Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । भूयोपि शिवमाहात्म्यं वक्ष्यामि परमाद्भुतम् । शृण्वतां सर्वपापघ्नं भवपाशविमोचनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಮತ್ತೆ ಶಿವನ ಪರಮ ಅದ್ಭುತ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಅದನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಭವಪಾಶದಿಂದ ವಿಮೋಚನೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 2

दुस्तरे दुरितांभोधौ मज्जतां विषयात्मनाम् । शिवपूजां विना कश्चित्प्लवो नास्ति निरूपितः

ದಾಟಲಾಗದ ಪಾಪಸಾಗರದಲ್ಲಿ ವಿಷಯಾಸಕ್ತರು ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ; ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ಲವ (ಉದ್ಧಾರದ ದೋಣಿ) ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.

Verse 3

शिवपूजां सदा कुर्याद्बुद्धिमानिह मानवः । अशक्तश्चेत्कृता पूजां पश्येद्भक्तिविनम्रधीः

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಸದಾ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅಶಕ್ತನಾದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿನಮ್ರಮನಸ್ಸಿಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ ದರ್ಶನಮಾತ್ರವಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 4

अश्रद्धयापि यः कुर्याच्छिवपूजां विमुक्तिदाम् । पश्येद्वा सोपि कालेन प्रयाति परमं पदम्

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದೆಯಾದರೂ ಯಾರು ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಅದನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಅವನು ಸಹ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

आसीत्किरातदेशेषु नाम्ना राजा विमर्दनः । शूरः परमदुर्द्धर्षो जितशत्रुः प्रतापवान्

ಕಿರಾತ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ‘ವಿಮರ್ಧನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದನು—ಶೂರ, ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಧರ್ಷ, ಶತ್ರುಜಯಿ, ಪ್ರತಾಪವಂತ.

Verse 6

सर्वदा मृगयासक्तः कृपणो निर्घृणो बली । सर्वमांसाशनः क्रूरः सर्ववर्णांगनावृतः

ಅವನು ಸದಾ ಬೇಟೆಗೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದ—ಕೃಪಣ, ನಿರ್ಘೃಣ, ಬಲಿಷ್ಠ; ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕ, ಕ್ರೂರ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿತ.

Verse 7

तथापि कुरुते शंभोः पूजां नित्यमतंद्रितः । चतुर्दश्यां विशेषेण पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः

ಆದರೂ ಅವನು ಶಂಭುವಿನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಅಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ ಎರಡರ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು.

Verse 8

महाविभवसंपन्नां पूजां कृत्वा स मोदते । हर्षेण महताविष्टो नृत्यति स्तौति गायति

ಮಹಾ ವೈಭವ ಮತ್ತು ಅರ್ಪಣಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಅವನು ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅಪಾರ ಆನಂದದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ನೃತ್ಯಮಾಡಿ, ಸ್ತುತಿಸಿ, ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 9

तस्यैवं वर्तमानस्य नृपतेः सर्वभक्षिणः । दुराचारस्य महिषी चेष्टितेनान्वतप्यत

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸುವ ದುರುಚಾರಿಯಾದ ರಾಜನು ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಅವನ ಪ್ರಧಾನ ಮಹಿಷಿ ಗಾಢ ಶೋಕದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾದಳು।

Verse 10

सा वै कुमुद्वतीनाम राज्ञी शीलगुणान्विता । एकदा पतिमासाद्य रहस्ये तदपृच्छत

ಶೀಲಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಕುಮುದ್ವತಿ ಎಂಬ ಆ ರಾಣಿ ಒಂದು ದಿನ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಪತಿಯನ್ನು ಸೇರಿ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿದಳು।

Verse 11

एतत्ते चरितं राजन्महदाश्चर्यकारणम् । क्व ते महादुराचारः क्व भक्तिः परमेश्वरे

“ಓ ರಾಜನೇ! ನಿನ್ನ ಈ ನಡೆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಕಾರಣ. ಎಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಘೋರ ದುರುಚಾರ, ಎಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಮೇಲಿನ ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ?”

Verse 12

सर्वदा सर्वभक्षस्त्वं सर्वस्त्रीजनलालसः । सर्वहिंसापरः क्रूरः कथं भक्तिस्तवेश्वरे

“ನೀನು ಸದಾ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸುವವನು, ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೂ ಲಾಲಸೆಯುಳ್ಳವನು, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಕ್ರೂರನು—ಹಾಗಿದ್ದರೆ ದೇವರ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಭಕ್ತಿ ಹೇಗೆ?”

Verse 13

इति पृष्टः स भूपालो विमृश्य सुचिरं ततः । त्रिकालज्ञः प्रहस्यैनां प्रोवाच सुकुतूहलः

ಹೀಗೆ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಭೂಪಾಲನು ಬಹುಕಾಲ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು. ತ್ರಿಕಾಲಜ್ಞನಾದ ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 14

राजोवाच । अहं पूर्वभवे कश्चित्सारमेयो वरानने । पंपानगरमाश्रित्य पर्यटामि समंततः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವರಾನನೆ! ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಸಾರಮೇಯ, ಅಂದರೆ ನಾಯಿ ಆಗಿದ್ದೆ. ಪಂಪಾ-ನಗರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

Verse 15

एवं कालेषु गच्छत्सु तत्रैव नगरोत्तमे । कदाचिदागतः सोहं मनोज्ञं शिवमंदिरम्

ಹೀಗೆ ಕಾಲವು ಸಾಗುತ್ತಿರಲು, ಅದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಮನೋಹರ ಶಿವಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬಂದೆನು.

Verse 16

पूजायां वर्तमानायां चतुर्दश्यां महातिथौ । अपश्यमुत्सवं दूराद्बहिर्द्वारं समाश्रितः

ಚತುರ್ದಶಿಯ ಮಹಾತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಹೊರದ್ವಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ದೂರದಿಂದ ಉತ್ಸವವನ್ನು ನೋಡಿದೆನು.

Verse 17

अथाहं परमक्रुद्धैर्दंडहस्तैः प्रधावितः । तस्माद्देशादपक्रांतः प्राणरक्षापरायणः

ಆಮೇಲೆ ದಂಡಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಪರಮಕ್ರುದ್ಧರು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಓಡಿಸಿದರು. ಪ್ರಾಣರಕ್ಷಣೆ ಮಾತ್ರವೇ ಗುರಿಯಾಗಿ ನಾನು ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋದೆನು.

Verse 18

ततः प्रदक्षिणीकृत्य मनोज्ञं शिवमंदिरम् । द्वारदेशं पुनः प्राप्य पुनश्चैव निवारितः

ನಂತರ ಆ ಮನೋಹರ ಶಿವಮಂದಿರವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ದ್ವಾರಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದೆನು; ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆದು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದರು.

Verse 19

पुनः प्रदक्षिणीकृत्य तदेव शिवमन्दिरम् । बलिपिंडादिलोभेन पुनर्द्वारमुपागतः

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಶಿವಮಂದಿರವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಬಲಿಪಿಂಡಾದಿಗಳ ಲೋಭದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಪುನಃ ದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 20

एवं पुनःपुनस्तत्र कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणाम् । द्वारदेशे समासीनं निजघ्नुर्निशितैः शरैः

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಅವನು ದ್ವಾರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಅವರು ಅವನನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದರು।

Verse 21

स विद्धगात्रः सहसा शिवद्वारि गतासुकः । जातोऽस्म्यहं कुले राज्ञां प्रभावाच्छिवसन्निधेः

ಅವನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧನಾಗಿ ಸಹಸಾ ಶಿವದ್ವಾರದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಶಿವಸನ್ನಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಆಗ ರಾಜಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದೆನು।

Verse 22

दृष्ट्वा चतुर्दशीपूजां दीपमाला विलोकिताः । तेन पुण्येन महता त्रिकालज्ञोऽस्मि भामिनि

ಚತುರ್ದಶಿ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ದೀಪಮಾಲೆಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದ ಆ ಮಹಾಪುಣ್ಯದಿಂದ, ಹೇ ಪ್ರಿಯೆ, ನಾನು ತ್ರಿಕಾಲಜ್ಞನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 23

प्राग्जन्मवासनाभिश्च सर्वभक्षोऽस्मि निर्घृणः । विदुषामपि दुर्लंघ्या प्रकृतिर्वासनामयी

ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ವಾಸನೆಗಳಿಂದ ನಾನು ನಿರ್ದಯನಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸುವವನಾದೆ. ವಾಸನಾಮಯವಾದ ಪ್ರಕೃತಿ ಪಂಡಿತರಿಗೂ ದಾಟಲು ದುಸ್ತರ।

Verse 24

अतोऽहमर्चयामीशं चतुर्दश्यां जगद्गुरुम् । त्वमपि श्रद्धया भद्रे भज देवं पिनाकिनम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಜಗದ್ಗುರುವಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಭದ್ರೇ, ನೀವೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪಿನಾಕೀ ದೇವ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಭಜಿಸಿ ಪೂಜಿಸು.

Verse 25

राज्ञ्युवाच । त्रिकालज्ञोऽसि राजेन्द्र प्रसादाद्गिरिजापतेः । मत्पूर्वजन्मचरितं वक्तुमर्हसि तत्त्वतः

ರಾಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಗಿರಿಜಾಪತಿ (ಶಿವ)ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀವು ತ್ರಿಕಾಲಜ್ಞರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಚರಿತೆಯನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಲು ನೀವು ಯೋಗ್ಯರು.

Verse 26

राजोवाच । त्वं तु पूर्वभवे काचित्कपोती व्योमचारिणी । क्वापि लब्धवती किंचिन्मां सपिंडं यदृच्छया

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಪೂರ್ವಭವದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಒಂದು ಕಪೋತಿ (ಹೆಣ್ಣು ಪಾರಿವಾಳ) ಆಗಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ನೀನು ನನನ್ನು—ಮಾಂಸಪಿಂಡರೂಪವಾಗಿ—ಪಡೆದಿದ್ದೆ.

Verse 27

त्वद्गृहीतमथालोक्य गृध्रः कोप्यामिषं बली । निरामिषः स्वयं वेगाभिदुद्राव भीषणः

ನೀನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಮಾಂಸವನ್ನು ನೋಡಿ ಒಂದು ಬಲಿಷ್ಠ ಗಿಡುಗು ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿಯಿತು. ತಾನೇ ಆಹಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದು ಭೀಕರ ವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದಿತು.

Verse 28

ततस्तं वीक्ष्य वित्रस्ता विद्रुतासि वरानने । तेनानुयाता घोरेण मांसपिंडजिघृक्षया

ನಂತರ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಓ ಸುಮುಖಿಯೇ, ನೀನು ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋದೆ. ಆ ಘೋರ ಪಕ್ಷಿ ಮಾಂಸಪಿಂಡವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.

Verse 29

दिष्ट्या श्रीगिरिमासाद्य श्रांता तत्र शिवालयम् । प्रदक्षिणं परिक्रम्य ध्वजाग्रे समुपस्थिता

ಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಅವಳು ಶ್ರೀಗಿರಿಯನ್ನು ಸೇರಿ, ದಣಿದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿನ ಶಿವಾಲಯಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದಕ್ಷಿಣಾವರ್ತ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಧ್ವಜಸ್ತಂಭದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು.

Verse 30

अथानुसृत्य सहसा तीक्ष्णतुंडो विहंगमः । त्वां निहत्य निपात्याधो मांसमादाय जग्मिवान्

ನಂತರ ಅಚಾನಕವಾಗಿ ತೀಕ್ಷ್ಣಚಂಚುಳ್ಳ ಹಕ್ಕಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬಂದು, ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿ, ಮಾಂಸವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಾರಿಹೋಯಿತು.

Verse 31

प्रदक्षिणप्रक्रमणाद्देवदेवस्य शूलिनः । तस्याग्रे मरणाच्चैव जातासीह नृपांगना

ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನ ದಕ್ಷಿಣಾವರ್ತ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದ ಫಲದಿಂದಲೂ, ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲೇ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ, ಓ ರಾಜಾಂಗನೆ, ನೀನು ರಾಜಕುಮಾರಿಯಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 32

राज्ञ्युवाच । श्रुतं सर्वमशेषेण प्राग्जन्मचरेितं मया । जातं च महदाश्चर्यं भक्तिश्च मम चेतसि । अथान्यच्छ्रोतुमिच्छामि त्रिकालज्ञ महामते । इदं शरीरमुत्सृज्य यास्यावः कां गतिं पुनः

ರಾಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಆಚರಣೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಿದೆನು. ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವೂ ಭಕ್ತಿಯೂ ಉದಯಿಸಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಈಗ, ಹೇ ತ್ರಿಕಾಲಜ್ಞ ಮಹಾಮತೇ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ—ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಬಳಿಕ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆವು?

Verse 33

राजोवाच । अतो भवे जनिष्येऽहं द्वितीये सैंधवो नृपः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ದ್ವಿತೀಯ ಭವದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಸಿಂಧುದೇಶದ ರಾಜನಾಗಿ ಜನಿಸುವೆನು.

Verse 34

सृंजयेशसुता त्वं हि मामेव प्रतिपत्स्यसे । तृतीये तु भवे राजा सौराष्ट्रे भविताऽस्म्यहम्

ಹೇ ಸೃಂಜಯಾಧಿಪತಿಯ ಪುತ್ರಿಯೇ! ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ನನನ್ನೇ ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯುವೆ. ಮೂರನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸೌರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗುವೆ.

Verse 35

कलिंगराजतनया त्वं मे पत्नी भविष्यसि । चतुर्थे तु भविष्यामि भवे गांधारभूमिपः

ನೀನು ಕಲಿಂಗರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆ. ನಾಲ್ಕನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗಾಂಧಾರಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುವೆ.

Verse 36

मागधी राजतनया तत्र त्वं मम गेहिनी । पंचमेऽवंतिनाथोऽहं भविष्यामि भवांतरे

ಅಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಗಧರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಗೃಹಿಣಿಯಾಗುವೆ. ಐದನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವಂತಿಯ ನಾಥನಾಗುವೆ.

Verse 37

दाशार्हराजतनया त्वमेव मम वल्लभा । अस्माज् जन्मनि षष्ठेऽहमानर्ते भविता नृपः

ನೀನು ದಾಶಾರ್ಹರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಏಕೈಕ ವಲ್ಲಭೆಯಾಗುವೆ. ಈ ಜನ್ಮಕ್ರಮದ ಆರನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆನರ್ತದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗುವೆ.

Verse 38

ययातिवंशजा कन्या भूत्वा मामेव यास्यसि । पांड्यराजकुमारोऽहं सप्तमे भविता भवे

ಯಯಾತಿವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಕನ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ನೀನು ಮತ್ತೆ ನನನ್ನೇ ಸೇರುವೆ. ಏಳನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಾಂಡ್ಯರಾಜನ ಕುಮಾರನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುವೆ.

Verse 39

तत्र मत्सदृशो नान्यो रूपौदार्यगुणादिभिः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो बलवान्दृढविक्रमः

ಅಲ್ಲಿ ರೂಪ, ಔದಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಗುಣಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಮಾನನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥತತ್ತ್ವಜ್ಞ, ಬಲವಂತನು, ದೃಢವಿಕ್ರಮನು.

Verse 40

सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वलोकमनोरमः । पद्मवर्ण इति ख्यातः पद्ममित्रसमद्युतिः

ಅವನು ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನ, ಸರ್ವಲೋಕಮನೋಹರ. ‘ಪದ್ಮವರ್ಣ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಮಿತ್ರನಂತೆ ದ್ಯುತಿಮಾನನು.

Verse 41

भविता त्वं च वैदर्भी रूपेणाप्रतिमा भुवि । नाम्ना वसुमती ख्याता रूपावयवशोभिनी

ಮತ್ತು ನೀನು, ಹೇ ವೈದರ್ಭೀ, ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮೆಯಾಗುವೆ. ‘ವಸುಮತಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಳಾಗಿ, ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವೆ.

Verse 42

सर्व राजकुमाराणां मनोनयननंदिनी । सा त्वं स्वयंवरे सर्वान्विहाय नृपनंदनान्

ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಕುಮಾರರ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೂ ಆನಂದ ನೀಡುವವಳು. ಆದರೆ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ನೀನು ಆ ಎಲ್ಲಾ ನೃಪನಂದನರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆ.

Verse 43

वरं प्राप्स्यसि मामेव दमयंतीव नैषधम् । सोऽहं जित्वा नृपान्सर्वान्प्राप्य त्वां वरवर्णिनीम्

ನೀನು ದಮಯಂತಿಯು ನೈಷಧರಾಜನನ್ನು ಆರಿಸಿದಂತೆ, ನನ್ನನ್ನೇ ವರನಾಗಿ ಪಡೆಯುವೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವೆ.

Verse 44

स्वराष्ट्रस्थोऽखिलान्भोगान्भोक्ष्ये वर्षगणान्बहून् । इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैर्वाजिमेधादिभिः शुभैः

ನನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಾನು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಮಸ್ತ ರಾಜಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆನು; ಮತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧಾದಿ ಶುಭ ವಿಭಿನ್ನ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಯಜಿಸುವೆನು।

Verse 45

संतर्प्य पितृदेवर्षीन्दानैश्च द्विजसत्तमान् । संपूज्य देवदेवेशं शंकरं लोकशंकरम्

ಪಿತೃಗಳು, ದೇವರುಗಳು, ಋಷಿಗಳನ್ನು ಸಂತರ್ಪಿಸಿ, ದಾನಗಳಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ; ದೇವದೇವೇಶ, ಲೋಕಮಂಗಳಕರ ಶಂಕರನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಿ।

Verse 46

पुत्रे राज्यधुरं न्यस्य गंतास्मि तपसे वनम् । तत्रागस्त्यान्मुनिवराद्ब्रह्मज्ञानमवाप्य च

ರಾಜ್ಯದ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಪುತ್ರನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ನಾನು ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು; ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿವರ ಅಗಸ್ತ್ಯರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು।

Verse 47

त्वया सह गमिष्यामि शिवस्य परमं पदम् । चतुर्दश्यां चतुर्दश्यामेवं संपूज्य शंकरम्

ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಶಿವನ ಪರಮ ಪದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು; ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಶಂಕರನನ್ನು ಸಂಪೂಜಿಸಿ।

Verse 48

सप्तजन्मसु राजस्त्वं भविष्यति वरानने । इत्येतत्सुकृतं लब्धं पूज़ादर्शनमात्रतः । क्व सारमेयो दुष्टात्मा क्वेदृशी बत सङ्गतिः

ಹೇ ವರಾನನೆ! ಏಳು ಜನ್ಮಗಳವರೆಗೆ ನೀನು ರಾಜನಾಗುವೆ. ಪೂಜೆಯ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಇಂತಹ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟಾತ್ಮ ನಾಯಿಯು, ಎಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಪವಿತ್ರ ಸಂಗತಿ!

Verse 49

सूत उवाच । इत्युक्तो निजनाथेन सा राज्ञी शुभलक्षणा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಶುಭಲಕ್ಷಣೆಯ ರಾಣಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರದ್ಧಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿದಳು।

Verse 50

परं विस्मयमापन्ना पूजयामास तं मुदा । सोऽपि राजा तया सार्द्धं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान्

ಅವಳು ಮಹಾ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು; ಆ ರಾಜನೂ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಇಷ್ಟವಾದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು।

Verse 51

जगाम सप्तजन्मांते शंभोस्तत्परमं पदम् । य एतच्छिवपूजाया माहात्म्यं परमाद्भुतम् । शृणुयात्कीर्तयेद्वापि स गच्छेत्परमं पदम्

ಏಳು ಜನ್ಮಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಶಂಭುವಿನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಸೇರಿದಳು. ಈ ಶಿವಪೂಜೆಯ ಪರಮ ಅದ್ಭುತ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಯಾರು ಕೇಳುವರೋ ಅಥವಾ ಕೀರ್ತಿಸುವರೋ, ಅವರೂ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವರು।