
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಋಷಿ ರಾಜನಿಗೆ ಚಂಡಾದಿತ್ಯ-ತೀರ್ಥದ ಪರಮ ಪಾವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ನರ್ಮದೆಯ ಶುಭ ತಟದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರ ದೈತ್ಯರಾದ ಚಂಡ ಮತ್ತು ಮುಂಡ ದೀರ್ಘ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ತ್ರಿಲೋಕದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಸೂರ್ಯ (ಭಾಸ್ಕರ)ನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಹಸ್ರಾಂಶು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ವರ ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಅವರು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಅಜೇಯತೆ ಮತ್ತು ಸದಾಕಾಲ ರೋಗರಹಿತತೆ ಬೇಡುತ್ತಾರೆ. ಸೂರ್ಯನು ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ಅವರ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಸ್ಥಾಪನೆಯಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಗೊಂಡು ಚಂಡಾದಿತ್ಯನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಯಾತ್ರಾವಿಧಿ ಮತ್ತು ಫಲಶ್ರುತಿ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ—ಆತ್ಮಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ದೇವ-ಮಾನವ-ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು, ತುಪ್ಪದ ದೀಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಷಷ್ಠೀ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ. ಚಂಡಭಾನು/ಚಂಡಾದಿತ್ಯನ ಉದ್ಭವಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಪಾಪಕ್ಷಯ, ಸೂರ್ಯಲೋಕ ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲ ಜಯ ಮತ್ತು ರೋಗಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थपरमपावनम् । चण्डादित्यं नृपश्रेष्ठ स्थापितं चण्डमुण्डयोः
ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ಮಹೀಪಾಲನೇ! ಪರಮಪಾವನ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗು, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಅಲ್ಲಿ ಚಂಡ-ಮುಂಡರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಚಂಡಾದಿತ್ಯ (ಸೂರ್ಯದೇವ) ಇದ್ದಾನೆ।
Verse 2
आस्तां पुरा महादैत्यौ चण्डमुण्डौ सुदारुणौ । नर्मदातीरमाश्रित्य चेरतुर्विपुलं तपः
ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಂಡ ಮತ್ತು ಮುಂಡ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾದೈತ್ಯರು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ನರ್ಮದಾ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅಪಾರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು।
Verse 3
ध्यायन्तौ भास्करं देवं तमोनाशं जगत्त्रये । तुष्टस्तत्तपसा देवः सहस्रांशुरुवाच ह
ಅವರು ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ತಮೋನಾಶಕನಾದ ದೇವ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದರು. ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಸಹಸ್ರಕಿರಣ ಸೂರ್ಯದೇವನು ಮಾತನಾಡಿದನು.
Verse 4
साधु साध्विति तौ पार्थ नर्मदायाः शुभे तटे । वरं प्रार्थयतं वीरौ यथेष्टं चेतसेच्छितम्
ಹೇ ಪಾರ್ಥ! ನರ್ಮದೆಯ ಶುಭ ತಟದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರಿಗೆ ದೇವನು—“ಸಾಧು, ಸಾಧು! ವರವನ್ನು ಬೇಡಿ; ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು, ಮನಸ್ಸು ಬಯಸಿದುದನ್ನು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
Verse 5
चण्डमुण्डावूचतुः । अजेयौ सर्वदेवानां भूयास्वावां समाहितौ । सर्वरोगैः परित्यक्तौ सर्वकालं दिवाकर
ಚಂಡ ಮುಂಡರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ದಿವಾಕರ! ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತರಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಜೇಯರಾಗಿರಲಿ. ಹೇ ಸೂರ್ಯ, ಸರ್ವಕಾಲವೂ ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿರಲಿ.”
Verse 6
एवमस्त्विति तौ प्राह भास्करो वारितस्करः । इत्युक्त्वान्तर्दधे भानुर्दैत्याभ्यां तत्र भास्करः
ಕಳ್ಳರನ್ನು ತಡೆಯುವ ಭಾಸ್ಕರನು ಅವರಿಗೆ—“ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಭಾನು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರ ಮುಂದಿನಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.
Verse 7
स्थापितः परया भक्त्या तं गच्छेदात्मसिद्धये । गीर्वाणांश्च मनुष्यांश्च पित्ःंस्तत्रापि तर्पयेत्
ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ (ದೇವತೆಯನ್ನು) ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆತ್ಮಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು; ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು ಹಾಗೂ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.
Verse 8
स वसेद्भास्करे लोके विरिञ्चिदिवसं नृप । घृतेन बोधयेद्दीपं षष्ठ्यां स च नरेश्वर । मुच्यते सर्वपापैस्तु प्रतियाति पुरं रवेः
ಹೇ ನೃಪ! ಅವನು ಭಾಸ್ಕರಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿರಿಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ಯ ಒಂದು ದಿನದಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ನರೇಶ್ವರ! ಷಷ್ಠಿ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪದಿಂದ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ರವಿಯ ಪುರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
Verse 9
उत्पत्तिं चण्डभानोर्यः शृणोति भरतर्षभ । विजयी स सदा नूनमाधिव्याधिविवर्जितः
ಹೇ ಭಾರತರ್ಷಭ! ಚಂಡಭಾನುಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಶ್ರವಣಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸದಾ ವಿಜಯಿಗಳಾಗಿ, ಮಾನಸಿಕ ಕಳವಳ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
Verse 91
। अध्याय
ಅಧ್ಯಾಯ—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ ಸೂಚಕ ಚಿಹ್ನೆ.