Adhyaya 22

Verse 1

सूत उवाच । एवं शिवतमः पंथाः शिवेनैव प्रदर्शितः । नृणां संसृतिबद्धानां सद्योमुक्तिकरः परः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪರಮ ಶಿವಮಯವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಶಿವನೇ ತಾನೇ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಸಂಸಾರಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತರಾದ ನರರಿಗೆ ಇದು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದ್ದು ತಕ್ಷಣ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 2

अथ दुर्मेधसां पुंसां वेदेष्वनधिकारिणाम् । स्त्रीणां द्विजातिबंधूनां सर्वेषां च शरीरिणाम्

ಇದೀಗ—ದುರ್ಮೇಧಸ್ಸುಳ್ಳ ಪುರುಷರಿಗೆ, ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಅನಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ, ದ್ವಿಜಾತಿಬಂಧುಗಳಿಗೆ (ಆದರೆ ವೇದಾಧಿಕಾರವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ), ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ—

Verse 3

एष साधारणः पंथाः साक्षात्कैवल्यसाधनः । महामुनिजनैः सेव्यो देवैरपि सुपूजितः

ಇದು ಸರ್ವಸಾಧಾರಣ ಮಾರ್ಗ—ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಕೈವಲ್ಯಸಾಧನ. ಮಹಾಮುನಿಗಣರು ಇದನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ; ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 4

यत्कथाश्रवणं शंभोः संसारभयनाशनम् । सद्योमुक्तिकरं श्लाघ्यं पवित्रं सर्वदेहिनाम्

ಶಂಭುವಿನ ಕಥಾಶ್ರವಣವು ಸಂಸಾರಭಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ತಕ್ಷಣ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವದು, ಶ್ಲಾಘ್ಯವಾದುದು, ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಪವಿತ್ರಕರವಾದುದು.

Verse 5

अज्ञानतिमिरांधानां दीपोऽयं ज्ञानसिद्धिदः । भवरोगनिबद्धानां सुसेव्यं परमौषधम्

ಅಜ್ಞಾನತಿಮಿರದಿಂದ ಅಂಧರಾದವರಿಗೆ ಇದು ದೀಪ—ಜ್ಞಾನಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದು. ಭವರೋಗದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದವರಿಗೆ ಇದು ಸುಸೇವ್ಯವಾದ ಪರಮೌಷಧ.

Verse 6

महापातकशैलानां वज्रघातसुदारुणम् । भर्जनं कर्मबीजानां साधनं सर्व संपदाम्

ಇದು ಮಹಾಪಾತಕರೂಪ ಪರ್ವತಗಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ವಜ್ರಾಘಾತ. ಇದು ಕರ್ಮಬೀಜಗಳನ್ನು ದಹಿಸಿ, ಸರ್ವ ಮಂಗಳಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

ये शृण्वंति सदा शम्भोः कथां भुवनपावनीम् । ते वै मनुष्या लोकेस्मिन्रुद्रा एव न संशयः

ಶಂಭುವಿನ ಭುವನಪಾವನ ಕಥೆಯನ್ನು ಸದಾ ಕೇಳುವವರು—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾನವರಾಗಿದ್ದರೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ರುದ್ರಸ್ವರೂಪರೇ.

Verse 8

शृण्वतां शूलिनो गाथां तथा कीर्तयतां सताम् । तेषां पादरजांस्येव तीर्थानि मुनयो जगुः

ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನ ಗಾಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿ, ಸಜ್ಜನರು ಅದನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವವರ ಪಾದಧೂಳಿಯೂ ತೀರ್ಥವೇ ಎಂದು ಮುನಿಗಳು ಘೋಷಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 9

तस्मान्निश्रेयसं गन्तुं येभिवांछंति देहिनः । ते शृण्वंतु सदा भक्त्या शैवीं पौराणिकीं कथाम्

ಆದುದರಿಂದ ನಿಃಶ್ರೇಯಸ ಎಂಬ ಪರಮ ಹಿತವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುವ ದೇಹಧಾರಿಗಳು ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶೈವ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಲಿ.

Verse 10

यद्यशक्तः सदा श्रोतुं कथां पौराणिकीं नरः । मुहूर्तं वापि शृणुयान्नियतात्मा दिनेदिने

ಯಾವನಾದರೂ ಸದಾ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಅಶಕ್ತನಾದರೆ, ನಿಯತಾತ್ಮನಾಗಿ ದಿನೇದಿನೇ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತವಾದರೂ ಶ್ರವಣಮಾಡಬೇಕು.

Verse 11

अथ प्रतिदिनं श्रोतुमशक्तो यदि मानवः । पुण्यमासेषु वा पुण्ये दिने पुण्यतिथिष्वपि

ಮತ್ತೆ ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೇಳಲು ಅಶಕ್ತನಾದರೆ, ಪುಣ್ಯಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಶುಭ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಪುಣ್ಯ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರವಣಮಾಡಬೇಕು.

Verse 12

यः शृणोति कथां रम्यां पुराणैः समुदीरिताम् । स निस्तरति संसारं दग्ध्वा कर्ममहाटवीम्

ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾದ ರಮ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಶ್ರವಣಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಕರ್ಮಮಹಾಟವಿಯನ್ನು ದಹಿಸಿ ಸಂಸಾರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

मुहूर्त्तं वा तदर्द्धं वा क्षणं वा पावनीं कथाम् । ये शृण्वंति सदा भक्त्या न तेषामस्ति दुर्गतिः

ಮুহೂರ್ತಮಾತ್ರ, ಅದರ ಅರ್ಧ, ಅಥವಾ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವಾದರೂ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸದಾ ಈ ಪಾವನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ದುರ್ಗತಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 14

यत्फलं सर्वयज्ञेषु सर्वदानेषु यत्फलम् । सकृत्पुराणश्रवणात्तत्फलं विंदते नरः

ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೂ, ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಫಲವೂ—ಪುರಾಣವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದವನು ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 15

कलौ युगे विशेषेण पुराणश्रवणादृते । नास्ति धर्मः परः पुंसां नास्ति मुक्तिपथः परः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪುರಾಣಶ್ರವಣವಿಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಪರಮಧರ್ಮವಿಲ್ಲ; ಮುಕ್ತಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 16

पुराणश्रवणाच्छंभोर्नास्ति संकीर्तनं परम् । अत एव मनुष्याणां कल्पद्रुममहाफलम्

ಶಂಭುವಿಗೆ (ಶಿವನಿಗೆ) ಪುರಾಣಶ್ರವಣಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ಸಂಕೀರ್ತನೆ ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಮಹಾಫಲದಂತೆ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 17

कलौ हीनायुषो मर्त्या दुर्बलाः श्रमपीडिताः । दुर्मेधसो दुःखभाजो धर्माचारविवर्जिताः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಕರು, ದುರ್ಬಲರು, ಶ್ರಮದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಬುದ್ಧಿ ಮಂದ, ಅವರು ದುಃಖಭಾಗಿಗಳು, ಧರ್ಮಾಚಾರವಿಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 18

इति संचिंत्य कृपया भगवान्बादरायणः । हिताय तेषां विदधे पुराणाख्यं सुधारसम्

ಹೀಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿ ಭಗವಾನ್ ಬಾದರಾಯಣ (ವ್ಯಾಸ)ನು ಅವರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಪುರಾಣವೆಂಬ ಅಮೃತಸಾರವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.

Verse 19

पिबन्नेवामृतं यत्नादेतत्स्यादजरामरः । शम्भोः कथामृतं कुर्यात्कुलमेवाजरामरम्

ಯತ್ನದಿಂದ ಅಮೃತವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿದವನು ಅಜರಾಮರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶಂಭುವಿನ ಕಥಾಮೃತವು ವಂಶವನ್ನೇ ಅಜರಾಮರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 20

बालो युवा दरिद्रो वा वृद्धो वा दुर्बलोऽपि वा । पुराणज्ञः सदा वन्द्यः पूज्यश्च सुकृतार्थिभिः

ಅವನು ಬಾಲಕನಾಗಲಿ, ಯುವಕನಾಗಲಿ, ದರಿದ್ರನಾಗಲಿ, ವೃದ್ಧನಾಗಲಿ, ದುರ್ಬಲನಾಗಲಿ—ಪುರಾಣಜ್ಞನು ಸದಾ ವಂದನೀಯನು, ಪುಣ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಪೂಜ್ಯನು.

Verse 21

नीचबुद्धिं न कुर्वीत पुराणज्ञे कदाचन । यस्य वक्त्रांबुजाद्वाणी कामधेनुः शरीरिणाम्

ಪುರಾಣಜ್ಞನ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದಿಗೂ ನೀಚಬುದ್ಧಿ ಮಾಡಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಮುಖಕಮಲದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ವಾಣಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಕಾಮಧೇನುವಿನಂತೆ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 22

गुरवः संति लोकेषु जन्मतो गुणतस्तथा । तेषामपि च सर्वेषां पुराणज्ञः परो गुरुः

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮದಿಂದಲೂ ಗುಣದಿಂದಲೂ ಗುರುಗಳು ಇದ್ದಾರೆ; ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪುರಾಣಜ್ಞನೇ ಪರಮಗುರು.

Verse 23

भवकोटिसहस्रेषु भूत्वाभूत्वावसीदति । यो ददात्यपुनर्वृत्तिं कोऽन्यस्तस्मात्परो गुरुः

ಕೋಟಿ-ಸಹಸ್ರ ಭವಗಳಲ್ಲಿ ಪುನಃಪುನಃ ಜನ್ಮಮರಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಜೀವನು ಕ್ಲಾಂತಿಯಾಗಿ ಕುಗ್ಗುತ್ತಾನೆ. ಯಾರು ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಮರಳದಂತೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೋ—ಅವರಿಗಿಂತ ಉನ್ನತ ಗುರು ಇನ್ನಾರು?

Verse 24

पुराणज्ञः शुचिर्दांतः शांतो विजितमत्सरः । साधुः कारुण्यवान्वाग्मी वदेत्पुण्यकथां सुधी

ಪುರಾಣಜ್ಞ, ಶುದ್ಧ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹಿ, ಶಾಂತ, ಅಸೂಯೆ ಜಯಿಸಿದ, ಸಾಧು, ಕರುಣಾವಂತ, ವಾಗ್ಮಿ—ಇಂತಹ ವಿವೇಕಿ ಪುಣ್ಯಕರ ಧರ್ಮಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 25

व्यासासनं समारूढो यदा पौराणिको द्विजः । असमाप्तप्रसंगश्च नमस्कुर्यान्न कस्य चित्

ಪುರಾಣವಾಚಕನಾದ ದ್ವಿಜನು ವ್ಯಾಸಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಉಪನ್ಯಾಸವು ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಯದೆ ಇರುವಾಗ, ಯಾರಿಗೂ ಎದ್ದು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 26

ये धूर्ता ये च दुर्वृत्ता ये चान्ये विजिगीषवः । तेषां कुटिलवृत्तीनामग्रे नैव वदेत्कथाम्

ಧೂರ್ತರು, ದುರ್ವೃತ್ತರು, ಹಾಗೆಯೇ ಜಯಾಸೆ ಹೊಂದಿರುವ ಇತರರು—ಇಂತಹ ಕುಟಿಲವೃತ್ತಿಗಳ ಮುಂದೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು.

Verse 27

न दुर्जनसमाकीर्णे न शूद्रश्वापदावृते । देशे न द्यूतसदने वदेत्पुण्यकथां सुधीः

ದುರ್ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಶೂದ್ರರು ಹಾಗೂ ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳಿಂದ ಆವರಿತ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಜೂಜಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ—ವಿವೇಕಿ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು.

Verse 28

सद्ग्रामे सुजनाकीर्णे सुक्षेत्रे देवतालये । पुण्ये नदनदीतीरे वदेत्पुण्यकथां सुधीः

ಸದ್ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ, ಸಜ್ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಪುಣ್ಯ ನದಿ-ನದಿಗಳ ತೀರದಲ್ಲಿ—ಸುದೀ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು।

Verse 29

शिवभक्तिसमायुक्ता नान्यकार्येषु लालसा । वाग्यताः सुश्रवोऽव्यग्राः श्रोतारः पुण्यभागिनः

ಶಿವಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಬೇರೆ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಲಾಲಸೆಯಿಲ್ಲದೆ, ವಾಕ್ಸಂಯಮಿಗಳಾಗಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ಅವ್ಯಗ್ರರಾಗಿರುವ ಶ್ರೋತಾರೇ ಪುಣ್ಯದ ಭಾಗಿಗಳು।

Verse 30

अभक्ता ये कथां पुण्यां शृण्वंति मनुजाधमाः । तेषां पुण्यफलं नास्ति दुःखं स्याज्जन्मजन्मनि

ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅಧಮರು ಈ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ—ಅವರಿಗೆ ಪುಣ್ಯಫಲವಿಲ್ಲ; ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರ ದುಗುಡವೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 31

पुराणं ये त्वसंपूज्य तांबूलाद्यैरुपायनैः । शृण्वंति च कथां भक्त्या दरिद्राः स्युर्न पापिनः

ತಾಂಬೂಲಾದಿ ಉಪಾಯನಗಳಿಂದ ಪುರಾಣವನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಾರಾದರೂ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರು—ಅವರು ದರಿದ್ರರಾಗಿದ್ದರೂ ಪಾಪಿಗಳು ಅಲ್ಲ।

Verse 32

कथायां कीर्त्यमानायां ये गच्छंत्यन्यतो नराः । भोगांतरे प्रणश्यंति तेषां दाराश्च संपदः

ಕಥೆ ಕೀರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವ ಪುರುಷರಿಗೆ—ಭೋಗಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಅವರ ಪತ್ನಿಯರೂ ಸಂಪತ್ತೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 33

सोष्णीषमस्तका ये च कथां शृण्वंति पावनीम् । ते बलाकाः प्रजायन्ते पापिनो मनुजाधमाः

ಪಾಪಿಗಳು, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅಧಮರು, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮುಚ್ಚಳ/ಪಾಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ (ಅವಿನಯದಿಂದ) ಪಾವನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರು ಬಲಾಕಾ (ಕೊಕ್ಕರೆ/ಸಾರಸ) ಪಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 34

तांबूलं भक्षयन्तो ये कथां शृण्वंति पावनीम् । स्वविष्ठां खादयंत्येतान्नरके यमकिंकराः

ತಾಂಬೂಲ (ಪಾನ್) ಚವೆಯುತ್ತಾ ಪಾವನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರನ್ನು, ನರಕದಲ್ಲಿ ಯಮನ ದೂತರು ಅವರದೇ ಮಲವನ್ನು ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 35

ये च तुंगासनारूढाः कथां शृण्वंति दांभिकाः । अक्षयान्नरकान्भुक्त्वा ते भवंत्येव वायसाः

ದಂಭಿಗಳು ಎತ್ತರದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಪಾವನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರು ‘ಅಕ್ಷಯ’ ನರಕಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಾಗೆಗಳಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 36

ये च वीरासनारूढा ये च मंचकसंस्थिताः । शृण्वंति सत्कथां ते वै भवंत्यनृजुपादपाः

ವೀರಾಸನದಲ್ಲಿ ಕೂತು, ಅಥವಾ ಹಾಸಿಗೆ/ಮಂಚಕದಲ್ಲಿ ಕೂತು-ಮಲಗಿ ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರು, ವಕ್ರವಾದ ಮರಗಳಾಗಿ (ಅನೃಜುಪಾದಪ) ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 37

असंप्रणम्य शृण्वंतो विषवृक्षा भवंति ते । कथां शयानाः शृण्वन्तो भवंत्यजगरा नराः

ಪ್ರಣಾಮವಿಲ್ಲದೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರು ವಿಷವೃಕ್ಷಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮಲಗಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರು ಅಜಗರ (ಮಹಾಸರ್ಪ) ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 38

यः शृणोति कथां वक्तुः समानासनमाश्रितः । गुरुतल्पसमं पापं संप्राप्य नरकं व्रजेत्

ವಕ್ತನ ಸಮಾನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಗುರುತಲ್ಪಸಮ ಮಹಾಪಾಪವನ್ನು ಪಡೆದು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

ये निंदंति पुराणज्ञं कथां वा पापहारिणीम् । ते वै जन्मशतं मर्त्याः शुनका संभवंति च

ಪುರಾಣಜ್ಞನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವವರೂ, ಪಾಪಹಾರಿಣಿಯಾದ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವವರೂ, ಅವರು ನೂರು ಜನ್ಮಗಳು ನಾಯಿಯ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

Verse 40

कथायां वर्तमानायां ये वदंति नराधमाः । ते गर्दभाः प्रजायन्ते कृकलासास्ततः परम्

ಕಥೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಾತನಾಡುವ ನರಾಧಮರು ಗಾಧೆಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಹಲ್ಲಿ ಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 41

कदाचिदपि ये पुण्यां न शृण्वंति कथां नराः । ते भुक्त्वा नरकान्घोरान्भ वंति वनसूकराः

ಯಾವನೂ ಎಂದಿಗೂ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳದವರು, ಭಯಂಕರ ನರಕಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ನಂತರ ಕಾಡುಹಂದಿಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ.

Verse 42

ये कथामनुमोदन्ते कीर्त्यमानां नरोत्तमाः । अशृण्वंतोऽपि ते यांति शाश्वतं परमं पदम्

ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುವ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿ ಹರ್ಷಿಸುವ ನರೋತ್ತಮರು, ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ಶಾಶ್ವತ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 43

कथायां कीर्त्यमानायां विघ्नं कुर्वंति ये शठाः । कोट्यब्दान्नरकान्भुक्त्वा भवंति ग्रामसूकराः

ಪವಿತ್ರ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆ ಕೀರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ವಂಚಕರು ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವುದಾದರೆ, ಅವರು ಕೋಟಿ ವರ್ಷ ನರಕಭೋಗ ಅನುಭವಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಗ್ರಾಮ ಹಂದಿಗಳಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 44

ये श्रावयंति मनुजान्पुण्यां पौराणिकीं कथाम् । कल्पकोटिशतं साग्रं तिष्ठंति ब्रह्मणः पदम्

ಯಾರು ಜನರಿಗೆ ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಸಾಗ್ರವಾಗಿ ಶತಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಪದದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 45

आसनार्थं प्रयच्छंति पुराणज्ञस्य ये नराः । कम्बलाजिनवासांसि मञ्चं फलकमेव च

ಪುರಾಣಜ್ಞನಿಗೆ ಆಸನಾರ್ಥವಾಗಿ ಕಂಬಳಿ, ಜಿಂಕೆಯ ಚರ್ಮ, ವಸ್ತ್ರ, ಮಂಚ ಅಥವಾ ಮರದ ಫಲಕವನ್ನಾದರೂ ನೀಡುವವರು ಮಹಾಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 46

स्वर्गलोकं समासाद्य भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् । स्थित्वा ब्रह्मादिलोकेषु पदं यांति निरामयम्

ಅವರು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದು ಇಚ್ಛಿತ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಮಯವಾದ ನಿರ್ಮಲ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 47

पुराणज्ञस्य यच्छंति ये सूत्रवसनं नवम् । भोगिनो ज्ञानसंपन्नास्ते भवंति भवेभवे

ಪುರಾಣಜ್ಞನಿಗೆ ಹೊಸ ವಸ್ತ್ರ (ನವೀನ ಬಟ್ಟೆ) ಅರ್ಪಿಸುವವರು, ಭವೆಭವೆ ಭೋಗಸಂಪನ್ನರೂ ಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನರೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 48

ये महापातकैर्युक्ता उपपातकिनश्च ये । पुराणश्रवणादेव ते यांति परमं पदम्

ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದವರೂ ಉಪಪಾತಕಿಗಳೂ ಸಹ, ಕೇವಲ ಪುರಾಣಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 49

अत्र वक्ष्ये महापुण्यमितिहासं द्विजोत्तमाः । शृण्वतां सर्वपापघ्नं विचित्रं सुमनोहरम्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು—ಶ್ರವಣಮಾಡುವವರ ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ, ವಿಚಿತ್ರವೂ ಮನೋಹರವೂ ಆದದ್ದು.

Verse 50

दक्षिणापथमध्ये वै ग्रामो बाष्कलसंज्ञितः । तत्र संति जनाः सर्वे मूढाः कर्मविवर्जिताः

ದಕ್ಷಿಣಾಪಥದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಬಾಷ್ಕಲ’ ಎಂಬ ಗ್ರಾಮವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಮೂಢರಾಗಿದ್ದು ಧರ್ಮಕರ್ಮವರ್ಜಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 51

न तत्र ब्राह्मणाचाराः श्रुतिस्मृतिपराङ्मुखाः । जपस्वाध्यायरहिताः परस्त्री विषयातुराः

ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಚಾರಗಳಿಲ್ಲ; ಅವರು ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿಗಳಿಗೆ ವಿಮುಖರು, ಜಪ-ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯರಹಿತರು, ಪರಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ವಿಷಯಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರು.

Verse 52

कृषीवलाः शस्त्रधरा निर्देवा जिह्मवृत्तयः । न जानंति परं धर्मं ज्ञानवैराग्यलक्षणम्

ಅವರು ಕೇವಲ ಕೃಷಿಕರೂ ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳೂ; ದೇವಭಾವವಿಲ್ಲದವರು, ಜಿಹ್ಮವೃತ್ತಿಯವರು; ಜ್ಞಾನ-ವೈರಾಗ್ಯಲಕ್ಷಣವಾದ ಪರಮಧರ್ಮವನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿಯರು.

Verse 53

स्त्रियश्च पापनिरताः स्वैरि ण्यः कामलालसाः । दुर्बुद्धयः कुटिलगाः सद्गताचारवर्जिताः

ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪಾಪಾಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರಿಣಿಯರಾಗಿ, ಕಾಮಭೋಗದ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಕಪಟಮಾರ್ಗಿಗಳಾಗಿ, ಸದುಪಚಾರ ಮತ್ತು ಸತ್ಪಥದ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 54

तत्रैको विदुरो नाम दुरात्मा ब्राह्मणाधमः । आसीद्वेश्यापतिर्योऽसौ सदारोऽपि कुमार्गगः

ಅಲ್ಲಿ ‘ವಿದುರ’ ಎಂಬ ಒಬ್ಬನು ಇದ್ದನು—ದುರಾತ್ಮ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಅಧಮ. ಅವನು ವೇಶ್ಯೆಯ ಪಾಲಕ-ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದನು; ಹೆಂಡತಿ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ ಕುಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 55

स्वपत्नीं बंदुलां नाम हित्वा प्रतिनिशं तथा । वेश्याभवनमासाद्य रमते स्मरपीडितः

ಅವನು ‘ಬಂಧುಲಾ’ ಎಂಬ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪ್ರತಿರಾತ್ರಿ ವೇಶ್ಯಾಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸ್ಮರದೇವನ ಪೀಡೆಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 56

सापि तस्यांगना रात्रौ वियुक्ता नवयौवना । असहंती स्मरावेशं रेमे जारेण संगता

ಅವನ ಆ ನವಯೌವನದ ಪತ್ನಿಯೂ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಂದ ವಿಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಸ್ಮರಾವೇಶವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ, ಜಾರನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮಿಸಿ ರಮಿಸಿದಳು।

Verse 57

तां कदाचिद्दुराचारां जारेण सह संगताम् । दृष्ट्वा तस्याः पतिः क्रोधादभि दुद्राव सत्वरः

ಒಮ್ಮೆ ಆ ದುರುಚಾರಿಣಿಯನ್ನು ಜಾರನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗತಳಾಗಿ ಕಂಡು, ಅವಳ ಪತಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು।

Verse 58

जारे पलायिते पत्नीं गृहीत्वा स दुराशयः । संताड्य मुष्टिबंधेन मुहुर्मुहुरताडयत्

ಜಾರನು ಓಡಿಹೋದಾಗ ಆ ದುರುದ್ದೇಶಿಯು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮುಷ್ಟಿಬದ್ಧ ಕೈಗಳಿಂದ ಮರುಮರು ಹೊಡೆದು ಪೀಡಿಸಿದನು।

Verse 59

सा नारी पीडिता भर्त्रा कुपिता प्राह निर्भया । भवान्प्रतिनिशं वेश्यां रमते का गतिर्मम

ಭರ್ತೃನಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಕೋಪಗೊಂಡರೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು—“ನೀನು ಪ್ರತಿರಾತ್ರಿ ವೇಶ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ರಮಿಸುತ್ತೀಯ; ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಗತಿ ಏನು, ನನ್ನ ಶರಣ್ಯಾರು?”

Verse 60

अहं रूपवती योषा नवयौवनशालिनी । कथं सहिष्ये कामार्ता तव संगतिवर्जिता

“ನಾನು ರೂಪವತಿ ಸ್ತ್ರೀ, ನವಯೌವನದಿಂದ ಶೋಭಿಸುವೆ; ನಿನ್ನ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಾಮಾತುರಳಾಗಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಲಿ?”

Verse 61

इत्युक्तः स तया तन्व्या प्रोवाच ब्राह्मणाधमः । युक्तमेव त्वयोक्तं हि तस्माद्वक्ष्यामि ते हितम्

ಆ ಸೊಗಸಾದ ಯುವತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಅಧಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಯುಕ್ತವೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಹಿತವಾದುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.”

Verse 62

जारेभ्यो धनमाकृष्य तेभ्यो देहि परां रतिम् । तद्धनं देहि मे सर्वं पण्यस्त्रीणां ददामि तत्

“ಜಾರರಿಂದ ಧನವನ್ನು ಎಳೆದು ಪಡೆದು ಅವರಿಗೆ ಪರಮ ರತಿಯನ್ನು ನೀಡು; ಆ ಧನವನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಕೊಡು—ನಾನು ಅದನ್ನು ಪಣ್ಯಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.”

Verse 63

एवं संपूर्यते कामो ममापि च वरानने । तथेति भर्तृवचनं प्रतिजग्राह सा वधूः

“ಹೇ ಸುಮುಖಿಯೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಆಸೆಯೂ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದು.” ಭರ್ತನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ವಧು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಳು.

Verse 64

एवं तयोस्तु दंपत्योर्दुराचारप्रवृत्तयोः । कालेन निधनंप्राप्तः स विप्रो वृषलीपतिः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ದಂಪತಿಗಳು ದುರುಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಆ ವಿಪ್ರನು—ವೃಷಲಿಯ ಪತಿ—ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.

Verse 65

मृते भर्तरि सा नारी पुत्रैः सह निजालये । उवास सुचिरं कालं किंचिदुत्क्रांतयौवना

ಭರ್ತನು ಮೃತನಾದ ಬಳಿಕ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸಿದಳು; ಅವಳ ಯೌವನವು ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಷೀಣಿಸಿತ್ತು.

Verse 66

एकदा दैवयोगेन संप्राप्ते पुण्यपर्वणि । सा नारी बंधुभिः सार्धं गोकर्णं क्षेत्र माययौ

ಒಮ್ಮೆ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಪುಣ್ಯಪರ್ವದಿನ ಬಂದಾಗ, ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಗೋಕರ್ಣಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 67

तत्र तीर्थजले स्नात्वा कस्मिंश्चिद्देवतालये । शुश्राव देवमुख्यानां पुण्यां पौराणिकीं कथाम्

ಅಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಒಂದು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ದೇವಮುಖ್ಯನ ವಿಷಯವಾದ ಪುಣ್ಯ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯನ್ನು ಆಕೆ ಶ್ರವಣಮಾಡಿದಳು.

Verse 68

योषितां जारसक्तानां नरके यमकिंकराः । संतप्तलोहपरिघं क्षिपंति स्मरमंदिरे

ನರಕದಲ್ಲಿ ಯಮನ ಕಿಂಕರರು ಪರಪುರುಷಾಸಕ್ತ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೆ ‘ಸ್ಮರಮಂದಿರ’ವೆಂಬ ಕಾಮಜನ್ಯ ಯಾತನಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಾಗಿ ಕುದಿಯುವ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗದೆಗಳನ್ನು ಎಸೆದು ದಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 69

इति पौराणिकेनोक्तां सा श्रुत्वा धर्मसंहिताम् । तमुवाच रहस्येषा भीता ब्राह्मणपुंगवम्

ಪೌರಾಣಿಕನು ಹೇಳಿದ ಧರ್ಮಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಭೀತಳಾಗಿ, ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 70

ब्रह्मन्पापमजानंत्या मयाचरितमुल्बणम् । यौवने कामचारेण कौटिल्येन प्रवर्तितम्

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಇದು ಪಾಪವೆಂದು ಅರಿಯದೆ, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಕಾಮಾಚಾರ ಮತ್ತು ಕಪಟದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತಳಾಗಿ ನಾನು ಭಾರೀ ದೋಷಕರ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದೆನು।

Verse 71

इदं त्वद्वचनं श्रुत्वापुराणार्थविजृंभि तम् । भीतिर्मे महती जाता शरीरं वेपते मुहुः

ಪುರಾಣಾರ್ಥವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಮಹಾಭೀತಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ದೇಹವು ಮರುಮರು ನಡುಗುತ್ತಿದೆ।

Verse 72

धिङ्मां दुरिंद्रियासक्तां पापां स्मरविमोहिताम् । अल्पस्य यत्सुखस्यार्थे घोरां यास्यामि दुर्गतिम्

ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಧಿಕ್ಕಾರ—ದುರಿಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತಳಾದ ಪಾಪಿನಿ, ಕಾಮಮೋಹಿತಳಾದ ನಾನು! ಅಲ್ಪಸুখಕ್ಕಾಗಿ ಭಯಂಕರ ದುರ್ಗತಿಗೆ ಬೀಳುವೆನು।

Verse 73

कथं पश्यामि मरणे यमदूतान्भयंकरान् । कथं पाशैर्बलात्कंठे बध्यमाना धृतिं लभे

ಮರಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಮನ ಭಯಂಕರ ದೂತರನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ನೋಡಲಿ? ಅವರು ಬಲವಂತವಾಗಿ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಪಾಶವನ್ನು ಬಿಗಿಯುವಾಗ ನಾನು ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲಿ?

Verse 74

कथं सहिष्ये नरके खंडशो देहकृंतनम । पुनः कथं पतिष्यामि संतप्ता क्षारकर्दमे

ನರಕದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಲಿ? ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿ ಆ ಉಪ್ಪು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಬೀಳಲಿ?

Verse 75

कथं च योनिलक्षेषु क्रिमिकीटखगादिषु । परिभ्रमामि दुःखौघात्पीड्यमाना निरंतरम्

ದುಃಖದ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ಕ್ರಿಮಿ, ಕೀಟ, ಪಕ್ಷಿ ಮುಂತಾದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಅಲೆದಾಡಲಿ?

Verse 76

कथं च रोचते मह्यमद्यप्रभृति भोजनम् । रात्रौ कथं च सेविष्ये निद्रां दुःखपरिप्लुता

ಇಂದಿನಿಂದ ನನಗೆ ಊಟವು ಹೇಗೆ ರುಚಿಸೀತು? ಮತ್ತು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ನಾನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಿ?

Verse 77

हाहा हतास्मि दग्धास्मि विदीर्णहृदयास्मि च । हा विधे मां महापापे दत्त्वा बुद्धिमपातयः

ಅಯ್ಯೋ! ನಾನು ಹತಳಾದೆನು, ಸುಟ್ಟುಹೋದೆನು, ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಒಡೆದುಹೋಗಿದೆ. ಹೇ ವಿಧಾತನೇ! ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ಮಹಾಪಾಪದಲ್ಲಿ ಕೆಡವಿದೆ?

Verse 78

पततस्तुंगशैलाग्राच्छूलाक्रांतस्य देहिनः । यद्दुःखं जायते घोरं तस्मात्कोटिगुणं मम

ಎತ್ತರದ ಪರ್ವತಶಿಖರದಿಂದ ಬಿದ್ದು ಶೂಲದಲ್ಲಿ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ಜೀವಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಭೀಕರ ವೇದನೆಗಿಂತಲೂ ನನ್ನ ದುಃಖವು ಕೋಟಿ ಪಟ್ಟು ಅಧಿಕವಾಗಿದೆ.

Verse 79

अश्वमेधायुतं कृत्वा गंगां स्नात्वा शतं समाः । न शुद्धिर्जायते प्रायो मत्पापस्य गरीयसः

ನಾನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ನೂರು ವರ್ಷ ಗಂಗಾಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ, ನನ್ನ ಭಾರೀ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಶುದ್ಧಿ ಬಹುತೇಕ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 80

किं करोमि क्व गच्छामि कं वा शरणमाश्रये । को वा मां त्रायते लोके पतंती नरकार्णवे

ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ, ಯಾರ ಶರಣು ಸೇರುವೆ? ನರಕಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ರಕ್ಷಿಸುವರು?

Verse 81

त्वमेव मे गुरुर्ब्रह्मंस्त्वं माता त्वं पितासि च । उद्धरोद्धर मां दीनां त्वामेव शरणं गताम्

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ನೀನೇ ನನ್ನ ಗುರು; ನೀನೇ ತಾಯಿ, ನೀನೇ ತಂದೆಯೂ ಹೌದು. ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗತಳಾದ ಈ ದೀನೆಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು, ಉದ್ಧರಿಸು.

Verse 82

इति तां जातनिर्वेदां पतितां चरणद्वये । उत्थाप्य कृपया धीमान्बभाषे द्विजपुंगवः

ಇಂತೆಂದು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಅವನ ಎರಡು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 83

ब्राह्मण उवाच । दिष्ट्या काले प्रबुद्धासि श्रुत्वेमां महतीं कथाम् । मा भैषीस्तव वक्ष्यामि गतिं चैव सुखावहाम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ದೈವಾನುಗ್ರಹದಿಂದ ನೀನು ಯೋಗ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಈ ಮಹತ್ತಾದ ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಭಯಪಡಬೇಡ; ನಿನಗೆ ಸುಖಕರವಾದ ಗತಿ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 84

सत्कथाश्रवणादेव जाता ते मतिरीदृशी । इंद्रियार्थेषु वैराग्यं पश्चात्तापो महानभूत्

ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದುದರಿಂದಲೇ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಬುದ್ಧಿ ಉದಯಿಸಿದೆ; ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ವೈರಾಗ್ಯ ಬಂದಿದೆ, ಮಹಾನ್ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವೂ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

Verse 85

पश्चात्तापो हि सर्वेषामघानां निष्कृतिः परा । तेनैव कुरुते सद्यः प्रायश्चित्तं सुधीर्नरः

ನಿಜವಾಗಿ, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವೇ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳ ಪರಮ ನಿಷ್ಕೃತಿ; ಅದೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಸುಧೀನು ತಕ್ಷಣವೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 86

प्रायश्चित्तानि सर्वाणि कृत्वा च विधिवत्पुनः । अपश्चात्तापिनो नार्या न यांति गतिमुत्तमाम्

ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿಲ್ಲದವರು ಉತ್ತಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 87

सत्कथाश्रवणान्नित्यं संयाति परमां गतिम् । पुण्यक्षेत्रनिवासाच्च चित्तशुद्धिः प्रजायते

ನಿತ್ಯ ಸತ್ಕಥಾ ಶ್ರವಣದಿಂದ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ ಚಿತ್ತಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 88

यथा सत्कथया नित्यं संयाति परमां गतिम् । तथान्यैः सद्व्रतैर्जंतोर्नभवेन्मतिरुत्तमा

ನಿತ್ಯ ಸತ್ಕಥೆಯಿಂದ ಪರಮಗತಿ ದೊರಕುವಂತೆ, ಕೇವಲ ಇತರ ಸದ್ವ್ರತಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಜೀವಿಯ ಬುದ್ಧಿ ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಉತ್ತಮವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 89

यथा मुहुः शोध्यमानो दर्पणो निर्मलो भवेत् । तथा सत्कथया चेतो विशुद्धिं परमां व्रजेत्

ಹೇಗೆ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಮರುಮರು ತೊಳೆಯುವುದರಿಂದ ಅದು ನಿರ್ಮಲವಾಗುವುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸತ್ಕಥೆಯಿಂದ ಚಿತ್ತವು ಪರಮ ವಿಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 90

विशुद्धे चेतसि नृणां ध्यानं सिध्यत्युमापतेः । ध्यानेन सर्वं मलिनं मनोवाक्कायसंभृतम्

ನರರ ಚಿತ್ತವು ವಿಶುದ್ಧವಾದಾಗ ಉಮಾಪತಿ (ಶಿವ) ಧ್ಯಾನವು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಮನ, ವಾಣಿ, ಕಾಯಗಳಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಎಲ್ಲ ಮಲಿನತೆ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 91

सद्यो विधूय कृतिनो यांति शम्भोः परं पदम् । अतः संन्यस्तपुण्यानां सत्कथा साधनं परम्

ತಕ್ಷಣವೇ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ತೊಳೆದು ಕೃತಾರ್ಥರು ಶಂಭುವಿನ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪುಣ್ಯಮಾತ್ರ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವರಿಗೆ ಸತ್ಕಥೆಯೇ ಪರಮ ಸಾಧನ.

Verse 92

कथया सिध्यति ध्यानं ध्यानात्कैवल्यमुत्तमम् । असिद्धपरमध्यानः कथामेतां शृणोति यः । सोऽन्यजन्मनि संप्राप्य ध्यानं याति परां गतिम्

ಸತ್ಕಥೆಯಿಂದ ಧ್ಯಾನ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಉತ್ತಮ ಕೈವಲ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಮಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಸಿದ್ಧನಾದವನು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

नामोच्चारणमात्रेण जप्त्वा मंत्रमजामिलः । पश्चात्तापसमायुक्तस्त्ववाप परमां गतिम्

ಕೇವಲ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅಜಾಮಿಲನು ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಿದವನಾದನು; ನಂತರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಯುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 94

सर्वेषां श्रेयसां बीजं सत्कथाश्रवणं नृणाम् । यस्तद्विहीनः स पशुः कथं मुच्येत बन्धनात्

ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಬೀಜ ಸತ್ಕಥಾಶ್ರವಣವೇ. ಅದರಿಂದ ವಂಚಿತನು ಪಶುವಿನಂತೆ; ಅವನು ಬಂಧನದಿಂದ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು?

Verse 95

अतस्त्वमपि सर्वेभ्यो विषयेभ्यो निवृत्तधीः । भक्तिं परां समाधाय सत्कथां शृणु सर्वदा । शृण्वंत्याः सत्कथां नित्यं चेतस्ते शुद्धिमेष्यति

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನೂ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ಪರಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಸದಾ ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು. ನಿತ್ಯ ಸತ್ಕಥಾಶ್ರವಣದಿಂದ ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುವುದು.

Verse 96

तेन ध्यायसि विश्वेशं ततो मुक्तिमवाप्स्यसि । ध्यायतः शिवपादाब्जं मुक्तिरेकेन जन्मना

ಅದರಿಂದ ನೀನು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವೆ; ನಂತರ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಶಿವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವನಿಗೆ ಒಂದೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 97

भविष्यति न सन्देहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । इत्युक्ता तेन विप्रेण सा नारी बाष्पसंकुला

“ಇದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ; ನಾನು ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದು ಆ ವಿಪ್ರನು ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಳು.

Verse 98

पतित्वा पादयोस्तस्य कृतार्थास्मीत्यभाषत । तस्मिन्नेव महाक्षेत्रे तस्मादेव द्विजोत्तमात्

ಅವಳು ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, “ನಾನು ಕೃತಾರ್ಥಳಾದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಅದೇ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಅದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉಪದೇಶ ದೊರಕಿತು.

Verse 99

शुश्राव सत्कथां साध्वीं कैवल्यफल दायिनी । स उवाच द्विजस्तस्यै कथां वैराग्यबृंहिताम्

ಅವಳು ಕೈವಲ್ಯಫಲ ನೀಡುವ ಪವಿತ್ರ ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿದಳು. ನಂತರ ಆ ದ್ವಿಜನು ಅವಳಿಗೆ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಬಲಗೊಂಡ ಉಪದೇಶಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 100

यां श्रुत्वा मनुजः सद्यस्त्यजेद्विषयवासनाम् । तस्याश्चित्तं यथा शुद्धं वैराग्यरसगं यथा

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೆ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಷಯವಾಸನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವನು; ಅವಳ ಚಿತ್ತವು ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ವೈರಾಗ್ಯರಸದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದಂತೆ ಆಯಿತು.

Verse 110

इत्थं प्रतिदिनं भक्त्या प्रार्थयंती महेश्वरम् । शृण्वंती सत्कथां सम्यक्कर्मबंधं समाच्छिनत्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಕರ್ಮಬಂಧವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಛೇದಿಸಿದಳು.

Verse 120

देव्युवाच । सोऽस्मत्कथां महापुण्यां कदाचिच्छृणुयाद्यदि । निस्तीर्य दुर्गतिं सर्वामिमं लोकं प्रयास्यति

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—“ಯಾರು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಮ್ಮ ಈ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡುವರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಈ ಪುಣ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.”

Verse 130

विमानमारुह्य स दिव्यरूपधृक्स तुंबुरुः पार्श्वगतः स्वकांतया । गायन्महेशस्य गुणान्मनोरमाञ्जगाम कैवल्यपदं सनातनम्

ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ, ದಿವ್ಯರೂಪಧಾರಿಯಾದ ತುಂಭುರು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಟನು. ಮಹೇಶ (ಶಿವ)ನ ಮನೋಹರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವನು ಸನಾತನ ಕೈವಲ್ಯಪದ—ಪರಮ ಮುಕ್ತಿ—ವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 136

विविधगुणविभेदैर्नित्यमस्पृष्टरूपं जगति च बहिरंतर्वा समानं महिम्ना । स्वमहसि विहरंतं वाङ्मनोवृत्तिदूरं परमशिवमनंतानंदसांद्रं प्रपद्ये

ನಾನು ಪರಮಶಿವನ ಶರಣು ಹೊಂದುತ್ತೇನೆ—ವಿವಿಧ ಗುಣಭೇದಗಳಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯವಾದ ರೂಪವಿರುವವನು; ಜಗತ್ತಿನ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಸಮಾನ ಮಹಿಮೆಯವನು; ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಕಾಶ ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವವನು, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮನೋವೃತ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅತೀತ, ಅನಂತಾನಂದಸಾಂದ್ರನು।