Adhyaya 11

Verse 1

श्रीसूत उवाच । पापनाशे नरः स्नात्वा सर्वपापनिबर्हणे । ततः सीतासरो गच्छेत्स्नातुं नियमपूर्वकम्

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಸರ್ವಪಾಪನಿವಾರಕವಾದ ಪಾಪನಾಶ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ನಂತರ ನಿಯಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸೀತಾಸರಸ್ಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 2

यानि कानि च पुण्यानि ब्रह्मांडांतर्गतानि वै । तानि गंगादितीर्थानि स्वपापपरिशुद्धये

ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಳಗೆ ಇರುವ ಯಾವ ಯಾವ ಪುಣ್ಯಗಳೂ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಗಳೂ ಇದ್ದವೋ, ಅವೆಲ್ಲ ಗಂಗಾದಿ ತೀರ್ಥಗಳಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಪಾಪಪರಿಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 3

सीतासरसि वर्तंते महापातकनाशने । क्षेत्राण्यपि महार्हाणि काश्यादीनि दिवानिशम्

ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕವಾದ ಸೀತಾಸರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಶೀ ಮೊದಲಾದ ಮಹಾರ್ಹ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ದಿನರಾತ್ರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 4

सीतासरोत्र सेवंते स्वस्वकल्मषशांतये । तस्याः सरसि संगीतगुणेनाकृष्य बालिशः

ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಲ್ಮಷಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಜನರು ಸೀತಾಸರಸ್ಸನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮೂಢನು ಸರಸ್ಸಿನ ಗಾನಸಮಾನ ಮಧುರಗುಣಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 5

पंचाननोऽपि वसते पंचपातकनाशनः । तदेतत्तीर्थमागत्य स्नात्वा वै श्रद्धया सह । पुरंदरः पुरा विप्रा मुमुचे ब्रह्महत्यया

ಪಂಚ ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕನಾದ ಪಂಚಾನನನೂ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ। ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಈ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಂದು ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದಾಗ, ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾದೋಷದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು।

Verse 6

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथमभूद्वासवस्य पुरा मुने । सीतासरसि स्नानात्कथं मुक्तोऽभवत्तया

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೇ! ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಾಸವನು (ಇಂದ್ರನು) ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಒಳಗಾದನು? ಮತ್ತು ಸೀತಾಸರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುವುದರಿಂದ ಆ ಪಾಪದಿಂದ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತನಾದನು?

Verse 7

श्रीसूत उवाच । कपालाभरणोनाम राक्षसोऽभूत्पुरा द्विजाः

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಕಪಾಲಾಭರಣ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ರಾಕ್ಷಸನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು.

Verse 8

अवध्यः सर्वदेवानां सोऽभवद्ब्रह्मणो वरात् । शवभक्षणनामा तु तस्यासीन्मंत्रिसत्तमः

ಬ್ರಹ್ಮನ ವರದಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅವಧ್ಯನಾದನು. ಅವನಿಗೆ ‘ಶವಭಕ್ಷಣ’ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಂತ್ರಿಯೊಬ್ಬನಿದ್ದನು.

Verse 9

अक्षौहिणीशतं तस्य हयेभरथसंकुलम् । अस्ति तस्य पुरं चापि वैजयंतमिति श्रुतम्

ಅವನಿಗೆ ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ರಥಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನೂರು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆ ಇತ್ತು. ಅವನ ಪಟ್ಟಣವು ‘ವೈಜಯಂತ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವೆಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ.

Verse 10

वसत्यस्मिन्पुरे सोऽयं कपालाभरणो बली । शवभक्षं समाहूय बभाषे मंत्रिणं द्विजाः

ಆ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕಪಾಲಾಭರಣನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ‘ಶವಭಕ್ಷ’ನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಅವನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 11

शवभक्ष महावीर्य मंत्रशास्त्रेषु कोविद । वयं देवपुरीं गत्वा विनिर्जित्य सुरान्रणे

ಹೇ ಶವಭಕ್ಷಾ! ನೀನು ಮಹಾವೀರ್ಯವಂತನು, ಮಂತ್ರಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು. ಬಾ, ನಾವು ದೇವಪುರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸೋಣ.

Verse 12

शक्रस्य भवने रम्ये स्थास्यामस्सैनिकैः सह । रमावो नंदने तस्य रंभाद्यप्सरसां गणैः

ನಾವು ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಶಕ್ರನ ರಮ್ಯ ಭವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆವು; ಅವನ ನಂದನವನದಲ್ಲಿ ರಂಭಾ ಮೊದಲಾದ ಅಪ್ಸರಾ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಆನಂದವಾಗಿ ವಿಹರಿಸುವೆವು.

Verse 13

कपालाभरणस्येदं निशम्य वचनं तदा । शवभक्षोऽब्रवीद्विप्रा वचस्तत्र तथास्त्विति

ಕಪಾಲಾಭರಣನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆಗ ಶವಭಕ್ಷನು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ—ಹೇಳಿದನು: “ತಥಾಸ್ತು; ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ.”

Verse 14

ततः कपालाभरणः पुत्रं दुर्मेधसं बली । प्रतिष्ठाप्य पुरे शूरं सेनया परिवारितः

ನಂತರ ಬಲವಂತನಾದ ಕಪಾಲಾಭರಣನು ತನ್ನ ದುರ್ಮೇಧಸ ಪುತ್ರನನ್ನು ನಗರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಶೂರನಾಗಿ ಸೇನೆಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ ಹೊರಟನು.

Verse 15

युयुत्सुरमरैः साकं प्रययावमरावतीम् । गजाश्वरथपादातैरुद्धतै रेणुसंचयैः

ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಅವನು ರಾಕ್ಷಸರೊಂದಿಗೆ ಅಮರಾವತಿಗೆ ಹೊರಟನು; ಆನೆ-ಕುದುರೆ-ರಥ-ಪಾದಾತಿಗಳ ಉದ್ದತ ಚಲನೆಯಿಂದ ಧೂಳಿನ ಮೋಡಗಳು ಎದ್ದವು.

Verse 16

शोषयञ्जलधीन्सिंधूंश्चूर्णयन्पर्वतानपि । निःसाणध्वनिना विप्रा नादयन्रोदसी तथा

ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನೂ ನದಿಗಳನ್ನೂ ಶೋಷಿಸಿ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ಚೂರ್ಣಮಾಡುವಂತೆ—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ—ಅವನ ಸೇನೆಯ ಗಮನಾ-ಕಲಕಲಧ್ವನಿಯಿಂದ ಆಕಾಶವೂ ಭೂಮಿಯೂ ಎರಡೂ ಮೊಳಗಿದವು।

Verse 17

अश्वानां हेषितरवैर्गजानामपि बृंहितैः । रथनेमिस्वनैरुग्रैः सिंहनादैः पदातिनाम्

ಕುದುರೆಗಳ ಹೇಷಾರವಗಳಿಂದ, ಆನೆಗಳ ಗರ್ಜನೆಗಳಿಂದ, ರಥಚಕ್ರಗಳ ಉಗ್ರ ಘರ್ಷಣಧ್ವನಿಗಳಿಂದ, ಪಾದಾತಿಗಳ ಸಿಂಹನಾದಗಳಿಂದ—

Verse 18

श्रोत्राणि दिग्गजानां च वितन्वन्बधिराणि सः । अगमद्देवनगरीं युयुत्सुरमरैः सह

ದಿಕ್ಕುಗಳ ದಿಗ್ಗಜಗಳ ಕಿವಿಗಳನ್ನೂ ಬಧಿರಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಘೋಷಿಸುತ್ತ, ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಡನೆ ದೇವನಗರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು।

Verse 19

तत इन्द्रादयो देवाः सेनाकलकलध्वनिम् । श्रुत्वाभिनिर्य्ययुः पुर्या युद्धाभिमनसो द्विजाः

ಆಗ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಸೇನೆಯ ಕಲಕಲಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ—ಯುದ್ಧಾಭಿಮುಖ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಗರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಧಾವಿಸಿದರು।

Verse 20

ततो युद्धं समभवद्देवानां राक्षसैः सह । अदृष्टपूर्वं जगति तथैवाश्रुतपूर्वकम्

ನಂತರ ದೇವರುಗಳಿಗೂ ರಾಕ್ಷಸರಿಗೂ ನಡುವೆ ಅಂಥ ಯುದ್ಧವು ಉಂಟಾಯಿತು; ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಎಂದೂ ಕಾಣದದ್ದು, ಎಂದೂ ಕೇಳದದ್ದು।

Verse 21

तत इन्द्रादयो देवा राक्षसाञ्जघ्नुराहवे । राक्षसाश्च सुराञ्जघ्नुः समरे विजिगीषवः

ಆಗ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಜಯಾಸೆಯಿಂದ ರಾಕ್ಷಸರು ಕೂಡ ಘೋರ ಸಮರದಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ವಧಿಸಿದರು.

Verse 22

द्वन्द्वयुद्धं च समभूदन्योन्यं सुररक्षसाम् । कपालाभरणेनाजौ युयुधे बलवृत्रहा

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರು ಪರಸ್ಪರ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠ ವೃತ್ರಹಾ (ಇಂದ್ರ) ಕಪಾಲಾಭರಣನೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದನು.

Verse 23

यमेन शवभक्षश्च वरुणेन च कौशिकः । कुबेरो रुधिराक्षेण युयुधे ब्राह्मणोत्तमाः

ಶವಭಕ್ಷನು ಯಮನೊಂದಿಗೆ, ಕೌಶಿಕನು ವರುಣನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು. ಕುಬೇರನು ರುಧಿರಾಕ್ಷನೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದನು—ಇಂತೆ ಸಮರ ನಡೆಯಿತು.

Verse 24

मांसप्रियो मद्यसेवी क्रूरदृष्टिर्भयावहः । चत्वार एते विक्रांताः कपालाभरणानुजाः

ಮಾಂಸಪ್ರಿಯ, ಮದ್ಯಸೇವಿ, ಕ್ರೂರದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ಭಯಂಕರ—ಇಂತಹ ಆ ನಾಲ್ವರು ವೀರರು ಕಪಾಲಾಭರಣನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರರು.

Verse 25

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां युद्धे युयुधिरे मिथः । ततो यमो महावीर्यः कालदण्डेन वेगवान्

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವಾಯುವಿನೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡಿದರು. ಆಗ ಮಹಾವೀರ್ಯವಂತ ಯಮನು ಕಾಲದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದು ವೇಗವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆದನು.

Verse 26

शवभक्षं निहत्याजावनयद्यमसादनम् । तस्य चाक्षौहिणीस्त्रिंशन्निजघ्ने समरे यमः

ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶವಭಕ್ಷನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಯಮನು ಅವನನ್ನು ಯಮಸದನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅದೇ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಯಮನು ಅವನ ಸೇನೆಯ ಮുപ്പತ್ತು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಿದನು.

Verse 27

वरुणः कौशिकस्याजौ प्रासेन प्राहरच्छिरः । कुबेरो रुधिराक्षस्य कुन्तेनाभ्यहरच्छिरः

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವರುಣನು ಪ್ರಾಸದಿಂದ ಕೌಶಿಕನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಛೇದಿಸಿದನು. ಕುಬೇರನು ಕೂಡ ಕುಂತದಿಂದ ರುಧಿರಾಕ್ಷನ ತಲೆಯನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದನು.

Verse 28

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां कपालाभरणानुजाः । निहताः समरे विप्राः प्रययुर्यमसादनम्

ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರು ಹಾಗೂ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವಾಯು ಕಪಾಲಾಭರಣನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರರನ್ನು ಸಮರದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದರು. ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವರು ಯಮಸದನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 29

अक्षौहिणीशतं चापि देवेन्द्रेण मृधे द्विजाः । यामार्द्धेन हतं युद्धे प्रययौ यमसादनम्

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವೇಂದ್ರನು ನೂರು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಆ ಮಹಾಬಲಿಯಿಂದ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಹತರಾದವರು ಯಮಸದನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 30

ततः कपालाभरणः प्रेक्ष्य सेनां निजां हताम् । चापमादाय निशिताञ्छरांश्चापि महाजवान्

ಆಮೇಲೆ ಕಪಾಲಾಭರಣನು ತನ್ನ ಸೇನೆ ಹತರಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಮಹಾವೇಗದ ಬಾಣಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದನು.

Verse 31

अभ्ययात्समरे शक्रं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । ततः शक्रस्य शिरसि व्यधमच्छरपंचकैः

ಅವನು ಸಮರದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ— “ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ನಂತರ ಇಂದ್ರನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

Verse 32

तानप्राप्तान्प्रचिच्छेद शरैर्युद्धे स वृत्रहा । ततः शूलं समादाय कपालाभरणो मृधे

ಆ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ, ವೃತ್ರಹಾ (ಇಂದ್ರ) ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕಿದನು. ನಂತರ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಕಪಾಲಾಭರಣನು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.

Verse 33

देवेंद्राय प्रचिक्षेप तं शक्त्या निजघान सः । ततः कपालाभरणः शतहस्तायतां गदाम्

ಅವನು ಆ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ದೇವೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ಆದರೆ ಶಕ್ರನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ)ಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಕೆಡವಿದನು. ನಂತರ ಕಪಾಲಾಭರಣನು ನೂರು ಕೈಗಳಷ್ಟು ಉದ್ದದ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 34

आयसीं पंचसाहस्रतुलाभारेणनिर्मिताम् । आददे समरे शक्रं वक्षोदेशे जघान च

ಅವನು ಐದು ಸಾವಿರ ತುಲಾ ಭಾರದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಮರದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು.

Verse 35

ततः स मूर्च्छितः शक्रो रथोपस्थ उपाविशत् । मृतसंजीविनीं विद्यां जपित्वाथ बृहस्पतिः

ಆಗ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ರಥಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತನು. ನಂತರ ಬೃಹಸ್ಪತಿಗಳು ‘ಮೃತಸಂಜೀವಿನಿ’ ಎಂಬ ಜೀವಪ್ರದಾಯಕ ವಿದ್ಯಾಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರು.

Verse 36

पुलोमजापतिं युद्धे समजीवयदद्भुतम् । ऐरावतं तदारुह्य कपालाभरणांतिकम्

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪುಲೋಮಜೆಯ ಪತಿ (ಇಂದ್ರನನ್ನು) ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಪುನರ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿದನು. ನಂತರ ಐರಾವತದ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಕಪಾಲಾಭರಣನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

Verse 37

आजगाम शचीभर्ता प्रहर्तुं कुलिशेन तम् । एकप्रहारेण तदा महेंद्रः पाकशासनः

ಆಗ ಶಚೀಭರ್ತ (ಇಂದ್ರನು) ಅವನನ್ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಆಗ ಪಾಕಶಾಸನ ಮಹೇಂದ್ರನು ಒಂದೇ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ—

Verse 38

कपालाभरणं युद्धे वज्रेण सरथाश्वकम् । सचापं सध्वजं चैव सतूणीरं सवर्मकम्

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನು ವಜ್ರದಿಂದ ಕಪಾಲಾಭರಣನನ್ನು ರಥ-ಕುದುರೆಗಳೊಡನೆ ನಾಶಮಾಡಿದನು—ಬಿಲ್ಲು, ಧ್ವಜ, ತೂಣೀರ ಮತ್ತು ಕವಚ ಸಹಿತವಾಗಿ.

Verse 39

चूर्णयामास कुपितस्तिलशः कणशस्तथा । हते तस्मिन्महावीरे कपालाभरणे रणे

ಕೋಪಗೊಂಡು ಅವನು ಅವನನ್ನು ಎಳ್ಳಿನಂತೆ ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿ, ಕಣಕಣವಾಗಿ ಚೂರ್ನಮಾಡಿದನು. ಆ ರಣದಲ್ಲಿ ಮಹಾವೀರ ಕಪಾಲಾಭರಣನು ಹತನಾದಾಗ,

Verse 40

सुखं सर्वस्य लोकस्य बभूव चिरदुःखिनः । राक्षसस्य वधोत्पन्ना ब्रह्महत्या पुरंदरम् । अन्वधावत्तदा भीमा नादयंती दिशो दश

ದೀರ್ಘಕಾಲ ದುಃಖಿಸಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸುಖ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ರಾಕ್ಷಸವಧದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು—ಭೀಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ ದಶದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನಾದಗೊಳಿಸುತ್ತ.

Verse 41

ऋषय ऊचुः । न विप्रो राक्षसः सूत कपालाभरणो मुने । तत्कथं ब्रह्महत्येंद्रं तद्वधात्समुपाद्रवत्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ, ಹೇ ಮುನೇ! ಕಪಾಲವನ್ನು ಆಭರಣವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದರೂ ಅವನು ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನ ರಾಕ್ಷಸ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವನ ವಧದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪವು ಇಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಧಾವಿಸಿತು?

Verse 42

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि परमं गुह्यं मुनींद्राः परमाद्भुतम्

ಶ್ರೀಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೀಂದ್ರರೇ! ಪರಮ ಗುಹ್ಯವಾದ, ಪರಮ ಅದ್ಭುತವಾದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 43

शृणुत श्रद्धया यूयं समाधाय स्वमानसम् । पुरा विंध्यप्रदेशेषु त्रिवक्रो नाम राक्षसः

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿರಿ. ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಂಧ್ಯಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಕ್ರ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಇದ್ದನು.

Verse 44

तस्य भार्या गुणोपेता सौंदर्यगुणशालिनी । सुशीला नाम सुश्रोणी सर्वलक्षणलक्षिता

ಅವನಿಗೆ ಗುಣಸಂಪನ್ನಳಾದ, ಸೌಂದರ್ಯ ಹಾಗೂ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಪತ್ನಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಸುಶೀಲಾ; ಸುಶ್ರೋಣಿಯಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 45

सा कदाचिन्मनोज्ञांगी सुवेषा चारुहासिनी । विंध्यपादवनोद्देशे विचचार विलासिनी

ಒಮ್ಮೆ ಆ ಮನೋಹರಾಂಗಿಯು, ಸುಂದರ ವೇಷಧಾರಿಣಿ, ಮಧುರಹಾಸಿನಿಯಾದ ಆ ರಮಣಿ ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತದ ಪಾದದ ವನಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾಭಾವದಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದಳು.

Verse 46

तस्मिन्वने शुचिर्नाम वर्ततेस्म महामुनिः । तपसमाधिसंयुक्तो वेदाध्ययनतत्परः

ಅದೇ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಶುಚಿ’ ಎಂಬ ಮಹಾಮುನಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ತಪಸ್ಸು–ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 47

तस्याश्रमसमीपं तु सा ययौ वरवर्णिनी । तां दृष्ट्वा स मुनिर्धैर्यं मुमोचानंगपीडितः । तामासाद्य वरारोहां बभाषे मुनिसत्तमः

ಅವನ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಆ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ ಬಂದಳು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಕಾಮಪೀಡಿತನಾದ ಮುನಿ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು; ಆ ವರಾರೋಹಿಣಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 48

शुचिरुवाच । ललने स्वागतं तेऽस्तु कस्य भार्या शुचिस्मिते

ಶುಚಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಲಲನೆ, ನಿನಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ಹೇ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ, ನೀನು ಯಾರ ಪತ್ನಿ?

Verse 49

किमागमनकृत्यं ते वनेऽस्मिन्नतिभीषणे । श्रांतासि त्वं वरारोहे वसास्मिन्नुटजे मम

ಈ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ನೀನು ಬಂದ ಕಾರಣವೇನು? ಹೇ ವರಾರೋಹಿಣಿ, ನೀನು ದಣಿದಿದ್ದೀಯೆ—ನನ್ನ ಈ ಕುಟೀರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸು.

Verse 51

पुष्पावचयकामेन वनमेतत्समागता । अपुत्राहं मुने भर्त्रा प्रेरिता पुत्रमिच्छता

ಹೂಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಆಸೆಯಿಂದ ನಾನು ಈ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಮುನಿಯೇ, ನಾನು ಸಂತಾನಹೀನಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಪುತ್ರಕಾಂಕ್ಷೆಯಿರುವ ನನ್ನ ಪತಿಯೋ ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 52

शुचिं मुनिं समाराध्य तस्मात्पुत्रमवाप्नुहि । इति प्रतिसमादिष्टा पतिना त्वां समागता

“ಮುನಿ ಶುಚಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸು; ಅವರಿಂದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯು.” ಎಂದು ಪತಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವಳು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ (ಮುನಿಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ) ಬಂದಳು.

Verse 53

पुत्रमुत्पादय त्वं मे कृपां कुरु मुने मयि । एवमुक्तः स तु शुचिः सुशीलां तामभाषत

“ನನಗಾಗಿ ಪುತ್ರನನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸು; ಓ ಮುನೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ಮಾಡು.” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಮುನಿ ಶುಚಿ ಆ ಸದ್ಗುಣವತಿ ಸುಶೀಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು.

Verse 54

शुचिरुवाच । त्वां दृष्ट्वा मम च प्रीतिः सुशीले विद्यतेऽधुना । मनोरथमहांभोधिं त्वमापूरय मामकम्

ಶುಚಿ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ಸುಶೀಲೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಈಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಉದಯಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಮನೋರಥವೆಂಬ ಮಹಾಸಾಗರವನ್ನು ನೀನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸು (ನನ್ನ ಆಶಯ ನೆರವೇರಿಸು).”

Verse 55

इत्युक्त्वा स मुनिस्तत्र तया रेमे दिनत्रयम् । तामुवाच मुनिः प्रीतः सुशालां सुन्दराकृतिम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಮುನಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕ್ರೀಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಮುನಿ ಸುಂದರಾಕೃತಿಯ ಆ ಸುಶಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 56

तवोदरे महावीर्यः कपालाभरणाभिधः । भविष्यति चिरं राज्यं पालयिष्यति मेदिनीम्

“ನಿನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಹಾವೀರ್ಯವಂತ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನು; ಅವನ ಹೆಸರು ಕಪಾಲಾಭರಣ. ಅವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವನು.”

Verse 57

सहस्रं वत्सरान्वत्सस्तपसा प्रीणयन्विधिम् । पुरंदरं विनान्येभ्यो देवेभ्यो नास्य वध्यता

ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ವಿಧಾತಾ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದನು. ಆದಕಾರಣ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಇತರ ದೇವರುಗಳು ಅವನನ್ನು ವಧಿಸಲಾರಿದರು.

Verse 58

ईदृशस्ते सुतो भूयादिंद्रतुल्यपराक्रमः । इत्युक्त्वा स मुनिर्नारीं काशीं शिवपुरीं ययौ

“ನಿನಗೆ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಪರಾಕ್ರಮವಿರುವ ಇಂತಹ ಪುತ್ರನು ಆಗಲಿ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಮುನಿ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಶಿವಪುರಿಯಾದ ಕಾಶಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 59

सुशीला सापि सुषुवे कपालाभरणं सुतम् । तं जघान मृधे शक्रो वज्रेण मुनिपुंगवाः

ಸುಶೀಲೆಯೂ ಕಪಾಲಾಭರಣನೆಂಬ ಪುತ್ರನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು. ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ವಧಿಸಿದನು.

Verse 60

शुचेर्बीजसमुद्भूतं तमिंद्रो न्यवधीद्यतः । ततः पुरंदरः शक्रो जगृहे ब्रह्महत्यया

ಶುಚಿಯ ಬೀಜದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಅವನನ್ನು ಇಂದ್ರನು ವಧಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಪುರಂದರ ಶಕ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತನಾದನು.

Verse 61

धावति स्म तदा शक्रः सर्वांल्लोकान्भयाकुलः । धावंतमनुधावंती ब्रह्महत्या तमन्वगात्

ಆಗ ಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದನು. ಅವನು ಓಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಧಾವಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಅನುಸರಿಸಿತು.

Verse 62

अनुद्रुतो हि विप्रेंद्राः शक्रोऽयं ब्रह्महत्यया । पितामहसदः प्राप संतप्तहृदयो भृशम्

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪದಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ಬಹಳ ದಗ್ಧಹೃದಯನಾಗಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸಭೆಗೆ ಬಂದನು.

Verse 63

न्यवेदयद्ब्रह्महत्यां ब्रह्मणे स पुरंदरः । भगवंल्लोकनाथेयं ब्रह्महत्याति भीषणा

ಆ ಪುರಂದರನು (ಇಂದ್ರನು) ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ತನ್ನ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿ ಹೀಗೆಂದನು—“ಹೇ ಭಗವನ್, ಹೇ ಲೋಕನಾಥ! ಈ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಅತಿಭೀಷಣವಾಗಿದೆ.”

Verse 64

बाधते मां प्रजानाथ तस्या नाशं ब्रवीहि मे । पुरंदरेणैवमुक्तो ब्रह्मा प्राह दिवस्पतिम्

“ಹೇ ಪ್ರಜಾನಾಥ! ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ; ಇದರ ನಾಶೋಪಾಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.” ಎಂದು ಪುರಂದರನು ಹೇಳಿದಾಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವಪತಿ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ನುಡಿದನು.

Verse 65

ब्रह्मोवाच । सीताकुण्डं प्रयाहींद्र गंधमादनपर्वते । सीताकुण्डस्य तीरे त्वं इष्ट्वा यागैः सदाशिवम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಇಂದ್ರಾ! ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿರುವ ಸೀತಾಕುಂಡಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಸೀತಾಕುಂಡದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಯಾಗಗಳಿಂದ ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸು.”

Verse 66

तस्मिन्सरसि च स्नायाः सर्वपापहरे शुभे । ततः पूतो भवेश्शक्र बह्महत्याविमोचितः

“ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿಸುವ ಆ ಶುಭ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡು. ಆಗ, ಹೇ ಶಕ್ರಾ! ನೀನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುವೆ.”

Verse 67

देवलोकं पुनर्यायाः सर्वदुःखविवर्जितः । सर्वपापहरं पुण्यं सीताकुण्डं विमुक्तिदम्

ನೀನು ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪುನಃ ದೇವಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವೆ. ಪುಣ್ಯಮಯ ಸೀತಾಕುಂಡವು ಸರ್ವಪಾಪಹರವಾಗಿದ್ದು ಮೋಕ್ಷದಾಯಕವಾಗಿದೆ.

Verse 69

महापातकसंघानां नाशकं परमामृतम् । सर्वदुःखप्रशमनं सर्वदारिद्र्यनाशनम्

ಇದು ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮ ಅಮೃತ. ಇದು ಸರ್ವ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ ಸರ್ವ ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 70

इत्युक्तः सुरराजोऽसौ प्रययौ गंधमादनम् । प्राप्य सीतासरो विप्राः स्नात्वेष्ट्वा च तदंतिके

ಇಂತೆ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಸುರರಾಜನು ಗಂಧಮಾದನಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಓ ವಿಪ್ರರೇ! ಸೀತಾಸರೋವರವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಅದರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 71

प्रययौ स्वपुरीं भूयो ब्रह्महत्याविमोचितः । एवं प्रभावं तत्तीर्थं सीतायाः कुण्डमुत्तमम्

ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪುನಃ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಇಂತಹದೇ ಆ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವ—ಸೀತೆಯ ಉತ್ತಮ ಕುಂಡ.

Verse 72

राघवप्रत्ययार्थं हि प्रविश्य हुतवाहनम् । संनिधौ सर्वदेवानां मैथिली जनकात्मजा

ರಾಘವನಿಗೆ ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಉಂಟಾಗಲೆಂದು ಜನಕಾತ್ಮಜೆ ಮೈಥಿಲೀ ಸೀತೆ, ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.

Verse 73

विनिर्गता पुनर्वह्नेः स्थिता सर्वांगशोभना । निर्ममे लोकरक्षार्थं स्वनाम्ना तीर्थमुत्तमम्

ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಪುನಃ ಹೊರಬಂದ ಸೀತೆ ಸರ್ವಾಂಗಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ ನಿಂತಳು. ಲೋಕದ ರಕ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು.

Verse 74

तत्र सस्नौ स्वयं सीता तेन सीतासरः स्मृतम् । तत्र यो मानवः स्नाति सर्वान्कामांल्लभेत सः

ಅಲ್ಲಿ ಸೀತೆ ಸ್ವತಃ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ‘ಸೀತಾಸರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 75

तस्मिन्नुपस्पृश्य नरो द्विजेंद्रा दत्त्वा च दानानि पृथग्विधानि । कृत्वा च यज्ञान्बहुदक्षिणाभिर्लोकं प्रयायात्परमेश्वरस्य

ಹೇ ದ್ವಿಜೇಂದ್ರರೇ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧದ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಬಹು ದಕ್ಷಿಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 76

युष्माकमेवं प्रथितं मुनींद्राः सीतासरो वैभवमेतदुक्तम् । शृण्वन्पठन्वै तदिहैव भोगान्भुक्त्वा परत्रापि सुखं लभेत

ಹೇ ಮುನೀಂದ್ರರೇ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸೀತಾಸರದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವೈಭವವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಅಥವಾ ಪಠಿಸುವವನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭೋಗಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.