Adhyaya 80

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नन्दिकेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महानन्दी तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ನಂತರ ನೀನು ಪರಮೋತ್ತಮ ನಂದಿಕೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು; ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾನಂದಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 2

रेवायां पुरतः कृत्वा पुरा नन्दी गणेश्वरः । तपस्तपञ्जयं कुर्वंस्तीर्थात्तीर्थं जगाम ह

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ್ವರನಾದ ನಂದಿ ರೇವೆಯನ್ನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ತಪಸ್ಸಿನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾ, ತೀರ್ಥದಿಂದ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಸಂಚರಿಸಿದನು।

Verse 3

दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं यावत्त्यक्त्वा तु गच्छति । तावत्तुष्टो महादेवो नन्दिनाथमुवाच ह

ಅವನು ದಧಿಸ್ಕಂದ ಮತ್ತು ಮಧುಸ್ಕಂದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟೂ, ಆ ಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ ಮಹಾದೇವನು ತೃಪ್ತನಾಗಿ ನಂದಿನಾಥನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 4

ईश्वर उवाच । भोभोः प्रसन्नो नन्दीश वरं वृणु यथेप्सितम् । तपसा तेन तुष्टोऽहं तीर्थयात्राकृतेन ते

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನಂದೀಶ! ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ನಿನ್ನ ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಿಂದಲೂ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 5

नन्दीश्वर उवाच । न चाहं कामये वित्तं न चाहं कुलसन्ततिम् । मुक्त्वा न कामये कामं तव पादाम्बुजात्परम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನನಗೆ ಧನ ಬೇಡ, ಕುಲಸಂತತಿಯೂ ಬೇಡ. ಮುಕ್ತಿಯ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯೂ ಇಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದು ನನಗೆ ಏನೂ ಬೇಡ.

Verse 6

कृमिकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिं गतस्य वा । जन्म जन्मान्तरेऽप्यस्तु भक्तिस्त्वयि ममाचला

ನಾನು ಹುಳು, ಕೀಟ ಅಥವಾ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಯೋನಿಗೆ ಹೋದರೂ, ಯಾವುದಾದರೂ ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೂ—ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಅಚಲವಾಗಿರಲಿ.

Verse 7

तथेत्युक्त्वा महादेवः परया कृपया नृप । गृहीत्वा तं करे सिद्धं जगाम निलयं हरः

ಹೇ ರಾಜನೇ, ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಮಹಾದೇವನು ಪರಮ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಆ ಸಿದ್ಧನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಹರನು ತನ್ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 8

तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या त्र्यक्षं प्रपूजयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತ್ರ್ಯಕ್ಷ (ತ್ರಿನೇತ್ರ) ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಜ್ಞಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा प्राणत्यागं करोति चेत् । शिवस्यानुचरो भूत्वा मोदते कल्पमक्षयम्

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಶಿವನ ಅನುಚರನಾಗಿ ಅಕ್ಷಯ ಕಲ್ಪಕಾಲವಿಡೀ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

ततः कालेन महता जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदां शतम्

ನಂತರ ಮಹಾಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಅವನು ವಿಮಲವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವಜ್ಞನಾಗಿ ನೂರು ಶರದ್ಕಾಲಗಳವರೆಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

एतत्ते कथितं तात तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । दुर्लभं मर्त्यसंज्ञस्य सर्वपापक्षयंकरम्

ಹೇ ತಾತ! ಈ ತೀರ್ಥದ ಪರಮೋತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು; ಇದು ಮರ್ಥ್ಯರಿಗೆ ದುರ್ಲಭ, ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕಾರಕ.

Verse 80

। अध्याय

ಇಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಯವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.