Adhyaya 40

Verse 1

नारद उवाच । ज्ञातिभेदे तु संजाते तस्मिन्मोहेरके पुरे । त्रैविद्यैः किं कृतं ब्रह्मंस्तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ಮೋಹೇರಕ ನಗರದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾತಿಭೇದ ಉಂಟಾದಾಗ ತ್ರೈವಿದ್ಯರು (ವೇದಜ್ಞರು) ಏನು ಮಾಡಿದರು? ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । स्वस्थाने वाडवाः सर्वे हर्षनिर्भरमानसाः । अग्निहोत्रपरा केऽपि केऽपि यज्ञपरायणाः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಎಲ್ಲ ವಾಡವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರು, ಕೆಲವರು ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣರು.

Verse 3

केऽपि चाग्निसमाधानाः केऽपि स्मार्ता निरंतरम् । पुराणन्यायवेत्तारो वेदवेदांगवादिनः

ಕೆಲವರು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗಳ ಸಮಾಧಾನ (ಸ್ಥಾಪನೆ-ಪಾಲನೆ) ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವರು ನಿರಂತರ ಸ್ಮಾರ್ತಾಚಾರವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಪುರಾಣ-ನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾತೃಗಳು.

Verse 4

सुखेन स्वान्सदाचारान्कुर्वन्तो ब्रह्मवादिनः । एवं धर्मसमाचारान्कुर्वतां कुशलात्मनाम्

ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು ಸುಖದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸದಾಚಾರಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕುಶಲಮನಸ್ಸಿನವರು ಧರ್ಮಸಮಾಚಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ…

Verse 5

स्थानाचारान्कुलाचारानधिदेव्याश्च भाषितान् । धर्मशास्त्रस्थितं सर्वं काजेशैरुदितं च यत्

ಅವರು ದೇಶಾಚಾರ, ಕುಲಾಚಾರ, ಅಧಿದೇವಿಯು ಹೇಳಿದ ವಚನಗಳು, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಸಮಸ್ತ ವಿಧಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಜೇಶರು (ಅಧಿಕಾರಿಗಳು) ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಸರಿಸಿದರು।

Verse 6

परंपरागतं धर्म मूचुस्ते वाडवोत्तमाः

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಡವರು ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಬಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದರು।

Verse 7

ब्राह्मणा ऊचुः । उपास्ते यश्च लिखितं रक्तपादैस्तु वाडवाः । ज्ञातिश्रेष्ठः स विज्ञेयो वलिर्देयस्ततः परम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ವಾಡವರು ರಕ್ತಪಾದ (ಕೆಂಪು ಪಾದಚಿಹ್ನೆ) ಸಹಿತವಾಗಿ ಬರೆದ ಆ ಲೇಖ್ಯವನ್ನು ಯಾರು ಉಪಾಸಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವನೇ ಜ್ಞಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ನಂತರ ಬಲಿ (ಅರ್ಪಣೆ) ನೀಡಬೇಕು।

Verse 8

रक्तचंदनं प्रसाध्याथ प्रसिद्धं स्वकुलं तथा । कुंकुमारक्तपादैस्तैर्गंधपुष्पादिचर्चितैः

ನಂತರ ರಕ್ತಚಂದನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಕುಲವನ್ನೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿದರು—ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಅವು ಗಂಧ-ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳಿಂದ ಅರ್ಚಿತವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 9

संभूय लिखितं तच्च रक्तपादं तदुच्यते । रामस्य लेख्यं ते सर्वे पूजयंतु समाहिताः

ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಲೇಖ್ಯವೇ ‘ರಕ್ತಪಾದ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ರಾಮನ ಆ ಲೇಖ್ಯವನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ।

Verse 10

रामस्य करमुद्रां च पूजयंतु द्विजाः सदा । येषां दोषाः सदाचारे व्यभिचारादयो यदि

ದ್ವಿಜರು ಸದಾ ಶ್ರೀರಾಮನ ಕರಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ. ಆದರೆ ಅವರ ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ವ್ಯಭಿಚಾರಾದಿ ದೋಷಗಳಿದ್ದರೆ, ಯೋಗ್ಯ ಶುದ್ಧಿ-ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಧರಿಸುವುದು ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.

Verse 11

तेषां दण्डो विधेयस्तु य उक्तो विधिवद्विजैः । चिह्नं न राममुद्राया यावद्दंडं ददाति न

ಅಂತಹವರ ಮೇಲೆ ಪಂಡಿತ ದ್ವಿಜರು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ದಂಡವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಧಿಸಬೇಕು. ದಂಡವನ್ನು ಕೊಡುವವರೆಗೆ ರಾಮಮುದ್ರೆಯ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದು.

Verse 12

विना दण्डप्रदानेन मुद्राचिह्नं न धार्यते । मुद्राहस्ताश्च विज्ञेया वाडवा नृपसत्तम

ದಂಡವನ್ನು ನೀಡದೆ ಮುದ್ರಾ-ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಧರಿಸಲಾಗದು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು ‘ವಾಡವ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 13

पुत्रे जाते पिता दद्द्याच्छ्रीमात्रे तु बलिं सदा । पलानि विंशतिः सर्प्पिर्गुडः पंचप लानि च

ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದಾಗ ತಂದೆ ಸದಾ ಶ್ರೀಮಾತೃದೇವಿಗೆ ಬಲಿ (ನೈವೇದ್ಯಾರ್ಪಣೆ) ನೀಡಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ ಇಪ್ಪತ್ತು ಪಲ ಮತ್ತು ಬೆಲ್ಲ ಐದು ಪಲ ಇರಬೇಕು.

Verse 14

कुंकुमादिभिरभ्यर्च्य जातमात्रः सुतस्तदा । षष्ठे च दिवसे राजन्षष्ठीं पूजयते सदा

ಪುತ್ರನು ಹುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ ಕುಂಕುಮಾದಿಗಳಿಂದ (ದೇವಿಯನ್ನು) ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಂತರ ಆರನೇ ದಿನ—ಹೇ ರಾಜನ್—ನಿತ್ಯವೂ ಷಷ್ಠೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 15

दद्यात्तत्र बलिं साज्यं कुर्याद्धि बलिपंचकम् । पंचप्रस्थान्बलीन्दद्यात्सवस्त्राञ्छ्रीफलैर्युतान्

ಅಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪಸಹಿತ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಪಂಚಬಲಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ವಸ್ತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಶುಭಫಲಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಐದು ಪ್ರಸ್ಥ ಪ್ರಮಾಣದ ಬಲಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 16

कुंकुमादिभिरभ्यर्च्य श्रीमात्रे भक्तिपूर्वकम् । वितशाठ्यं न कुर्वीत कुले संततिवृद्धये

ಕುಂಕುಮಾದಿಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರೀಮಾತೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ವ್ಯಯದಲ್ಲಾಗಲಿ ಅರ್ಪಣದಲ್ಲಾಗಲಿ ಕಪಟ/ಮೋಸ ಮಾಡಬಾರದು; ಕುಲಸಂತತಿ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಇದು ಹಿತಕರ.

Verse 17

तद्धि चार्पयता द्रव्यं वृद्धौ यद्ध्रीणितं पुनः । जन्मनो नंतरं कार्यं जातकर्म यथाविधि

ಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ದ್ರವ್ಯವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಅದನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಜನನಾನಂತರ ತಕ್ಷಣ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಜಾತಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 18

विप्रानुकीर्तिता याश्च वृत्तिः सापि विभज्यते । प्रथमा लभ्यमाना च वृत्तिर्वै यावती पुनः

ವಿಪ್ರರು ಹೇಳಿದ ‘ವೃತ್ತಿ’ (ಜೀವಿಕೆ) ಯನ್ನೂ ವಿಭಾಗಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲ ಭಾಗವೆಂದರೆ ದೊರಕಿದಂತೆಯೇ—ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣವೋ ಅಷ್ಟೇ—ಆ ವೃತ್ತಿಯೇ.

Verse 19

तस्या वृत्तेरर्द्धभागो गोत्रदेव्यै तु कल्प्यताम् । द्विगुणं वणिजा चैव पुत्रं जाते भवेदिति

ಆ ವೃತ್ತಿಯ ಅರ್ಧಭಾಗವನ್ನು ಗೋತ್ರದೇವಿಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಬೇಕು. ವಾಣಿಜನಿಗೆ ದ್ವಿಗುಣ ದಾನದ ವಿಧಿಯಿದೆ; ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಪುತ್ರಜನ್ಮ ಶುಭವಾಗಲಿ ಎಂದು.

Verse 20

मांडलीयाश्च ये शूद्रास्तेषामर्ककरं त्विदम् । अडालजानां त्रिगुणं गोभुजानां चतुर्गुणम्

ಮಾಂಡಲೀಯರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಶೂದ್ರರಿಗೆ ಇದು ‘ಅರ್ಕಕರ’ ಎಂಬ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ತೆರಿಗೆ. ಅಡಾಲಜರಿಗೆ ಅದು ತ್ರಿಗುಣ, ಗೋಭುಜರಿಗೆ ಚತುರ್ಗುಣ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 21

इत्येतत्कथितं सर्वमन्यच्च शूद्रजातिषु । यस्य दोषस्तु हत्यायाः समुद्भूतो विधेर्वशात्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶೂದ್ರಜಾತಿಗಳ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಗೂ ಇತರ ವಿಷಯಗಳೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು. ಈಗ ವಿಧಿಯ ವಶದಿಂದ ಯಾರಲ್ಲಿ ಹತ್ಯಾದೋಷ ಉಂಟಾಗಿದೆಯೋ, ಅವನ ವಿಷಯವನ್ನು (ಮುಂದೆ) ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 22

दण्डस्तु विधिवत्तस्य कर्त्तव्यो वेदशास्त्रिभिः । अन्यायो न्यायवादी स्यान्निर्द्दोषे दोषदायकः

ಅವನ ದಂಡವನ್ನು ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ವಿಧಿಯಂತೆಲೇ ವಿಧಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನ್ಯಾಯವೆಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತದೆ—ನಿರ್ದೋಷನ ಮೇಲೆ ದೋಷಾರೋಪ ಮಾಡಿದಾಗ.

Verse 23

पंक्तिभेदस्य कर्ता च गोसहस्रवधः स्मृतः । वृत्तिभागविभजनं तथा न्यायविचारणम् । श्रीरामदूतकस्याग्रे कर्त्तव्यमिति निश्चयः

ಭೋಜನಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಭೇದ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು ಸಹಸ್ರ ಗೋವಧಕ್ಕೆ ಸಮನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಜೀವನವೃತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಪಾಲಿನ ವಿಭಾಗ, ಹಾಗೆಯೇ ನ್ಯಾಯವಿಚಾರಣೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಶ್ರೀರಾಮದೂತ (ಹನುಮಾನ್)ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿದೆ.

Verse 24

तस्य पूजां प्रकुर्वीत तदा कालेऽथवा सदा । तैलेन लेपयेत्तस्य देहे वै विघ्नशांतये

ಅವನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಯಥಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸದಾ ಮಾಡಬೇಕು. ವಿಘ್ನಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಅವನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಎಣ್ಣೆ ಲೇಪನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 25

धूपं दीपं फलं दद्यात्पुष्पैर्नानाविधैः किल । पूजितो हनुमानेव ददाति तस्य वांछितम्

ಧೂಪ, ದೀಪ, ಫಲ ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪೂಜಿತನಾದ ಹನುಮಂತನೇ ಭಕ್ತನ ವಾಂಛಿತವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

प्रतिपुत्रं तु तस्याग्रे कुर्यान्नान्यत्र कुत्रचित् । श्रीमाताबकुलस्वामिभागधेयं तु पूर्वतः

ಪ್ರತಿ ಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಮಾಡಬೇಕು; ಬೇರೆಡೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಶ್ರೀ ಮಾತಾ ಬಕುಲ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಸೇರಿದ ಪಾಲನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 27

पश्चात्प्रतिग्रहं विप्रैः कर्त्तव्यमिति निश्चितम् । समागमेषु विप्राणां न्यायान्यायविनिर्णये

ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪ್ರತಿಗ್ರಹ (ದಾನ/ದಕ್ಷಿಣೆ ಸ್ವೀಕಾರ) ಮಾಡುವುದು ಯುಕ್ತವೆಂದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ—ನ್ಯಾಯ-ಅನ್ಯಾಯ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ।

Verse 28

निर्णयं हृदये धृत्वा तत्रस्थं श्रावयेद्द्विजान् । केवलं धर्मबुद्ध्या च पक्षपातं विवर्जयेत्

ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು. ಕೇವಲ ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪಕ್ಷಪಾತವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 29

सर्वेषां संमतं कार्यं तद्ध्यविकृतमेव च । आकारितस्ततो विप्रः सभायां भयमेति चेत्

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂಮತವಾದುದನ್ನೇ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು; ಆ ನಿರ್ಣಯವೇ ಅವಿಕೃತವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಯಪಡುವುದಾದರೆ—

Verse 30

न तस्य वाक्यं श्रोतव्यं निर्णीतार्थनिवारणे । यस्य वर्जस्तु क्रियते मिलित्वा सर्व वाडवैः

ಎಲ್ಲ ವಾಡವರು ಸೇರಿ ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಿದವನು, ಈಗಾಗಲೇ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಲು ಹೇಳುವ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬಾರದು।

Verse 31

खानपानादिकं सर्वं कार्यं तेन विवर्जयेत् । तस्य कन्या न दातव्या तत्संसर्गी च तादृशः

ಅವನೊಂದಿಗೆ ಊಟಪಾನಾದಿ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಅವನಿಗೆ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಬಾರದು; ಅವನ ಸಂಗದಲ್ಲಿರುವ ಅದೇ ಸ್ವಭಾವದವನಿಗೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 32

ततो दंडं प्रकुर्वीत सर्वैरेव द्विजोत्तमैः । भोजनं कन्यकादानमिति दाशरथेर्मतम्

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಸೇರಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದಂಡ ವಿಧಿಸಬೇಕು. ಅನ್ನದಾನ ಮತ್ತು ಕನ್ಯಾದಾನ—ಇದೇ ದಾಶರಥಿಯ ಮತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 33

यत्किंचित्कुरुते पापं लब्धुं स्थलमथापि वा । शुष्कार्द्रं वसते चान्ने तस्मादन्नं परि त्यजेत्

ಯಾರಾದರೂ ಸ್ಥಾನ ಅಥವಾ ಪದವಿಗಾಗಿ ಪಾಪಮಾಡಿ, ಒಣ-ತೇವ ಅನ್ನದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಂದ ಅನ್ನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 34

कुर्वंस्तत्पापभागी स्यात्तस्य दंडो यथाविधि । न्यायं न पश्यते यस्तु शक्तौ सत्यां सदा यतः

ಅಂತಹ ದೋಷವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವವನು ಆ ಪಾಪದ ಪಾಲುದಾರನು; ಅವನಿಗೂ ವಿಧಿಯಂತೆ ದಂಡವಿದೆ. ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸದವನು ಸದಾ ನಿಂದನೀಯನು।

Verse 35

पापभागी स विज्ञेय इति सत्यं न संशयः । उत्कोचं यस्तु गृह्णाति पापिनां दुष्टकर्मिणाम् । सकलं च भवेत्तस्य पापं नैवात्र सशयः

ಅವನು ಪಾಪದ ಪಾಲುದಾರನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು—ಇದು ಸತ್ಯ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಪಾಪಿಗಳು ಹಾಗೂ ದುಷ್ಟಕರ್ಮಿಗಳು ನೀಡುವ ಲಂಚ (ಉತ್ಕೋಚ)ವನ್ನು ಯಾರು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಅವರ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪವೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 36

तस्यान्नं गृह्यते नैव कन्यापि न कदाचन । हितमाचरते यस्तु पुत्राणामपि वै नरः

ಅವನ ಅನ್ನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು; ಯಾವಾಗಲೂ ಅವನಿಗೆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕೊಡಬಾರದು. ತನ್ನ ಪುತ್ರರಿಗೂ ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಪುರುಷನು ಈ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 37

स एतान्नियमान्सर्वान्पालयेन्नात्र संशयः । एवं पत्रं लिखित्वा तु वाडवास्ते प्रह र्षिताः

ಅವನು ಈ ಎಲ್ಲಾ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದು, ಆ ವಾಡವರು ಬಹಳ ಹರ್ಷಿತರಾದರು.

Verse 38

प्राप्ते कलियुगे घोरे यथा पापं न कुर्वते । इति ज्ञात्वा तु सर्वे ते न्यायधर्मं प्रचक्रिरे

ಭೀಕರ ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ ಪಾಪ ಮಾಡದೆ ಹೇಗೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನ್ಯಾಯಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 39

व्यास उवाच । कलौ प्राप्ते द्विजाः सर्वे स्थानभ्रष्टा यतस्ततः । पक्षमुत्कलं ग्रहीष्यंति तथा स्युः पक्षपातिनः

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಗುಂಪು/ಪಕ್ಷವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ನಂತರ ಪಕ್ಷಪಾತಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 40

भोक्ष्यंते म्लेच्छकग्रामान्कोलाविध्वंसिभिः किल । वेदभ्रष्टाश्च ते विप्रा भविष्यंति कलौ युगे

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೋಲವಿಧ್ವಂಸಕರು ಮ್ಲೇಚ್ಛರ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ಭೋಗಿಸುವರು; ಆ ತಮೋಯುಗದಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದಭ್ರಷ್ಟರಾಗುವರು।

Verse 42

यस्मिन्गोत्रे समुत्पन्ना वाडवा ये महाबलाः

ಆ ಮಹಾಬಲಿಗಳಾದ ವಾಡವರು ಯಾವ ಗೋತ್ರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು?

Verse 43

व्यास उवाच ज्ञायते गोत्रसंज्ञाऽथ केचिच्चैव पराक्रमैः । यस्ययस्य च यत्कर्म तस्य तस्यावटंककः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಗೋತ್ರಸಂಜ್ಞೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ; ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವರೋ, ಅದೇ ಅವರ ಗುರುತು (ಅವಟಂಕಕ) ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 44

अवटंकैर्हि ज्ञायंते नान्यथा ज्ञायते क्वचित् । गोत्रैश्च प्रवरैश्चैव अवटंकैर्नृपात्मज

ಅವರು ಈ ಗುರುತುಗಳ (ಅವಟಂಕಕ) ಮೂಲಕವೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ತಿಳಿಯರು. ಗೋತ್ರಗಳೂ ಪ್ರವರಗಳೂ ಸಹ—ಇಂತಹ ಗುರುತುಗಳಿಂದಲೇ, ಓ ರಾಜಕುಮಾರ।

Verse 47

व्यास उवाच । ज्ञायंते यत्रयत्रस्था माध्यंदिनीया महाबलाः । कौथमीं च समाश्रित्य केचिद्विप्रा गुणान्विताः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಎಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾಬಲಿಗಳಾದ ಮಾಧ್ಯಂದಿನೀಯರು ನೆಲೆಸಿರುವರೋ, ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೌಥುಮೀ ಶಾಖೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಕೆಲ ಗುಣಸಂಪನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ (ಅಲ್ಲಿ) ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 48

ऋगथर्वणजा शाखा नष्टा सा च महामते । एवं वै वर्तमानास्ते वाडवा धर्मसंभवाः

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಋಗ್ ಮತ್ತು ಅಥರ್ವಣದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಆ ಶಾಖೆ ನಾಶವಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಧರ್ಮಸಂಭವರಾದ ವಾಡವರು ಇಂದಿಗೂ ಇರುವವರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 49

धर्मारण्ये महाभागाः पुत्रपौत्रान्विताऽभवन् । शूद्राः सर्वे महाभागाः पुत्रपौत्र समावृताः

ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾಭಾಗರು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಿರರಾದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶೂದ್ರರಾಗಿದ್ದರೂ ಮಹಾಭಾಗರು, ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 50

धर्मारण्ये महातीर्थे सर्वे ते द्विजसेवकाः । अभवन्रामभक्ताश्च रामाज्ञां पालयंति च

ಧರ್ಮಾರಣ್ಯ ಎಂಬ ಮಹಾತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ದ್ವಿಜಸೇವಕರಾದರು. ಅವರು ರಾಮಭಕ್ತರಾದರು ಮತ್ತು ರಾಮಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 51

आज्ञामत्याऽदरेणेह हनूमंतश्च वीर्यवान् । पालयेत्सोऽपि चेदानीं सुप्राप्ते वै कलौ युगे

ಇಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಮತ್ತು ಆದರದಿಂದ, ವೀರ್ಯವಂತ ಹನುಮಾನನೂ ಆ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವನು. ಈಗ ಕಲಿಯುಗವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ.

Verse 52

अदृष्टरूपी हनुमांस्तत्र भ्रमति नित्यशः । त्रैविद्या वाडवा यत्र चातुर्विद्यास्तथैव च

ಅಲ್ಲಿ ಅದೃಶ್ಯರೂಪಿಯಾದ ಹನುಮಾನನು ನಿತ್ಯವೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ವಾಡವರು ತ್ರೈವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು, ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವರು ಚಾತುರ್ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಪುಣರು.

Verse 53

सभायामुपविष्टा येऽन्यायात्पापं प्रकुर्वते । जयो हि न्यायकर्तॄणामजयोऽन्यायकारिणाम्

ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಪಾಪ ಮಾಡುವವರಿಗೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲ; ಜಯವು ನಿಜವಾಗಿ ನ್ಯಾಯ ಮಾಡುವವರದೇ, ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುವವರಿಗೋ ಅಪಜಯವೇ.

Verse 54

सापराधे यस्तु पुत्रे ताते भ्रातरि चापि वा । पक्षपातं प्रकुर्वीत तस्य कुप्यति वायुजः

ದೋಷವಿರುವ ಮಗ, ತಂದೆ ಅಥವಾ ಸಹೋದರನ ಪರವಾಗಿ ಯಾರು ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಮೇಲೆ ವಾಯುಪುತ್ರ ಹನುಮಂತನು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 55

कुपितो हनुमानेष धननाशं करोति वै । पुत्रनाशं करोत्येव धामनाशं तथैव च

ಈ ಹನುಮಂತನು ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಧನನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಪುತ್ರನಾಶವನ್ನೂ, ಗೃಹ-ಧಾಮ ನಾಶವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

सेवार्थं निर्मितः शूद्रो न विप्रान्परिषेवते । वृत्तिं वा न ददात्येव हनुमांस्तस्य कुप्यति

ಸೇವಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತ ಶೂದ್ರನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸೇವಿಸದೆ, ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯ ಸಹಾಯ ನೀಡದೆ ಇದ್ದರೆ—ಅವನ ಮೇಲೆ ಹನುಮಂತನು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 57

अर्थनाशं पुत्रनाशं स्थाननाशं महा भयम् । कुरुते वायुपुत्रो हि रामवाक्यमनुस्मरन्

ರಾಮವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ವಾಯುಪುತ್ರ ಹನುಮಂತನು ಧನನಾಶ, ಪುತ್ರನಾಶ, ಸ್ಥಾನನಾಶ ಮತ್ತು ಮಹಾಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 58

यत्र कुत्र स्थिता विप्राः शूद्रा वा नृपसत्तम । न निर्द्धना भवेयुस्ते प्रसादाद्राघवस्य च

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು—ಅಥವಾ ಶೂದ್ರರೂ—ವಾಸಿಸಿದರೂ, ರಾಘವ (ಶ್ರೀರಾಮ)ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ದರಿದ್ರರಾಗಬಾರದು.

Verse 59

यो मूढश्चाप्यधर्मात्मा पापपाषंडमाश्रितः । निजान्विप्रान्परित्यज्य परज्ञातींश्च मन्यते

ಪಾಪಪಾಷಂಡವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಆ ಮೂಢ ಅಧರ್ಮಾತ್ಮನು, ತನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಜನರನ್ನೇ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 60

तस्य पूर्वकृतं पुण्यं भस्मीभवति नान्यथा । अन्येषां दीयते दानं स्वल्पं वा यदि वा बहु

ಅವನ ಪೂರ್ವಕೃತ ಪುಣ್ಯವೆಲ್ಲ ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಫಲವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೊಡುವ ದಾನ ಅಲ್ಪವಾಗಲಿ ಬಹುವಾಗಲಿ, ಅದು ಅವನಿಗೆ ಸೇರದೆ ಇತರರಿಗೆ ನೀಡಿದಂತೆ ಲೆಕ್ಕವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 61

यथा भवति वै पूर्वं ब्रह्मविष्णुशिवैः कृतम् । तस्य देवा न गृह्णंति हृव्यं कव्यं च पूर्वजाः

ಹಿಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಂತೆ—ಅವನ ಹವ್ಯವನ್ನು ದೇವರುಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ಕವ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ವಜರೂ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 62

वंचयित्वा निजान्विप्रानन्येभ्यः प्रददेत्तु यः । तस्य जन्मार्जितं पुण्यं भस्मीभवति तत्क्षणात्

ತನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಇತರರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡುವವನ ಜೀವನಾರ್ಜಿತ ಪುಣ್ಯವು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 63

ब्रह्मविष्णुशिवैश्चैव पूजिता ये द्विजोत्तमाः ते । षां ये विमुखाः शूद्रा रौरवे निवसंति ते

ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವರಿಂದಲೂ ಪೂಜಿತರಾದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರತ್ತ ವಿಮುಖರಾಗಿ ದ್ವೇಷಿಸುವ ಶೂದ್ರರು ರೌರವವೆಂಬ ನರಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 64

यो लौल्याच्च कुलाचारं गोत्राचारं प्रलोपयेत् । स्वाचारं यो न कुर्वीत कदाचिद्वै विमोहितः

ಲೋಭವಶದಿಂದ ಕುಲಾಚಾರ ಹಾಗೂ ಗೋತ್ರಾಚಾರವನ್ನು ಲೋಪಗೊಳಿಸುವವನು, ಮತ್ತು ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮಾಚಾರವನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ಪಾಲಿಸದವನು ಪತನವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।

Verse 65

सर्वनाशो भवेत्तस्य भस्मीभवति तत्क्षणात् । तस्मात्सर्वः कुलाचारः स्थानाचारस्तथैव च

ಅವನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು ಭಸ್ಮವಾದಂತಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕುಲಾಚಾರವೂ ಸ್ಥಳಾನುಸಾರವಾದ ಸದುಪಚಾರವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು।

Verse 66

गोत्राचारः पालनीयो यथावित्तानुसारतः । एवं ते कथितं राजन्धर्मारण्यं पुरातनम्

ಗೋತ್ರಾಚಾರವನ್ನು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಓ ರಾಜನೇ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿನಗೆ ಪುರಾತನ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 67

स्थापितं देवदेवैश्च ब्रह्मविष्णुशिवादिभिः । धर्मारण्यं कृतयुगे त्रेतायां सत्यमंदिरम् । द्वापरे वेदभवनं कालौ मोहेरकं स्मृतम्

ದೇವದೇವರಾದ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವಾದಿಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಈ ಸ್ಥಳವು ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ಧರ್ಮಾರಣ್ಯ’, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ಸತ್ಯಮಂದಿರ’, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ವೇದಭವನ’, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ‘ಮೋಹೇರಕ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 68

ब्रह्मोवाच । य इदं शृणुयात्पुत्र श्रद्धया परया युतः । धर्मारण्यस्य माहात्म्यं सर्वकिल्बिषनाशनम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ವತ್ಸಾ, ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದ ಸರ್ವ ಪಾಪನಾಶಕ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಯಾರು ಶ್ರವಣಮಾಡುವನೋ, ಅವನು ಪಾವನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 69

मनोवाक्कायजनितं पातकं त्रिविधं च यत् । तत्सर्वं नाशमायाति श्रवणात्कीर्तनात्सुकृत्

ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ, ದೇಹದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ತ್ರಿವಿಧ ಪಾತಕವೆಲ್ಲವೂ ಈ (ಮಹಾತ್ಮ್ಯ) ಶ್ರವಣ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾಗಿ ಪುಣ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 70

धन्यं यशस्यमायुष्यं सुखसंतानदायकम् । माहात्म्यं शृणुयाद्वत्स सर्वसौख्याप्तये नरः

ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಧನ್ಯವಾದುದು, ಯಶಸ್ಸು ನೀಡುವುದು, ಆಯುಷ್ಯವರ್ಧಕವು, ಸುಖಸಂತಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವುದು. ವತ್ಸಾ, ಸರ್ವಸೌಖ್ಯಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ನರನು ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಲಿ।

Verse 71

सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं सर्वक्षेत्रेषु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति धर्मारण्यस्य सेवनात्

ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪುಣ್ಯವೂ, ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಫಲವೂ—ಅದೇ ಫಲ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದ ಸೇವೆ (ದರ್ಶನ-ಪೂಜೆ) ಯಿಂದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 72

नारद उवाच । धर्मारण्यस्य माहात्म्यं यच्छ्रुतं त्वन्मुखांबुजात् । धर्मवाप्यां यत्र धर्म्मस्तपस्तेपे सुदुष्कुरम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಮುಖದಿಂದ ನಾನು ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿದೆನು; ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವಾಪಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನು ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 73

तस्य क्षेत्रस्य महिमा मया त्वत्तोऽवधारितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि धर्मारण्यदिदृक्षया

ನಿನ್ನಿಂದ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನಾನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆನು. ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ಧರ್ಮಾರಣ್ಯವನ್ನು ದರ್ಶಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಾನು ಈಗ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 74

तत्र वाक्यजलौघेन पावितोऽहं चतुर्मुख

ಅಲ್ಲಿ, ಹೇ ಚತುರ್ಮುಖನೇ! ನಿನ್ನ ವಚನಗಳ ಜಲಪ್ರವಾಹದಿಂದ ನಾನು ಪವಿತ್ರನಾದೆನು.

Verse 75

व्यास उवाच । इदमाख्यानकं सर्वं कथितं पांडुनंदन । यच्छ्रुत्वा गोसहस्रस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಪಾಂಡುನಂದನ! ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪವಿತ್ರ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಸಹಸ್ರ ಗೋ-ದಾನದ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 76

अपुत्रो लभते पुत्रान्निर्द्धनो धनवान्भवेत् । रोगी रोगात्प्रमुच्येत बद्धो मुच्येत बंधनात्

ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವನು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ದರಿದ್ರನು ಧನವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ರೋಗಿ ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಬಂಧಿತನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 77

विद्यार्थी लभते विद्यामुत्तमां कर्मसाधनाम् । तीर्थयात्राफलं तस्य कोटिकन्याफलं लभेत्

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ಕಾರ್ಯಸಾಧಕವಾದ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಕೋಟಿಕನ್ಯಾ’ ಸಮಾನ ಪುಣ್ಯಫಲವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 78

यः श्रृणोति नरो भक्त्या नारी वाथ नरोत्तम । निरयं नैव पश्यंति एकोत्तरशतैः सह

ಹೇ ನರೋತ್ತಮ! ಪುರುಷನಾಗಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು/ಅವಳು ನೂರೊಂದು ಸ್ವಜನರೊಂದಿಗೆ ನರಕವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 79

शुभे देशे निवेश्याथ क्षौमवस्त्रादिभिस्तथा । पुराणपुस्तकं राजन्प्रयतः शिष्टसंमतः

ಹೇ ರಾಜನ್! ಶುಭಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪುರಾಣಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಕ್ಷೌಮವಸ್ತ್ರಾದಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಶಿಷ್ಟರು ಸಮ್ಮತಿಸುವ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗಬೇಕು।

Verse 80

अर्चयेच्च यथा न्यायं गंधमाल्यैः पृथक्पृथक् । समाप्तौ नृप ग्रंथस्य वाचकस्यानुपूजनम्

ಗಂಧಮಾಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೇ ನೃಪ! ಗ್ರಂಥಸಮಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಚಕನಿಗೂ ಯಥೋಚಿತ ಪೂಜೆ-ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 81

दानादिभिर्यथान्यायं संपूर्णफलहेतवे । मुद्रिकां कुंडले चैव ब्रह्मसूत्रं हिरण्मयम्

ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ದಾನಾದಿಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು—ಮುದ್ರಿಕೆ (ಉಂಗುರ), ಕುಂಡಲಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರ (ಯಜ್ಞೋಪವೀತ) ಸಹಿತ।

Verse 82

वस्त्राणि च विचित्राणि गंधमाल्यानुलेपनैः । देववत्पूजनं कृत्वा गां च दद्यात्पयस्विनीम्

ವಿಚಿತ್ರ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಗಂಧ, ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಅನುಲೇಪನಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ದೇವನಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಹಾಲು ಕೊಡುವ ಹಸುವನ್ನೂ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು।

Verse 83

एवं विधानतः श्रुत्वा धर्मारण्यकथानकम् । धर्मारण्यनिवासस्य फलमाप्नोत्यसंशयम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದವನು, ಧರ್ಮಾರಣ್ಯ-ನಿವಾಸದ ಫಲವನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.