Adhyaya 25

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । धर्मारण्ये यथाऽनीता सत्यलोकात्सरस्वती

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈಗ ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಸರಸ್ವತೀ ಸತ್ಯಲೋಕದಿಂದ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ತರಲ್ಪಟ್ಟಳು ಎಂಬುದು।

Verse 2

मार्कंडेयं सुखासीनं महामुनिनिषेवितम् । तरुणादित्यसंकाशं सर्वशास्त्रविशारदम्

ಅವರು ಮಹಾಮುನಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಸುಖಾಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನನ್ನು ಕಂಡರು—ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತ।

Verse 3

सर्वतीर्थमयं दिव्यमृषीणां प्रवरं द्विजम् । आसनस्थं समायुक्तं धन्यं पूज्यं दृढव्रतम्

ಅವರು ದಿವ್ಯನಾದ, ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯನಾದ, ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪೂಜ್ಯ ದ್ವಿಜ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನನ್ನು ಆಸನಸ್ಥನಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಕಂಡರು—ಧನ್ಯ, ವಂದನೀಯ, ದೃಢವ್ರತ।

Verse 4

योगात्मानं परं शांतं कमडलुधरं विभुम् । अक्षसूत्रधरं शांतं तथा कल्पां तवासिनम्

ಅವರು ಅವರನ್ನು ಯೋಗಾತ್ಮನಾಗಿ, ಪರಮ ಶಾಂತನಾಗಿ, ವಿಭುವಾಗಿ ಕಂಡರು—ಕಮಂಡಲು ಧರಿಸಿ, ಜಪಮಾಲೆ ಹಿಡಿದು; ಶಾಂತ, ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೂ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು।

Verse 5

अक्षोभ्यं ज्ञानिनं स्वस्थं पितामहसमुद्युतिम् । एवं दृष्ट्वा समाधिस्थं प्रहर्षोत्फुल्ललोचनम्

ಅಕ್ಷೋಭ್ಯನಾದ ಜ್ಞಾನಿ, ಅಂತಃಸ್ಥಿರ—ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿ—ಅವರನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಮಾಧಿಸ್ಥನಾಗಿ ಕಂಡು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅರಳಿದವು.

Verse 6

प्रणम्य स्तुतिभिर्युक्त्या मार्क्कंडं मुनयोऽब्रुवन् । भगवन्नैमिषारण्ये सत्रे द्वादशवार्षिके

ಯೋಗ್ಯ ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮುನಿಗಳು ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಭಗವನ್! ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಾದಶವರ್ಷೀಯ ಸತ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ…”

Verse 7

त्वयावतारिता ब्रह्मन्नदी या ब्रह्मणः सुता । तथा कृतं च तत्रैव गंगा वतरणं क्षितौ

“ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ! ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಆ ನದಿಯನ್ನು ನೀವು ಅವತರಿಸಿದಿರಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಗಂಗೆಯನ್ನೂ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದಿರಿ.”

Verse 8

गीयमाने कुलपतेः शौनकस्य मुनेः पुरः । सूतेन मुनिना ख्यातमन्येषामपि शृण्वताम्

ಮುನಿಗಳ ಕುಲಪತಿ ಶೌನಕನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದು ಗಾಯನವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮುನಿ ಸೂತನು ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು; ಇತರರೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 9

तच्छ्रुत्वा महदाख्यानम स्माकं हृदि संस्थितम् । पापघ्नी पुण्यजननी प्राणिनां दर्शनादपि

ಆ ಮಹದಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅದು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು—ಅವಳು (ಸರಸ್ವತಿ) ಪಾಪನಾಶಿನಿ, ಪುಣ್ಯಜನನಿ; ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೂ.

Verse 10

मार्कण्डेय उवाच । धर्मारण्ये मया विप्राः सत्यलोकात्सरस्वती । समानीता सुरेखाद्रौ शरण्या शरणार्थिनाम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸತ್ಯಲೋಕದಿಂದ ಸರಸ್ವತೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಸುರೇಖಾದ್ರಿಗೆ ಕರೆತಂದೆನು; ಅವಳು ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಶರಣ್ಯಳು.

Verse 11

भाद्रपदे सिते पक्षे द्वादशी पुण्यसंयुता । तत्र द्वारावतीतीर्थे मुनिगंधर्वसेविते

ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಶ್ವೇತಪಕ್ಷದ ಪುಣ್ಯಸಂಯುಕ್ತ ದ್ವಾದಶಿಯಂದು, ಮುನಿಗಳೂ ಗಂಧರ್ವರೂ ಸೇವಿಸುವ ಆ ದ್ವಾರಾವತೀ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ (ಈ ವಿಧಿಗಳು ಆಚರಿಸಬೇಕು).

Verse 12

तस्मिन्दिने च तत्तीर्थे पिंडदानादि कारयेत् । तत्फलं समवाप्नोति पितॄणां दत्तमक्षयम्

ಆ ದಿನವೂ ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಪಿಂಡದಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನವು ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 13

महदाख्यानमखिलं पापघ्नं पुण्यदं च यत् । पवित्रं यत्पवित्राणां महापातकनाशनम्

ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಹಾಖ್ಯಾನವು ಪಾಪಘ್ನವೂ ಪುಣ್ಯದಾಯಕವೂ ಆಗಿದೆ; ಪವಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪವಿತ್ರ, ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕವಾಗಿದೆ.

Verse 14

सर्वमंगलमांगल्यं पुण्यं सारस्वतं जलम् । ऊर्ध्वं किं दिवि यत्पुण्यं प्रभासांते व्यवस्थितम्

ಸಾರಸ್ವತ ಜಲವು ಸರ್ವಮಂಗಳಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಮಂಗಳವೂ ಮಹಾಪುಣ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ; ಪ್ರಭಾಸಾಂತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದುದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೂ ಏನು ಇರಲಿದೆ?

Verse 15

सारस्वतजलं नॄणां ब्रह्महत्यां व्यपोहति । सरस्वत्यां नराः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । पश्चात्पिंडप्रदातारो न भवंति स्तनंधयाः

ಸಾರಸ್ವತ ಜಲವು ಮನುಷ್ಯರ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸರಸ್ವತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪಿತೃದೇವತೆಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಪಿಂಡಪ್ರದಾನ ಮಾಡುವವರು ಮತ್ತೆ ಸ್ತನ್ಯಪಾನ ಮಾಡುವ ಶಿಶುಗಳಾಗಿ ಜನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 16

यथा कामदुघा गावो भवन्तीष्टफलप्रदाः । तथा स्वर्गापवर्गैकहैतुभूता सरस्वती

ಕಾಮಧೇನು ಹಸುಗಳು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸರಸ್ವತಿಯು ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಏಕೈಕ ಕಾರಣಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.