Adhyaya 17

Verse 1

श्रीसूत उवाच । पुनरित्याह कक्षीवान्पितरं तं मुनीश्वराः । यथोदंकेन गुरुणा प्रेषितोऽहमिहा धुना

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಕಕ್ಷೀವಾನ್ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಮುನೀಶ್ವರ, ಗುರು ಉದಂಕನು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿದಂತೆ…”

Verse 2

समागतोस्मि तीर्थेऽस्मिन्नागस्त्ये मुनिसत्तम । स्वनयस्य सुतोद्वाहसिद्ध्यर्थं गुरुचोदितः

ಓ ಮುನಿಸತ್ತಮ, ಗುರುವಿನ ಆದೇಶದಿಂದ ನಾನು ಈ ಅಗಸ್ತ್ಯತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಸ್ವನಯನ ಪುತ್ರನ ವಿವಾಹಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಉಪಾಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು.

Verse 3

उपायं तन्निगदितमत्र कुर्व न्न्यवर्तिषम् । वर्षत्रयावसाने मामुद्वाहोपायसंयुतम्

ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಉಪಾಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಲಿಲ್ಲ. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ವಿವಾಹೋಪಾಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದೆನು.

Verse 4

स्वनयोत्रैव तिष्ठन्तमाससाद यदृच्छया । स च मामेत्य कन्यां ते दास्यामीति वचोऽब्रवीत्

ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ತಂಗಿದ್ದಾಗ ಸ್ವನಯನು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡನು. ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು—“ನಿನಗೆ ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನೀಡುವೆನು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 5

ततोस्मदनुरोधेन त्वामाह्वयदयं नृपः । इतीरयित्वा पितरं कक्षीवान्विरराम सः

ನಂತರ ನನ್ನ ವಿನಂತಿಯಿಂದ ಈ ರಾಜನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿದನು. ಈ ಮಾತನ್ನು ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿ ಕಕ್ಷೀವಾನ್ ಮೌನಗೊಂಡನು.

Verse 6

सुदर्शनोऽथ विप्रेंद्रः पुरोधाः स्वन यस्य सः । प्रययौ राजसविधं स्वनयाय निवेदितुम्

ಆಮೇಲೆ ಸ್ವನಯನ ರಾಜಪುರೋಹಿತನಾದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುದರ್ಶನನು ಸ್ವನಯನಿಗೆ ತಿಳಿಸಲು ರಾಜಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 7

राजानं तं समासाद्य स्वनयं स सुदर्शनः । प्राप्तं निवेदयामास तं दीर्घतमसं मुनिम्

ಸುದರ್ಶನನು ಸ್ವನಯ ರಾಜನನ್ನು ಸೇರಿ, ದೀರ್ಘತಮಸ ಮುನಿಯು ಆಗಮಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 9

अगस्त्यतीर्थतीरे तं सपुत्रमृषि सत्तमम् । ददर्श राजा स्वनयो ब्रह्माणमिव देवराट्

ಅಗಸ್ತ್ಯತೀರ್ಥದ ತೀರದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಸ್ವನಯನು ಪುತ್ರಸಹಿತನಾದ ಆ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಕಂಡನು—ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ.

Verse 10

ववंदे दीर्घतमसश्चरणौ लोकमंगलौ । उत्थाप्य नृपतिं विप्रास्तदा दीर्घतमा मुनिः

ಆಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ರಾಜನನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು; ಮುನಿ ದೀರ್ಘತಮಾ ಲೋಕಮಂಗಳಕರ ಪಾದಯುಗ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 11

आशिषं प्रयुयोजाथ स्वनयाय नृपाय सः । अत्रांतरे समायात उदंकोऽपि महानृषिः

ನಂತರ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನಾದ ರಾಜನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿದರು; ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಹರ್ಷಿ ಉದಂಕನೂ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 12

रामसेतौ धनुष्कोटौ स्नातुं शिष्यगणैर्वृतः । लक्षसंख्यो मुनिगणस्तेन साकं मुनीश्वरः

ರಾಮಸೇತುವಿನ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಶಿಷ್ಯಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತ ಮುನೀಶ್ವರನು ಬಂದನು; ಅವನೊಂದಿಗೆ ಲಕ್ಷಸಂಖ್ಯೆಯ ಮುನಿಗಣವೂ ಇದ್ದರು।

Verse 13

उदंकोऽगस्त्यतीर्थेस्मिन्स्नातुं संप्राप्तवान्मुनिः । उदंकमागतं दृष्ट्वा कक्षीवान्प्रणनाम तम्

ಮುನಿ ಉದಂಕನು ಈ ಅಗಸ್ತ್ಯತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಅವನು ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಕ್ಷೀವಾನನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 14

अकरोदाशिषं विप्रः शिष्यायाथ गुरुस्तदा । अथ दीर्घतमा विप्रस्तमुदंकं महामुनिम्

ಆಗ ಗುರುಸ್ವರೂಪ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿದನು; ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ದೀರ್ಘತಮಾ ಮಹಾಮುನಿ ಉದಂಕನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 15

कुशलं परिपप्रच्छ सोऽपि तं मुनि पुंगमम् । उभौ तौ मुनिशार्दूलौ सर्वलोकेषु विश्रुतौ

ಅವನು ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನ ಕುಶಲಕ್ಷೇಮವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದನು; ಆ ಇಬ್ಬರು ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲರು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು.

Verse 16

कथयामासतुस्तत्र कथाः पापप्रणाशिनीः । अथ राजाप्युदंकं तं प्रणनाम मुनीश्व रम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಪಾಪನಾಶಿನೀ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು; ನಂತರ ರಾಜನೂ ಆ ಮುನೀಶ್ವರ ಉದಂಕನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು.

Verse 17

उदंकोप्याशिषं तस्मै प्रायुंक्त स्वनयाय वै । राजाथ स्वनयः प्रीतस्तत्र वाक्यमभाषत

ಉದಂಕನು ಅವನಿಗೂ ಅವನ ಪುತ್ರನಿಗೂ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಆಗ ರಾಜನ ಪುತ್ರನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 18

मुनिं तं दीर्घतमसं विवाहः क्रिय तामिति । तथास्त्वित्यवदत्सोऽपि तदा दीर्घतमा मुनिः

ಅವನು—“ಆ ಮುನಿ ದೀರ್ಘತಮಸನೊಂದಿಗೆ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ” ಎಂದನು; ಆಗ ಮುನಿ ದೀರ್ಘತಮಾ ಕೂಡ “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದನು.

Verse 19

श्व एव क्रियतां राजन्सुमुहूर्ते महामते । अत्रैव पाणिग्रहणं क्रियतां गन्धमा दने

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ರಾಜನೇ, ಓ ಮಹಾಮತೇ, ನಾಳೆಯೇ ಶುಭ ಸుమುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಇದು ನಡೆಯಲಿ; ಇಲ್ಲಿಯೇ ಗಂಧಮಾದನದಲ್ಲಿ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ನೆರವೇರಲಿ.”

Verse 20

तस्मादिहानय क्षिप्रं कन्यामंतःपुरं तथा । इत्युक्तः स्वनयो राजा गत्वा स्वपटमण्डपम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತಃಪುರದಿಂದ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತನ್ನಿರಿ. ಹೀಗೆ ಆಜ್ಞೆ ಪಡೆದ ರಾಜ ಸ್ವನಯನು ತನ್ನ ರಾಜಮಂಟಪಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 21

आहूय शतसंख्याकान्वृद्धान्वर्ष वरांस्तदा । आनेतुं प्रेषयामास कन्यामंतःपुरं तथा

ಆಮೇಲೆ ನೂರು ಸಂಖ್ಯೆಯ ವಯೋವೃದ್ಧ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅಂತಃಪುರದಿಂದ ತರಲು ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 22

ते वर्षवरमुख्यास्तु स्वनयेन प्रचोदिताः । मनोजवान्समारुह्य वाजिनो मधुरां ययुः

ಸ್ವನಯನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಆ ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಮನೋಜವ ವೇಗದ ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಮಧುರೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು.

Verse 23

गत्वा चांतःपुरं तूर्णं वृत्तं सर्वं निवेद्यच । कन्ययांतःपुरेणापि सहिताः पुनराययुः

ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಳಿಸಿ, ಕನ್ಯೆಯನ್ನೂ ಅಂತಃಪುರದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಬಂದರು.

Verse 24

ततः परस्मिन्दिवसे शुभे दीर्घतमा ऋषिः । गोदानादीनि पुत्रस्य विधिवन्निरवर्तयत्

ಮುಂದಿನ ಶುಭದಿನದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘತಮಾ ಋಷಿಯು ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಗೋदानಾದಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 25

निर्वृत्तेष्वथ कक्षीवान्गोदानादिषु कर्मसु । उद्वोढुं राजतनयां पित्रा च गुरुणा सह

ಗೋದಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾದ ಬಳಿಕ ಕಕ್ಷೀವಾನ್ ತಂದೆಯೂ ಗುರುವರ್ಯನೂ ಸಹಿತ ರಾಜಕನ್ಯೆಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟನು।

Verse 26

चतुर्दंतं महाकायं गजं सर्वांगपांडुरम् । आरुह्य हर्षसंयुक्तो द्वितीय इव देवराट्

ನಾಲ್ಕು ದಂತಗಳ ಮಹಾಕಾಯ, ಸರ್ವಾಂಗ ಪಾಂಡುರ ಗಜವನ್ನು ಏರಿ, ಹರ್ಷಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿ ಎರಡನೆಯ ದೇವರಾಜನಂತೆ ಮುಂದುವರಿದನು।

Verse 27

मनोरमायाः कन्यायाः पूरयंश्च मनोरथम् । ब्राह्मणैर्बहुसाहस्रैः सहितः स्वस्तिवाचकैः

ಮನೋಹರ ಕನ್ಯೆಯ ಮನೋರಥವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತ, ಸ್ವಸ್ತಿವಾಚಕರಾದ ಅನೇಕ ಸಹಸ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಮುಂದುವರಿದನು।

Verse 28

तोरणालंकृतद्वारं राजर्षे पटमण्डपम् । कृतमंगलकृत्योऽसौ कक्षीवान्मुदितो ययौ

ಮಂಗಳಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಹರ್ಷಿತನಾದ ಕಕ್ಷೀವಾನ್, ತೋರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ ದ್ವಾರವಿರುವ ರಾಜರ್ಷಿಯ ಪಟಮಂಡಪಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 29

ततः स्वनयकन्या सा कृतमंगलभूषणा । चतुर्दंतमहाकायश्वेतदंतावलस्थितम्

ನಂತರ ಸ್ವನಯನ ಕನ್ಯೆ ಮಂಗಳಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಶ್ವೇತ ದಂತಗಳಿರುವ ಚತುರ್ಧಂತ ಮಹಾಕಾಯ ಗಜದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನಳಾದಳು।

Verse 30

कक्षीवंतं समायांतं दृष्ट्वा स्वोद्वाहनोत्सुकम् । प्रतिज्ञा मत्कृते दानीं निर्वृत्तेति मुदं ययौ

ತನ್ನ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಬಂದ ಕಕ್ಷೀವಾನನನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಪರಮಾನಂದಗೊಂಡನು; “ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಈಗ ನೆರವೇರಿತು” ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸಿದನು.

Verse 31

कक्षीवान्दीर्घतमसा तथोदंकेन संयुतः । पटाकारबहिर्द्वारं क्रमाद्राज्ञः समाययौ

ಕಕ್ಷೀವಾನ್ ದೀರ್ಘತಮಸ ಋಷಿಯೂ ಉದಂಕನೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ, ಧ್ವಜಪತಾಕೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜನ ಹೊರದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಕ್ರಮೇಣ ಬಂದನು.

Verse 32

स्वनयस्तु ततो दृष्ट्वा कक्षीवंतं समागतम् । प्रत्युज्जगाम सहितः सुदर्शनपुरोधसा

ಆಗ ಸ್ವನಯನು ಕಕ್ಷೀವಾನನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ರಾಜಪುರೋಹಿತ ಸುದರ್ಶನನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ಎದುರಿಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 33

कक्षीवतो वरस्याथ कन्यकापरिचारिकाः । राजतैः स्वर्णपात्रैश्च चक्रु र्नीराजनाविधिम्

ನಂತರ ವಧುವಿನ ಯುವ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರು ವರ ಕಕ್ಷೀವಾನನಿಗೆ ಬೆಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ಬಂಗಾರದ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ಮಂಗಳ ನೀರಾಜನ (ಆರತಿ) ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 34

स्वनयेन समाहूतो ब्राह्मणैः परिवारितः । प्रविवेशाथ लक्ष्मीवान्कक्षीवान्राजमंदिरम्

ಸ್ವನಯನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಭಾಗ್ಯವಂತ ಕಕ್ಷೀವಾನನು ನಂತರ ರಾಜಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 35

ततो वरेण सहितं तं दीर्घतमसं मुनिम् । सोदंकमनयद्राजा स्वगृहं विनयान्वितः

ನಂತರ ವಿನಯಸಂಪನ್ನನಾದ ರಾಜನು ವರನೊಂದಿಗೆ ಉದಂಕನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನಿ ದೀರ್ಘತಮಸನನ್ನು ತನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು।

Verse 36

उदंकदीर्घतमसोरर्घ्यं च प्रददौ नृपः । अलंकृते प्रपामध्ये वस्त्रचामरतोरणैः

ವಸ್ತ್ರ, ಚಾಮರ ಮತ್ತು ತೋರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಂಟಪದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಉದಂಕ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘತಮಸರಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 37

वरो दीर्घतमाश्चान्ये सोदंका मुनयस्तदा । न्यषीदन्स्वनयश्चापि सामात्यः सपुरोहितः

ಆಗ ವರನು, ದೀರ್ಘತಮಸನು ಮತ್ತು ಇತರ ಮುನಿಗಳು ಉದಂಕನೊಂದಿಗೆ ಆಸನಾರೂಢರಾದರು; ಸ್ವನಯನು ಕೂಡ ಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಪುರೋಹಿತನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು।

Verse 38

ततो दुहितरं कन्यां सुकेशीं तां मनो रमाम् । भूषणालंकृतां गात्रे दिव्यवस्त्रधरां शुभाम्

ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು—ಸುಕೇಶಿಯನ್ನು, ಮನೋಹರಳನ್ನು, ಶುಭಳನ್ನು—ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ದಿವ್ಯವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಮುಂದೆ ತಂದನು।

Verse 39

बिंबोष्ठीं चारुसर्वांगीं पीनोन्नतपयोधराम् । प्रपायामध्यमनयन्महाजनसमाकुलम्

ಬಿಂಬಫಲದಂತೆ ತುಟಿಗಳಿರುವ, ಸೊಗಸಾದ ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿ, ತುಂಬಿ ಎತ್ತಿದ ಸ್ತನಯುತಳಾದ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವನು ಮಹಾಜನಸಮಾಕುಲ ಮಂಟಪಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು।

Verse 40

ततो वरस्य कंठे सा मालां चंपकनिर्मिताम् । निवेशयामास शुभा जनमध्ये मनोरमा

ಆಮೇಲೆ ಸಮವಾಯವಾದ ಜನರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಶುಭಾ ಮನೋಹರ ಕನ್ಯೆ ವರನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಚಂಪಕಪುಷ್ಪನಿರ್ಮಿತ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿಸಿದಳು।

Verse 41

उदंकस्तत आगत्य प्रतिष्ठाप्यानलं स्थले । कृत्वाग्निमुखपर्यंतं लाजाहोमादिकं तथा

ನಂತರ ಉದಂಕನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಯೋಗ್ಯಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಮುಖಪರ್ಯಂತ ಲಾಜಾಹೋಮಾದಿ ವಿಧಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 42

पाणिमग्राहयत्तस्याः कन्यायाश्च वरेण तु । उदंकः सर्वकर्माणि कारयामास तत्र वै

ಆಗ ಉದಂಕನು ವರನಿಂದ ಆ ಕನ್ಯೆಯ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಕಾರಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿಸಿದನು।

Verse 43

वरवध्वोस्तदा विप्राः प्रायुंजत तदाशिषः । ततः स राजा स्वनयो वरं दीर्घतमोमुनिम्

ಆಗ ವಿಪ್ರರು ವರ-ವಧುವರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ನಂತರ ರಾಜನು ತನ್ನ ಅಳಿಯನನ್ನೂ ದೀರ್ಘತಮಸ ಮುನಿಯನ್ನೂ ಸಹ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು।

Verse 44

उदंकं वरपक्षीयान्स्वपक्षीयांस्तथाद्विजाः । त्रिलक्षं ब्राह्मणानन्नैर्भोजयामास षड्रसैः

ಅವನು ಉದಂಕನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ, ವರಪಕ್ಷೀಯರೂ ಸ್ವಪಕ್ಷೀಯರೂ ಆದ ದ್ವಿಜರೊಂದಿಗೆ, ಷಡ್ರಸಯುಕ್ತ ಅನ್ನಗಳಿಂದ ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 45

ततः संभावयामास तांबूलाद्यैरनेकधा । अथामंत्र्य मुनिश्रेष्ठमुदंकः स्वाश्रमं ययौ

ಅನಂತರ ಅವನು ತಾಂಬೂಲಾದಿ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಉದಂಕನು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 46

अन्ये च ब्राह्मणाः सर्वे स्वदेशान्प्रययुस्तदा । एवं विवाहे निर्वृत्ते कक्षीवद्राजकन्ययोः

ಮತ್ತೆ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಹೀಗೆ ಕಕ್ಷೀವತ್ ಮತ್ತು ರಾಜಕನ್ಯೆಯ ವಿವಾಹವು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।

Verse 47

प्रविश्यागस्त्यतीर्थं स तिरोधत्त गजोत्तमः । ततो दीर्घतमा विप्राः पुत्रेण स्नुषया सह

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಜವು ಅಗಸ್ತ್ಯತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಂತರಧಾನವಾಯಿತು. ನಂತರ ದೀರ್ಘತಮಾ ಮೊದಲಾದ ವಿಪ್ರರು ಪುತ್ರನೂ ಸೊಸೆಯೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ (ಮುಂದೆ ನಡೆದರು)।

Verse 48

अगस्त्यस्य महातीर्थे स्नानं कृत्वेष्टदायिनि । श्लाघमानश्च तत्तीर्थं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

ಇಷ್ಟಫಲಪ್ರದವಾದ ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಮಹಾತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಅವನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 49

प्रयातुं स्वा श्रमं पुण्यं वेदारण्यं मनो दधे । राजानं च तमागंतुमापृच्छन्मुनिसत्तमः

ಅವನು ತನ್ನ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮವಾದ ವೇದಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡಲು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಮುನಿಸತ್ತಮನು ರಾಜನನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ಬರಲು ವಿನಂತಿಸಿದನು।

Verse 50

स्वनयोऽपि तदा राजा स्वदुहित्रे मुदान्वितः । ददौ शतसहस्राणि स्वर्णानि स्त्रीधनं तदा

ಆಗ ರಾಜನೂ ಪರಮ ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀಧನವಾಗಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಸ್ವರ್ಣಮುದ್ರைகளை ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು।

Verse 51

गवां सहस्रं प्रददौ दासीनां च सहस्रकम् । ग्रामं पंचशतं चापि ददौ दुहितृवत्सलः

ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ವಾತ್ಸಲ್ಯವಿದ್ದ ರಾಜನು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳು, ಸಾವಿರ ದಾಸಿಯರು ಹಾಗೂ ಐನೂರು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿದನು।

Verse 52

दिव्यवस्त्रा युतं चापि शतं भूषणपेटिकाः । हारमालासहस्रं च ददौ दुहितृसौहृदात्

ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ರಾಜನು ನೂರು ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಸಮೂಹಗಳು, ಆಭರಣಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾವಿರ ಹಾರ-ಮಾಲೆಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿದನು।

Verse 53

एतत्सर्वं समादाय स पुत्रः सस्नुषो मुनिः । राज्ञा च समनुज्ञातः प्रययौ वेदकाननम्

ಈ ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯೊಂದಿಗೆ, ರಾಜನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ವೇದಕಾನನವೆಂಬ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 54

वेदारण्यं समासाद्य तदा दीर्घतमा मुनिः । उवास ससुखं विप्राः पुत्रेण स्नुषया सह

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಆಗ ದೀರ್ಘತಮಸ ಮುನಿಯು ವೇದಾರಣ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿ, ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದನು।

Verse 55

सेवन्वेदाटवीनाथं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । न्यवसत्तु चिरं कालं कक्षीवानपि भार्यया

ವೇದಾಟವಿಯ ನಾಥನು, ಭೋಗ-ಮೋಕ್ಷಫಲಪ್ರದನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತ ಕಕ್ಷೀವಾನನೂ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸಿದನು।

Verse 56

स्वनयोपि स राजर्षिः स्नात्वा कुंभजनिर्मिते । तत्र तीर्थे महापुण्ये सहितः सर्वसैनिकैः

ಆ ರಾಜರ್ಷಿಯೂ ಕಂಭಜ (ಅಗಸ್ತ್ಯ) ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಮಹಾಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಸಮಸ್ತ ಸೈನ್ಯಸಹಿತ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದನು।

Verse 57

अतःपुरं समादाय मुदितः स्वपुरं ययौ । अगस्त्यतीर्थमाहात्म्यादेवं कक्षीवतो मुनेः । अनन्यसुलभो विप्रा विवाहः समजायत

ನಂತರ ಅಂತಃಪುರವನ್ನು (ಕುಟುಂಬವನ್ನು) ಕರೆದುಕೊಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದನು। ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಅಗಸ್ತ್ಯತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದಲೇ ಮುನಿ ಕಕ್ಷೀವಾನನಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ವಿವಾಹವು ಹೀಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು।

Verse 58

श्रीसूत उवाच । इतिहासस्त्वयं पुण्यो वेदसिद्धो मुनीश्वराः

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರರೇ! ಈ ಇತಿಹಾಸವು ಪುಣ್ಯಮಯ, ವೇದಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 59

धन्यो यशस्य आयुष्यः कीर्तिसौभाग्य वर्द्धनः । श्रोतव्यः पठितव्योऽयं सर्वथा मानवैर्द्विजाः

ಇದು ಧನ್ಯಕರ, ಯಶೋದಾಯಕ, ಆಯುರ್ವರ್ಧಕ ಹಾಗೂ ಕೀರ್ತಿ-ಸೌಭಾಗ್ಯವರ್ಧಕ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಮಾನವರು ಇದನ್ನು ಸದಾ ಶ್ರವಣಮಾಡಿ ಪಠಿಸಬೇಕು।

Verse 60

पठतां शृण्वतां चेममितिहासं पुरातनम् । नेहामुत्रापि वा क्लेशो दारिद्यं चापि नो भवेत्

ಈ ಪ್ರಾಚೀನ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಾಗಲಿ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಾಗಲಿ ಕ್ಲೇಶವಿಲ್ಲ; ದಾರಿದ್ರ್ಯವೂ ಉಂಟಾಗದು।