Adhyaya 27

Verse 1

सूत उवाच । तत्र तस्य समीपस्थं मार्कंडेनोपलक्षितम् । तीर्थं गोवत्ससंज्ञं तु सर्वत्र भुवि संश्रुतम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಸ್ಥಳದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮುನಿಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ‘ಗೋವತ್ಸ-ತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ಸಮಸ್ತ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 2

तत्रावतीर्य गोवत्सस्वरूपेणांबिकापतिः । स्वयंभूलिंगरूपेण संस्थितो जगतां पतिः

ಅಲ್ಲಿ ಅಂಬಿಕಾಪತಿ (ಶಿವನು) ಕರು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ಜಗತ್ಪತಿ ಸ್ವಯಂಭೂ ಲಿಂಗರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದನು।

Verse 3

आसीद्बलाहकोनाम रुद्रभक्तो महाबलः । आखेटकसमायुक्तो नृपः परपुरंजयः

ಬಲಾಹಕನೆಂಬ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದನು—ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ, ರುದ್ರಭಕ್ತ, ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಶತ್ರುಪುರಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು।

Verse 4

मृगयूथे स्थितं दृष्ट्वा गोवत्सं तत्पदातिना । उक्तो राजा मया दृष्टं कौतुकं नृपसत्तम

ಜಿಂಕೆಗಳ ಹಿಂಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಗೋವತ್ಸವನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಪದಾತಿ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಕೌತುಕವನ್ನು ಕಂಡೆನು।”

Verse 5

गोवत्सो मृगयूथस्य दृष्टो मध्यस्थितो मया । तेषामेवानुरक्तोऽसौ जनन्या रहितस्तथा

“ನಾನು ಜಿಂಕೆಗಳ ಹಿಂಡಿನ ನಡುಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಗೋವತ್ಸವನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಅದು ಅವರಿಗೇ ಮಮತೆಯಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ತಾಯಿಯೂ ಜೊತೆಯಿಲ್ಲ।”

Verse 6

द्रष्टुं तु कौतुकं राजा तं पदातिं पुरः स्थितम् । उवाच दर्शयस्वेति गोवत्सं च समाविशत्

ಕೌತುಕವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದ ರಾಜನು ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಪದಾತಿಗೆ— “ತೋರಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಗೋವತ್ಸದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 7

गत्वाटवीं तदा राज्ञो दर्शितः स पदातिना । पदातिभिर्मृगानीकं दुद्राव त्रासितं यदा

ಆಮೇಲೆ ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಆ ಪದಾತಿ ಗೋವತ್ಸವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಪದಾತಿಗಳು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಭಯಗೊಂಡ ಜಿಂಕೆಗಳ ಪಡೆ ಓಡಿ ಹೋದವು।

Verse 8

पीलुगुल्मं प्रति गतं गोवत्सः प्रस्थितस्तदा । राजा तद्धरणाकांक्षो प्राविशद्गुल्ममादरात्

ಆಗ ಗೋವತ್ಸವು ಪೀಲು ಪೊದೆಗಳ ಗುಡ್ಡದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಿತು. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸಿದ ರಾಜನು ಆದರದಿಂದ ಆ ಪೊದೆಗುಡ್ಡದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 9

तत्र स्थितं स गोवत्समपश्यन्नृपतिः स्वयम् । यावद्गृह्णाति तं तावल्लिंगं जातं समुज्वलम्

ಅಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಸ್ವತಃ ನಿಂತಿದ್ದ ಗೋವತ್ಸವನ್ನು ಕಂಡನು. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಮುಂದಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದಿವ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಶಿವಲಿಂಗವು ಸಹಸಾ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 10

तं दृष्ट्वा विस्मितो राजा किमेतदित्यचिंतयत् । यावच्चिंतयते ह्येवं देहं त्यक्त्वा दिवं गतः

ಅದನ್ನು ಕಂಡ ರಾಜನು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು “ಇದೇನು?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 11

अत्रांतरे गगनतले समंततः श्रूयते सुरजयकारगर्जितम् । पपात पुष्पवृष्टिरंबराद्राजा गतः शिवभुवनं च तत्क्षणात्

ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಆಕಾಶಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ದೇವತೆಗಳ ವಿಜಯಘೋಷದ ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಆಕಾಶದಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ರಾಜನು ಶಿವಭುವನಕ್ಕೆ ಸೇರಿದನು.

Verse 12

तावत्पश्यति तन्नाभ्यं गोवत्सं बालकं स्थितम् । नूनमेष महादेवो वत्सरूपी महेश्वरः

ಆಗ ಅವನು ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕನಂತಿರುವ ಗೋವತ್ಸವು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇವನೇ ಮಹಾದೇವ—ವತ್ಸರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು.

Verse 13

तमानेतुं समुद्युक्तो राजा तमुज्जहार च । तदा तद्देव लिंगं तु नोत्तिष्ठति कथंचन । तदा देवाः सहानेन प्रार्थयामासुरीश्वरम्

ಅದನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಉತ್ಸುಕನಾದ ರಾಜನು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಆ ದಿವ್ಯ ಲಿಂಗವು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಏಳಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು.

Verse 14

देवा ऊचुः । भगवन्सर्वदेवेश स्थातव्यं भवता विभो । शुक्लेन लिंगरूपेण सर्वलोकहितैषिणा

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್, ಹೇ ಸರ್ವದೇವೇಶ, ಹೇ ವಿಭೋ! ಸರ್ವಲೋಕಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ನೀವು ಶುದ್ಧ ಶ್ವೇತ ಲಿಂಗರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರಿ।

Verse 15

श्रीमहादेव उवाच । स्थास्याम्यहं सदैवात्र लिंगरूपेण देवताः । यस्माद्भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे कुहू दिने

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವತೆಗಳೇ! ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ಲಿಂಗರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಕುಹೂ ತಿಥಿದಿನ…

Verse 16

तथा तद्दिवसे तत्र स्नानं कृत्वा विधानतः । लिंगं ये पूजयिष्यंति न तेषां विद्यते भयम्

ಅದೇ ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರಿಗೆ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 17

ऋते च पिंडदानेन पूर्वजाः शाश्वतीः समाः । रौरवे नरके घोरे कुंभीपाके च ये गताः

ಮತ್ತೆ ಪಿಂಡದಾನವಿಲ್ಲದೆ, ರೌರವ ಹಾಗೂ ಕುಂಭೀಪಾಕ ಮೊದಲಾದ ಭಯಂಕರ ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋದ ಪೂರ್ವಜರು ಅನಂತ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬಹುದು।

Verse 18

अनेकनरकस्थाश्च तिर्यग्योनिगताश्च ये । सकृत्पिंडप्रदानेन स्यात्ते षामक्षया गतिः

ಅನೇಕ ನರಕಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರೂ, ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ (ಪಶುಜನ್ಮದಲ್ಲಿ) ಬಿದ್ದವರೂ—ಒಮ್ಮೆ ಪಿಂಡಪ್ರದಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ಅಕ್ಷಯ ಗತಿ (ಉದ್ಧಾರ) ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 19

ततो बलाहको राजा सर्वदेवसमन्वितः । स्थापयामास तल्लिंगं सर्वदेवसमीपतः

ಆಗ ಸರ್ವದೇವರೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಬಲಾಹಕ ರಾಜನು ಸರ್ವದೇವರ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲೇ ಆ ಪವಿತ್ರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 20

चकार बहुदानानि लोकानां हितकाम्यया । यावदर्चयते ह्येवं रुद्रोऽपि स्वयमागतः

ಜನಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅವನು ಅನೇಕ ದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಹೀಗೆ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಸ್ವಯಂ ರುದ್ರನು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 21

रुद्र उवाच । अस्यां रात्रौ तु मनुजाः श्रद्धाभक्तिसमन्विताः । येर्चयिष्यंति देवेशं तेषां पुण्यमनंतकम्

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧಾ-ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು ದೇವೇಶನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವುದಾದರೆ, ಅವರ ಪುಣ್ಯವು ಅನಂತವಾಗುವುದು।

Verse 22

जागरं ये करिष्यंति गीतशास्त्रपुरःसरम् । उद्धरिष्यंति ते मर्त्याः कुलमेकोत्तरं शतम्

ಪವಿತ್ರ ಗೀತ-ಶಾಸ್ತ್ರಪಠಣದೊಂದಿಗೆ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಕುಲದ ನೂರೊಂದು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವರು।

Verse 23

तावद्गर्ज्जंति तीर्थानि नैमिषं पुष्करं गया । प्रयागं च प्रभासं च द्वारका मथुराऽर्बुदः

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾತೀರ್ಥಗಳು ಗರ್ಜಿಸಿದವು—ನೈಮಿಷ, ಪುಷ್ಕರ, ಗಯಾ, ಪ್ರಯಾಗ, ಪ್ರಭಾಸ; ಹಾಗೆಯೇ ದ್ವಾರಕಾ, ಮಥುರಾ ಮತ್ತು ಅರ್ಭುದ।

Verse 24

यावन्न दृश्यते लिंगं गोवत्सं परमाद्भुतम् । यदा हि कुरुते भावं गोवत्सगमनं प्रति

ಪರಮಾದ್ಭುತವಾದ ‘ಗೋವತ್ಸ’ ಎಂಬ ಲಿಂಗವು ಕಾಣಿಸದಿರುವವರೆಗೆ ಅದು ಅಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಗೋವತ್ಸನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಭಾವನೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅದರ ದರ್ಶನ ಸಮೀಪವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 25

स्ववंशजास्तदा सर्वे नृत्यंति हर्षिता ध्रुवम्

ಆಗ ತನ್ನ ವಂಶದವರಾದ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡಿ, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತಾರೆ।

Verse 26

सूत उवाच । यच्चान्यदद्भुतं तत्र वृत्तांतं शृणु त द्विजा । येन वै श्रुतमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ಭುತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 27

यदा वै स्थापितं लिंगं सर्वदेवैः पुरातनम् । विष्णोः प्रतिष्ठानगुणात्सर्वेषां च दिवौक साम्

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಪುರಾತನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ—ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ-ಶಕ್ತಿಯ ಗುಣದಿಂದ—ಅದು ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶುಭಫಲಪ್ರದವಾಯಿತು।

Verse 28

अणुमात्रप्रमाणेन प्रत्यहं समवर्द्धत । ततस्ते मनुजा देवा भीतास्तं शरणं ययुः

ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ಅಣುಮಾತ್ರ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು; ಆಗ ಮಾನವರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಭಯಗೊಂಡು ಅವನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು।

Verse 29

देवा ऊचुः । वृद्धिं संहर देवेश लोका नां स्वस्ति तद्भवेत् । एवमुक्ते ततो लिंगाद्वागुवाचाशरीरिणी

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ! ಈ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸು; ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸ್ವಸ್ತಿ ಉಂಟಾಗಲಿ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಲಿಂಗದಿಂದ ಅಶರೀರಿಣಿ ವಾಣಿ ಹೊರಟಿತು.

Verse 30

शिववाण्युवाच । हे लोका मा भयं वोऽस्तु उपायः श्रूयतामयम् । कश्चिच्चंडालमानीय मत्पुरः स्थाप्यतां धुवम्

ಶಿವವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—ಹೇ ಜನರೇ! ನಿಮಗೆ ಭಯ ಬೇಡ; ಈ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ಒಬ್ಬ ಚಂಡಾಲನನ್ನು ಕರೆತಂದು ನನ್ನ ಮುಂದೇ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿರಿ.

Verse 31

चंडालांश्च समानीय दधुर्देवस्य ते पुरः । तथापि तस्य वृद्धिस्तु नैव निर्वर्तते पुनः

ಚಂಡಾಲರನ್ನು ಕರೆತಂದು ದೇವನ ಮುಂದಿಟ್ಟರು; ಆದರೂ ಆ ವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತೆ ಯಾವತ್ತೂ ಶಮನವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 32

वागुवाच । कर्म्मणा यस्तु चंडालः सोऽग्रे मे स्थाप्यतां जनाः । तच्छ्रुत्वा महदाश्चर्यं मतिं चकुर्विलोचने

ವಾಣಿ ಹೇಳಿತು—ಹೇ ಜನರೇ! ಕರ್ಮದಿಂದ ಚಂಡಾಲನಾದವನನ್ನೇ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿರಿ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ವಿವೇಕದಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಿ ಹುಡುಕಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 33

मार्गमाणास्तदा ते तु ग्रामाणि च पुराणि च । कञ्चित्कर्मरतं पापं ददृशुर्ब्राह्मणब्रुवम्

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನೂ ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ದುಷ್ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಒಬ್ಬ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಕಂಡರು; ಅವನು ಮಾತ್ರ ತನ್ನನ್ನು ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣ’ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 34

वृषभान्भारसंयुक्तान्मध्याह्नेवाहयत्तु सः । क्षुत्तृट्श्रमपरीतांश्च दुर्बलान्क्रूरमानसः

ಕ್ರೂರಹೃದಯನಾದ ಅವನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿಯೂ ಭಾರಸಹಿತ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿದನು; ಹಸಿವು, ದಾಹ, ಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ದುರ್ಬಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಪೀಡಿಸಿದನು।

Verse 35

अस्नात्वापि पर्युषितं भक्षयंतीह वै द्विजाः । तं समादाय देवेशं जग्मुर्यत्र जगद्गुरुः

ಅವನು ಸ್ನಾನಮಾಡದೆ ಹಳೆಯ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದ್ವಿಜರು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ದೇವೇಶನಾದ ಜಗದ್ಗುರು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು।

Verse 36

देवालयाग्रभूमौ तं स्थापयासुरादृताः । भस्मी बभूव सहसा गोवत्साग्रे निरूपितः

ಅವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ದೇವಾಲಯದ ಮುಂಭಾಗದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಭಸ್ಮವಾಯಿತು—ಗೋವತ್ಸದ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಂತೆಯೇ।

Verse 37

चंडालस्थल इत्येष प्रसिद्धोसौऽभवत्क्षितौ । तत्र स्थितैर्न चाद्यापि प्रासादो दश्यते हि सः

ಈ ಸ್ಥಳವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ಚಂಡಾಲಸ್ಥಲ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು; ಅಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಾಸಾದದಂತೆ ದೇವಾಲಯ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 38

तदाप्रभृति तल्लिंगं साम्यभावमुपागतम् । धौतपाप्मा गतस्तीर्थं द्विजो लिंगनिरीक्षिणात्

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವು ಸಮತ್ವ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದಿತು; ಲಿಂಗದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದ ಪಾಪಧೌತ ದ್ವಿಜನು ತೀರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 39

प्रत्यहं पूजयामास गोवत्सं गत किल्बिषः । विशेषात्कृष्णपक्षस्य चतुर्द्दश्यां समागतः

ಅವನು ಪಾಪವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಗೋವತ್ಸನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅದನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 40

एतत्तदद्भुतं तस्य देवस्य च त्रिशूलिनः । शृणुयाद्यो नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಇದು ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ದೇವ (ಶಿವ)ನ ಅದ್ಭುತ ಮಹಿಮೆ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಕೇಳುವ ನರನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

भूत उवाच । गोवत्समिति विख्यातं नराणां पुण्यदं परम् । अनेकजन्मपापघ्नं मार्कंडेयेन भाषितम्

ಭೂತನು ಹೇಳಿದನು— ‘ಗೋವತ್ಸ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದುದು ನರರಿಗೆ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ; ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು—ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದಂತೆ।

Verse 42

तत्र तीर्थे सकृत्स्नानं रुद्रलोकप्रदं नृणाम् । पापदेहविशुद्धयर्थं पापेनोपहतात्मनाम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ನರರಿಗೆ ರುದ್ರಲೋಕಪ್ರಾಪ್ತಿ; ಪಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತ ದೇಹ-ಅಂತರಾತ್ಮ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಇದು।

Verse 43

कूपे तर्पणतश्चैव श्राद्धतश्चैव तृप्तता । भाद्रपदे विशे षेण पक्षस्यांते भवेत्कलौ

ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೂ ಹಾಗೂ ಶ್ರಾದ್ಧ ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾದ್ರಪದದಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಷಾಂತದಲ್ಲಿ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ।

Verse 44

एकविंशतिवारांस्तु गयायां तर्पणे कृते । पितॄणां परमा तृप्तिः सकृद्वै गंगकूपके

ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೂ, ಪಿತೃಗಳ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿ ನಿಜವಾಗಿ ಗಂಗಾಕೂಪಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 45

तस्मिन्गोवत्ससामीप्ये तिष्ठते गंगकूपकः । तस्मिंस्तिलोदकेनापि सद्गतिं यांति तर्पिताः

ಆ ಗೋವತ್ಸದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಗಂಗಾಕೂಪಕ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳುನೀರಿನಿಂದಲೂ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿದರೆ ತೃಪ್ತರಾದ ಪಿತೃಗಳು ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ।

Verse 46

पितरो नरकाद्वापि सुपुण्येन सुमेधसा । गोप्रदानं प्रशंसंति तस्मिंस्तीर्थे मुनीश्वराः

ಸుమೇಧಾವಂತನ ಮಹಾಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು ನರಕದಿಂದಲೂ (ಉದ್ಧರಿತರಾಗಿ) ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗೋಪ್ರದಾನವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮುನೀಶ್ವರರೂ ಆ ದಾನಕರ್ಮವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 47

विप्राय स्वर्णदानं तु रुद्रलोके नयेन्नरम् । सरस्वतीशिवक्षेत्रे गंगा च गंगकूपके

ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಣದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ—ಸರಸ್ವತೀ-ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ; ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಗಾಕೂಪಕದಲ್ಲೂ ಗಂಗೆಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಿದೆ।

Verse 48

एकस्थमेतत्त्रितयं स्वर्गापवर्गकारणम् । सेवितं चर्षिभिः सिद्धैस्तीर्थं सर्वत्र विश्रुतम्

ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಈ ತ್ರಯವು ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಅಪವರ್ಗ (ಮೋಕ್ಷ)ಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಋಷಿ ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧರು ಸೇವಿಸಿದ ಈ ತೀರ್ಥವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ।

Verse 49

पीलुयुग्मं स्थितं तत्र तत्तीर्थं मुनिसेवितम् । स्नानात्स्वर्गप्रदं चैव पानात्पापविशुद्धिदम्

ಅಲ್ಲಿ ಪೀಲುವೃಕ್ಷಗಳ ಜೋಡಿ ನಿಂತಿದೆ; ಅದು ಮುನಿಗಳು ಸೇವಿಸುವ ತೀರ್ಥ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿ, ಅದರ ಜಲಪಾನದಿಂದ ಪಾಪಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 50

कीर्त्तनात्पुण्यजननं सेवनान्मुक्तिदं परम् । तद्वै पश्यंति ये भक्त्या ब्रह्महा यदि मातृहा

ಅದರ ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ ಪುಣ್ಯ ಜನಿಸುತ್ತದೆ; ಅದರ ಸೇವೆಯಿಂದ ಪರಮ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ನೋಡುವವರು—ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಅಥವಾ ಮಾತೃಹತ್ಯೆ ದೋಷಿಗಳಾದರೂ—ಅವರೂ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 51

बालघाती च गोघ्नश्च ये च स्त्रीशूद्रघातकाः । गरदाश्चाग्निदाश्चैव गुरुद्रोहरताश्च ये

ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರು, ಗೋಹತ್ಯೆ ಮಾಡುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀ ಅಥವಾ ಶೂದ್ರರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರು; ವಿಷಕೊಡುವವರು, ಬೆಂಕಿಹಚ್ಚುವವರು, ಗುರುದ್ರೋಹದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರೂ (ಇದರೊಳಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ).

Verse 52

तपस्विनिन्दकाश्चैव कूटसाक्ष्यं करोति यः । वक्ता च परदोषस्य परस्य गुणलोपकः

ತಪಸ್ವಿಗಳನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವರು, ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವವರು; ಪರರ ದೋಷಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವವರು, ಪರರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವವರು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವವರೂ (ಇದರೊಳಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ).

Verse 53

सर्वपापमयोऽप्यत्र मुच्यते लिंगदर्शनात्

ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವಪಾಪಮಯನಾದವನೂ ಕೇವಲ ಲಿಂಗದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.