Adhyaya 87

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमशोभनम् । स्थापितं मुनिसङ्घैर्यद्ब्रह्मवंशसमुद्भवैः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೀಪಾಲ! ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮವಂಶಸಂಭವ ಮುನಿಸಂಘಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆ ಪರಮಶೋಭನ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 2

ऋणमोचनमित्याख्यं रेवातटसमाश्रितम् । षण्मासं मनुजो भक्त्या तर्पयन् पितृदेवताः

ಇದು ‘ಋಣಮೋಚನ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ರೇವಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ. ಆರು ತಿಂಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ ಪಿತೃದೇವತೆಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 3

देवैः पितृमनुष्यैश्च ऋणमात्मकृतं च यत् । मुच्यते तत्क्षणान्मर्त्यः स्नातो वै नर्मदाजले

ದೇವರು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ प्रति ತಾನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಯಾವ ಋಣವಿದ್ದರೂ—ನರ್ಮದಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಅದರಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

प्रत्यक्षं दुरितं तत्र दृश्यते फलरूपतः । तत्र तीर्थे तु यो राजन्नेकचित्तो जितेन्द्रियः

ಅಲ್ಲಿ ಪಾಪವು ತನ್ನ ಫಲರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಏಕಚಿತ್ತನಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು ಯಾರು ಇದ್ದಾನೋ…

Verse 5

स्नात्वा दानं च वै दद्यादर्चयेद्गिरिजापतिम् । ऋणत्रयविनिर्मुक्तो नाके दीप्यति देववत्

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಗಿರಿಜಾಪತಿ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ತ್ರಿವಿಧ ಋಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 87

। अध्याय

ಇತಿ ಅಧ್ಯಾಯ ಸಮಾಪ್ತಿ.