Adhyaya 18

Verse 1

रुद्र उवाच । शृणु स्कन्द महाप्राज्ञ ह्यद्भुतं यत्कृतं मया । धर्मारण्ये महादुष्टो दैत्यः कर्णाटकाभिधः

ರುದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಸ್ಕಂದಾ, ನಾನು ಮಾಡಿದ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು. ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಕರ್ಣಾಟಕ’ ಎಂಬ ಮಹಾದುಷ್ಟ ದೈತ್ಯನಿದ್ದನು.

Verse 2

निभृतं हि समागत्य दंपत्योर्विघ्नमाचरत् । तं दृष्ट्वा तद्भयाल्लोकः प्रदुद्राव निरन्तरम्

ಅವನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಬಂದು ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಜನರು ಭಯದಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಓಡಿಹೋದರು.

Verse 3

त्यक्त्वा स्थानं गताः सर्वे वणिजो वाडवादयः । मातंगीरूपमास्थाय श्रीमात्रा त्वनया सुत

ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಎಲ್ಲ ವಣಿಜರು ಹಾಗೂ ಇತರರು ಹೊರಟುಹೋದರು. ಆಗ, ಮಗನೇ, ಶ್ರೀಮಾತೆ ಮಾತಂಗೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಈ ಉಪಾಯದಿಂದ (ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದಳು).

Verse 4

हतः कर्णाटको नाम राक्षसो द्विजघातकः । तदा सर्वेऽपि वै विप्रा हृष्टास्ते तेन कर्मणा

ಕರ್ಣಾಟಕ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ, ದ್ವಿಜಘಾತಕ ರಾಕ್ಷಸನು ಹತನಾದನು. ಆಗ ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡರು.

Verse 5

स्तुवंति पूजयंति स्म वणिजो भक्तितत्पराः । वर्षेवर्षे प्रकुर्वंति श्रीमातापूजनं शुभम्

ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದ ವಣಿಜರು ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ವರ್ಷೇವರ್ಷೆ ಶ್ರೀಮಾತೆಯ ಶುಭ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 6

शुभकार्येषु सर्वेषु प्रथमं पूजयेत्तु ताम् । न स विघ्नं प्रपश्येत तदाप्रभृति पुत्रक

ಎಲ್ಲ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅವಳನ್ನೇ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಆಗಿನಿಂದ, ಮಗನೇ, ಅವನು ಯಾವುದೇ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 7

युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ दुष्टो महादैत्यः कस्मिन्वंशे समुद्भवः । किं किं तेन कृतं तात सर्वंं कथय सुव्रत

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ದುಷ್ಟ ಮಹಾದೈತ್ಯನು ಯಾರು? ಯಾವ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು? ತಾತಾ, ಅವನು ಏನೇನು ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು? ಸುವ್ರತನೇ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳು।

Verse 8

व्यास उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कर्णाटकविचेष्टितम् । देवानां दानवानां यो दुःसहो वीर्यदर्पितः

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ, ಕೇಳು; ಕರ್ಣಾಟಕನ ವಿಚೇಷ್ಟಿತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು—ತನ್ನ ಶೌರ್ಯದ ದರ್ಪದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ ದೇವರುಗಳಿಗೂ ದಾನವರುಗಳಿಗೂ ಅಸಹ್ಯನಾದವನು।

Verse 9

दुष्टकर्मा दुराचारो महाराष्ट्रो महाभुजः । जित्वा च सकलांल्लोकांस्त्रैलोक्ये च गतागतः

ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರನೆಂಬ ಮಹಾಬಾಹು ದುಷ್ಟಕರ್ಮಿ, ದುರಾಚಾರಿ. ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 10

यत्र देवाश्च ऋषयस्तत्र गत्वा महासुरः । छद्मना वा बलेनैव विघ्नं प्रकुरुते नृप

ನೃಪನೇ, ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಾರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆ ಮಹಾಸುರನೂ ಹೋಗಿ ಮೋಸದಿಂದಲೋ ಬಲದಿಂದಲೋ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 11

न वेदाध्ययनं लोके भवेत्तस्य भयेन च । कुर्वते वाडवा देवा न च संध्याद्युपासनम्

ಅವನ ಭಯದಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೇದಾಧ್ಯಯನವೇ ನಡೆಯದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ದೇವರುಗಳೂ ದೀನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಂಧ್ಯಾದಿ ಉಪಾಸನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 12

न क्रतुर्वर्तते तत्र न चैव सुरपूजनम् । देशेदेशे च सर्वत्र ग्रामेग्रामे पुरेपुरे

ಅಲ್ಲಿ ವೈದಿಕ ಕ್ರತುಗಳು (ಯಜ್ಞಗಳು) ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ದೇವಪೂಜೆಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಲ್ಲ. ದೇಶದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವತ್ರ—ಗ್ರಾಮಗ್ರಾಮದಲ್ಲೂ, ಪುರಪುರದಲ್ಲೂ—ಈ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

Verse 13

तीर्थेतीर्थे च सर्वत्र विघ्नं प्रकुरुतेऽसुरः । परंतु शक्यते नैव धर्मारण्ये प्रवेशितुम्

ಪ್ರತಿ ತೀರ್ಥದಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆ ಅಸುರನು ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಅವನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸಾಧ್ಯ.

Verse 14

भयाच्छक्त्याश्च श्रीमातुर्दानवो विक्लवस्तदा । केनोपायेन तत्रैव गम्यते त्विति चिंतयन्

ಶ್ರೀಮಾತೆಯ ಶಕ್ತಿಯ ಭಯದಿಂದ ಆ ದಾನವನು ಆಗ ತತ್ತರಿಸಿ ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು. “ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೇ ತಲುಪಬಹುದು?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 15

विघ्नं करिष्ये हि कथं ब्राह्मणानां महात्मनाम् । वेदाध्ययनकर्तॄणां यज्ञे कर्माधितिष्ठताम्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ?”

Verse 16

वेदाध्ययनजं शब्दं श्रुत्वा दूरात्स दानवः । विव्यथे स यथा राजन्वज्राहत इव द्विपः

ದೂರದಿಂದ ವೇದಾಧ್ಯಯನಜನ್ಯ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ದಾನವನು, ಓ ರಾಜನೇ, ವಜ್ರಾಘಾತಗೊಂಡ ಆನೆಯಂತೆ ತತ್ತರಿಸಿ ವ್ಯಥಿತನಾದನು.

Verse 17

निःश्वासान्मुमुचे रोषाद्दंतैर्दंतांश्च घर्षयन् । दशमानो निजावोष्ठौ पेषयंश्च करावुभौ

ಕೋಪದಿಂದ ಅವನು ಭಾರವಾದ ನಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು, ಹಲ್ಲಿಗೆ ಹಲ್ಲು ಘರ್ಷಿಸಿದನು; ತನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಕಚ್ಚುತ್ತಾ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಬಿಗಿದು ನುಚ್ಚಿದನು।

Verse 18

उन्मत्तवद्विचरत इतश्चेतश्च मारिष । सन्निपातस्य दोषेण यथा भवति मानवः

ಓ ಮಾರಿಷ! ಅವನು ಉನ್ಮತ್ತನಂತೆ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆತ್ತೆ ಅಲೆದಾಡಿದನು; ಸನ್ನಿಪಾತದೋಷದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಮಾನವನು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ।

Verse 19

तथैव दानवो घोरो धर्मारण्यसमीपगः । भ्रमते दहते चैव दूरादेव भयान्वितः

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಘೋರ ದಾನವನು ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಲೆದಾಡಿ ದಹನಮಾಡಿದನು; ದೂರದಿಂದಲೇ ಭಯವನ್ನು ಹರಡಿದನು।

Verse 20

विवाहकाले विप्राणां रूपं कृत्वा द्विजन्मनः । तत्रागत्य दुराधर्षो नीत्वा दांपत्यमुत्तमम्

ವಿವಾಹಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದ್ವಿಜವೇಷವನ್ನು ತೊಟ್ಟು, ಆ ದುರಾಧರ್ಷನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 21

उत्पपात महीपृष्ठाद्गगने सोऽसुराधमः । स्वयं च रमते पापो द्वेषाज्जातिस्वभावतः

ಆ ಅಸುರಾಧಮನು ಭೂಮಿಪೃಷ್ಟದಿಂದ ಹಾರಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿದನು; ಆ ಪಾಪಿ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ಸ್ವಭಾವದ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ತಾನೇ ರಮಿಸಿದನು।

Verse 22

एवं च बहुशः सोऽथ धर्मारण्याच्च दंपती । गृहीत्वा कुरुते पापं देवानामपि दुःसहम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವನು ಮರುಮರು ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಿಂದಲೂ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಸಹಿಸಲಾರದ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 23

विघ्नं करोति दुष्टोऽसौ दंपत्योः सततं भुवि । महाघोरतरं कर्म कुर्वंस्तस्मिन्पुरे वरे

ಆ ದುಷ್ಟನು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಸದಾ ವಿಘ್ನವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಹಾಘೋರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 24

तत्रोद्विग्ना द्विजाः सर्वे पलायंते दिशो दश । गताः सर्वे भूमिदेवा स्त्यक्त्वा स्थानं मनोरमम्

ಅಲ್ಲಿ ಉದ್ವಿಗ್ನರಾದ ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರು ದಶ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋದರು; ಭೂಮಿದೇವರೆನ್ನಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಮನೋಹರ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರಟರು.

Verse 25

यत्रयत्र महत्तीर्थं तत्रतत्र गता द्विजाः । उद्वसं तत्पुरं जातं तस्मिन्काले नृपोत्तम

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೆ ಮಹಾತೀರ್ಥವಿತ್ತೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲೆ ದ್ವಿಜರು ಹೋದರು; ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಆ ನಗರವು ನಿರ್ಜನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.

Verse 26

न वेदाध्ययनं तत्र न च यज्ञः प्रवर्तते । मनुजास्तत्र तिष्ठंति न कर्णाटभयार्दिताः

ಅಲ್ಲಿ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ, ಯಜ್ಞವೂ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಜನರು ನೆಲೆಸಿದರು—ಇನ್ನು ಕರ್ಣಾಟರ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಲ್ಲದೆ.

Verse 27

द्विजाः सर्वे ततो राजन्वणिजश्च महायशाः । एकत्र मिलिताः सर्वे वक्तुं मंत्रं यथोचितम्

ಆಗ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರೂ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ವಣಿಜರೂ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಮಂತ್ರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಯೋಗ್ಯ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ತೊಡಗಿದರು।

Verse 28

कर्णाटस्य वधोपायं मंत्रयंति द्विजर्षभाः । विचार्यमाणे तैर्दैवाद्वाग्जाता चाशरीरिणी

ದ್ವಿಜರ್ಷಭರು ಕರ್ಣಾಟನ ವಧೋಪಾಯವನ್ನು ಮಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಅಶರೀರ ವಾಣಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 29

आराधयत श्रीमातां सर्वदुःखापहारिणीम् । सर्वदैत्यक्षयकरीं सर्वोपद्रवनाशनीम्

‘ಸರ್ವದುಃಖಾಪಹಾರಿಣಿ, ಸರ್ವದೈತ್ಯಕ್ಷಯಕರಿ, ಸರ್ವೋಪದ್ರವನಾಶಿನಿಯಾದ ಶ್ರೀಮಾತೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿರಿ।’

Verse 30

तच्छ्रुत्वा वाडवाः सर्वे हर्षव्याकुललोचनाः । श्रीमातां तु समागत्य गृहीत्वा बलिमुत्तमम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ವಾಡವರೆಲ್ಲರು ಹರ್ಷದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀಮಾತೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬಲಿ-ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು।

Verse 31

मधु क्षीरं दधि घृतं शर्करा पञ्चधारया । धूपं दीपं तथा चैव चंदनं कुसुमानि च

ಅವರು ಮಧು, ಕ್ಷೀರ, ದಧಿ, ಘೃತ, ಶರ್ಕರೆ—ಪಂಚಧಾರೆಯಾಗಿ—ಮತ್ತು ಧೂಪ, ದೀಪ, ಚಂದನ, ಕುಸುಮಗಳನ್ನೂ ತಂದರು।

Verse 32

फलानि विविधान्येव गृहीत्वा वाडवा नृप । धान्यं तु विविधं राजन्भक्तापूपा घृताचिताः

ಹೇ ರಾಜನೇ! ವಾಡವರು ನಾನಾವಿಧ ಫಲಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ವಿವಿಧ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನೂ; ತುಪ್ಪದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಭಕ್ತ (ಅನ್ನ) ಮತ್ತು ಅಪೂಪ (ಸಿಹಿ ಕೇಕು)ಗಳನ್ನು ತಂದರು।

Verse 33

कुल्माषा वटकाश्चैव पायसं घृतमिश्रितम् । सोहालिका दीपिकाश्च सार्द्राश्च वटकास्तथा

ಅವರು ಕುಲ್ಮಾಷ (ಉಡಿಸಿದ ಕಾಳುಗಳು), ವಟಕಗಳು (ಹುರಿದ ಕೇಕುಗಳು) ಮತ್ತು ತುಪ್ಪಮಿಶ್ರಿತ ಪಾಯಸವನ್ನೂ ತಂದರು; ಜೊತೆಗೆ ಸೋಹಾಲಿಕಾ, ದೀಪಿಕಾ ಹಾಗೂ ತೇವಯುಕ್ತ ವಟಕಗಳನ್ನೂ ತಂದರು।

Verse 34

राजिकाभिश्च संलिप्ता नवच्छिद्रसमन्विताः । चंद्रबिंबप्रतीकाशा मण्डकास्तत्र कल्पिताः

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ರಾಜಿಕಾ (ಸಾಸಿವೆ)ಯಿಂದ ಲೇಪಿಸಿ, ಹೊಸ ರಂಧ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಚಂದ್ರಬಿಂಬದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಂಡಕಗಳನ್ನು (ಕೇಕುಗಳನ್ನು) ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು।

Verse 35

पञ्चामृतेन स्नपनं कृत्वा गन्धोदकेन च । धूपैर्दीपैश्च नैवेद्यैस्तोषयामासुरीश्वरीम्

ಪಂಚಾಮೃತ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ಜಲದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಧೂಪ-ದೀಪ-ನೈವೇದ್ಯಗಳಿಂದ ಅವರು ಈಶ್ವರಿಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದರು।

Verse 36

नीराजनैः सकपूरैः पुष्पैर्दीपैः सुचंदनैः । श्रीमाता तोषिता राजन्सर्वोपद्रवनाशनी

ಹೇ ರಾಜನೇ! ಕರ್ಪೂರಯುಕ್ತ ನೀರಾಜನ, ಪುಷ್ಪಗಳು, ದೀಪಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಚಂದನದಿಂದ—ಸರ್ವ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಶ್ರೀಮಾತೆ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದಳು।

Verse 37

श्रीमाता च जगन्माता ब्राह्मी सौम्या वरप्रदा । रूपत्रयं समास्थाय पालयेत्सा जगत्त्रयम्

ಅವಳು ಶ್ರೀಮಾತೆ, ಜಗನ್ಮಾತೆ—ಬ್ರಾಹ್ಮೀ, ಸೌಮ್ಯಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ವರಪ್ರದಾಯಿನಿ. ತ್ರಿರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 38

त्रयीरूपेण धर्मात्मन्रक्षते सत्यमंदिरम् । जितेद्रिया जितात्मानो मिलितास्ते द्विजोत्तमाः

ಹೇ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೇ, ತ್ರಯೀರೂಪದಿಂದ ಅವಳು ಸತ್ಯಮಂದಿರವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಇಂದ್ರಿಯಜಿತರು, ಆತ್ಮಜಿತರು ಆದ ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದರು.

Verse 39

तैः सर्वेरर्चिता माता चंदनाद्येन तोषिता । स्तुतिमारेभिरे तत्र वाङ्मनःकायकर्मभिः । एकचित्तेन भावेन ब्रह्मपुत्र्याः पुरः स्थिताः

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತೆಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ಚಂದನಾದಿ ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು, ದೇಹಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ, ಏಕಚಿತ್ತ ಭಾವದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಂತರು.

Verse 40

विप्रा ऊचुः । नमस्ते ब्रह्मपुत्र्यास्तु नमस्ते ब्रह्मचारिणि । नमस्ते जगतां मातर्नमस्ते सर्वगे सदा

ವಿಪ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರಿಯೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿಯೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಜಗನ್ಮಾತೆ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಸದಾ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿನಿಯೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 41

क्षुन्निद्रा त्वं तृषा त्वं च क्रोधतंद्रादयस्तथा । त्वं शांतिस्त्वं रतिश्चैव त्वं जया विजया तथा

ನೀನೇ ಕ್ಷುಧೆ ಮತ್ತು ನಿದ್ರೆ; ನೀನೇ ತೃಷೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಕ್ರೋಧ, ತಂದ್ರೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳೂ ನೀನೇ. ನೀನೇ ಶಾಂತಿ, ನೀನೇ ರತಿ; ನೀನೇ ಜಯ ಮತ್ತು ವಿಜಯವೂ.

Verse 42

ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यैस्त्वं प्रपन्ना सुरेश्वरि । सावित्री श्रीरुमा चैव त्वं च माता व्यवस्थिता

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ ಮೊದಲಾದವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ. ನೀನೇ ಸಾವಿತ್ರಿ, ಶ್ರೀ, ರಮಾ, ಉಮಾ—ಸ್ವತಃ ಜಗನ್ಮಾತೆಯಾಗಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದೀ.

Verse 43

ब्रह्मविष्णु सुरेशानास्त्वदाधारे व्यवस्थिताः । नमस्तुभ्यं जगन्मातर्धृतिपुष्टिस्वरूपिणि

ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಹಾಗೂ ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳು ನಿನ್ನ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೇ ಜಗನ್ಮಾತೆ! ಧೃತಿ-ಪುಷ್ಟಿ ಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 44

रतिः क्रोधा महामाया छाया ज्योतिःस्वरूपिणि । सृष्टि स्थित्यंतकृद्देवि कार्यकारणदा सदा

ನೀ ರತಿಯೂ ಹೌದು, ಕ್ರೋಧವೂ ಹೌದು; ನೀ ಮಹಾಮಾಯೆ; ನೀ ಛಾಯೆ, ನೀ ಜ್ಯೋತಿ-ಸ್ವರೂಪಿಣಿ. ಹೇ ದೇವಿ! ನೀ ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಲಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಸದಾ ಕಾರಣವೂ ಕಾರ್ಯಫಲವೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತೀ.

Verse 45

धरा तेजस्तथा वायुः सलिलाकाशमेव च । नमस्तेऽस्तु महाविद्ये महाज्ञानमयेऽनघे

ನೀ ಧರೆಯೂ, ತೇಜಸ್ಸೂ, ವಾಯುವೂ, ಜಲವೂ ಹಾಗೂ ಆಕಾಶವೂ. ಹೇ ಮಹಾವಿದ್ಯೆ! ಹೇ ಮಹಾಜ್ಞಾನಮಯಿ ನಿರ್ದೋಷಿಣಿ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 46

ह्रींकारी देवरूपा त्वं क्लींकारी त्वं महाद्युते । आदिमध्यावसाना त्वं त्राहि चास्मान्महाभयात्

ನೀ ಹ್ರೀಂಕಾರ-ಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ದೇವರೂಪಿಣಿ; ನೀ ಕ್ಲೀಂಕಾರ-ಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಮಹಾದ್ಯುತಿ. ನೀ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ—ನಮ್ಮನ್ನೂ ಮಹಾಭಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 47

महापापो हि दुष्टात्मा दैत्योऽयं बाधतेऽधुना । त्राणरूपा त्वमेका च अस्माकं कुलदेवता

ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಈ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ದೈತ್ಯನು ಈಗಲೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನೇ ನಮ್ಮ ಏಕೈಕ ತ್ರಾಣಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ನಮ್ಮ ಕುಲದೇವತೆ.

Verse 48

त्राहित्राहि महादेवि रक्षरक्ष महेश्वरि । हनहन दानवं दुष्टं द्विजातीनां विघ्नकारकम्

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ತ್ರಾಹಿ ತ್ರಾಹಿ; ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ, ರಕ್ಷ ರಕ್ಷ. ದ್ವಿಜಾತಿಗಳಿಗೆ ವಿಘ್ನಕಾರಕನಾದ ಆ ದುಷ್ಟ ದಾನವನನ್ನು ಹನು—ಹನು.

Verse 49

एवं स्तुता तदा देवी महामाया द्विजन्मभिः । कर्णाटस्य वधार्थाय द्विजातीनां हिताय च । प्रत्यक्षा साऽभवत्तत्र वरं ब्रूहीत्युवाच ह

ದ್ವಿಜರು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಕರ್ಣಾಟನ ವಧಾರ್ಥವೂ ದ್ವಿಜಾತಿಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವೂ ದೇವಿ ಮಹಾಮಾಯೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, “ವರವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ” ಎಂದು ನುಡಿದಳು.

Verse 50

श्रीमातोवाच । केन वै त्रासिता विप्राः केन वोद्वेजिताः पुनः । तस्याहं कुपिता विप्रा नयिष्ये यमसादनम्

ಶ್ರೀಮಾತೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಯಾರು ನಿಮಗೆ ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡಿದರು? ಯಾರು ಮತ್ತೆ ನಿಮಗೆ ಉದ್ವೇಗ ತಂದರು? ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡು ನಾನು ಅವನನ್ನು ಯಮಸದನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವೆನು.

Verse 51

क्षीणायुषं नरं वित्त येन यूयं निपीडिताः । ददामि वो द्विजातिभ्यो यथेष्टं वक्तुमर्हथ

ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಪೀಡಿಸಿದ ಕ್ಷೀಣಾಯುಷ್ಯನಾದ ಆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿರಿ. ಹೇ ದ್ವಿಜಾತಿಗಳೇ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟದಂತೆ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 52

भक्त्या हि भवतां विप्राः करिष्ये नात्र संशयः

ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡುವೆನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 53

द्विजा ऊचुः । कर्णाटाख्यो महारौद्रो दानवो मदगर्वितः । विघ्नं प्रकुरुते नित्यं सत्यमंदिरवासिनाम्

ದ್ವಿಜರು ಹೇಳಿದರು—‘ಕರ್ಣಾಟನೆಂಬ ದಾನವನು ಮಹಾರೌದ್ರನಾಗಿ ಮದಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ, ಸತ್ಯಮಂದಿರವಾಸಿಗಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.’

Verse 54

ब्राह्मणान्सत्यशीलांश्च वेदाध्ययनतत्परान् । द्वेषाद्द्वेष्टि द्वेषणस्तान्नित्यमेव महामते । वेदविद्वेषणो दुष्टो घातयैनं महाद्युते

ಅವನು ದ್ವೇಷದಿಂದಲೇ ಸತ್ಯಶೀಲರೂ ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರೂ ಆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಿತ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ. ಆ ವೇದದ್ವೇಷಿ ದುಷ್ಟನನ್ನು—ಹೇ ಮಹಾದ್ಯುತಿ ದೇವಿ—ವಧಿಸು.

Verse 55

व्यास उवाच । तथेत्युक्त्वा तु सा देवी प्रहस्य कुलदेवता । वधोपायं विचिंत्यास्य भक्तानां रक्षणाय वै

ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—‘“ತಥೇತಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ದೇವಿ, ಕುಲದೇವತೆ, ನಗೆಮಾಡಿ, ಭಕ್ತರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನ ವಧೋಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದಳು.’

Verse 56

ततः कोपपरा जाता श्रीमाता नृपसत्तम । कोपेन भृकुटीं कृत्वा रक्तनेत्रांतलोचनाम्

ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮ, ಶ್ರೀಮಾತೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೋಪಪರಾಯಣಳಾದಳು; ಕೋಪದಿಂದ ಭ್ರೂಕುಟಿಯನ್ನು ಮಡಚಿ, ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲೆಗಳು ಕೆಂಪಾದವು।

Verse 57

कोपेन महताऽविष्टा वसंती पावकं यथा । महाज्वाला मुखान्नेत्रान्नासाकर्णाच्च भारत

ಪ್ರಚಂಡ ಕೋಪಾವೇಶದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟಳಾಗಿ ಅವಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿತವಾದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದಹಿಸಿದಳು. ಹೇ ಭಾರತ, ಅವಳ ಮುಖ, ನೇತ್ರ, ನಾಸಿಕೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಣಗಳಿಂದ ಮಹಾಜ್ವಾಲೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದವು.

Verse 58

तत्तेजसा समुद्भूता मातंगी कामरूपिणी । काली करा लवदना दुर्दर्शवदनोज्ज्वला

ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಾಮರೂಪಿಣೀ ಮಾತಂಗೀ ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು—ಶ್ಯಾಮವರ್ಣೆ, ಕರಾಳಹಸ್ತೆ, ಭೀಕರಮುಖವತೀ, ದುರ್ಧರ್ಷ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಳು.

Verse 59

रक्तमाल्यांबरधरा मदाघूर्णितलोचना । न्यग्रोधस्य समीपे सा श्रीमाता संश्रिता तदा

ರಕ್ತಮಾಲ್ಯ ಹಾಗೂ ರಕ್ತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ಮದದಿಂದ ತಿರುಗುವ ನೇತ್ರಗಳಿರುವ ಆ ಶ್ರೀಮಾತೆ ಆಗ ನ್ಯಗ್ರೋಧವೃಕ್ಷದ ಸಮೀಪ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಳು.

Verse 60

अष्टादशभुजा सा तु शुभा माता सुशोभना । धनुर्बाणधरा देवी खड्गखेटकधारिणी

ಆ ಶುಭಾ, ಸುಶೋಭನಾ ಮಾತೆ ಅಷ್ಟಾದಶಭುಜೆಯಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸಿದಳು. ದೇವಿ ಧನುರ್ಬಾಣ ಧರಿಸಿ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಖೇಟಕ (ಗುರಾಣಿ) ಕೂಡ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು.

Verse 61

कुठारं क्षुरिकां बिभ्रत्त्रिशूलं पानपात्रकम् । गदां सर्पं च परिघं पिनाकं चैव पाशकम्

ಅವಳು ಕುಠಾರ ಮತ್ತು ಕ್ಷುರಿಕೆ, ತ್ರಿಶೂಲ ಮತ್ತು ಪಾನಪಾತ್ರ; ಗದೆ, ಸರ್ಪ ಮತ್ತು ಪರಿಘ; ಹಾಗೆಯೇ ಪಿನಾಕ ಧನುಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಪಾಶವನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ್ದಳು.

Verse 62

अक्षमालाधरा राजन्मद्यकुंभानुधारिणी । शक्तिं च मुशलं चोग्रं कर्तरीं खर्परं तथा

ಓ ರಾಜನೇ, ಅವಳು ಅಕ್ಷಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮದ್ಯಕುಂಭವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು; ಜೊತೆಗೆ ಶಕ್ತಿ, ಉಗ್ರ ಮುಸಲ, ಕತ್ತರಿಯೂ ಖರ್ಪರ (ಕಪಾಲಪಾತ್ರ)ವನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ್ದಳು।

Verse 63

कंटकाढ्यां च बदरीं बिभ्रती तु महानना । तत्राभवन्महायुद्धं तुमुलं लोमहर्षणम्

ಆ ಮಹಾನನಾ ದೇವಿ ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬದರಿ ಶಾಖೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು; ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಯುದ್ಧವು ಉಂಟಾಯಿತು—ಅತೀ ತುಮುಲವೂ ರೋಮಹರ್ಷಣವೂ।

Verse 64

मातंग्याः सह कर्णाटदानवेन नृपोत्तम

ಓ ನೃಪೋತ್ತಮನೇ, ಮಾತಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಕರ್ಣಾಟ ದಾನವನ (ಘೋರ) ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು।

Verse 65

युधिष्ठिर उवाच । कथं युद्धं समभवत्कथं चैवापवर्तत । जितं केनैव धर्मज्ञ तन्ममाचक्ष्व मारिष

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಧರ್ಮಜ್ಞ ಮಹಾನುಭಾವ, ಯುದ್ಧವು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು? ಜಯವು ಯಾರಿಗೆ ದೊರಕಿತು? ಹೇ ಪೂಜ್ಯ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು।

Verse 66

व्यास उवाच । एकदा शृणु राजेंद्र यज्जातं दैत्यसंगरे । तत्सर्वं कथयाम्याशु यथावृत्तं हि तत्पुरा

ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ದೈತ್ಯಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಕೇಳು; ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ, ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದಂತೆ ಯಥಾವೃತ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು।

Verse 67

प्रणष्टयोषा ये विप्रा वणिजश्चैव भारत । चैत्रमासे तु संप्राप्ते धर्मारण्ये नृपोत्तम

ಹೇ ಭಾರತ, ಚೈತ್ರಮಾಸವು ಬಂದಾಗ, ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ವಣಿಕರು, ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಧರ್ಮಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದರು.

Verse 68

गौरीमुद्वाहयामासुर्विप्रास्ते संशितव्रताः । स्वस्थानं सुशुभं ज्ञात्वा तीर्थराजं तथोत्तमम्

ಆ ದೃಢವ್ರತದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪರಮ ಶುಭವೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ‘ತೀರ್ಥರಾಜ’ವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅಲ್ಲಿ ಗೌರಿಯ ವಿವಾಹಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 69

विवाहं तत्र कुर्वंतो मिलितास्ते द्विजोत्तमाः । कोटिकन्याकुलं तत्र एकत्रासीन्महोत्सवे । धर्मारण्ये महाप्राज्ञ सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ಅಲ್ಲಿ ವಿವಾಹಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರು ಸೇರಿದರು. ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದ ಆ ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕನ್ಯೆಯರ ಸಮೂಹವಿತ್ತು. ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ನಾನು ಸತ್ಯವೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 70

चतुर्थ्यामपररात्रेऽभ्यंतरतोऽग्निमादधुः । आसनं ब्रह्मणे दत्त्वा अग्निं कृत्वा प्रदक्षिणम्

ಚತುರ್ಥಿಯ ಅಪರರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದರು. ಪುರೋಹಿತನಿಗೆ ಆಸನ ನೀಡಿ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದರು.

Verse 71

स्थालीपाकं च कृत्वाथ कृत्वा वेदीः शुभास्तदा । चतुर्हस्ताः सकलशा नागपाश समन्विताः

ನಂತರ ಸ್ಥಾಲೀಪಾಕ ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅವರು ಶುಭ ವೇದಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು—ನಾಲ್ಕು ಹಸ್ತ ಪ್ರಮಾಣದ, ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ, ಮತ್ತು ‘ನಾಗಪಾಶ’ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದವು.

Verse 72

वेदमंत्रेण शुभ्रेण मंत्रयंते ततो द्विजाः । चरतां दंपतीनां हि परिवेश्य यथोचितम्

ಅನಂತರ ದ್ವಿಜರು ಶುದ್ಧ ವೇದಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರಣೆ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಅನ್ನಾದಿ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಪರಿವೇಶಿಸಿದರು।

Verse 73

ब्रह्मणा सहितास्तत्र वाडवा स्ते सुहर्षिताः । कुर्वते वेदनिर्घोषं तारस्वरनिनादितम्

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷಿತ ವಾಡವರು, ತಾರಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುವ ವೇದನಿರ್ಘೋಷವನ್ನು ಮಾಡಿದರು।

Verse 74

तेन शब्देन महता कृत्स्नमापूरितं नभः । तं श्रुत्वा दानवो घोरो वेदध्वनिं द्विजे रितम्

ಆ ಮಹಾಶಬ್ದದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಕಾಶ ತುಂಬಿತು. ದ್ವಿಜರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಆ ವೇದಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೀಕರ ದಾನವನು ಉದ್ವಿಗ್ನನಾದನು।

Verse 75

उत्पपातासनात्तूर्णं ससैन्यो गतचेतनः । धावतः सर्वभृत्यास्तं ये चान्ये तानुवाच सः

ಅವನು ಸೇನೆಯೊಡನೆ ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತವಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಆಸನದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಎದ್ದನು. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಭೃತ್ಯರಿಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಅವನು ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 76

श्रूयतां कुत्र शब्दोऽयं वाडवानां समुत्थितः । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दैतेयाः सत्वरं ययुः

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಕೇಳಿರಿ, ವಾಡವರ ಈ ಶಬ್ದವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ?” ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ದೈತ್ಯರು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಟರು।

Verse 77

विभ्रांतचेतसः सर्वे इतश्चेतश्च धाविताः । धर्मारण्ये गताः केचित्तत्र दृष्टा द्विजा तयः

ಎಲ್ಲರ ಚಿತ್ತವೂ ಭ್ರಾಂತಿಯಾಗಿ ಅವರು ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಓಡಾಡಿದರು. ಕೆಲವರು ಧರ್ಮಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಅಲ್ಲಿ ಆ ದ್ವಿಜರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು.

Verse 78

उद्गिरंतो हि निगमान्विवाहसमये नृप । सर्वं निवेदयामासुः कर्णाटाय दुरात्मने

ಓ ನೃಪ, ವಿವಾಹಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೇದಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದುರುಾತ್ಮ ಕರ್ಣಾಟನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು.

Verse 79

तच्छ्रुत्वा रक्तताम्राक्षो द्विजद्विट् कोपपू रितः । अभ्यधावन्महाभाग यत्र ते दंपती नृप

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ವಿಜದ್ವೇಷಿಯಾದ ಅವನು ರಕ್ತ-ತಾಮ್ರ ನೇತ್ರಗಳಿಂದ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ಆ ದಂಪತಿಗಳು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ, ಓ ನೃಪ, ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 80

खमाश्रित्य तदा दैत्यमायां कुर्वन्स राक्षसः । अहरद्दंपती राजन्सर्वालंकारसंयुतान्

ಆಗ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಆಕಾಶವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ದೈತ್ಯಮಾಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ, ಓ ರಾಜನ್, ಸರ್ವ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಆ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು.

Verse 81

ततस्ते वाडवाः सर्वे संगता भुवनेश्वरीम् । बुंबारवं प्रकुर्वाणास्त्राहित्राहीति चोचिरे

ನಂತರ ಆ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಭುವನೇಶ್ವರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿ, ದೊಡ್ಡ ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸಿ ‘ತ್ರಾಹಿ ತ್ರಾಹಿ’—‘ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು’ ಎಂದು ಅಳಲಿದರು.

Verse 82

तच्छ्रुत्वा विश्वजननी मातंगी भुवनेश्वरी । सिंहनादं प्रकुर्वाणा त्रिशूलवरधारिणी

ಅವರ ಆಕ್ರಂದನವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಶ್ವಜನನಿ ಮಾತಂಗೀ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ಸಿಂಹನಾದ ಮಾಡಿದಳು; ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಣಿ, ವರಪ್ರದಾಯಿನಿ ದೇವಿ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು।

Verse 83

ततः प्रववृते युद्धं देवीकर्णाटयोस्तथा । ऋषीणां पश्यतां तत्र वणिजां च द्विजन्मनाम्

ನಂತರ ದೇವಿ ಮತ್ತು ಕರ್ಣಾಟನ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು, ವಣಿಕರು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜರು ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 84

पश्यतामभवयुद्धं तुमुलं लोमहर्षणम् । अस्त्रैश्चिच्छेद मातगी मदविह्वलितं रिपुम्

ನೋಡುತ್ತಿರಲಾಗಿ ಯುದ್ಧವು ಘೋರವೂ ರೋಮಹರ್ಷಕವೂ ಆಯಿತು; ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಮಾತಂಗೀ ಅಹಂಕಾರಮತ್ತ ಶತ್ರುವನ್ನು ಛೇದಿಸಿ ಕೆಡವಿದಳು।

Verse 85

सोऽपि दैत्यस्ततस्तस्या बाणेनैकेन वक्षसि । असावपि त्रिशूलेन घातितः कश्मलं गतः

ಆ ದೈತ್ಯನು ಒಂದೇ ಬಾಣದಿಂದ ದೇವಿಯ ವಕ್ಷಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದನು; ಆದರೆ ಅವನೇ ದೇವಿಯ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಹತನಾಗಿ ಭೀತಿಗೊಂಡು ಪತನವಾಯಿತು।

Verse 86

मुष्टिभिश्चैव तां देवीं सोऽपि ताडयतेऽसुरः । सोऽपि देव्या ततः शीघ्रं नागपाशेन यंत्रितः

ಆ ಅಸುರನು ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದಲೂ ದೇವಿಯನ್ನು ಹೊಡೆಯತೊಡಗಿದನು; ಆಗ ದೇವಿಯು ತಕ್ಷಣ ನಾಗಪಾಶದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದಳು।

Verse 87

ततस्तेनैव दैत्येन गरुडास्त्रं समादधे । तया नारायणास्त्रं तु संदधे शरपातनम्

ಅನಂತರ ಆ ದೈತ್ಯನು ಗರುಡಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು; ಅವಳು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾರಾಯಣಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸಂಧಾನಿಸಿ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದಳು।

Verse 88

एवमन्योन्यमाकृष्य युध्यमानौ जयेच्छया । ततः परिघमादाय आयसं दैत्यपुंगवः

ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಎಳೆದುಕೊಂಡು, ಜಯೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತಿರಲು; ದೈತ್ಯಪುಂಗವನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಪರಿಘ (ಗದೆ)ಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು।

Verse 89

मातंगीं प्रति संकुद्धो जघान परवीरहा । देवी क्रुद्धा मुष्टिपातैश्चूर्णयामास दानवम्

ಮಾತಂಗಿಯ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ಪರವೀರಹನು ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು; ದೇವಿಯೂ ಕ್ರುದ್ಧಳಾಗಿ ಮುಷ್ಟಿಪಾತಗಳಿಂದ ದಾನವನನ್ನು ಚೂರ್ಣಮಾಡಿದಳು।

Verse 90

तेन मुष्टिप्रहारेण मूर्च्छितो निपपात ह । ततस्तु सहसोत्थाय शक्तिं धृत्वा करे मुदा

ಆ ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಅವನು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ ಬಿದ್ದನು; ನಂತರ ಸಹಸಾ ಎದ್ದು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ)ಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು।

Verse 91

शतघ्नीं पातयामास तस्या उपरि दानवः । शक्तिं चिच्छेद सा देवी मातंगी च शुभानना

ದಾನವನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಶತಘ್ನಿಯನ್ನು ಬೀಸಿದನು; ಆದರೆ ಶುಭಾನನಾದ ದೇವಿ ಮಾತಂಗಿಯು ಆ ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ)ಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತುಂಡುಮಾಡಿದಳು।

Verse 92

जहासोच्चैस्तु सा सुभ्रः शतघ्नीं वज्रसन्निभा । एव मन्योन्यशस्त्रौघैरर्दयंतौ परस्परम्

ಆಗ ವಜ್ರಸನ್ನಿಭವಾದ ಶತಘ್ನಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ತೇಜಸ್ವಿನಿ, ಸುಭ್ರೂ ದೇವಿ ಉಚ್ಚಸ್ವರದಿಂದ ನಗಿದಳು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರುಿಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಶಸ್ತ್ರಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 93

ततस्त्रिशूलेन हतो हृदये निपपात ह । मूर्छां विहाय दैत्योऽसौ मायां कृत्वा च राक्षसीम्

ನಂತರ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹತನಾಗಿ ಅವನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಮೂರ್ಚೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಆ ದೈತ್ಯನು ರಾಕ್ಷಸೀಸಮಾನವಾದ ಮಾಯೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 94

पश्यतां तत्र तेषां तु अदृश्योऽभून्महासुरः । पपौ पानं ततो देवी जहासारुणलोचना

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮಹಾಸುರನು ಅದೃಶ್ಯನಾದನು. ಆಗ ಅರುಣಲೋಚನೆ ದೇವಿ ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪಾನವನ್ನು (ಪೇಯವನ್ನು) ಕುಡಿದಳು।

Verse 95

सर्वत्रगं तं सा देवी त्रैलोक्ये सचराचरे

ಆ ದೇವಿ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ—ಚರಾಚರ ಸಮೇತವಾಗಿ—ಸರ್ವತ್ರ ಸಂಚರಿಸುವ ಆ (ಅಸುರನನ್ನು) ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 96

क्व पास्यस्तीति ब्रूते सा ब्रूहि त्वं सांप्रतं हि मे । कर्णाटक महादुष्ट एहि शीघ्रं हि युध्यताम्

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಎಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋಗುವೆ? ಈಗಲೇ ನನಗೆ ಹೇಳು—ಈಗಲೇ ಹೇಳು! ಓ ಕರ್ಣಾಟಕ ಮಹಾದುಷ್ಟ, ಬಾ; ಬೇಗ ಬಾ, ಯುದ್ಧ ಮಾಡೋಣ!”

Verse 97

ततोऽभवन्महायुद्धं दारुणं च भयानकम् । पपौ देवी तु मैरेयं वधार्थं सुमहाबला

ಆಗ ಮಹಾಯುದ್ಧವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು—ಅತಿದಾರುಣವೂ ಭಯಾನಕವೂ. ಸుమಹಾಬಲೆಯಾದ ದೇವಿಯು ವಧಾರ್ಥ ಮೈರೇಯ ಮದ್ಯವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದಳು।

Verse 98

मातंगी च ततः क्रुद्धा वक्त्रे चिक्षेप दानवम् । ततोऽपि दानवो रौद्रो नासारंध्रेण निर्गतः

ನಂತರ ಕ್ರುದ್ಧಳಾದ ಮಾತಂಗಿಯು ದಾನವನನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಎಸೆದಳು. ಆದರೂ ಆ ರೌದ್ರ ದಾನವನು ಅವಳ ನಾಸಾರಂಧ್ರದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು।

Verse 99

युध्यते स पुनर्दैत्यः कर्णाटो मदपूरितः । ततो देवी प्रकुपिता मातंगी मदपूरिता

ಆ ದೈತ್ಯ ಕರ್ಣಾಟನು ಮದದಿಂದ ತುಂಬಿ ಮತ್ತೆ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು. ಆಗ ದೇವಿ ಮಾತಂಗಿಯೂ ಉಗ್ರಕೋಪದಿಂದ ಪ್ರಕೋಪಗೊಂಡು ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದಳು।

Verse 100

दशनैर्मथयित्वा च चर्वयित्वा पुनःपुनः । शवास्थि मे दसा युक्तं मज्जामांसादिपूरितम्

ಅವಳು ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ನುರಿದು, ಮರುಮರು ಚವಚವಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಶವಾಸ್ಥಿಯಂತೆ ಮಾಡಿದರು—ಮಜ್ಜೆ, ಮಾಂಸಾದಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಂತೆ।

Verse 110

पित्रा मे स्थापिता दैत्य रक्षार्थं हि द्विजन्मनाम् । केवलं श्यामलांगी सा सर्वलोकहितावहा

‘ಓ ದೈತ್ಯಾ! ದ್ವಿಜರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ನನ್ನ ತಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ನೇಮಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಶ್ಯಾಮಲಾಂಗೀ ದೇವಿ ಕೇವಲ ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನೇ ಹೊರುವವಳು.’

Verse 120

जगुर्गन्धर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः । ततोत्सवं प्रकुर्वन्तो गीतं नृत्यं शुभप्रदम्

ಗಂಧರ್ವಾಧಿಪತಿಗಳು ಗಾನ ಮಾಡಿದರು, ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿತು. ನಂತರ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಶುಭಪ್ರದವಾದ ಗೀತ-ನೃತ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು।

Verse 130

देव्युवाच । स्वस्थाः संतु द्विजाः सर्वे न च पीडा भविष्यति । मयि स्थितायां दुर्धर्षा दैत्या येऽन्ये च राक्षसाः

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—‘ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿಜರು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿರಲಿ; ಯಾವುದೇ ಪೀಡೆ ಉಂಟಾಗದು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ದುರ್ಧರ್ಷ ದೈತ್ಯರೂ ಇತರ ರಾಕ್ಷಸರೂ (ಪ್ರಬಲರಾಗರು).’

Verse 131

शाकिनीभूतप्रेताश्च जंभाद्याश्च ग्रहास्तथा । शाकिन्यादिग्रहाश्चैव सर्पा व्याघ्रादयस्तथा

‘ಶಾಕಿನಿಗಳು, ಭೂತ-ಪ್ರೇತಗಳು, ಜಂಭಾದಿ ಗ್ರಹಗಳು; ಶಾಕಿನ್ಯಾದಿ ವಿಧದ ಗ್ರಹಗಳೂ; ಹಾಗೆಯೇ ಸರ್ಪಗಳು, ವ್ಯಾಘ್ರಗಳು ಮೊದಲಾದವು—ಇಂತಹ ಭಯಗಳೆಲ್ಲ (ಇಲ್ಲಿ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ).’

Verse 140

खट्वांगं बदरीं चैव अंकुशं च मनोरमम् । अष्टादशायुधैरेभिः संयुता भुवनेश्वरी

ಖಟ್ವಾಂಗ, ಬದರಿ ಮತ್ತು ಮನೋಹರ ಅಂಕುಶವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಭುವನೇಶ್ವರಿ ಈ ಅಷ್ಟಾದಶ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 150

बल्लाकरं वरं यूपा क्षिप्तकुल्माषकं तथा । सोहालिका भिन्नवटा लाप्सिका पद्मचूर्णकम्

‘ಬಲ್ಲಾಕರ, ವರ, ಯೂಪಾ ಹಾಗೂ ಕ್ಷಿಪ್ತಕುಲ್ಮಾಷಕ; ಸೋಹಾಲಿಕಾ, ಭಿನ್ನವಟಾ, ಲಾಪ್ಸಿಕಾ, ಪದ್ಮಚೂರ್ಣಕ—ಇವು ಶುಭಾವಸರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ನೈವೇದ್ಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು.’

Verse 160

मदीयवचनं श्रुत्वा तथा कुरुत वै विधिम् । विवाहकाले संप्राप्ते दंपत्योः सौख्यहेतवे

ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಧಿಯನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸು. ವಿವಾಹಕಾಲ ಬಂದಾಗ ದಂಪತಿಗಳ ಸುಖ-ಕ್ಷೇಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.

Verse 170

तिल तैलेन वा कुर्यात्पुरुषो नियतव्रतः । एकाशनं हि कुरुते यक्ष्मप्रीत्यै निरंतरम्

ನಿಯತವ್ರತಧಾರಿಯಾದ ಪುರುಷನು ಎಳ್ಳು ಅಥವಾ ಎಳ್ಳೆಣ್ಣೆಯಿಂದ ಆ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಲಿ. ಯಕ್ಷ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಅವನು ನಿರಂತರ ಏಕಾಶನ ವ್ರತ (ಒಮ್ಮೆ ಭೋಜನ) ಪಾಲಿಸಲಿ.

Verse 179

तेषां कुले कदा चित्तु अरिष्टं नैव जायते । अपुत्रो लभते पुत्रान्धनहीनस्तु संपदः । आयुरारोग्यमैश्वर्यं श्रीमातुश्च प्रसादतः

ಅವರ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅರಿಷ್ಟ (ಅನಿಷ್ಟ) ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪುತ್ರನು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಧನಹೀನನು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಶ್ರೀಮಾತೆಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.