ಹೀಗೆ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಆ ಮಹಾಮುನಿ ಘೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು—ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅತಿದುರ್ಲಭವಾದದ್ದು.

Verse 17

ततः पंचसहस्राणि वर्षाणि मुनिपुंगवः । निराहारो निरालोको निरुच्छ्वासो निरास्पदः

ನಂತರ ಇನ್ನೂ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ, ವಿಷಯದೃಷ್ಟಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಉಸಿರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಯಾವ ಆಶ್ರಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 18

वर्षास्वासारसहनं हेमंतेषु जलेशयः । ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थो विष्णुध्यानपरायणः

ಮಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿದನು; ಹೇಮಂತದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿದನು; ಗ್ರೀಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತನು—ನಿತ್ಯವೂ ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 19

जपन्नष्टाक्षरं मंत्रं ध्यायन्हृदि जनार्दनम् । तताप सुमहातेजा गालवो मुनिपुंगवः

ಅಷ್ಟಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಮುನಿಪುಂಗವ ಗಾಲವನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು.

Verse 20

एवं त्वयुतव वर्षाणि स समतीतानि वै मुनेः । अथ तत्तपसा तुष्टो भगवान्कमलापतिः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮುನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಕಮಲಾಪತಿ ಭಗವಾನ್ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು.

Verse 21

प्रत्यक्षतामगात्तस्य शंखचक्रगदाधरः । विकचांबुजपत्राक्षः सूर्यकोटिसमप्रभः

ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ದರ್ಶನ ನೀಡಿದನು—ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು; ಅರಳಿದ ಕಮಲಪತ್ರದಂತೆ ನೇತ್ರಗಳವನು; ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರ ಸಮಾನ ಪ್ರಭಾವಂತನು.

Verse 22

विनतानंदनारूढश्छत्रचामरशोभितः । हारकेयूरमुकुटकटकादिविभूषितः

ವಿನತಾನಂದನ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾಗಿ; ಛತ್ರ-ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತನಾಗಿ; ಹಾರ, ಕೇಯೂರ, ಮುಕುಟ, ಕಟಕ ಮೊದಲಾದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 23

विष्वक्सेनसुनंदादिकिंकरैः परिवारितः । वीणावेणुमृदंगादिवादकैर्नारदादिभिः

ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನ, ಸುನಂದ ಮೊದಲಾದ ಕಿಂಕರರಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿ; ನಾರದಾದಿ ವಾದಕರು ವೀಣೆ, ವೇಣು, ಮೃದಂಗ ಮೊದಲಾದ ವಾದ್ಯಗಳಿಂದ ಗಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 24

उपगीयमानविजयः पीतांबरविराजितः । लक्ष्मीविराजितोरस्को नीलमेघसमच्छविः

ಅವನ ವಿಜಯಗಾನ ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು; ಪೀತಾಂಬರದಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು; ಲಕ್ಷ್ಮೀಶೋಭಿತ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನು; ನೀಲಮೇಘದಂತೆ ಶ್ಯಾಮಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವನು.

Verse 25

धुनानः पद्ममेकेन पाणिना मधुसूदनः । सनकादिमहायोगिसेवितः पार्श्वयोर्द्वयोः

ಮಧುಸೂದನ ವಿಷ್ಣು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಪದ್ಮವನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಅಲುಗಿಸುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಸನಕಾದಿ ಮಹಾಯೋಗಿಗಳು ಎರಡೂ ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 26

मंदस्मितेन सकलं मोहयन्भुवनत्रयम् । स्वभासा भासयन्सर्वान्दिशो दश च भूसुराः

ಓ ಭೂಸುರರೇ! ಅವನ ಮಂದಸ್ಮಿತವು ತ್ರಿಭುವನವನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿತು; ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮತ್ತು ದಶ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 27

कंठलग्रेन मणिना कौस्तुभेन च शोभितः । सुवर्णवेत्रहस्तैश्च सौविदल्लैरनेकशः

ಕಂಠದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯಿಂದ ಅವನು ಶೋಭಿಸಿದನು; ಚಿನ್ನದ ದಂಡಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅನೇಕ ಸೇವಕರು ಅವನ ಸುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದರು.

Verse 28

अनन्यदुर्लभाचिंत्यगीयमाननिजाद्भुतः । सुभक्तसुलभो देवो लक्ष्मीकांतो हरिः स्वयम्

ಇತರ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ದುರ್ಳಭನಾದ, ಅಚಿಂತ್ಯನಾದ, ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಸ್ವರೂಪವು ಗೀತಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ—ಆ ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತ ಹರಿ ಸ್ವಯಂ ಸುಭಕ್ತರಿಗೆ ಸುಲಭನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 29

सन्न्यधत्त पुरस्तस्य गालवस्य महामुनेः । आविर्भूतं तदा दृष्ट्वा श्रीवत्सांकितवक्षसम्

ಆಗ ಅವನು ಮಹಾಮುನಿ ಗಾಲವನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನಿಂತನು; ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನಿತ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವಿರುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡ ಮುನಿ ಅಪಾರ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತಲ್ಲೀನನಾದನು।

Verse 30

पीतांबरधरं देवं तुष्टिं प्राप महामुनिः । भक्त्या परमया युक्तस्तुष्टाव जगदीश्वरम्

ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿಯಾದ ದೇವರನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿ ದೊರಕಿತು; ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಜಗದೀಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 31

गालव उवाच । नमो देवादिदेवाय शंखचक्रगदाभृते । नमो नित्याय शुद्धाय सच्चिदानंदरूपिणे

ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಾದಿದೇವ, ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಧಾರೀ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಿತ್ಯ, ಶುದ್ಧ, ಸಚ್ಚಿದಾನಂದಸ್ವರೂಪ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 32

नमो भक्तार्ति हंत्रे ते हव्यकव्यस्वरूपिणे । नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं सृष्टिस्थित्यंतकारिणे

ಭಕ್ತರ ಆರ್ಥಿಯನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹವ್ಯಕವ್ಯಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಅಂತ ಮಾಡುವ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಸ್ವರೂಪ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 33

नमः परेशाय नमो विभूम्ने नमोस्तु लक्ष्मीपतये विधात्रे । नमोस्तु सूर्येंदुविलोचनाय नमो विरिंच्याद्यभिवंदिताय

ಪರೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಮಹಾವಿಭೂತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ ವಿಧಾತ್ರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರು ನೇತ್ರಗಳಾದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿರಿಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮೊದಲಾದವರು ವಂದಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 34

यो नामजात्यादिविकल्पहीनः समस्तदोषैरपि वर्जितो यः । स्रमस्तसंसारभयापहारिणे तस्मै नमो दैत्यविनाशनाय

ನಾಮ-ಜಾತಿ ಮೊದಲಾದ ಭೇದವಿಕಲ್ಪಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾಗಿ, ಸಮಸ್ತ ದೋಷಗಳಿಂದ ರಹಿತನಾಗಿರುವವನು; ಸಂಸಾರಜನ್ಯ ಎಲ್ಲ ಭಯವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವವನು—ಆ ದೈತ್ಯವಿನಾಶಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 35

वेदांतवेद्याय रमेश्वराय वैकुण्ठवासाय विधातृपित्रे । नमोनमः सत्यजनार्तिहारिणे नारायणायामितविक्रमाय

ವೇದಾಂತದಿಂದ ವೇದ್ಯನಾದ, ರಮೇಶ್ವರನಾದ, ವೈಕುಂಠವಾಸಿಯಾದ, ವಿಧಾತನಿಗೂ ಪಿತೃಸ್ವರೂಪನಾದ—ಸತ್ಯಭಕ್ತರ ಆర్తಿಯನ್ನು ಹರಿಸುವ, ಅಮಿತವಿಕ್ರಮ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 36

नमस्तुभ्यं भग वते वासुदेवाय शार्ङ्गिणे । भूयोभूयो नमस्तुभ्यं शेषपर्यंकशायिने

ಹೇ ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವ, ಶಾರ್ಙ್ಗಧನುಸ್ಸು ಧರಿಸಿದವನೇ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಶೇಷಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುವ ಪ್ರಭು—ನಿನಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 37

इति स्तुत्वा हरिं विप्रास्तूष्णीमास्ते स गालवः । श्रुत्वा स्तुतिं श्रुति सुखां हरिस्तस्यमहात्मनः

ಹೀಗೆ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಗಾಲವನು ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತನು. ಕಿವಿಗೆ ಸುಖಕರವಾದ ಆ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ವಚನಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿದನು।

Verse 38

अवाप परमं तोषं शंखचक्रगदाधरः । अथालिंग्य मुनिं शौरिश्चतुर्भिर्बाहुभिस्तदा

ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಗ ಶೌರಿಯು ತನ್ನ ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳಿಂದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು।

Verse 39

बभाषे प्रीतिसं युक्तो वरो वै व्रियतामिति । तुष्टोऽस्मि तपसा तेऽद्य स्तोत्रेणापि च गालव

ಪ್ರೀತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಭು ಹೇಳಿದರು—“ವರವನ್ನು ಬೇಡು.” “ಹೇ ಗಾಲವ, ಇಂದು ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ನಿನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದಲೂ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 40

नमस्कारेण च प्रीतो वरदोऽहं तवागतः । गालव उवाच । नारायण रमानाथ पीतांबर जगन्मय

ನಿನ್ನ ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ವರದಾತನಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ನಾರಾಯಣ, ಓ ರಮಾನಾಥ, ಓ ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ಓ ಜಗನ್ಮಯ!

Verse 41

जनार्दन जगद्धामन्गोविंद नरकांतक । त्वद्दर्शनात्कृतार्थोऽस्मि सर्वस्मादधिकस्तथा

ಓ ಜನಾರ್ದನ, ಜಗದ್ಧಾಮ! ಓ ಗೋವಿಂದ, ನರಕಾಂತಕ! ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನಾದೆ; ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 42

त्वां न पश्यंत्यधर्मिष्ठा यतस्त्वं धर्मपालकः । यन्न वेत्ति भवो ब्रह्मा यन्न वेत्ति त्रयी तथा

ಅಧರ್ಮಿಷ್ಠರು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣಲಾರರು, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಧರ್ಮಪಾಲಕನು. ಭವ (ಶಿವ) ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ತಿಳಿಯದದು, ತ್ರಯೀ ವೇದಕ್ಕೂ ತಿಳಿಯದದು—ಅದೇ ನಿನ್ನ ತತ್ತ್ವ.

Verse 43

तं वेद्मि परमात्मानं किमस्मा दधिकं वरम् । योगिनो यं न पश्यन्ति यं न पश्यंति कर्मठाः

ನಾನು ಅವನನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ—ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ವರವೇನು? ಯೋಗಿಗಳೂ ಕಾಣಲಾರದವನನ್ನು, ಕೇವಲ ಕರ್ಮಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರೂ ಕಾಣಲಾರರು.

Verse 44

तं पश्यामि परात्मानं किमस्मादधिकं वरम् । एतेन च कृतार्थोऽस्मि जनार्दन जगत्पते

ನಾನು ಆ ಪರಾತ್ಮನನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ—ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ವರವೇನು? ಇದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಓ ಜನಾರ್ದನ, ಓ ಜಗತ್ಪತೇ.

Verse 45

यन्नामस्मृतिमात्रेण महापातकिनोऽपिच । मुक्तिं प्रयांति मुनयस्तं पश्यामि जनार्दनम्

ಯಾರ ನಾಮಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದ ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರೋ—ಆ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ನಾನು ಸాక్షಾತ್ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 46

त्वत्पादपद्मयुगले निश्चला भक्तिरस्तुमे । हरिरुवाच । मयि भक्तिर्दृढा तेऽस्तु निष्कामा गालवाधुना

ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಯುಗಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರಲಿ. ಹರಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಗಾಲವ, ಈಗ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನತ್ತ ದೃಢ, ನಿಷ್ಕಾಮ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗಲಿ.

Verse 47

शृणु चाप्यपरं वाक्यमुच्यमानं मया मुने । मदर्थं कर्म कुर्वाणो मद्ध्यानो मत्परायणः

ಓ ಮುನೇ, ನಾನು ಹೇಳುವ ಇನ್ನೊಂದು ವಚನವನ್ನೂ ಕೇಳು—ನನ್ನಾರ್ಥವಾಗಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು, ನನ್ನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವವನು, ನನ್ನನ್ನೇ ಪರಮಾಶ್ರಯವಾಗಿಟ್ಟವನು।

Verse 48

एतत्प्रारब्धदेहांते मत्स्वरूपमवाप्स्यसि । अस्मिन्नेवाश्रमे वासं कुरुष्व मुनिपुंगव

ಈ ಪ್ರಾರಬ್ಧದಿಂದ ನಡೆಯುವ ದೇಹದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮುನಿಪುಂಗವ, ಈ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲೇ ವಾಸಮಾಡು.

Verse 49

धर्मपुष्करिणी चेयं पुण्या पापविनाशिनी । अस्यास्तीरे तपः कुर्वंस्तपःसिद्धिमवाप्नुयात्

ಇದು ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿ—ಪವಿತ್ರವೂ ಪಾಪವಿನಾಶಿನಿಯೂ; ಇದರ ತೀರದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವವನು ತಪಸ್ಸಿನ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 50

धर्मः पुरा समागत्य दक्षिणस्योदधेस्तटे । तपस्तेपे महादेवं चिंतयन्मनसा तदा

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನು ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರತಟಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನ ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು।

Verse 51

स्नानार्थमेकं तीर्थं च चक्रे धर्मो महामुने । धर्मपुष्करिणी तेन प्रसिद्धा तत्कृता यतः

ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ! ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಧರ್ಮನು ಒಂದು ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಅವನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದುದರಿಂದ ಅದು ‘ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 52

त्वया यथा तपस्तप्तमिदानीं मुनिसत्तम । तथा तप्तं तपस्तेन धर्मेण हरसेविना

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನೀನು ಈಗ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಹರಸೇವಕನಾದ ಆ ಧರ್ಮನು ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು।

Verse 53

तपसा तस्य तुष्टः सञ्छूलपाणिर्महेश्वरः । प्रादुरासीस्त्वया दीप्त्या दिशोदशविभासयन्

ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಶೂಲಪಾಣಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ, ತನ್ನ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ದಶದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾಡಿದನು।

Verse 54

अथाश्रममनुप्राप्तं महादेवं कृपानिधिम् । धर्मः परमसन्तुष्टस्तुष्टाव परमेश्वरम्

ನಂತರ ಕೃಪಾನಿಧಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಧರ್ಮನು ಪರಮ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 55

धर्म उवाच । प्रणमामि जगन्नाथमीशानं प्रणवात्मकम् । समस्तदेवतारूपमादिमध्यांतवर्जितम्

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಸ್ವರೂಪನಾದ ಜಗನ್ನಾಥ ಈಶಾನನಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಸಮಸ್ತ ದೇವತಾರೂಪನಾಗಿ ಆದಿ-ಮಧ್ಯ-ಅಂತ್ಯಗಳಿಂದ ಅತೀತನಾದವನು.

Verse 56

ऊर्ध्वरेतं विरूपाक्षं विश्वरूपं नमाम्य हम् । समस्तजगदाधारमनन्तमजमव्ययम्

ನಾನು ಊರ್ಧ್ವರೇತಸ್ಸು, ತ್ರಿನೇತ್ರಧಾರಿ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ, ವಿಶ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರ—ಅನಂತ, ಅಜ, ಅವ್ಯಯ.

Verse 57

यमामनन्ति योगीन्द्रास्तं वन्दे पुष्टिवर्धनम् । नमो लोकाधिनाथाय वंचते परिवंचते

ಯೋಗೀಂದ್ರರು ‘ಯಮ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಆ ಪುಷ್ಟಿವರ್ಧಕ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಾನು ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಲೋಕಾಧಿನಾಥನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ವಂಚಿಸುವವನನ್ನೂ ಮಹಾವಂಚಕನನ್ನೂ ವಂಚಿಸುವವನು.

Verse 58

नमोऽस्तु नीलकण्ठाय पशूनां पतये नमः । नमः कल्मषनाशाय नमो मीढुष्टमाय च

ನೀಲಕಂಠನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಪಶುಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಲ್ಮಷನಾಶಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಮತ್ತು ಪರಮ ಕೃಪಾಳು ವರದಾತನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 59

नमो रुद्राय देवाय कद्रुद्राय प्रचेतसे । नमः पिनाकहस्ताय शूलहस्ताय ते नमः

ರುದ್ರ ದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಉಗ್ರ ರುದ್ರ ಪ್ರಚೇತಸಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪಿನಾಕಹಸ್ತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶೂಲಹಸ್ತನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 60

नमश्चैतन्यरूपाय पुष्टीनां पतये नमः । नमः पंचास्यदेवाय क्षेत्राणां पतये नमः

ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸಮಸ್ತ ಪುಷ್ಟಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗೆ ನಮಃ। ಪಂಚಾಸ್ಯ ದೇವನಿಗೆ ನಮಃ; ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಒಡೆಯನಿಗೆ ನಮಃ॥

Verse 61

इति स्तुतो महादेवः शंकरोलोकशंकरः । धर्मस्य परमां तुष्टिमापन्नस्तमुवाच वै

ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಾದೇವ ಶಂಕರನು—ಲೋಕಹಿತಕರನು—ಧರ್ಮನ ಮೇಲೆ ಪರಮ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು॥

Verse 62

महेश्वर उवाच । प्रीतोस्म्यनेन स्तोत्रेण तव धर्म महामते । वरं मत्तो वृणीष्व त्वं मा विलंबं कुरुष्व वै

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮತಿ ಧರ್ಮಾ! ನಿನ್ನ ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡ॥

Verse 63

ईश्वरेणैवमुक्तस्तु धर्मो देवमथाब्रवीत् । वाहनं ते भविष्यामि सदाहं पार्वतीपते

ಈಶ್ವರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಧರ್ಮನು ದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪಾರ್ವತೀಪತೇ! ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ವಾಹನವಾಗಿರುವೆನು॥

Verse 64

अयमेव वरो मह्यं दातव्यस्त्रिपुरांतक । तवोद्वहनमात्रेण कृतार्थोऽहं भवामि भोः

ಹೇ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ! ನನಗೆ ಇದೇ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಹೇ ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರುವುದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥನಾಗುತ್ತೇನೆ॥

Verse 65

इत्थं धर्मेण कथितो देवो धर्ममथाब्रवीत् । ईश्वर उवाच । वाहनं भव मे धर्म सर्वदा लोकपूजितः

ಧರ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ದೇವರು ಧರ್ಮನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು—ಈಶ್ವರ ಉವಾಚ—ಹೇ ಧರ್ಮ, ನೀನು ನನ್ನ ವಾಹನವಾಗು; ಸದಾ ಲೋಕಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗು।

Verse 66

मम चोद्वहने शक्तिरमोघा ते भविष्यति । त्वत्सेविनां सदा भक्तिर्मयि स्यान्नात्र संशयः

ನನ್ನನ್ನು ಹೊರುವಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಅಮೋಘವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಸದಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಉದಯಿಸುವುದು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 67

इत्युक्ते शंकरेणाथ धर्मोपि वृषरूपधृक् । उवाह परमेशानं तदाप्रभृति गालव

ಶಂಕರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಧರ್ಮನು ಕೂಡ ವೃಷಭರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹೇ ಗಾಲವ, ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡನು।

Verse 68

महादेवस्तमारुह्य धर्मं वै वृषरूपिणम् । शोभमानो भृशं धर्ममुवाच परमामृतम्

ಮಹಾದೇವನು ವೃಷಭರೂಪಿಯಾದ ಧರ್ಮನ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಕాంతಿಯಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತ, ಧರ್ಮನಿಗೆ ಪರಮ ಅಮೃತಸಮಾನವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 69

ईश्वर उवाच । त्वया कृतं हि यत्तीर्थं दक्षिणस्योदधेस्तटे । धर्मपुष्करिणीत्येषा लोके ख्याता भविष्यति

ಈಶ್ವರ ಉವಾಚ—ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಈ ತೀರ್ಥವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣೀ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು।

Verse 71

अनंतफलदा ज्ञेया नात्र कार्या विचारणा । इति दत्त्वा वरं तस्मै धर्मतीर्थाय शंकरः

ಇದು ಅನಂತ ಫಲಪ್ರದವೆಂದು ತಿಳಿ—ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಂದು ಶಂಕರನು ಆ ಧರ್ಮತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ವರವನ್ನು ದತ್ತನು.

Verse 72

आरुह्य वृषभं धर्मं कैलासं पर्वतं ययौ । धर्मपुष्करिणीतीरे गालव त्वमतोधुना

ಧರ್ಮರೂಪ ವೃಷಭವನ್ನು ಏರಿ ಅವರು ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ, ಓ ಗಾಲವ, ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣೀ ತೀರದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸು.

Verse 73

शरीरपातपर्यंतं तपः कुर्वन्समाहितः । वस त्वं मुनि शार्दूल पश्चान्मामाप्स्यसे ध्रुवम्

ದೇಹಪಾತದವರೆಗೆ ಸಮಾಹಿತನಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು. ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸು, ಓ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ; ನಂತರ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 74

यदा ते जायते भीतिस्तदा तां नाशयाम्यहम् । ममायुधेन चक्रेण प्रेरितेन मया क्षणात्

ನಿನಗೆ ಯಾವಾಗ ಭೀತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೋ, ಆಗಲೇ ನಾನು ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆ—ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ—ನಾನು ಪ್ರೇರಿತಗೊಳಿಸಿದ ನನ್ನ ಆಯುಧ ಚಕ್ರದಿಂದ.

Verse 75

इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुस्तत्रैवांतरधीयत । श्रीसूत उवाच । तस्मिन्नंतर्हिते विष्णौ गालवो मुनिपुंगवः

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಷ್ಣು ಅಂತರ್ಧಾನವಾದ ಬಳಿಕ ಮುನಿಪುಂಗವ ಗಾಲವ…

Verse 76

धर्मपुष्करिणीतीरे विष्णुध्यानपरायणः । त्रिकालमर्चयन्विष्णुं शालग्रामे विमुक्तिदे

ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣೀ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿಷ್ಣುಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿದ್ದನು. ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ ಶಾಲಗ್ರಾಮರೂಪ ಮೋಕ್ಷದಾತ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 77

उवास मतिमान्धीरो विरक्तो विजितेंद्रियः । कदाचिन्माघमासे तु शुक्लपक्षे हरेर्दिने

ಅವನು ಮತಿಮಾನ, ಧೀರ, ವಿರಕ್ತ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಹರಿಯ ಪವಿತ್ರ ದಿನದಲ್ಲಿ,

Verse 78

उपोष्य जागरं कृत्वा रात्रौ विष्णुमपूजयत् । स्नात्वा परेद्युर्द्वादश्यां धर्मपुष्करिणीजले

ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡಿ, ರಾತ್ರಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ನಂತರ ಮುಂದಿನ ದಿನ ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣೀ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು.

Verse 79

संध्यावन्दनपूर्वाणि नित्यकर्माणि चाकरोत् । ततः पूजां विधातुं स हरेः समुपचक्रमे

ಸಂಧ್ಯಾವಂದನದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅವನು ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಹರಿಯ ಪೂಜೆಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದನು.

Verse 80

तुलस्यादीनि पुष्पाणि समाहृत्य च गालवः । विधाय पूजां कृष्णस्य स्तोत्रमेतदुदैरयत्

ತುಳಸಿ ಮೊದಲಾದ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಗಾಲವನು ಕೃಷ್ಣನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

Verse 81

गालव उवाच । सहस्रशिरसं विष्णुं मत्स्यरूपधरं हरिम् । नमस्यामि हृषीकेशं कूर्मवाराहरूपिणम्

ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದನು—ಸಹಸ್ರಶಿರಸ್ಸುಳ್ಳ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ, ಮತ್ಸ್ಯರೂಪ ಧರಿಸಿದ ಹರಿಗೇ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೂರ್ಮ-ವರಾಹರೂಪಿಯಾದ ಹೃಷೀಕೇಶನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 82

नारसिंहं वामनाख्यं जाम दग्न्यं च राघवम् । बलभद्रं च कृष्णं च कल्किं विष्णुं नमाम्यहम्

ನರಸಿಂಹ, ವಾಮನ, ಜಾಮದಗ್ನ್ಯ (ಪರಶುರಾಮ) ಹಾಗೂ ರಾಘವ (ರಾಮ) ರೂಪದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಬಲಭದ್ರ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಕಲ್ಕಿ ರೂಪದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 83

वासुदेवमनाधारं प्रणतार्तिविनाशनम् । आधारं सर्वभूतानां प्रणमामि जनार्दनम्

ತನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದ, ಶರಣಾಗತರ ಆರ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಆಧಾರನಾದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 84

सर्वज्ञं सर्वकर्तारं सच्चिदानंदविग्रहम् । अप्रतर्क्यमनिर्देश्यं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम्

ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಸರ್ವಕರ್ತನೂ ಆಗಿ, ಸಚ್ಚಿದಾನಂದಸ್ವರೂಪನಾದ ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ತರ್ಕಾತೀತ, ನಿರ್ದೇಶಾತೀತನು.

Verse 85

एवं स्तुवन्महा योगी गालवो मुनिपुंगवः । धर्मपुष्करिणीतीरे तस्थौ ध्यानपरायणः

ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಮುನಿಪುಂಗವನಾದ ಗಾಲವನು ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಪರಾಯಣನಾಗಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 86

एतस्मिन्नंतरे कश्चिद्राक्षसो गालवं मुनिम् । आययौ भक्षितुं घोरः क्षुधया पीडितो भृशम्

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಹಳ ಪೀಡಿತನಾದ ಒಬ್ಬ ಘೋರ ರಾಕ್ಷಸನು, ಮುನಿ ಗಾಲವನನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು।

Verse 87

गालवं तरसा सोऽयं राक्षसो जगृहे तदा । गृहीतस्तरसा तेन गालवो नैऋतेन सः

ಆಗ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಬಲದಿಂದ ಗಾಲವನನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಆ ದೈತ್ಯನಿಂದ ಗಾಲವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 88

प्रचुक्रोश दयां भोधिमापन्नानां परायणम् । नारायणं चक्रपाणिं रक्षरक्षेति वै मुहुः

ಅವನು ಕರುಣಾಸಾಗರನಾದ, ಆಪನ್ನರಿಗೆ ಪರಮಾಶ್ರಯನಾದ ಚಕ್ರಪಾಣಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಮರುಮರು—“ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು!” ಎಂದು ಕೂಗಿದನು।

Verse 89

परेश परमानंद शरणागतपालक । त्राहि मां करुणासिंधो रक्षोवशे मुपागतम्

ಹೇ ಪರೇಶ್ವರ, ಹೇ ಪರಮಾನಂದ, ಶರಣಾಗತಪಾಲಕ! ಹೇ ಕರುಣಾಸಿಂಧು, ರಾಕ್ಷಸನ ವಶಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 90

लक्ष्मीकांत हरे विष्णो वैकुंठ गरुडध्वज । मां रक्ष रक्षसाक्रांतं ग्राहाक्रांतं गजं यथा

ಹೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತ, ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ವಿಷ್ಣು, ವೈಕುಂಠನಾಥ, ಗರುಡಧ್ವಜ! ಗ್ರಾಹದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತ ಗಜವನ್ನು ನೀನು ರಕ್ಷಿಸಿದಂತೆ, ರಾಕ್ಷಸದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 91

दामोदर जगन्नाथ हिरण्यासुर मर्द्दन । प्रह्रादमिव मां रक्ष राक्षसेनातिपीडितम्

ಹೇ ದಾಮೋದರ, ಜಗನ್ನಾಥ, ಹಿರಣ್ಯಾಸುರಮರ್ಧನ! ನೀನು ಪ್ರಹ್ಲಾದನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದಂತೆ, ರಾಕ್ಷಸನಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ಪೀಡಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 92

इत्येवं स्तुवतस्तस्य गालवस्य द्विजोत्तमाः । स्वभक्तस्य भयं ज्ञात्वा चक्रपाणिवृषा कपिः

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಗಾಲವನು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ತನ್ನ ಭಕ್ತನ ಭಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಚಕ್ರಪಾಣಿ ಭಗವಾನ್ (ಕ್ರಮಕ್ಕೆ) ಮುಂದಾದನು।

Verse 93

स्वचक्रं प्रेषयामास भक्तरक्षणकारणात् । प्रेरितं विष्णुचक्रं तद्विष्णुना प्रभविष्णुना

ಭಕ್ತರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ವಿಷ್ಣುವೇ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಆ ವಿಷ್ಣುಚಕ್ರವು ಚಲಿಸಿತು।

Verse 94

आजगामाथ वेगेन धर्मपुष्करिणी तटम् । अनंतादित्यसंकाशमनंताग्निसमप्रभम्

ನಂತರ ಅದು ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು—ಅನಂತ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ದೀಪ್ತ, ಅನಂತ ಅಗ್ನಿಗಳಂತೆ ಜ್ವಲಿತ।

Verse 95

महाज्वालं महानादं महासुरविमर्दनम् । दृष्ट्वा सुदर्शनं विष्णो राक्षसोऽथ प्रदुद्रुवे

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸುದರ್ಶನವನ್ನು—ಮಹಾಜ್ವಾಲೆಯುಳ್ಳದು, ಮಹಾನಾದ ಮಾಡುವದು, ಮಹಾಸುರರನ್ನು ಮರ್ಧಿಸುವದು—ನೋಡಿ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋಯಿತು।

Verse 96

द्रवमाणस्य तस्याशु राक्षसस्य सुदर्शनम् । शिरश्चकर्त सहसा ज्वालामालादुरासदम्

ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಜ್ವಾಲಾಮಾಲಾವೃತನಾದ ದುರ್ಧರ್ಷ ಸುದರ್ಶನನು ಸಹಸಾ ಅವನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಛೇದಿಸಿದನು।

Verse 97

ततस्तु गालवो दृष्ट्वा राक्षसं पतितं भुवि । मुदा परमया युक्तस्तुष्टाव च सुदर्शनम्

ನಂತರ ಗಾಲವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ನೋಡಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ ಸುದರ್ಶನನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 98

गालव उवाच । विष्णुचक्रं नमस्तेस्तु विश्वरक्षणदीक्षित । नारायणकरांभोजभूषणाय नमोऽस्तु ते

ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಷ್ಣುಚಕ್ರವೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನೀನು ವಿಶ್ವರಕ್ಷಣೆಗೆ ದೀಕ್ಷಿತನು. ಹೇ ನಾರಾಯಣನ ಕರಕಮಲದ ಭೂಷಣವೇ! ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 99

युद्धेष्वसुरसंहारकुशलाय महारव । सुदर्शन नमस्तुभ्यं भक्तानामार्तिनाशिने

ಹೇ ಸುದರ್ಶನ! ಮಹಾರವದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸುವವನೇ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಸುರಸಂಹಾರದಲ್ಲಿ ಕುಶಲನಾದವನೇ—ಭಕ್ತರ ಆರ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 100

रक्ष मां भयसंविग्नं सर्वस्मादपि कल्मषात् । स्वामिन्सुदर्शन विभो धर्मर्तीर्थे सदा भवान्

ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿಸುವ ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಮಷಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು. ಹೇ ಸ್ವಾಮಿ ಸುದರ್ಶನ, ಹೇ ವಿಭೋ—ನೀನು ಧರ್ಮತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸು।

Verse 101

संनिधेहि हिताय त्वं जगतो मुक्तिकांक्षिणः । गालवेनैवमुक्तं तद्विष्णुचक्रं मुनीश्वराः । तं प्राह गालवमुनिं प्रीणयन्निव सौहृदात्

“ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವ ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಸನ್ನಿಧಾನವಾಗಿರು.” ಎಂದು ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ವಿಷ್ಣುಚಕ್ರವು, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಗಾಲವಮುನಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವಂತೆ ಉತ್ತರಿಸಿತು।

Verse 102

सुदर्शन उवाच । गालवैतन्महापुण्यं धर्मतोर्थमनुत्तमम्

ಸುದರ್ಶನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಗಾಲವ, ಈ ಧರ್ಮತೀರ್ಥವು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವೂ ಅನುತ್ತಮವೂ ಆಗಿದೆ।

Verse 103

अस्मिन्वसामि सततं लोकानां हितकाम्यया । त्वत्पीडां परिचिंत्याह राक्षसेन दुरात्मना

ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ದುರಾತ್ಮ ರಾಕ್ಷಸನು ನಿನಗೆಂಟಿಸಿದ ಪೀಡೆಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ (ನಾನು ಮುಂದಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ/ಮಾಡಿದೆ)…

Verse 104

प्रेरितो विष्णुना विप्र त्वरया समुपागतः । त्वत्पीडकोथ निहतो मयायं राक्षसाधमः

ಹೇ ವಿಪ್ರ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಾನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ. ನಂತರ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೀಡಿಸಿದ ಈ ಅಧಮ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ।

Verse 105

मोचितस्त्वं भयादस्मात्त्वं हि भक्तो हरेः सदा । पुष्करिण्यामहं त्वस्यां धर्मस्य मुनिपुंगव

ನೀನು ಈ ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಸದಾ ಹರಿಯ ಭಕ್ತನು. ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವ, ನಾನು ಈ ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಲ್ಲಿ (ಪವಿತ್ರ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ) ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 106

सततं लोकरक्षार्थं संनिधानं करोमि वै । अस्यां मत्संनिधानात्ते तथान्येषामपि द्विज

ಲೋಕಗಳ ನಿರಂತರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸನ್ನಿಧಾನವಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ನಿನಗೂ ಇತರರಿಗೂ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಹಿತವು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 107

इतः परं न पीडा स्याद्भूतराक्षससंभवा । धर्मपुष्करिणी ह्येषा सर्वपापविनाशिनी

ಇದರಿಂದ ಮುಂದೆ ಭೂತ-ರಾಕ್ಷಸಸಂಭವವಾದ ಯಾವುದೇ ಪೀಡೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿ—ಸರ್ವಪಾಪವಿನಾಶಿನಿ.

Verse 108

देवीपट्टणपर्यंता कृता धर्मेण वै पुरा । अत्र सर्वत्र वत्स्यामि सर्वदा मुनिपुंगव

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದಿಂದ ದೇವೀಪಟ್ಟಣದವರೆಗೆ ಈ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರದೇಶ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ಹೇ ಮುನಿಪುಂಗವ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸದಾ ವಾಸಿಸುವೆನು.

Verse 109

अस्या मत्संनिधा नात्स्याच्चक्रतीर्थमिति प्रथा । स्नानं येऽत्र प्रकुर्वंति चक्रतीर्थे विमुक्तिदे

ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ‘ಚಕ್ರತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ವಿಮುಕ್ತಿದಾಯಕವಾದ ಈ ಚಕ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 110

तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च वंशजाः सर्व एव हि । विधूतपापा यास्यंति तद्विष्णोः परमं पदम्

ಅವರ ಪುತ್ರರು, ಪೌತ್ರರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ವಂಶಜರು—ಪಾಪಗಳು ತೊಲಗಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 111

पितॄनुद्दिश्य पिंडानां दातारो येऽत्र गालव । स्वर्गं प्रयांति ते सर्वे पितरश्चापि तर्प्पिताः

ಹೇ ಗಾಲವ! ಇಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡುವವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಪಿತೃಗಳೂ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 112

इत्युक्त्वा विष्णुचक्रं तद्गालवस्यापि पश्यतः । अन्येषामपि विप्राणां पश्यतां सहसा द्विजाः

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ, ಆ ವಿಷ್ಣುಚಕ್ರವು—ಗಾಲವನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ—ಅಕಸ್ಮಾತ್ (ಅಲ್ಲಿ)…

Verse 113

धर्मापुष्कारिणीं तां तु प्राविशत्पापनाशिनीम् । श्रीसूत उवाच । धर्मतीर्थस्य विप्रंद्राश्चक्रतीर्थमिति प्रथा

ಆ (ಚಕ್ರ) ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಧರ್ಮಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು। ಶ್ರೀಸೂತರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಪ್ರ! ಧರ್ಮತೀರ್ಥದ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ‘ಚಕ್ರತೀರ್ಥ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 114

प्राप्ता यथा तत्कथितं युष्माकं हि मया मुदा । चक्रतीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

ಹೇಳಿದಂತೆ ಅದನ್ನೇ ನಾನು ಹರ್ಷದಿಂದ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು। ಚಕ್ರತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ತೀರ್ಥವು ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರದು।

Verse 116

अत्र स्नाता नरा विप्रा मोक्षभाजो न संशयः । कीर्तयेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । चक्र तीर्थाभिषेकस्य प्राप्नोति फलमुत्तमम् । इह लोके सुखं प्राप्य परत्रापिसुखं लभेत्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ! ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನರರು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ। ಯಾರು ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಚಕ್ರತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಖ ಪಡೆದು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 117

यो धर्मतीर्थं च तथैव गालवं कुर्वाणगत्युग्रसमाधियो गम् । सुदर्शनं राक्षसनाशनं च स्मरेत्सकृद्वा न स पापभाग्जनः

ಧರ್ಮತೀರ್ಥವನ್ನೂ, ಉಗ್ರಸಮಾಧಿಯುಕ್ತ ಮಹರ್ಷಿ ಗಾಲವನನ್ನೂ, ರಾಕ್ಷಸನಾಶಕ ಸುದರ್ಶನನನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಸ್ಮರಿಸುವವನು ಪಾಪಭಾಗಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ।